[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 16 : Bad Friend [Jinson] 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          แจ็คสันมาเรียนในสภาพกึ่งคนกึ่งซอมบี้ เขาเดินโซซัดโซเซมาที่ห้องอย่างลำบาก ทันทีที่ถึงที่นั่งประจำของตัวเองชายหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ แม้แต่เพื่อนๆในห้องยังสัมผัสได้ว่าวันนี้แจ็คสันดูแปลกไปมากจากใบหน้าและลักษณะท่าทางของอีกฝ่าย

 

 

          มึงโอเคปะเนี้ย?”หน่วยกล้าตายเดินเข้าไปถามเสียงเรียบด้วยความเป็นห่วง

 

 

          กูโอเคแจ็คสันเงยหน้าตอบนิดๆก่อนก้มลงฟุบต่อ หนักจริงๆสำหรับเรื่องที่เจอมาก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าจินยองมันไปตายอดตายอยากมาจากไหนแต่ที่แน่ๆมันจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแน่ เขาจะไม่ยอมให้มันทำเรื่องสารเลวกับตัวเองได้อีก!

 

 

          มึงแน่ใจนะให้กูโทรหาไอ้จะ-…”

 

 

          ไม่ต้อง! กูไม่ต้องการมันไม่ต้องโทรนะถ้ามึงโทรมึงกับกูได้มีเรื่องกันแน่

 

 

          แต่ว่าทุกทีเวลามึงป่วยมึงก็โทรหามันตลอดนิ

 

 

          แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว มึงไม่ต้องยุ่งกับกูหรอกแค่นอนนิดหน่อยเดี๋ยวก็หาย

 

 

          เอางี้เหรอวะ?”

 

 

          เออ ไปไหนก็ไปไป๊

 

 

          แจ็คสันกวักมือไล่แล้วก้มหน้าฟุบโต๊ะต่อ เขากัดฟันแน่นข่มความเจ็บในทุกๆครั้งที่ตนขยับตัว บาดแผลจากช่องทางหลังที่จินยองสร้างไว้มันสาหัสจริงๆนั่นแหล่ะ มันทั้งเจ็บทั้งชวนให้อยากร้องไห้และหงุดหงิดพร้อมๆกัน พอนึกถึงเรื่องบ้านั่นแล้วเขาก็รู้สึกอายที่โดนเพื่อนรักทำแบบนั้นใส่ ป่านี้มันจะตายรึยังนะความรู้สึกผิดไม่มีอยู่ในหัวมันเลยรึยังไงกัน!?

 

 

          นอนไปได้สักพักเสียงอาจารย์ก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าหมดเวลานอนของแจ็คสันแล้วและตอนนี้ก็ได้เวลาเรียนสักที เขาพยายามลากสังขารตัวเองให้ลุกขึ้นตั้งใจนั่งเรียน โต๊ะว่างข้างๆบ่งบอกได้ชัดเจนว่าอีกคนยังไม่มามันทำให้แจ็คสันดีใจ ขอเถอะเขายังไม่อยากเจอหน้ามันตอนนี้แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น ให้แจ็คสันไม่เจอหน้าจินยองสักวันเถอะ เห็นหน้ามันมาสองวันติดกันนี่ก็เหม็นเบื่อเต็มแก่แล้ว

 

 

          การเรียนดำเนินไปอย่างราบเรียบ แจ็คสันเองก็ตั้งใจเรียนผิดปกติจนเพื่อนบางคนยังต้องหันไปซุบซิบกันว่าวันนี้เพื่อนตัวเตี้ยตัวอารมณ์ดีประจำห้องมันแปลกๆไปหรือเปล่า แม้จะได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างแต่แจ็คสันก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่อย่างใด อันที่จริงมันก็อาจจะแปลกไปอย่างที่เจ้าพวกนั้นว่านั่นแหล่ะนะตัวเขาในวันนี้น่ะ

 

 

