ถึงเด็กชายจุ๊บ (markmin)

ตอนที่ 1 : บทนำ ; เด็กชายจุ๊บที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 พ.ค. 62


บทนำ




"อ้าว ฝนตกจนได้...งี้ก็อดออกไปเล่นข้างนอกล่ะสิแบบนี้"


     ผมยังจำได้ดีถึงเสียงของแม่ และความรู้สึกเสียดายหลังจากได้ยินประโยคนั้นของผม ผมวิ่งไปยืนที่ริมหน้าต่างอย่างให้ความหวังกับตัวเองว่า แม่อาจจะพูดเล่น แต่พอเห็นท้องฟ้าขมุกขมัวกับเม็ดฝนที่เกาะอยู่ตรงหน้าต่างแล้ว ก็ต้องเสียดายเป็นครั้งที่สอง เมื่อสิ่งที่แม่พูดคือเรื่องจริง...เดิมทีแล้ว ผมในวัยเก้าขวบไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องของฟ้าฝนขนาดนั้น แต่เป็นเพราะเมื่อวานหรือเมื่อวานซืน ผมซื้อขนมมาตุนที่บ้านเสียมากมาย เพราะตั้งใจแน่ว่าวันนี้เวลาบ่ายโมงสิบห้านาฬิกาจะขนขนมทั้งหมดที่มีไปแบ่งกินกับเด็กคนนั้นที่ชื่อจุ๊บ


     และความตั้งใจของผม แม้จะมีไม่ได้มากขนาดนั้น แต่เมื่อนึกถึงหน้าของเพื่อนใกล้บ้านก็อดรู้สึกเนื้อเต้นอยากเจอขึ้นมาไม่ได้


"แม่ เหมี่ยวออกไปข้างนอกนะ" ผมเดินไปบอกแม่ที่นอนเหยียดขาหน้าทีวี แต่แม่ไม่ยอมมองผม แถมยังปฏิเสธ


"จะออกไปได้ไง ฝนตก"


"เอาร่มไปก็ได้" ผมต่อรอง


"โดนฝนเดี๋ยวก็ไม่สบาย" แม่ปัดอีก โดยยังไม่มองหน้าผมเช่นเดิม


"มีร่มก็ไม่โดนฝนไง"


คราวนี้แม่หันมา และผมก็ยังจ้องหน้าแม่อย่างรอคำตอบ


"ไม่ได้!"


     ผมไม่รู้ว่าเหตุผลที่แม่ไม่ยอมให้ผมออกไปแท้จริงแล้วคืออะไร แต่เมื่อแม่ปฏิเสธอย่างหนักแน่นแบบนั้นแล้ว ผมที่ยังไม่ได้ละความพยายาม จึงค่อยๆถอยออกห่างจากแม่ ก่อนจะเดินไปหยิบถุงขนมที่เป็นต้นเหตุความตั้งใจของวันนี้กับร่มตรงหน้าประตูห้องเก็บของ แล้วย่องออกทางหลังบ้านด้วยความเงียบเฉียบ

     นั่นเป็นครั้งที่สาม สี่ หรือ ห้า ก็จำไม่ได้แล้วที่ผมตัดสินใจขัดคำสั่งของแม่แล้ววิ่งอย่างลิงโลดตรงไปยังบ้านของเด็กคนนั้น พอกดออดน้าปลาที่เป็นแม่ของจุ๊บก็จะออกมาเปิดให้พร้อมรอยยิ้มเสมอๆ...คงจะมีวันนี้ที่ต่างออกไป เพราะเมื่อน้าปลาเปิดประตูรับผม ปากที่กำลังยิ้มอย่างทุกทีวันนี้ก็กลายเป็นเสียงกรี้ดแทบจะลั่นซอย


"ทำไมตัวเปียกแบบนี้ล่ะมะเหมี่ยว!" น้าปลา ว่าแล้วก็ทำตาค้างมองสภาพผม จนผมอดไม่ได้ที่ก้มมองสภาพตัวเองบ้าง แล้วผมก็ทำท่าตกใจไม่ต่างจากน้าปลา เพราะนึกขึ้นได้ว่า ระหว่างที่วิ่งอย่างลิงโลดนั้น ผมกำร่มคันยาวที่มือซ้ายมาตั้งแต่หน้าบ้านจนมาถึงบ้านน้าปลา โดยที่ดันลืมกางร่มมาตลอดทาง ตัวของผมตั้งแต่หัวจรดปลายนิ้วเท้าจึงไม่มีส่วนไหนที่่ไม่เปียกเลยสักนิดเดียว!


