[KrisLay] มายชิง ~☆❤

ตอนที่ 2 : มายชิง ตอน 02 ::: คริส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ต.ค. 56


[Fic] มายชิง
ตอนที่ 2: คริส

Fiction by 2nd Admin

 

 

.

 

.

 

.

 

 

คืนวันนั้นเป็นวันคริสมาสต์ หิมะนอกหน้าต่างกำลังโปรยปราย แต่พวกเราสามคนแสนจะอบอุ่นอยู่บนพรมผืนหนาหน้าเตาผิงในห้องนั่งเล่น ข้างๆ กันนั้นมีต้นคริสมาสต์ต้นเล็กๆ ที่ประดับไฟสวยงามซึ่งคุณพ่อเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อเย็นวาน เด็กชายในวัยสิบสามปีที่ถูกผ้าปิดตาไว้กำลังรอคอยของขวัญของเขาอย่างตื่นเต้น เสียงกระเง้ากระงอดขอแกะผ้าที่ผูกตาออกเร็วๆ ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองหัวเราะอย่างเอ็นดู เขายังไม่รู้ตัวเมื่อของบางอย่างถูกวางลงตรงหน้า ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อผู้เป็นมารดาแกะผ้าผูกตาออกให้

 

“ว้าว! น่ารักจังเลยฮะ คุณพ่อคุณแม่”

 

หนุ่มน้อยเบิ่งตากว้างมองเจ้าตัวขนปุยสีขาวที่อยู่ในกรงอย่างตื่นเต้น มันกระโดดไปมาคงเพราะไม่คุ้นเคยกับสถานที่และคนแปลกหน้าที่กำลังจ้องมอง หนุ่มน้อยต้องเอียงตัวไปทางซ้ายทีทางขวาทีเพื่อจะมองมันให้ชัดๆ อย่างสนอกสนใจ แต่กรงเล็กๆ นี้ก็เป็นอุปสรรคมากอยู่

“ผมอุ้มมันได้มั้ยฮะ?”

“ได้สิลูก” ผู้เป็นพ่อต้องรอให้สมาชิกใหม่สงบลงก่อนถึงได้เปิดกรงออก แล้วค่อยๆ กอบอุ้มมันขึ้นมาแล้วส่งต่อให้ลูกชายซึ่งแบสองมือออกรอรับอยู่ เด็กชายรับเอาสิ่งมีชีวิตที่ขดตัวจนกลมลงบนอุ้งมืออย่างทะนุถนอม ท่าทางของมันยังดูตื่นๆ เขาจ้องตาใสแจ๋วของมันแล้วยิ้ม

“สวัสดี ฉันชื่ออู๋อี้ฟานนะ คุณแม่เรียกฉันว่าคริส นายจะเรียกฉันเหมือนที่คุณแม่เรียกก็ได้” เด็กชายทักทายเพื่อนใหม่อย่างใจดี ขนาดของมันไม่ใหญ่ไปกว่าฝ่ามือเขาเลย เด็กน้อยเคยเห็นมันในหนังสือ มันคือกระต่ายพันธุ์ที่เล็กที่สุด ตัวของมันเล็กนิดเดียว มีขนปุยสีขาวสะอาดน่าสัมผัส เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบขนมันเบาๆ ก่อนจะหันไปบอกผู้เป็นแม่อย่างตื่นเต้น

“ตัวมันนิ่มมากเลยฮะ”

“ลูกชอบหรือเปล่าจ๊ะ?”

“ชอบมากฮะ ชอบที่สุดเลย ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากนะฮะ”

เห็นรอยยิ้มของเด็กชาย ผู้เป็นพ่อก็ยิ้มตามแล้วโอบไหล่ภรรยาเอาไว้ มืออีกข้างลูบผมสีอ่อนของลูกชายอย่างเอ็นดู

“ต่อไปนี้มันเป็นเพื่อนของลูกแล้ว ดูแลมันให้ดีๆ นะ”

“ฮะ ผมจะดูแลอย่างดีที่สุดเลย” เด็กชายรับปากอย่างแข็งขัน ดึงมือเข้ามาแล้วแนบแก้มลงสัมผัสขนนุ่มของกระต่ายตัวจ้อยอย่างหลงรัก เจ้าตัวเล็กที่เริ่มคุ้นชินแล้วก็เอาหัวถูไถตอบให้เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข เขาดึงมือออกแล้วจ้องหน้ามันอีกครั้ง จมูกเล็กๆ ที่มีขนสามเส้นนั้นขยับฟุดฟิด หูยาวกระดิกน้อยๆ ยามจ้องหน้าเขาตอบ

 

“คุณพ่อฮะ ทำไมหูกับจมูกมันสีชมพูล่ะฮะ?”