          มึงเที่ยงนี้ไปกินข้าวกับพวกกูปะ?”เพื่อนคนเมื่อเช้าเอ่ยถามด้วยความหวังดี พักเที่ยงแล้วปกติแจ็คสันจะไปกับจินยองแต่วันนี้ดูเหมือนว่าจินยองไม่มาเขาจึงอาสาที่จะชวนอีกฝ่ายไปด้วยแทน

 

 

          ไม่เป็นไรกูไม่หิวพวกมึงไปกันเถอะ ขอบใจสำหรับความหวังดีเว้ยแจ็คสันเงยหน้ายิ้มตอบแล้วโบกมือไปมาให้กับเพื่อนคนนั้นก่อนลุกเต็มความสูงของตัวเองพลางเดินออกจากห้องไปพร้อมกับข้าวของในกระเป๋าสะพายของตน

 

 

          ขาสั้นก้าวเดินไปตามทางเรื่อยๆมือข้างหนึ่งก็วางลงบนหน้าท้องเรียบของตนก่อนออกแรงลูบมันแผ่วเบา ใครว่าไม่หิวกันเล่า

 

 

          ตอนนี้แจ็คสันหิวจนสามารถกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี้ย!

 

 

          แต่ที่ไม่ไปกับพวกนั้นก็เพราะว่านั่นสิ ทำไมเขาถึงไม่ไปกับเพื่อนกันวะ?

 

 

          แจ็คสันไม่ได้ไปกินข้าวแต่อย่างใดเขาเดินแวะไปยังตึกของพวกปีสามไปหาใครบางคน แต่พอไปถึงตึกแล้วก็ไม่พบร่างของคนๆนั้นเลยแม้แต่เงา เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง อย่าบอกนะว่าวันนี้แจบอมเองก็ไม่ได้มาเรียนเหมือนกัน

 

 

          สุดท้ายทั้งวันแจ็คสันก็อยู่ตัวคนเดียว ตกเย็นเขาตัดสินใจไปเดินเล่นแถวห้างเพราะยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับหรอกนะแต่มันติดตรงที่ว่ากลับไปแล้วเขากลัวว่าจะเจอจินยองมันยังอยู่ที่ห้องของเขาน่ะสิถึงได้ไม่อยากรีบกลับตอนนี้น่ะ

 

 

          ร่างสันทัดเดินไปตามทางเรียบๆดวงตากลมสอดส่องมองสิ่งของในห้างไปเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าตังค์ส่วนขาก็ก้าวเดินพาร่างของตนไปตามทางเงียบๆ มีสิ่งของต่างๆมากมายที่น่าสนใจแต่ของพวกนั้นก็ไม่สามารถดึงความสนใจจากแจ็คสันได้

 

 

          เขาหยุดอยู่หน้าร้านหนังสือแห่งหนึ่ง แจ็คสันคิดว่าทั้งชีวิตเขาไม่เคยคิดที่จะเข้ามันมาก่อนแต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเปลี่ยนความคิดใหม่ ลองเข้าไปดูสักครั้งคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง

 

 

          แจ็คสันเดินเข้าไปยังร้านหนังสือเขาไล่สายตาดูไปเรื่อยๆตามชั้นที่วางหนังสือชนิดต่างๆ ตั้งแต่นิยายวรรณกรรมไปจนถึงเนื้อหาสาระการเรียนรู้จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนึ่ง ด้วยความสนใจมือขาวเอื้อมไปที่หนังสือเล่มนั้นหมายจะจับนำมันมาอ่าน ทว่ากลับมีมือของใครบางคนมาชิงมันไปจากเขาเสียก่อน แจ็คสันหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าคนมาแย่งมันไปแต่อย่างใด ทำเพียงแค่หันไปมองหน้าอีกคนเท่านั้น

 

 

          คุณเองก็สนใจมันเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ?”เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มนิดๆ ทว่าคนที่สวมผ้าปิดปากพร้อมหมวกและแว่นตาดำปกปิดใบหน้านั้นกลับเงียบไม่ตอบอะไร

 

 

