[KrisLay] Love in the ice

ตอนที่ 2 : Love in the ice - 02 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 พ.ค. 57



[Fic] Love in the ice

Fiction by 2nd Admin

 

ตอนที่ 2

 

 

.

 

.

 

.

 

เช้านี้คุณชายรองลงมาจากห้องสายกว่าทุกวัน ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มพยักหน้ารับคำทักทายยามเช้าจากเด็กรับใช้ในบ้านแล้วก็ตรงไปยังห้องอาหารในทันที เลยเวลาอาหารเช้ามาครึ่งชั่วโมงแล้ว เกรงว่าผู้เป็นแม่จะรอนาน แต่เมื่อมาถึงโต๊ะอาหารก็ต้องแปลกใจที่เห็นเด็กรับใช้จัดอาหารเช้าไว้แค่ชุดเดียว
                “แล้วคุณแม่ล่ะ?”
                “คุณผู้หญิงออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ
                “วันนี้คุณผู้หญิงบอกให้คุณชายเข้าออฟฟิศด้วยนะครับจื่อเทาที่เดินเข้ามาทีหลังค้อมศีรษะทักทายผู้เป็นนายก่อนจะแจ้งให้ทราบถึงคำสั่งที่ได้รับมาจากนายใหญ่ของบ้าน อี้ฟานพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ที่จัดไว้ หันไปถามสาวใช้คนเดิม
                “ไปเชิญคุณอี้ชิงหรือยัง?” ยังไม่ลืมผู้อาศัยคนสำคัญที่ทำให้เขานอนดึกจนต้องตื่นสาย ถึงตรงนี้สาวใช้ดูจะอึกอักเล็กน้อย
                “เอ่อ ไปเคาะประตูเรียกแล้วค่ะ แต่เธอไม่ตอบรับเลย
                อี้ฟานขมวดคิ้ว เลื่อนสายตาไปถามจื่อเทาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
                “ยังไม่ออกจากห้องตั้งแต่เช้าแล้วครับคนสนิทก็ตอบในทันทีเหมือนรู้ใจ เขาต้องตื่นก่อนผู้เป็นนายเพื่อมาเฝ้าดูใครทุกวันอยู่แล้ว อาจจะยังไม่ตื่น จะให้ผมขึ้นไปดูไหม?”
                “ไม่เป็นไรอี้ฟานตอบหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง คงจะแฮงค์น่ะ ก็เมื่อคืนเมามาขนาดนั้น

ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มบางโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ กลิ่นกายหอมหวานและผิวเนื้อนุ่มละมุนที่ได้สัมผัสนั้น ...จนเช้านี้ก็ยังไม่จาง ในห้วงคำนึงของคุณชายรองตอนนี้มีแต่ภาพของเด็กหนุ่มที่ออดอ้อนเพราะความเมามายไม่ได้สติ จะว่าไปเมื่อคืนนี้อี้ชิงก็เมามาก ถึงขนาดกอดเขาโดยไม่รู้สึกตัวคงเพราะดื่มเข้าไปเยอะ เขาเองก็เคยถูกเพื่อนที่แคนาดามอมจนเมาเละตอนงานเลี้ยงส่ง ตื่นเช้ามายังปวดหัวหนักจนลุกแทบไม่ขึ้น แล้วคนที่ดูบอบบางขนาดนั้น... ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
                “ฉันขึ้นไปดูหน่อยดีกว่า
                “ครับ?”
                “ก็... เผื่อว่าเค้าจะไม่สบาย ปกติไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?” คนสนิทเลิกคิ้วก่อนจะเม้มริมฝีปากซ่อนรอยยิ้ม เห็นแล้วอี้ฟานก็ขมวดคิ้วใส่ “ก็เด็กบอกว่าเรียกแล้วไม่ตอบ ฉันก็แค่อยากให้แน่ใจว่าเค้าไม่ได้เป็นอะไร”

คนสนิทพยักหน้าแสร้งทำเป็นว่าเข้าใจ แต่คุณชายรองก็ยังตวัดหางตาดุๆ ใส่อยู่ดี สนิทถึงขั้นโตมาด้วยกันขนาดนี้ ผู้เป็นนายคิดอะไรทำไมเขาจะไม่รู้