“มันจะได้ไม่เหมือนตัวอื่น ลูกจะได้จำได้ว่ามันคือกระต่ายของลูกยังไงล่ะ”

“เอ... แล้วผมจะเรียกมันว่าอะไรดี?”

เด็กชายทำหน้ายุ่ง ชายหนุ่มก็หัวเราะเบาๆ แล้วหันไปยิ้มให้ภรรยา

“มันเป็นของลูก ลูกก็ตั้งชื่อให้มันสิจ๊ะ”

เขาทำท่าครุ่นคิด เอียงคอมองเจ้าตัวจ้อยในอุ้งมือแล้วก็ดูเหมือนว่ากระต่ายน้อยจะเอียงคอจ้องตอบเขาเช่นกัน ประกายตาสวยใสน่ารักน่ามองทำให้หนุ่มน้อยนึกถึงความสวยงามบางอย่าง

“อืม... ดวงดาว ตานายใสแจ๋วเหมือนดาวบนฟ้าเลย คุณพ่อฮะ คำว่าดาว ภาษาจีนออกเสียงว่าชิงใช่มั้ยฮะ?”

“ใช่ครับ”

“งั้นต่อไปนี้ ฉันจะเรียกนายว่าชิงนะ” เด็กน้อยดึงกระต่ายขาวตัวนิ่มเข้ามาแนบแก้มอีกครั้งอย่างแสนรัก ยิ้มกว้างเมื่อรู้สึกถึงขนนุ่มที่คลอเคลียตอบ

 

“ฉันรักนายนะ ชิงน้อยของฉัน”

 

 

 

 

 

นั่นเป็นของขวัญคริสมาสต์ชิ้นสุดท้ายที่เด็กชายได้รับจากคุณพ่อคุณแม่ ก่อนที่อุบัติเหตุทางรถยนต์จะพรากทุกความสุขไปจากเขา เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เด็กชายพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มญาติทางฝ่ายมารดาที่คุ้นหน้าบ้างไม่คุ้นบ้าง เบื้องหน้าของเขาคือกล่องไม้อย่างดีขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยช่อดอกไม้สวยงาม เด็กชายอยู่ในชุดสูทสีดำอย่างสุภาพ กอดกรงใบเล็กๆ ไว้ตลอดเวลาที่บาทหลวงอ่านบทสวดให้คุณพ่อกับคุณแม่ของเขาที่นอนอยู่ในกล่องทั้งสองใบนั้นฟัง เด็กชายได้ยินจากใครต่อใครที่อยู่ในที่นั้นว่าเขาเองก็ควรจะมีกล่องของตัวเองอีกใบ หากตอนที่ปะทะกับรถบรรทุกคันใหญ่นั้นคุณพ่อไม่หักหลบเพื่อจะปกป้องเขาซึ่งนั่งเล่นกับชิงน้อยอยู่ที่เบาะหลัง เด็กชายไม่พูดคุยกับใคร ไม่ตอบคำถาม ได้แต่ยืนนิ่งและมองจ้องไปที่กล่องทั้งสองใบนั้นราวกับประสาทรับรู้ที่เหลือได้ถูกตัดขาดไปทั้งหมด

 

จนเมื่อกล่องไม้ถูกย้ายลงไปในหลุมดิน ใครบางคนเขย่าแขนของเขาเบาๆ เพื่อให้เดินเข้าไปใกล้และโยนดอกไม้ในมือลงไปในหลุมนั้น เสียงใครต่อใครต่างเอ่ยคำลาคุณพ่อกับคุณแม่ของเขา มีเสียงสะอื้นเบาๆ ปะปน แต่เด็กชายยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาเหม่อลอย ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองด้วยซ้ำ

 

 