          ผมเองก็อยากอ่านนะแต่ให้คุณดีกว่าเพราะผมคงแค่เอามาดูเฉยๆคงไม่ได้ซื้ออ่ะ ปกติก็ไม่ค่อยอ่านอยู่แล้วไอ้หนังสืออะไรพวกนั้นที่เข้ามาก็เพราะว่ากำลังเซ็งๆอยู่แค่นั้นเองแจ็คสันพูดต่อไม่มีติดขัดกับคนแปลกหน้า ดูเหมือนอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้แสดงท่าทางรำคาญอะไรออกมาด้วยจึงทำให้เขาได้ใจ

 

 

          ไม่รู้สิทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจะพูดกับคนแปลกหน้าแท้ๆ แต่กับคนๆนี้มันกลับรู้สึกคุ้นอีกฝ่ายแปลกๆยังไงชอบกลเหมือนเคยเจอกันมาก่อนเลย

 

 

          สุดท้ายพอเห็นว่าอีกคนไม่ตอบอะไรเอาแต่จ้องหน้าเขาแจ็คสันจึงหันกลับไปหาหนังสือเล่มใหม่ต่อ เอาเถอะเขาไม่อยากพูดด้วยก็ไม่เป็นไรบางทีคนๆนี้อาจจะเป็นใบ้หรือไม่ก็หูหนวกก็ได้ใครจะไปรู้กันล่ะ เขาไม่โทษอีกคนหรอกแต่โทษตัวเองต่างหากที่ดันเสร่อหน้าตัวเองไปคุยกับเจ้าตัวน่ะรู้ทั้งรู้ว่าเขาคงไม่ตอบกลับมาก็ยังจะชวนคุย

 

 

          แจ็คสันนี่บ้าจริงๆ

 

 

22:00 .

 

 

          แจ็คสันพึ่งกลับถึงห้องพักของตัวเอง ก็บอกแล้วว่าเขาไม่อยากเจอจินยองและคาดว่าตอนนี้มันคงกลับไปแล้วแน่ๆ ไม่มีใครบ้าอยู่ห้องคนอื่นเขาทั้งวันจนเจ้าของห้องกลับมาหรอกนะนอกจากว่าคนๆนั้นมันจะบ้าไม่ก็ว่างจริงๆน่ะ

 

 

          ร่างสันทัดก้าวเดินไปตามบันไดเขาหยุดชะงักเมื่อพบเข้ากับร่างของใครบางคนที่กำลังยืนกอดอกทอดสายตามาทางตนอยู่ แจ็คสันขาแข้งสั่นพั่บๆปากอ้ากว้างคิ้วกระตุกหยิกๆมือที่เคยถือของที่ซื้อติดมาจากในห้างบัดนี้กลับไร้เรี่ยวแรงของต่างๆหล่นลงพื้นเกือบหมด

 

 

          จะจินยอง!”

 

 

          เออ กูเองทำหน้าอย่างกับเห็นผีไปได้นะมึง

 

 

          กูเองก็อยากให้มึงตายๆเป็นผีไปเหมือนกัน!”

 

 

          ปากดี ตบด้วยปากกูดีมั้ย?”

 

 

          มาถึงก็ปะทะฝีปากกันเลยแจ็คสันเห็นท่าไม่ดีจึงก้มหน้าเก็บของและทำท่าจะก้าวเท้าลงไปยังด้านล่าง ทว่าอีกฝ่ายไวกว่าคว้าหมับจับเข้าที่แขนเขาพร้อมออกแรงดึงอย่างแรงจนร่างแจ็คสันแทบปลิว ชายหนุ่มฉุดกระชากลากให้แจ็คสันเข้าไปในห้องของเจ้าตัวที่ถูกเปิดไฟทิ้งไว้โดยที่เจ้าของห้องนั้นไม่ค่อยจะยินยอมเสียเท่าไหร่

 

 

          ปล่อยกูนะเว้ยไอ้เวรมึงจะบังคับกูให้เข้าห้องไปกับมึงไม่ได้นะเว้ย!!”แจ็คสันร้องโวยวายใส่ด้วยความหงุดหงิด ดิ้นถีบร่างจินยองไปมาจนอีกฝ่ายชักรำคาญ

 

 

          ไอ้แจ็คหยุดดิ!!”จินยองพูดดุแววตาเรียวคมดุจหมาป่าจดจ้องไปที่ร่างของคนที่ดิ้นขัดขืนตน เพียงแค่เสียงแข็งพูดแค่ครั้งเดียวการกระทำทุกอย่างของแจ็คสันก็หยุดนิ่ง ส่งผลให้จินยองลากเจ้าตัวเข้าไปยังในห้องได้สำเร็จ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          โอ้ย!”