                อี้ฟานเดินขึ้นมาชั้นบนโดยมีจื่อเทาเดินตามมาด้วย เคาะประตูห้องที่เคยเป็นของพี่ชายเรียกคนที่อยู่ในห้องแต่ก็ไม่มีเสียงตอบ ลองขยับลูกบิดประตูดูก็ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกเปิดเข้าไปได้โดยง่าย จำได้ว่าเมื่อคืนเขารีบร้อนออกไปจนลืมล็อคประตู แสดงว่าอี้ชิงไม่ได้ตื่นขึ้นมาเลยหลังจากนั้น
                “อี้ชิง ผมเข้าไปนะบอกให้คนในห้องได้รู้ตัวเป็นเชิงขออนุญาตก่อนจะผลักประตูเข้าไป โดยที่จื่อเทายังคงยืนรออยู่ด้านนอก                สภาพภายในห้องยังคงเหมือนเมื่อคืนก่อนที่เขาจะออกไป ร่างขาวบางยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยที่ผ้าห่มที่เขาห่มให้เมื่อคืนก็ยังปกคลุมร่างกายเรียบร้อยดี อี้ฟานเดินเข้าไปใกล้แล้วลองเรียกคนที่ยังหลับ

อี้ชิง สายแล้วนะยืนรออยู่ซักพักร่างบนเตียงก็ยังไม่ขยับ ร่างสูงจึงนั่งลงตรงขอบเตียง เขย่าต้นแขนเล็กของคนที่หลับเบาๆ

นี่คุณ ตื่น...แต่กระไอร้อนที่สัมผัสได้ทำให้ชายหนุ่มชะงัก เรียวคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน อี้ฟานถือวิสาสะดึงโปงผ้าห่มลงแล้วทาบหลังมือกับผิวเนื้อที่ต้นแขนเล็กตรงๆ ทำไมตัวร้อนอย่างนี้ล่ะ?”

ยังไล่แตะเบาๆ ที่หน้าผาก ใบหน้าและลำคอ อุณหภูมิร่างกายของคนตัวขาวสูงมากจนน่าตกใจ อี้ฟานขมวดคิ้ว หันไปเรียกคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้องอย่างร้อนใจ จื่อเทา เข้ามานี่หน่อย

มีอะไรครับ?”
                “เค้าไม่สบาย โทรตามคุณหมอโจที

 

 

จื่อเทาวางสายแล้วรายงานกับผู้เป็นนายว่าคุณหมอจะมาถึงภายในครึ่งชั่วโมง ระหว่างนั้นก็คงต้องรอ แต่มือใหญ่ยังไม่ยอมละจากเนื้อตัวคนป่วย ไม่ใช่ว่าเด็กหนุ่มจะหลับจนไม่รู้สึกตัวเลย แต่ดูเหมือนจะทุรนทุรายเพราะพิษไข้ด้วยซ้ำ ร่างกายบอบบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อนั้นขยับดิ้นอย่างกระสับกระส่ายพลางส่งเสียงครางฮืออย่างทรมาน               

ทำยังไงดีล่ะจื่อเทา เค้าตัวร้อนมากเลย เหงื่อก็ออก ปลุกก็ไม่ตื่นด้วย

เช็ดตัวดีไหมครับ ไข้จะได้ลด
                “ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกให้เด็กเอาน้ำกับผ้าขนหนูมาให้ที
                เพียงครู่เดียวสาวใช้คนหนี่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับอ่างแก้วใสในมือ มีผ้าขนหนูขาวสะอาดพาดอยู่ที่ขอบอ่าง เธอวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วยื่นมือออกมาหมายจะปลดกระดุมเสื้อให้เด็กหนุ่ม แต่คุณชายรองกลับห้ามไว้

“ไม่ต้อง”

“คะ?”

“เค้าเป็นผู้ชาย เดี๋ยวฉันจัดการเองสาวใช้ค่อนข้างแปลกใจ แต่เมื่อเธอหันไปมองคนสนิทของผู้เป็นนายแล้วฝ่ายนั้นพยักหน้าเธอก็ค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วเดินออกจากห้องไป จื่อเทาเดินตามไปปิดประตูให้แล้วก็กลับเข้ามาหยิบผ้าขนหนูลงชุบน้ำในอ่าง บิดจนหมาดแล้วส่งให้ผู้เป็นนาย
                “ไม่ต้องให้ผมช่วยแน่นะครับ?”
                “ไม่ต้องหรอก แค่เช็ดตัวเองจื่อเทาพยักหน้า เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดใหม่ออกมาเตรียมไว้ให้
                “เมื่อสักครู่คุณหมอโจโทรมา บอกว่ารถเสียอยู่กลางทาง ผมจะออกไปรับนะครับ
                “ก็ดี รีบไปเถอะ

 