"น้องจุ๊บอยู่มั้ยน้าปลา?" ผมเปลี่ยนเรื่อง แต่หน้าของน้าปลา ยังไม่หายกังวล


"อยู่ แต่จะเล่นยังไง ตัวเปียกขนาดนี้" น้าปลามองผมอย่างรู้ทันแล้วชี้หน้า "นี่หนีแม่ออกมาใช่มั้ย กลับไปเลยนะ น้าไม่ให้เล่น"


     น้าปลาไล่ผม ซึ่งนั้นก็เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันที่น้าปลาไล่ผมแบบนั้น พร้อมให้เหตุผลว่า ให้ผมไปขออนุญาตแม่ก่อน ถึงจะให้ไปเล่นกับจุ๊บ...แต่เมื่อผมมาถึงจุดหมายและไม่อยากกางร่มเดินกลับบ้าน เหตุผลหลักคือไม่พร้อมจะถูกแม่ด่าเลยดึงดันอยู่ตรงนั้นจนน้าปลาใจอ่อนให้เข้าไปในบ้านได้สำเร็จ

     แล้วผมก็ยิ้มแป้นเมื่อเห็นว่าจุ๊บนอนหนุนตุ๊กตาอยู่บนเตียง เมื่อเห็นผมก็กระโดดลงมาพร้อมเรียกชื่ออย่างดีใจ


"พี่เหมี่ยว!"



ว่าด้วยเรื่องของจุ๊บ...


     ผมไม่รู้ว่าชื่อจริงของจุ๊บชื่อว่าอะไร เพราะจุ๊บมาอยู่ที่นี่ได้สามปีกว่าๆ ตั้งแต่แรกผมก็ได้ยินน้าปลาเรียกว่าจุ๊บ แม่ผมก็เรียกจุ๊บ ส่วนพ่อผมเวลาเจอจุ๊บจะชอบทำท่าเหมือนเล่นกับหมาเล็กแต่ก็เรียกว่าจุ๊บเหมือนกัน...ผมที่เป็นเด็กและมักจะปฏิบัติอย่างที่ผู้ใหญ่ทำ จึงเรียกเด็กคนนั้นว่าจุ๊บเหมือนทุกคน...

จุ๊บเป็นเด็กหน้าตาบ้องแบ๊ว ส่วนสูงน้อยกว่าผมไม่มาก อาจจะเพราะจุ๊บอายุน้อยกว่าผมแค่สองปี และอันที่จริงแล้ว สาเหตุที่ผมยอมคุยกับจุ๊บจนสนิทกันอย่างในวันนี้ ก็เพราะว่าจุ๊บเป็นเด็กที่ยิ้มสวย แม่ผมก็บอกแบบนั้น...แต่นั่นก็อาจจะประมาณสองสามเดือนที่แล้ว ส่วนตอนนี้ถึงจุ๊บจะยังยิ้มสวย ก็ไม่เท่าเมื่อก่อนเพราะฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ ผมเลยก่ำกึ่งไม่รู้ว่าจะขำหรือชื่นชมดี

      แต่ที่ผมรู้สึกได้ทุกวันแบบไม่ก่ำกึ่งคือความน่ารักของจุ๊บที่ออกมาจากข้างใน และเชื่อมั่นว่าต่อให้แขน ขา ของจุ๊บหาย ความน่ารักก็ยังอยู่ครบร้อยเปอร์เซ็นต์...และเป็นผมที่รับรู้ได้อยู่เพียงคนเดียว


"พี่เหมี่ยวไปทำไรมา ตัวเปียกหมดเลย" จุ๊บเริ่มถามผมอย่างเป็นห่วงเป็นใยเมื่อเห็นว่าตัวผมเปียกซก แม้จะไปนั่งตากแอร์ตากพัดลมก่อนหน้านี้ก็ตาม

     จุ๊บจะชอบทำท่าตื่นเต้น เวลาที่เห็นหรือผมเอาอะไรมาให้ หรือกระทั่งเรื่องที่ทำให้ประหลาด จุ๊บก็มีปฏิกิริยาตอบกลับทันที เมื่อผมบอกว่าโดนฝน จุ๊บก็ทำตาโตพร้อมถามอย่างร้อนรนว่าทำไมถึงฝนถึงต้องใจร้ายกับผมด้วย...ผมไม่รู้ว่า จุ๊บพูดเล่น หรือพูดจากใจจริง แต่ผมก็ยิ้มและนึกโทษตัวเองที่ทำให้จุ๊บต้องกังวล 