 

 

          เสียงคนตัวเตี้ยร้องด้วยความเจ็บ แจ็คสันมองร่างจินยองที่ยืนกอดอกจ้องหน้านิ่งมาทางตนด้วยแววตามึนงงปนหงุดหงิด จินยองทำตัวเหมือนผู้ปกครองจับได้ว่าลูกหนีเที่ยวและแจ็คสันโคตรไม่ชอบท่าทางมันเอาซะเลย ขนาดแม่เขายังไม่เคยทำกับเขาแบบนี้เลยนะเว้ย มันเป็นแค่เพื่อนสนิทไม่สิตอนนี้เป็นอดีตมากกว่า ยังไงซะมันก็ไม่ควรทำกับเขาแบบนี้

 

 

          ทำไมกลับดึกจินยองถามเสียงเข้ม

 

 

          เสือก!”ตามสัญชาตญาณ แจ็คสันโต้กลับโดยทันที

 

 

          อยากโดนใช่ไหม กูถามดีๆตอบดีๆมันจะตายรึไงจินยองจับบีบเข้าที่แก้มของแจ็คสันอย่างแรงจนคนตัวเตี้ยหลุดร้องออกมาด้วยความเจ็บ

 

 

          เอามือของมึงออกไปจากหน้ากูนะเว้ยไอ้เวร!”แจ็คสันสะบัดหน้าหนีพร้อมกับดึงมือจินยองออกจากแก้มของตัวเองด้วยความรังเกียจ การแสดงออก กิริยา ท่าทางของแจ็คสันทั้งหมดอยู่ในสายตาจินยอง ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายขึ้นแทนที่จะเอามือออกจากแก้มอีกฝ่ายกลับกลายเป็นว่าเขาเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้กับแจ็คสันมากกว่าเดิมแทน

 

 

          อะไรเขินเหรอ?”

 

 

          กูขยะแขยงมากกว่า!”

 

 

          แต่กูชอบวะ

 

 

          ไอ้เหี้ย!”

 

 

          ขอบคุณสำหรับคำชม

 

 

          จินยองยิ้มตาปิดใบหน้ายังคงใกล้กับแจ็คสันดังเดิมไม่เปลี่ยน ร่างสันทัดขยับหน้าหันหนีก่อนเหลือบมองไปยังโต๊ะหน้าทีวีที่มีถุงกับข้าววางอยู่เต็มไปหมด เขาถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันทีมันออกไปซื้อมาตอนไหนวะ?

 

 

          มึงไปซื้อมาตอนไหนแจ็คสันชี้นิ้วไปยังของบนโต๊ะ จินยองลืมตาขึ้นก่อนหันไปมองตามนิ้วของแจ็คสันที่ชี้อยู่

 

 

          ตอนมึงไม่อยู่ตอบแบบกวนๆ แจ็คสันล่ะอยากต่อยมันหน้าคว่ำจริงๆ

 

 

          เออ!”เขาเสียงขึ้นจมูกพลางกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างรั้นๆ จินยองมองการกระทำนั่นพลางหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างกายขยับออกจนแจ็คสันเป็นอิสระ

 

 

          ไปหาข้าวเร็วจะได้กินพร้อมกัน

 

 

          แดกไปเถอะกูไม่อยากกิน

 

 

          ทำไมกินข้าวกับผัวนี่มันลำบากมากเลยรึไง

 

 

          ถ้าใช่แล้วมึงจะทำไมวะ สู้กินกับพี่แจบอมยังดีกว่าต้องมานั่งกินกับหมาแบบมึง!”