จื่อเทาออกไปแล้ว อี้ฟานมองผ้าขนหนูในมือสลับกับร่างขาวที่อยู่บนเตียงอย่างลังเล แล้วก็ตัดสินใจเริ่มจากซับเหงื่อที่ใบหน้าหวานให้เบาๆ แต่คนป่วยก็หันหน้าหนีในทันที ส่งเสียงครางฮื่ออย่างขัดใจ
                “อย่าดิ้นสิคุณ เช็ดตัวนะ ไข้จะได้ลดบอกเหมือนคนที่ไม่ได้สติจะเข้าใจ ยื่นมืออีกข้างจับแก้มเนียนไว้ไม่ให้หันหนี แต่ท่าทางจะไม่ง่ายเลย เพราะยิ่งแตะต้องร่างขาวบนเตียงก็ยิ่งถดตัวหนี ยิ่งท่าทางเก้ๆ กังๆ ของคนเฝ้าไข้ด้วยแล้วยิ่งทำให้การเช็ดตัวเป็นไปอย่างยากลำบาก อี้ฟานต้องถอยกลับมาตั้งหลักใหม่ มองซ้ายมองขวาอยากจะหาใครมาช่วย แต่จะเรียกสาวใช้ก็ไม่ได้ เพิ่งไล่เค้าออกไปเองเมื่อครู่ จื่อเทาก็ไม่อยู่ สุดท้ายก็ตัดสินใจเขยิบเข้าไปใกล้แล้วช้อนตัวคนป่วยให้ลุกขึ้นมานั่ง พิงแผ่นหลังไว้กับอกเขาเอง
                “ขอโทษนะเพราะการถูกเนื้อต้องตัวทั้งที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวอยู่แบบนี้เป็นเรื่องไม่เหมาะสมนัก ยิ่งอีกฝ่ายได้ชื่อว่าเป็นคนรักของพี่ชาย อี้ฟานพรูลมหายใจเบาๆ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูซับไปตามใบหน้าและลำคอของร่างที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างเบามือ แต่คนป่วยก็พยายามจะดิ้นหลบ แต่คราวนี้แทนที่จะหนีกลับยิ่งเบียดเข้าหาอกอุ่นๆ มือเล็กปัดป่ายจนคว้าคอเสื้อของร่างสูงได้ก็กำไว้จนแน่น
                “อือออ หนาว...คงจะเพ้อเพราะพิษไข้ แต่คนที่เช็ดตัวอยู่นี้กลับทำอะไรไม่ถูก มือที่เช็ดอยู่บริเวณลำคอก็ค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่เพราะคนป่วยบอกว่าหนาว แต่เป็นเพราะร่างกายที่เบียดจนแนบชิดกันอยู่นี้ต่างหาก ร่างกายอุ่นร้อนเพราะพิษไข้ของอี้ชิงเบียดเข้าซุกซบกับอกหนาราวกับต้องการความอบอุ่น ทำเอาคนเช็ดตัวก็พลอยตัวร้อนตามไปด้วย
                “เช็ดตัว เช็ดตัว...อี้ฟานต้องพยายามเตือนสติตัวเองเพื่อให้ใจที่เต้นระรัวนี้สงบลงบ้าง ก่อนจะใช้นิ้วแกะกระดุมเสื้อตัวบางของคนป่วยออกทีละเม็ด เมื่อสาบเสื้อถูกแยกออกก็เผยให้เห็นแผ่นอกขาวบางที่สะท้อนขึ้นลงทุกครั้งที่ร่างขาวบางหายใจ คนที่มองเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อในอกยิ่งเต้นกระหน่ำจนน่าตำหนิ และเมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลด ผิวกายขาวสว่างไร้รอยตำหนิใดก็ปรากฏแก่สายตา อี้ฟานไม่เคยคิดมาก่อนว่าร่างกายของผู้ชายด้วยกันจะสวยงาม ดูบริสุทธิ์และน่าหลงใหลได้ขนาดนี้ จางอี้ชิงยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่มีร่างกายบอบบาง ผิวเนื้อนุ่มนิ่มเหมือนผิวเด็ก ไม่แน่นตึงและไม่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดเหมือนชายหนุ่มเต็มวัยอย่างเขา อี้ฟานแทบจะกลั้นหายใจตอนที่เลื่อนมือลงซับผ้าขนหนูที่แผ่นอกขาวบางนั่น แต่แทนที่มือจะทำหน้าที่เช็ดตัวให้คนป่วยอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อข้อนิ้วได้สัมผัสกับผิวกายที่เนียนนุ่มเขากลับต้องชะงัก ค่อยๆ ไล้หลังมือไปตามผิวเนื้อขาวอย่างลืมตัว แต่ก่อนที่สติของอี้ฟานยิ่งเตลิดไปมากกว่านั้น เสียงครางฮือของคนที่ซบอยู่กับอกก็ดังขึ้น

                “พี่จุน... ผมหนาว กอดผมหน่อย...สองมือเล็กยกขึ้นไขว่คว้าอากาศราวกับจะให้คนที่ตนเรียกชื่อหาเข้ามากอดรับไว้ แต่เมื่อเจ้าของชื่อไม่อยู่แล้ว คนเฝ้าไข้จำเป็นจึงต้องรับหน้าที่นั้นแทน อี้ฟานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของอี้ชิงไว้แล้วดึงร่างขาวเข้ามากอดแนบอก มือใหญ่ลูบไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าเบาๆ