ต้นคริสมาสต์ในห้องนั่งเล่นที่คุณพ่อตัดมาแต่งให้เมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนี้มันเฉาไปแล้ว ไม่มีไฟประดับ ไม่มีกล่องของขวัญ ไม่เหลือความอบอุ่นของเตาผิงอีก แม้ว่าจะมีคนอยู่ที่นั่นมากมาย คนเหล่านั้นพูดถึงตัวเลขอะไรก็ไม่รู้ เด็กชายไม่ได้สนใจฟัง มีชื่อของเขาอยู่ในนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องดีหรือร้าย ไม่มีใครมองมาทางเขา เด็กชายไม่ได้รับความสนใจหรือปลอบโยนใดๆ ในฐานะผู้สูญเสีย แต่ก็ช่างเถอะ เขาก็ไม่ได้อยากให้คนพวกนั้นสนใจอยู่แล้ว เขาเดินออกจากห้องนั่งเล่นมาเงียบๆ ก่อนจะลากขาอย่างเชื่องช้ากลับไปที่ห้องตัวเอง

 

กรงเล็กถูกวางลงบนเตียงพร้อมๆ กับที่เด็กชายทรุดกายลงนั่งบนพื้นข้างเตียง เขาเปิดกรงออกแล้วช้อนเอากระต่ายน้อยขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ น้ำใสกลิ้งลงจากตาเป็นหยดแรกเมื่อขนนุ่มสัมผัสผิวแก้มเย็นเยียบของเด็กชาย

“ชิง...” หลังจากนั้นมันก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย เป็นหยาดน้ำตาที่ไม่เคยมีใครได้เห็นตั้งแต่ที่เขาถูกพาตัวออกมาจากโรงพยาบาล ชื่อของกระต่ายตัวน้อยเป็นเสียงแรกที่เขาเปล่งหลังจากอาการช็อคทำให้สื่อสารกับใครไม่ได้ไปหลายวัน เด็กชายกอดเจ้าตัวนิ่มแนบแก้ม สะอื้นหนักอย่างไร้คนปลอบโยน

 

“ฉันไม่เหลือใครแล้ว นายอย่าทิ้งฉันนะ อยู่กับฉัน.. ฮึก ..นะ”

 

 

.

 

.

 

.

 

 

“ชิง...”

“อืออ...”

“ชิง... ฮึก ...อย่าทิ้งฉันนะ”

“หืมม...?” เจ้าตัวเล็กงัวเงียลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งขยี้ตาขณะที่อีกข้างวางแปะลงบนบนผิวแก้มของเด็กหนุ่มแล้วเขย่าเบาๆ คนตัวโตพูดอะไรก็ไม่รู้ทั้งที่ยังหลับตา เขากำลังหลับอยู่ยังสะดุ้งตื่นเลย

“คริส ละเมอเหรอ?”

เด็กหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าถูกปลุก พอลืมตาตื่นขึ้นแล้วเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่นั่งจ้องหน้าอยู่ คริสก็ผวาลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าร่างจ้อยเข้ามากอดแนบแก้ม

“ชิง!” ยังใจหายกับภาพในอดีตที่ฉายอย่างชัดเจนอยู่ในหัวเมื่อครู่ คริสกอดชิงน้อยไว้จนตั้งสติได้ว่ามันเป็นแค่ความฝัน ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เจ้าตัวเล็กขยับยุกยิกเมื่อรู้สึกผิดปกติ ลูบมือทั้งสองข้างกับข้างแก้มของเด็กหนุ่มไปมา

“นายร้องไห้ด้วย ทำไมร้องไห้ล่ะ ฝันร้ายเหรอ?” คริสไม่ได้ตอบ เอาแต่เคลียแก้มกับร่างนิ่มแล้วพร่ำเสียงซ้ำๆ

“ชิง อย่าไปไหนนะ อย่าทิ้งฉัน นายต้องอยู่กับฉันนะ”

“อื้อ ไม่ไปไหนหรอก” พอชิงน้อยรับปากคริสก็ดึงมือออกห่างแล้วจ้องตาใสแจ๋วที่มองเขาไม่กระพริบ “ฝันร้ายใช่มั้ย?”

“...อื้ม”

“บอกแล้วว่าไม่ให้ฝันเหมือนกัน” เจ้าตัวเล็กทำปากบู้ คิดเอาจริงจังว่าเป็นเพราะที่คริสอยากเห็นความฝันของเขาแน่ๆ

“นายฝันแบบนี้ทุกคืนเลยเหรอ?”