     ผมเอื้อมมือไปหยิกแก้มเด็กตรงหน้าอย่างเคยชินทุกครั้งที่รู้สึกเอ็นดู ก่อนจะชวนลงไปข้างล่างเมื่อการ์ตูนเรื่องโปรดมา จนเวลาล่วงเลยมาถึงหัวค่ำ และฝนก็ไม่ได้ตกแล้ว ผมจำใจต้องบอกลาจุ๊บ...มันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุด เพราะเมื่อผมพูดว่า 'กลับก่อนนะ' หรือ 'แล้วจะมาใหม่' จุ๊บก็จะขอให้ผมอยู่ต่อเสมอ และผมรู้ว่าจุ๊บไม่เคยอยากให้ผมกลับจริงๆอย่างที่พูด

     ทุกก้าวที่เดินห่างออกจากรั้วบ้าน จุ๊บจะยืนอยู่ตรงนั้น และยืนมองผมด้วยความเสียดายจนสุดขอบสายตา เหมือนกับว่าเราอยู่ไกลคนละซีกโลก ทั้งที่จริงเราอยู่ห่างกันแค่สองซอย


     คืนนั้นผมโดนแม่บ่นยาวจนเลยเวลานอน แถมยังโดนสั่งไม่ให้ไปเล่นกับจุ๊บสามวัน แต่เมื่อพอเช้าฝนไม่ได้ตก แม่ก็อนุญาตให้ผมไปเล่นกับจุ๊บได้อยู่ดี เพราะแม่ก็รู้ว่ามันคือความเคยชินของผมไปแล้ว...วันไหนที่ไม่ได้เจอจุ๊บ ก็เหมือนกินข้าวไม่ครบสามมื้อ ผมบอกแม่


     แต่วันหนึ่ง ทุกอย่างก็เริ่มไม่เหมือนเดิม...วันนั้นผมไปที่บ้านของจุ๊บรอน้าปลาลงมาเช่นเคย อย่างที่บอก ว่าทุกครั้งๆที่ผมไปบ้านของจุ๊บ น้าปลาจะเป็นคนลงมาเปิดประตูให้ เพียงแต่วันนั้นผมกลับเจอผู้ชายตัวใหญ่ไว้หนวดที่ผมไม่คุ้นหน้าเป็นคนลงมาเปิดให้แทน


"น้องจุ๊บอยู่มั้ยครับ?" ผมถามออกไปเมื่อพิจารณารูปร่างหน้าตาสัดส่วนของอีกฝ่ายจนครบ และเขาก็ยังยืนนิ่งไม่พูดไม่จา


"ไม่อยู่...ออกไปแล้ว" เขาพูดเสียงเรียบ หน้าตาของเขาดูเหมือนตัวร้ายในการ์ตูนทำให้ผมไม่อยากสบตา


     ผมไม่รู้ความหมายของประโยคนั้นแจ่มแจ้ง และค่อนข้างจะสับสนกับมัน...ในใจคิดว่าอาจจะแค่ไปซื้อของหรืออะไรสักอย่าง จึงถามกลับแค่ว่า


"แล้วจะมาเมื่อไหร่?"


"เดี๋ยวก็มา" เขาตอบ


     'เดี๋ยวก็มา' ของคนตรงหน้า ทำให้ผมตัดสินใจเดินกลับมาที่บ้าน แล้วปัดความตั้งใจที่จะเจอจุ๊บไปเป็นวันพรุ่งนี้แทน...แต่วันต่อมา ผมก็ไม่เจอจุ๊บ พร้อมกับไม่เจอน้าปลา แต่ยังคิดในใจว่า 'เดี๋ยวก็คงมา' แล้วเดินกลับบ้าน รอวันพรุ่งนี้เพื่อจะมาหาใหม่

แต่วันต่อมา ผมก็ยังไม่เจอทั้งจุ๊บกับน้าปลา และอีกหลายๆวันถัดมาก็ด้วย...นานกว่าที่ผมถึงจะเพิ่งมานึกได้ว่า 'เดี๋ยวก็มา' ที่ลุงคนนั้นบอก มันไม่ได้ระบุเวลาแน่ชัดว่าหมายถึงเมื่อไหร่ แต่ในวินาทีนั้นผมก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้หมายถึงเวลาอันใกล้นี้อย่างแน่นอน...ด้วยความคิดนั้น สิ่งที่เคยทำจนเคยชิน ตอนนี้จึงถูกตัดทอนลงมาให้กลายเป็นเพียงแค่เดินผ่านซอยที่เป็นบ้านของจุ๊บด้วยความคิดถึงก็เท่านั้น...


     รู้ตัวอีกที มันก็นานพอที่จะทำให้ความทรงจำของผมที่มีจุ๊บอยู่ในนั้นกลายเป็นเพียงความทรงจำที่เริ่มเลือนลางไปแล้ว ใบหน้าของจุ๊บครั้งสุดท้ายที่เห็นจึงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังไม่ลืมเขาไป


"แม่รู้จักลุงคนนั้นด้วยหรอ?"