อุ่นหรือเปล่า? ดีขึ้นไหม?” ถามคนป่วยทั้งที่คนที่กำลังจะแย่น่าจะเป็นตัวเขาเองมากกว่า เพราะทันที่ที่แผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน อี้ฟานก็รู้สึกร้อนผ่าวราวกับรับเอาความร้อนจากตัวคนป่วยเข้ามา หัวใจยิ่งเต้นแรงเร็วจนเหมือนมันจะหลุดออกมานอกอก พลันนาสิกประสาทสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมหวานจางๆ อี้ฟานนึกสงสัยถึงแหล่งที่มาจึงโน้มใบหน้าลงช้าๆ สูดความหอมจากเส้นผมนุ่ม ไล่มาจนถึงไรผมอ่อนที่ข้างขมับขาว ...อยู่ตรงไหนกันนะ กลิ่นหอมนี้มาจากไหนกัน... ปลายจมูกโด่งแตะไล่จนหยุดอยู่เหนือแก้มเนียนที่เรื่อสีอ่อนเพราะพิษไข้ อี้ฟานหยุดมือที่ลูบแผ่นหลังบางเพื่อคลายความหนาวให้แล้วกลับดึงร่างโปร่งบางให้ยิ่งแนบชิดอยู่กับอก จางอี้ชิงตัวเล็กจนแทบจะจมหายไปกับอกเขาได้ จมูกโด่งยังคงซุกไซ้ไล่ลงหาซอกคอขาวระหง ชายหนุ่มหลับตาพริ้มยามได้ซึมซับสูดเอาความหอมหวานจากบริเวณนั้นอย่างไม่รู้จักพอ

 

หอม...

 

อยากอยู่อย่างนี้นานๆ...

 

อยากกอดเอาไว้... ไม่อยากปล่อยเลย...

                ความหลงใหลที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัวทำให้อี้ฟานลืมไปแล้วว่าคนในอ้อมกอดเป็นใคร จากที่เพียงแค่สูดเอาความหอมหวานอย่างผิวเผิน ริมฝีปากได้รูปกลับค่อยๆพรมจูบไปทั่วลำคอระหงนั้นก่อนจะระเรื่อยไปจนถึงลาดไหล่บาง ขบเม้มและประทับรอยจูบหนักๆ ไว้จนเห็นเป็นรอยแดงเด่นชัด ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปจนทั่วแผ่นหลังบางนั้น อีกมือก็สอดเข้าสางกลุ่มผมนิ่มแล้วขยำเบาๆ ด้วยความพึงใจ ยิ่งได้สัมผัสร่างกายนี้อย่างลึกซึ้งมากขึ้นเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งจะหยุดความต้องการของตัวเองไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าเค้าเป็นคนรักของพี่ชายตัวเอง แต่ร่างกายกลับตอบสนองในสิ่งที่อี้ฟานต้องการมากกว่าความถูกต้อง เขากำลังเพลิดเพลินกับรสสัมผัสนั้น แต่ก็ต้องหยุดชะงักในทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง จื่อเทากลับมาแล้ว

อี้ฟานได้สติในทันที เค้าจับไหล่บางทั้งสองข้างก่อนจะดันร่างขาวออกห่าง เห็นสภาพคนป่วยในตอนนี้แล้วก็รู้สึกผิด นี่เขากำลังจะทำอะไรลงไปกันแน่ ทั้งที่คนๆ นี้กำลังป่วยและไม่รู้สึกตัวอยู่แท้ๆ แต่เขาก็ยังเสียมารยาทได้ รีบหยิบเสื้อผ้าที่จื่อเทาเตรียมไว้ให้มาสวมให้ร่างขาวก่อนจะประคองให้คนป่วยนอนราบลงกับพื้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ หันไปบอกอนุญาติให้คนสนิทเปิดประตูห้องเข้ามาได้
                ร่างสูงโปร่งที่ตามหลังจื่อเทาเข้ามานั้นแต่งกายในชุดสุภาพ แม้ไม่ได้ใส่เสื้อกราวน์แต่ก็ยังดูน่าเชื่อถือสมกับที่เป็นคุณหมอประจำตระกูล คุณหมอโจคยูฮยอน อี้ฟานยืนขึ้นทักทายก่อนจะหลีกทางให้คุณหมอหนุ่มเข้าไปนั่งที่ข้างเตียง วางกระเป๋าอุปกรณ์ลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วคุณหมอโจก็หยิบอุปกรณ์ออกมาเพื่อเตรียมการตรวจ อี้ฟานกับจื่อเทาจึงได้ขอตัวออกไปรอข้างนอก