“เปล่าหรอก ฉันแค่ฝันถึงนาย”

 

คริสผ่อนลมหายใจ ลูบปลายนิ้วกับใบหูนุ่มสีชมพูอย่างทะนุถนอม ตอนที่ชิงน้อยยังเป็นแค่กระต่าย เขาก็ชอบทำแบบนี้ มันทำให้จิตใจที่สับสนและว้าวุ่นของเขาสงบลงได้ ทุกครั้งที่คิดถึงคุณพ่อคุณแม่ ชิงน้อยที่อยู่ตรงนี้ทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขเหล่านั้น ...และยังคงยิ้มได้ ตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่เกาหลีใต้เมื่อห้าปีก่อน คริสขอย้ายออกมาอยู่หอพักตามลำพังแทนที่จะเข้าไปอาศัยอยู่กับญาติทางฝ่ายคุณพ่อที่อยากจะรับดูแลเขา แต่ก็ยังยอมรับความช่วยเหลือในเรื่องค่าเทอมและความเป็นอยู่ ตั้งใจไว้ว่าถ้าจบไฮสคูลเมื่อไหร่ก็จะทำงานพิเศษหาเงินใช้เอง คริสไม่อยากให้ใครเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิตอีก เขาอยู่ตัวคนเดียวได้โดยไม่รู้สึกเหงา ขอแค่มีชิงน้อยคนเดียว แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

“ชิง... สัญญากับฉัน อย่าไปไหนนะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว”

“รู้แล้วล่ะน่า...” เจ้าตัวเล็กทำหน้าเหมือนรำคาญ ยกกำปั้นขึ้นขยี้ตาแล้วบ่นงอแง “นอนได้รึยัง ง่วงแล้วนะ พรุ่งนี้คริสบอกจะพาเราไปเที่ยวไง”

คริสยิ้มแล้ววางเจ้าตัวเล็กกลับลงบนหมอน ห่มผ้าให้เหมือนเดิมแล้วก็เอนตัวลงนอนข้างๆ ร่างเล็กจ้อยยังขยับไปมาเพื่อจะจัดตัวเองให้นอนในท่าที่สบายที่สุด แต่พอหันมาเห็นว่าเด็กหนุ่มยังนอนยิ้มลืมตาโพลง ใบหน้าน่ารักก็ขมวดฉับ ขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือไปแปะมือลงบนเปลือกตาอีกฝ่าย

“หลับตาซักทีสิ”

“อย่าไปไหนนะ”

“ไม่ไปไหนหรอก สัญญาแล้วไง” เด็กหนุ่มยิ้มบางอย่างพอใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อยๆ จางลง พร้อมเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ คริสหลับไปแล้ว แต่เจ้าตัวเล็กที่บ่นว่าง่วงยังลืมตาใสแจ๋ว เลื่อนมือเล็กจ้อยลงมาลูบผิวแก้มของเด็กหนุ่มเบาๆ

 

“เราจะอยู่กับคริส อย่าฝันร้ายอีกนะ”

 

“อืม...”

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 
 

คนรอง: กะว่าจะเขียนแค่ตอนละสั้นๆ แบบนี้นะคะ คงไม่ยาวมาก จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องเขียนยังไม่จบแล้วเอามาลงแบบที่ผ่านๆ มา อ่านกันเล่นๆ เพลินๆ นะคะ ^^