 

 

          แจ็คสันจะรู้บ้างไหมว่าตัวเองกำลังทำให้จินยองโกรธ มือหนากำแน่นด้วยความโกรธเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามหลังมือ ใบหน้าที่เคยยิ้มอยู่เมื่อครู่หายไปในพริบตาหากไม่สังเกตดีๆคงไม่มีทางรู้ว่าตอนนี้จินยองกำลังรู้สึกเช่นไร

 

 

          ดูท่าว่ามึงคงจะไม่อยากกินข้าวสินะ แต่คงอยากจะกินของคาวก่อนกระเดือกข้าวลงคอเสียงเย็นพูดขึ้น เส้นประสาทตามแนวสันหลังแจ็คสันมันเย็นวาบเหมือนมีใครเอาน้ำแข็งเย็นๆมาราดตามหลังของตน เขาสะดุ้งด้วยความตกใจ พอเงยหน้าจ้องหน้าจินยองก็พบกับรอยยิ้มเหี้ยมที่ส่งมาทางตน

 

 

          อยะอย่านะมึงเสียงเขาเริ่มสั่นเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ แจ็คสันพยายามหาสิ่งของมาปาใส่จินยองทั้งแจกันรีโมททีวีหรือไม่กระทั่งถุงแกงที่เจ้าตัวเป็นคนซื้อมาเอง

 

 

          เมื่อความร้อนกระทบใบหน้าจินยองก็ถึงกับร้องออกมาด้วยความแสบ ตาคมจ้องไปทางแจ็คสันจินยองไม่รอช้ากระชากร่างอีกฝ่ายเข้าไปที่ห้องนอนของเจ้าตัวทันที ร่างใหญ่ฉีกกระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ต่างๆตามร่างแจ็คสันออก

 

 

          ออกไปนะเว้ย นี่มึงกำลังหาข้ออ้างเอากับกูอยู่ใช่มั้ยห๊ะไอ้จิน!?”แจ็คสันดิ้นผลักร่างของเพื่อนออกจากตัว จินยองเงยหน้าจากการถอดเสื้ออีกฝ่ายพลางจ้องไปยังดวงตากลมที่สะท้อนแววความเจ็บปวดมายังตนเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเมินไม่สนใจมันแล้วเริ่มกิจกรรมต่อ

 

 

          กับข้าวกูซื้อมากินกับมึงไม่ใช่ให้มึงปามันใส่กู ลูกแง่ติดแม่แบบมึงถ้ายังทำงานหาเงินมาใช้เองไม่ได้ก็ไม่ควรทำแบบนี้จำไว้!”จินยองตะคอกเสียงดังใส่แล้วเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวที่มีรอยคลี่มาร์กของจินยองติดอยู่ที่ท้ายทอยของอีกฝ่ายตรงบริเวณที่เส้นผมเจ้าตัวยาวปิดถึงพอดี ที่จริงจินยองตั้งใจทำให้คนอื่นเห็นด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่เขาทำได้ไม่ชัดพอแต่รอบนี้รับรองว่าชัดเจนแจ่มแจ้งเด่นหราแน่นอน

 

 

          แจ็คสันนั่งมองจินยองที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าให้กับตนอยู่เงียบๆ เขาเท้าแขนไปกับพื้นเตียงสีขาวคราบเลือดกระเด็นกระตายเต็มผ้าปูเตียง นี่เป็นผืนที่สองแล้วที่เขาต้องเปลี่ยนใหม่ส่วนคนซื้อก็คือจินยอง แหงล่ะถ้าไม่ใช่มันแล้วใครจะซื้อคนอย่างแจ็คสันไม่มีทางซื้อหรอก

 

 

          ลุกไปอาบน้ำจะได้มากินข้าวแล้วก็ทายาจินยองบอก

 

 

          ไส้หัวออกไปจากห้องกูแจ็คสันเอ่ยเรียบๆแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่ออีกฝ่าย

 

 