ขณะที่รออยู่หน้าห้อง อี้ฟานก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่จื่อเทาโทรมารายงานเขาเมื่อวาน
                “จื่อเทา เมื่อวานนี้นายบอกว่าเขาไปโรงพยาบาลที่คุณหมอโจทำงานอยู่ใช่ไหม? เค้าไปทำอะไรนายรู้หรือเปล่า? ไปตรวจหรือไปเยี่ยมใคร?”
                “ไปเยี่ยมคนครับ เป็นคนไข้ผู้หญิง
                “ใครกัน?”
                “ไม่ทราบครับ ผมถามเอากับพยาบาลที่นั่นแล้ว เห็นว่าญาติคนไข้ต้องการให้ปิดเป็นความลับ ไม่อยากให้คนนอกรู้ แม้แต่ชื่อก็ไม่ให้เปิดเผย” อี้ฟานพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
                “จะลองถามคุณหมอโจดูไหมครับ?”
                “ไม่ต้องหรอก คงแค่ไปเยี่ยมไข้ ไม่น่ามีอะไรแค่เจ้าตัวไม่ได้เป็นอะไรก็พอแล้ว

 

ครู่หนึ่งประตูห้องก็เปิดออก คุณหมอหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเครื่องมือ ยิ้มให้กับคุณชายรองของบ้านอู๋ก่อนจะบอก
                “ไม่เป็นอะไรมากครับ แค่มีไข้ธรรมดา ผมฉีดยาให้แล้ว ที่เหลือก็ให้ทานยาตรงเวลาแล้วก็พักผ่อนมากๆ พรุ่งนี้น่าจะดีขึ้น

“ขอบคุณมากนะครับ” อี้ฟานถอนหายใจเบาๆ พูดคุยกันอีกสองสามคำก็บอกให้คนสนิทไปส่งคุณหมอกลับโรงพยาบาล

เขากำลังจะกลับเข้าไปในห้องเพื่อดูอาการคนไข้อีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เขารีบกดรับในทันที
                “ครับคุณแม่
                [ลูกอยู่ไหน สายแล้วนะยังไม่เข้าบริษัทอีกหรือ]
                “ขอโทษครับ ผมยังอยู่ที่บ้านอยู่เลย
                [จื่อเทาไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้ลูกต้องเข้าบริษัท]
                “บอกแล้วครับ แต่ผมติดธุระนิดหน่อย จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ วางสายจากมารดาแล้วก็ต้องถอนใจ มองประตูห้องของพี่ชายแล้วก็นึกเป็นกังวลถึงคนที่ยังนอนป่วยอยู่ในนั้น แต่ให้กลับเข้าไปตอนนี้คงไม่ได้ สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกอีกครั้ง
                “จื่อเทา ส่งคุณหมอเสร็จแล้วกลับมาที่บ้านนะ ฉันจะเข้าบริษัท ฝากดูแลเค้าด้วย

 


.


.


.


                ห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของตึกดับเบิ้ลยูเคกรุ๊ปถูกตกแต่งอย่างหรูหราเพื่อให้สมกับตำแหน่งประธานกรรมการฝ่ายบริหารบริษัทซึ่งเป็นเจ้าของห้อง ไม่ว่าจะมองจากด้านไหนหรือกระจกบานไหนของห้องก็จะได้เห็นบรรยากาศตัวเมืองในมุมสูง เป็นแง่คิดเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ของผู้ที่เคยทำงานในห้องนี้ อู๋เจียหลิงผู้ซึ่งในขณะนี้ดำรงตำแหน่งประธานของบริษัทแทนสามีของเธอ และเป็นผู้มีที่มีสิทธิอย่างเต็มเปี่ยมที่จะใช้ห้องนี้ กำลังนั่งอ่านรายงานบนหน้าจอแลปท็อปประกอบกับเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ขณะที่โทรศัพท์ภายในที่ตั้งอยู่มุมโต๊ะจะส่งสัญญาณเสียงสั้นๆ และไฟสีแดงที่ปุ่มเล็กๆ จะกระพริบ

                “ท่านประธานคะ รองประธานลีมาขอพบค่ะเสียงเลขาหน้าห้องดังขึ้นเมื่อคุณนายอู๋กดสปีกเกอร์โฟน เธอถอดแว่นสายตาที่สวมอยู่ออกแล้วปิดแฟ้มเอกสารที่เปิดค้างอยู่ลง
                “เชิญเข้ามา ไม่นานนักประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนร่างท้วมแต่งตัวภูมิฐานเดินยิ้มเผล่เข้ามาในห้อง
                “ท่านประธานนี่ขยันจังนะครับ จะบ่ายโมงแล้ว ยังไม่ไปทานข้าวอีกเรียกชื่อตำแหน่งแทนชื่อจริงเป็นการให้เกียรติผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่า แต่ท่าทางการเอามือล้วงกระเป๋า กับรอยยิ้มที่ไม่ดูจริงใจซักนิดนั่นกลับตรงกันข้าม
                “รองประธานลีมีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะ ดิฉันจะได้ทำงานต่อคุณนายอู๋ว่าเสียบเรียบ เบนสายตาไปให้ความสนใจกับหน้าจอแล็ปท็อปพลางคลิกเม้าส์ไปเรื่อยราวกับมีเรื่องอื่นที่น่าสนใจกว่า
                “ลูกชายคนรองของท่านประธาน ผู้ถือหุ้นใหญ่และผู้ช่วยรองประธานคนใหม่ เห็นว่ามาทำงานวันแรกก็สายแล้วหรือครับ
                “ถ้าจะเข้ามารายงานเรื่องประวัติการมาทำงานสายล่ะก็ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแผนกบุคคลดีกว่านะ

ผู้มาเยือนดูท่าว่าไม่สะทกสะท้านกับท่าทีเย็นชาของนายหญิง กลับตรงเข้ามาลากเก้าอี้รับแขกตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ไปนั่งก่อนจะยกขาอีกข้างขึ้นไขว้กันอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้อง
                “ผมก็ไม่ได้อยากจะก้าวก่ายอะไร แต่เกรงว่าอนาคตท่านประธานคนใหม่จะถูกนินทาเอาได้ ความจริงการที่คุณชายรองเข้ามานั่งตำแหน่งนี้ทั้งที่ไม่ได้จบบริหารมาโดยตรง แถมยังเพิ่งกลับจากเมืองนอกเมืองนา ประสบการณ์อะไรก็ไม่มีสักนิด ผมเองก็เคยได้ยินเสียงบ่นๆ มาบ้าง ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้นะครับ
                “ไม่ต้องห่วงหรอก คนในตระกูลอู๋ทุกคนล้วนเป็นทายาทและได้รับสายเลือดโดยตรงมาจากนักบริหารที่เก่งที่สุด ต่อให้ไม่มีประสบการณ์อะไรมาก่อนก็ยังทำงานได้ คงไม่ต้องรบกวนรองประธานลีให้ช่วยดูแลท่านประธานยังคงรักษาระดับอารมณ์และน้ำเสียงได้เป็นอย่างดี เธอหันไปเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าแล้วหยิบแว่นมาสวม อ่านอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อจะบอกว่าตัวเองกำลังยุ่ง และไม่มีเวลามาคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้ รองประธานลีมองคนตรงหน้าที่พยายามไล่เขาทางอ้อม รอยยิ้มที่ยังอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่ค่อยจางหาย
                “เฮ้อออ ท่าทางท่านประธานจะยุ่ง ถ้าอย่างนั้นผมไม่กวนแล้วพูดจบก็ลุกขึ้นจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ทำท่าว่าจะเดินออกประตูไป แต่ก็ไม่วายหันมาพูดทิ้งท้าย ยังไงก็อย่าหักโหมนักนะครับ ตอนนี้ผู้ที่ถือหุ้นใหญ่ซึ่งเป็นคนของตระกูลอู๋ก็เหลือแค่คุณนายกับคุณชายรอง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับใครซักคน บริษัทจะแย่เอาได้นะครับ

คำพูดที่เหมือนเป็นคำขู่มากกว่าความห่วงใยนั้นคงจะสร้างความหนักใจให้ผู้ฟังอยู่ไม่น้อย เพราะทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลง อู๋เจียหลิงก็ถอนหายใจเคร่งเครียด หันไปมองกรอบรูปบนโต๊ะทำงาน ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานในรูปนั้นกำลังยิ้มตอบกลับมา
                “ฉันจะรักษาบริษัทนี้ไว้ อย่าห่วงเลยค่ะคุณ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ให้ใครได้มันไป นอกจากลูกของเราเท่านั้น”

 


.
 

.


.

 

การทำงานวันแรกของผู้ช่วยรองประธานฝ่ายบริหารดูจะยุ่งเหยิงซักเล็กน้อย เข้ามาถึงบริษัทได้ไม่ถึงห้านาที เลขาหน้าห้องก็หอบเอาแฟ้มเอกสารกองโตมาวางไว้ให้บนโต๊ะทำงาน ซ้ำยังกำชับว่าท่านประธานให้ศึกษางานทั้งหมดจากเอกสารกองนี้ แต่เพราะในใจยังเป็นกังวล ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับงานนั่งโต๊ะแบบนี้ ทำให้อี้ฟานไม่มีสมาธิจะทำอะไร อ่านรายงานประจำปีอยู่ได้แค่ไม่กี่บรรทัด ใจก็นึกถึงคนที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน ถึงหมอโจจะบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก แต่อาการแบบนั้นก็น่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ตอนที่เขาได้กอดเด็กหนุ่มไว้ในอ้อมแขนถึงได้รู้ ว่าจางอี้ชิงตัวเล็กและบอบบางขนาดนั้น ถ้าเกิดรู้สึกหนาวเพราะพิษไข้ขึ้นมาอีกแล้วใครจะคอยกอดให้อุ่น แล้วถ้าตื่นขึ้นมาจะยังปวดหัวเพราะพิษไข้อยู่ไหม

                ...เป็นห่วงงั้นหรือ?