ปอลอ ลงทีละน้อยๆ ให้สมกับอี้ชิงตัวน้อยๆ > <

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

397 ความคิดเห็น

  1. #387 fanxing_baby (@fanxing_baby) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 11:10
    งืออออ อ่านกี่ครั้งก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยย รอพี่คนรองมาแต่งต่อนะคะ
    #387
    0
  2. #367 numwatchak (@numwatchak) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 07:32
    ชิงน่ารักอ่าาาา
    #367
    0
  3. #360 little.deer (@littledeer555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 10:39
    เฮียมีชิงน้อยอยู่ข้างๆตลอดไปไม่ต้องกังวลนะเฮียนะ
    ชิงน้อยน่ารักมาก ว่าแต่ตอนนี้ชิงน้อยเป็นอะไรอ่าา กระต่ายผสมมนุษย์หรอ
    น่ารักค่ะน่ารัก อ่านตอนนี้เป็นครั้งที่สี่แล้ววว แต่เพิ่งจะได้มาเม้น จะติดตามตลอดไปนะคะไรเตอร์ ชอบๆ
    รักคริสเลย์ รักฟิคมายชิง อิอิ
    #360
    0
  4. #335 putita_wanida (@beetoban) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 23:42
    อร๊ายชิงน่ารักเกินไปแล้วฉันจะไม่ทน/_กัดผ้าขาด(?)
    #335
    0
  5. #327 apo; (@ployhataichanok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 10:55
    ชิงไม่ทิ้งพี่คริสหรอกก-///-
    #327
    0
  6. #326 BFKAIPZP (@zpeemaiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 23:37
    ชิงเคยเป็นกระต่ายแต่ตอนนี้เป็นมนุษย์จิ๋วผสมกระต่าย  อื้ม....
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
    #326
    0
  7. #319 KLDU (@icedragon-kray) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 08:52
    เเล้วตินนี้ชิงเป็นตัวอะไร 55555
    #319
    0
  8. #296 Youmiko Jung (@youmikojung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 20:50
    ชิงชิง น่ารัก ที่สุดในสามโลก
    #296
    0
  9. #295 Youmiko Jung (@youmikojung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 20:50
    ชิงชิงน่ารักจังงงงงง ><'
    #295
    0
  10. #277 Adriel (@fudrodah19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 13:42
    ไมกระต่ายพูดได้-0-???
    #277
    0
  11. #273 chanYeoly snw (@storyshineelove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 13:14
    โง้ยยยยยยย น่ารักง่า อยากได้ๆๆ
    #273
    0
  12. #259 ✦ KRAY ✦ (@mukkhasuda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 10:56
    ชีวิตคริสน่าสงสารอ่ะ ดีนะที่มีชิง
    #259
    0
  13. #247 |2@|_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 19:56
    สงสารเฮียจัง!
    #247
    0
  14. #242 an an (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 20:27
    โอ้ยย น่ารักกกกกกกกกกกกกกก
    #242
    0
  15. #211 skyruri_me (@skyruri_me) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 15:17
    เหมือนคริสเป็นเด็กขี้เหงาเบาๆ เลย
    ออกแนวอยู่กับโลกของตัวเอง ช่างน่าสงสารอะไรอย่างนี้นะ
    แง่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนนี้สั้นเมี๊ยกกกกกก
    #211
    0
  16. #157 Fishy_DongHae (@biew16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 23:57
    พี่คริสแบ๊วไปดิ 555+  อ่านตอนแรกนึกว่าจะใสๆฟินๆ 
    มาตอนสองไรท์จัดดราม่า น้ำตาพี่คริสแตกมาเลยคะ่ 555+
    #157
    0
  17. #143 Yuwadee.S (@samrarnsuk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 01:30
    สงสารเฮีย T^T
    #143
    0
  18. #95 BangMin (@minbang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 23:30
    โธ่ๆๆ ชีวิตเฮียช่างน่าสงสาร
    ชิงน่ารักอ่าา
    #95
    0
  19. #85 SiRiThOrN (@sirithorn-smjyg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 16:47
    สงสารคริสอ่ะ ว่าแต่ชิงเป็นงี้ได้ไงอ่ะ
    #85
    0
  20. #66 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 03:26
    สงสารเฮีย
    ยังดีที่ชิงอยู่ด้วย
    #66
    0
  21. #56 Wila-mango (@wila-mango) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 21:48
    ฮื้ออออออออออออออ  น่ารักจังชิงน้อย >< 
    #56
    0
  22. #54 kaluar* (@kaluarz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 02:31
    เป็นตอนสั้นๆที่มุ้งมิ้งมากจริงๆ อ่ะ -/- 

    ติดตามเรื่องของน้องคริสกับชิงน้อยต่อไป 
    ทำไมมันมุ้งมิ้งหน่วยๆแบบนี้หนอ
    #54
    0
  23. #53 Vvzvi (@vvzvi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 22:20
    คริสน่าสงสารจัง

    ยังดีมีชิงปลอบใจ
    #53
    0
  24. #52 junemelt (@nujune1999) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 21:42
    ชิงน้อยน่ารักมากกกกกกกกกก
    มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    สงสารพี่คริสจัง ทำไมไม่มีคนสนใจT^T
    #52
    0
  25. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 12:32
    ชิงน้อยยยยยยยยยย
    อือออ น่ารักกกกกกก
    รอตอนต่อไปปปปปปป
    #51
    0