          ไม่ แล้วก็ลุกไปอาบน้ำด้วยไม่อย่างนั้นกูจะทำอีกรอบจินยองปฏิเสธแถมขู่แจ็คสันกลับ ทว่าความแค้นมันกลับมีมากกว่าความกลัว แจ็คสันเลือกที่จะลุกขึ้นทั้งๆที่ขาตัวเองก็สั่นพั่บๆเดินไปที่ร่างจินยอง เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายพร้อมออกแรงกำแน่นจ้องหน้าจินยองด้วยความโกรธแค้นก่อนปล่อยหมัดเข้าที่สันกรามอีกคนเต็มแรง

 

 

ปึก!

 

 

          ถ้ามึงทำอีกรอบกูจะแจ้งตำรวจแจ็คสันบอก และเขาจะทำจริงๆด้วยคราวนี้

 

 

          มึงไม่กล้าหรอกจินยองพูดเย้ย

 

 

          ก็ลองดูเอาเองก็แล้วกัน!”ว่าจบร่างขาวก็เดินไปยังโทรศัพท์ของตน นิ้วเรียวจิ้มหมายเลขของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพลางทำท่าจะกดโทรออก ทว่าจินยองกลับหยิบโทรศัพท์ไปจากแจ็คสันแล้วกำมันไว้ในมือแน่น

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

           มึงจะจับผัวตัวเองเข้าคุกงั้นเหรอ!”

 

 

           กูไม่ได้อยากเป็นเมียมึง!ไอ้x!!”

 

 

          คำพูดแสนรุนแรงทำให้จินยองหน้าชา เขาเลือดขึ้นหน้าหันไปยกมือขึ้นบีบคอแจ็คสันแน่น ชายหนุ่มเบิกตากว้างพร้อมตะกุยแขนแกร่งด้วยความทรมานเมื่ออีกฝ่ายเริ่มแรงบีบมากขึ้นปานว่าจะฆ่ากันให้ตาย จินยองจ้องตาแจ็คสันแข็งกร้าว

 

 

          จินยองบีบคอแจ็คสันจนกระทั่งอีกฝ่ายไม่มีแรงที่จะต่อต้านตน มือขาวค่อยๆตกลงพร้อมกับดวงตาที่ปรือปิดช้าๆลมหายใจของแจ็คสันโรยรินทีละนิดจนกระทั่งจนยองละมือออกอีกฝ่ายถึงเป็นอิสระ แต่ทว่าพอปล่อยลำคออีกฝ่ายเสร็จแจ็คสันก็สลบไปซะแล้วทำให้วันนี้เจ้าตัวไม่ได้ทานข้าวและต้องอดข้าวไปหนึ่งวัน แต่จินยองคิดว่าแค่นี้แจ็คสันไม่ตายหรอก

 

 

          ชายหนุ่มอุ้มร่างอีกฝ่ายไปวางไว้ที่เตียง จัดท่านอนให้อีกคนใหม่แล้วดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้แจ็คสันก่อนจะดับไฟให้เจ้าตัวแล้วออกไปนั่งทานข้าวคนเดียวที่ด้านนอกแทน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

#ฟิคพี่หวังเคะ

 



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

435 ความคิดเห็น

  1. #242 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 16:39

    ชอบบบบบบบบ นิยมความรุนแรงคะ

    #242
    0
  2. #84 bambam22540 (@bambam22540) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 19:29

    รุนแรงกับน้องงงง

    #84
    0
  3. #82 Yu-iekung (@Yu-iekung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 17:38
    ร...ร้อนแรง
    #82
    0
  4. #71 TaJia (@TaJia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 03:43

    ทำไมต้องทำน้องแรงขนาดนี้! แงงงงงง น้องงงงงง หิวข้าวมั้ยลูก ฮือ

    #71
    0
  5. #70 Mj9394 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 23:04

    โอ้วววว พี่จินดุเดือดเหลือเกิน

    #70
    0
  6. #69 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 22:55
    ถ้าแบบนี้ก็ขังน้องไว้ในห้องเลยแล้วกัน
    #69
    0