                ไม่สิ จะห่วงไปทำไม เค้าก็แค่คนอาศัย ...เป็นคนอื่น
               

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่คนอื่น เค้าเป็นคนรักของพี่จุน เราก็ต้องดูแล... ตามหน้าที่ไง


                คิดแล้วอี้ฟานได้แต่ถอนใจ นี่เขากำลังจะเป็นบ้าเพราะความคิดผิดชอบชั่วดีกำลังตีกันเองหรือไงนะ
 


.

 

.

 

.


                ร่างบางบนเตียงใหญ่กำลังขยับตัวน้อยๆ ชายหนุ่มที่นั่งเฝ้าคนป่วยมาตลอดช่วงเช้าสังเกตุเห็นจึงลุกจากที่นั่งมายืนอยู่ข้างเตียงแทน และทันทีที่จางอี้ชิงลืมตาขึ้น เขาก็ถามอาการ
                “ปวดหัวหรือเปล่าครับ?”

อี้ชิงพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง โคลงหัวเล็กน้อยก่อนตอบ
                “ก็นิดหน่อยมองหน้าคนสนิทของคุณชายรองแล้วก็ขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง สุดท้ายก็ก้มลงสำรวจตัวเอง พยายามนึกทบทวนแล้วก็จำได้ว่าครั้งสุดท้ายตนไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ ที่ข้อพับแขนมีพลาสเตอร์ปิดอยู่ เขายกแขนข้างนั้นขึ้นแล้วถามจื่อเทา

เกิดอะไรขึ้น?
                “เมื่อคืนคุณเมาหนัก เช้าขึ้นมาก็มีไข้ตัวร้อน คุณชายเลยให้คุณหมอมาดูอาการ หมอฉีดยาให้แล้วบอกให้พักผ่อนมากๆ  ยาอยู่บนโต๊ะนะครับ คุณหมอให้ทานให้ตรงเวลา
                อี้ชิงพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ
                “แล้วเสื้อผ้าพวกนี้ล่ะ? นายเปลี่ยนให้ฉัน?”
                “คุณชายเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนให้ครับ
                “แล้วนายก็นั่งเฝ้าฉันอยู่อย่างนี้?”
                “ครับ คุณชายต้องเข้าบริษัท ก็เลยให้ผมคอยดูไว้ เผื่อคุณต้องการอะไร เป็นอีกครั้งที่อี้ชิงพยักหน้า รู้สึกมึนๆ หัวจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี ทานอะไรซักหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมจะให้เด็กยกอาหารขึ้นมาให้ คุณจะได้ทานยา

จื่อเทากำลังจะเดินออกจากห้องตอนที่ดูเหมือนว่าจะมีสายเรียกเข้ามาในโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้ ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาและกดรับในทันที

ครับคุณชาย ตื่นแล้วครับ ผมกำลังจะให้เด็กเอาอาหารมาให้ เป็นประโยคสุดท้ายที่อี้ชิงได้ยินก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง

                ก้มลงมองเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนให้แล้วอี้ชิงก็ไล้ปลายนิ้วไปตามสาบกระดุมเสื้อของตัวเองช้าๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่กระจกบานใหญ่ซึ่งอยู่ติดกับตู้เสื้อผ้า เปิดคอเสื้อให้กว้างออกจนเผยให้เห็นช่วงไหล่ขาวมนสะท้อนในกระจก เด็กหนุ่มจุดยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นรอยแดงเหนือเนินไหล่ขาวข้างหนึ่ง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายด้วยความพอใจ นับว่าแผนที่เขาวางไว้นั้นเป็นไปได้ดีจนเกินคาด

                “ต้องอย่างนี้สิอู๋อี้ฟาน ยิ่งนายลืมตัวกับฉันมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งหลงเข้ามาในกับดักของฉันเร็วขึ้นเท่านั้น”

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 TBC.