     ผมตัดสินใจถามแม่ ตอนที่เดินลงมาแล้วเห็นว่าแม่กำลังยืนคุยกับลุงที่เคยเจอที่บ้านจุ๊บตรงหน้าบ้าน ท่าทางไม่ได้ดูคุ้นเคยกันมากนัก แต่ก็คุยกันนานพอสมควร


"เขาชื่อวิตรเป็นพ่อของจุ๊บ" แม่ตอบ ผมที่เพิ่งรู้เป็นครั้งแรก แม้ว่าจะเคยเห็นลุงวิตรที่แม่ว่ามาหลายครั้งหลายหน ถึงจะเคยนึกสงสัยว่าเขาเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่บ้านของจุ๊บแต่ก็เก็บความสงสัยไว้ในใจตลอดมา...ตอนนี้ผมก็ได้คำตอบ จึงเลิกสงสัยประเด็นนั้นไป แต่ประเด็นที่เคยค้างคาในใจในวันก่อน ๆ ตอนนี้ก็กลับมาให้ผมคิดอีกครั้ง ในรอบหลายปี


"แล้วเขาได้บอกมั้ยแม่ ว่าจุ๊บกับน้าปลาไปไหน?" ผมในวัยสิบสองปี ถามหาถึงเพื่อนใกล้บ้านที่ตอนนี้เกือบจะเลือนลาง...และแอบคิดถึง


"กลับบ้านที่ลำพูน...แม่ของปลาเขาป่วย เลยต้องย้ายไปอยู่นั่นเพราะไม่มีใครดูแล...แต่น่าเสียดายนะ ไม่ได้ล่ำลากันก่อน คงจะตกใจน่ะ" แม่พูดอย่างนึกเสียดาย เช่นเดียวกันกับผม ที่นึกถึงใบหน้าที่ยังติดในหัว แต่กลับไม่ได้สนใจจะถามอีกแล้วว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่...เพราะในใจลึก ๆ กลัวว่าแม่จะตอบกลับมาว่า 'สิบปี' หรือไม่ก็ 'ไม่กลับมาแล้ว' ผมจึงทำแค่เพียงสงบปากสงบคำ แล้วปัดความกังวลนั้นให้ตกลงไปที่ก้นบึงของความคิดให้ลึกที่สุด


     ในครั้งนั้นผมจึงรู้แจ้งถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของตัวเอง ที่พอรู้ ก็มีแต่ความเสียดายอยู่เต็มอก ผมไม่มีโอกาสแม้จะบอกลา และในวันที่จุ๊บว่ารู้จะต้องจากผม เขาจะเสียใจแค่ไหน


     แต่นั่นก็เป็นแค่อดีตที่ทำได้แค่นึกเสียดาย เพราะถึงอย่างไรในวันนี้ จุ๊บไม่ได้กลายเป็นหนึ่งในอาหารสามมื้อของผมแล้ว...ย่อมแน่ใจได้ว่า สำหรับจุ๊บเอง ก็สามารถยิ้มได้สวยเหมือนเดิมเมื่อไม่มีผมแล้วเช่นเดียวกัน



ถึงเด็กชายจุ๊บที่หายไป




tbc.




เอ็นดูพี่เหมี่ยวน้องจุ๊บกันเยอะๆนะคะ น้องเป็นเด็กน่ารักㅠㅠㅠㅠㅠ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 xxxoop (@KVLH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:12
    รอต่ออออ อุแง้
    #5
    0
  2. #4 miintare (@miintare) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 10:34
    น่ารักมากเลยค่ะ อยากอ่านต่อเลยว่าถ้าน้องจุ๊บกลับมาเจอพี่เหมี่ยวแล้วจะเป็นยังไงงงง
    #4
    0
  3. #3 mamilles (@mamilmon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    น้องจุ๊บต้องกลับมาหาพี่เหมี่ยวเร็วๆนะค้า;---;
    #3
    0
  4. #2 ichulshaparkk ㋡ (@hznutt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:25
    น่ารักกกกกก เดี๋ยวพี่เหมี่ยวก็ได้เจอน้องจุ๊บนะ หวังว่าน้องจุ๊บจะไม่เจอกัน (ภาษาน่ารักมากค่ะ ชอบบบ จะติดตามนะคะไรท์ ไม่ทิ้งกันน้า 55555)
    #2
    1
  5. #1 คนของตี๋ (@kaikingx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:55
    น่ารักมากเลยค่ะ น้องจุ๊บต้องได้กลับมาหาพี่เหมี่ยวเร็วๆนะพี่เหมี่ยวรออยู่
    #1
    0