 

 

 


 

  

  คนรอง: นิย๊ายยยยนิยาย น้ำน๊าวววน้ำเน่าเนอะ ยังกะละครทีวี หกปีที่แล้วฉันคิดอะไร (หรือดูละครเรื่องอะไรอยู่) พล็อตมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ ><

เนื้อเรื่องดราม่าแต่จบแฮปปี้นะฮะ ไม่ต้องกลัว เราไม่เคยฆ่าใครตาย

 

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^    

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #36 Bunnybunbun (@bunnyying) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 00:51
    ตระกูลอู๋นีาต้องไปทำอะไรกับครอบครัวของอี้ชิงแน่ๆ ชิงถุงได้แค้นฝังหุ่นและเย็นชาขนาดนี้ หวังว่าจะไม่ดราม่าเช่นกันฮะ ถถถถถ
    #36
    0
  2. #35 ninimook (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 07:53
    ตะรกูลอู๋กับคนที่ชิงไปเยี่ยมต้องเคยมีอะไรกันแน่เลยชิงก็เลยมาแก้แค้นแทนพี่จุนนี่ก็อาจจะตายเพราะชิงด้วยไหม5555ไม่หรอก
    #35
    0
  3. #33 Vampire:+:หนูเล็ก:+: (@rukteukna) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 19:57
    อี้ชิงมีแผนอะไร???? ทำไมเป้าหมายถึงเป็นอี้ฟ่าน อิฟ่านต้องไปทำอะไรไว้แน่ๆ เกี่ยวกับคนที่อยู่ที่รพ.คนนั่ยด้วยหรือป่าว พี่คนรอง น้องสงสัย 55555
    #33
    0
  4. #28 apo; (@ployhataichanok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 13:12
    เดาใจไม่ออก อี้คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้
    มาต่อไวๆนะคะ><
    #28
    0
  5. #26 sangwon_lee (@hansangwon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:46
    อี้ซิงมีเกี่ยวข้องกับบอร์ดบริหารคนนั้นรึเปล่า
    #26
    0
  6. #24 NaMo_K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 02:49
    หืมชิงชิง กว่าหนูจะทำแผนสำเร็จนี่เปลืองตั๊วเปลืองตัว

    พี่อู๋เค้าได้กำไรงอกงามน่าดูเลย
    #24
    0
  7. #22 กบฏเฮียคริส (@ehxyophen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 00:09
    คุนอู๋......ต้องทำไรชิงไว้แน่ ชะ!??
    #ชิงอ่าาาาอย่าร้ายมากนักสิ เค้าไม่ชินนะตั๊ววววว!
    #22
    0
  8. #20 Pinocchio (@kisssss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:46
    อี้ชิงโซฮอตมากข่าาาา T//T
    ยั่วเนียนๆ ยั่วใสๆ อย่าหลอกพี่คริสเลยยยย สงสารอ่ะ
    #20
    0
  9. #18 EXO M กิ่ง (@gingboom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 13:39
    ไรท์ปรับตัวหนังสือหน่อย
    #18
    0
  10. #17 YixingJingleBell (@yixingjinglebell) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 06:33
    อี้ชิงไปแค้นอะไรพี่คริสนักหนาคะลูก ถึงได้ยั่วยวนให้เค้ารักเค้าหลงขนาดนี้
    แค้นเยอะๆ เลยนะ แค้นอีก ยิ่งแค้นยิ่งยั่ว ยิ่งยั่วพี่คริสก็ยิ่งถลำลึก ชอบๆๆ
    #17
    0
  11. #15 lkd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:16
    อี้ชิงจะหลอกอะไรพี่เขาคะ เขาไปทำอะไรให้

    ใช้เสน่ห์ในการล่อลวงสินะพี่คริสติดกับดักเข้าเต็มเปาเลย

    นางจะมาแก้แค้นอะไรรึ??
    #15
    0
  12. #14 Saturday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:05
    วรั้ยยยยยยยย ทำไมลงทุนเปลืองตัวเบาๆ อย่างนี้ล่ะคะอี้ชิง 55555

    จะว่าไปก็ดีนะคะ เปลืองบ่อย ๆ เลยยย #เอ๊ะ!

    แต่อนุญาตให้เปลืองได้กับพี่คริสคนเดียวก็พอนะ ฮ่า ๆ ๆ

    แล้วอี้ไปเยี่ยมใครมา หรือว่าคนๆนั้นจะเป็นน้องสาวหรือพี่สาวของอี้ชิงป่ะ?

    ลูกสาวตระกูลจางอะไรนั่น อาจจะมีปมเกี่ยวข้องกันมาก่อนรึเปล่า?

    แล้วอี้มาแก้แค้นแทนงี้ ลุ้น ๆ



    #14
    0
  13. #13 |2@|_ (@real-st) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:56
    คือตกลงตอนละเมอหาพี่จุนนี่นางรู้ตัวไหม?
    อู๋อี้ฟาน ฉันสงสารเธอ
    รองปธ ลีมีส่วนด้วยเปล่า? แล้วผญที่อี้ไปเยี่ยมคือใครกัน
    ปมเยอะมว๊ากกก แต่ที่ชัดเจนคืออี้ฟานดีเกินไป
    #13
    0
  14. #11 1234 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:16
    อยากรู้จัง

    ว่าอี้ทำ ทำไม

    แล้วเรื่องก่อนหน้าเกิดอะไรขึ้น

    แล้ว

    แล้ว

    แล้ว.......

    #11
    0