[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 17 : Omegaverse [Markson] 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

Omegaverse

 

 

 

 

 


 

 

 

 

          ความเท่าเทียมของมนุษย์คืออะไร? ใครเป็นคนกำหนดว่าใครจะต้องผู้เหนือใครจะต้องอยู่ต่ำ ใครจะต้องเป็นผู้ถูกกระทำใครจะต้องเป็นผู้กระทำ ใครจะต้องเป็นผู้นำหรือใครจะต้องเป็นผู้ตาม ใครจะต้องเป็นผู้ฟังคำสั่งใครจะต้องเป็นผู้สั่ง ใครเป็นคนสร้างกฎเกณฑ์ที่ว่า โอเมก้า จะต้องเป็นคนที่ถูกสังคมเหยียดหยามกระทำเหมือนพวกสัตว์ ใครเป็นคนตั้งกฎว่าพวก อัลฟ่า คือผู้นำเป็นกลุ่มคนที่น่าเกรงขามและมีสิทธิ์อำนาจมากที่สุด ใครเป็นคนบอกว่า เบต้า เป็นพวกคนธรรมดาเหมือนประชาชนทั่วไป?

 

 

          ทำไมมีแต่โอเมก้าที่ถูกกระทำ ทำไมมีแต่โอเมก้าที่เป็นที่ระบายของพวกอัลฟ่ารวมถึงพวกเบต้า ทำไมมีแต่พวกเขาที่โดนซื้อและขายตัวเหมือนกับสิ่งของ

 

 

          ทำไม?....

 

 

          “100,000”

 

 

          “150,000”

 

 

          “500,000”

 

 

          เสียงของผู้ประมูลดังขึ้นเรื่อยๆไม่หยุด ร่างขาวในชุดเสื้อผ้าโชว์เนื้อหนังวาบหวิวพร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนแสนหอมที่ลอยรอบๆห้องประมูลทำให้เหล่าอัลฟ่าและเบต้าทั้งหลายต่างหื่นกระหายและอยากจะได้โอเมเก้าคนนี้ไปครอบครองเป็นของตนเพียงผู้เดียว ทุกคนต่างข่มขวัญกันด้วยการเสนอราคาเงินค่าประมูลจำนวนมากเพื่อให้ได้ซึ่งโอเมก้าที่กำนอนสลบอยู่กลางเวทีอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

          ห้าแสนครั้งที่หนึ่ง มีใครจะเสนอราคาที่มากกว่านี้อีกไหมครับ?”

 

 

          “550,000”

 

 

          โอ้วววว มาแล้วๆห้าแสนห้าครั้งที่หนึ่ง มีมากกว่านี้มั้ยครับ? แหมสินค้าในคืนนี้ท่าจะท็อปน่าดูนะครับเนี้ยไม่อย่านั้นลูกค้าทุกท่านคงไม่แย่งกันอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้ฮ่าๆ

 

 

          เสียงพูดคุยเชิงหยอกของพ่อค้าใจทรามดังขึ้น ร่างที่นอนสลบยังคงแน่นิ่งดังเดิมผู้คนในห้องต่างพากันหน้าเสียบ้างก็เดินออกไปจากที่ประมูลเพราะหมดหวังเงินไม่พอที่จะแย่งชิงโอเมก้าตนนั้นมาครอบครอง

 

 

          ห้าแสนห้าครั้งที่สองนะครับ ไม่มีลูกค้าท่านใดเสนอราคาอื่นอีกแล้วอย่างนั้นหรือครับ?”พ่อค้าหน้าเลือดกวาดสายตามองไปรอบๆห้องมองว่าจะมีลูกค้าคนอื่นยกมือเสนอราคาที่มากกว่านี้อีกไหม ปรากฏว่าแต่ละคนนั้นไม่มีใครกล้ายกมือเสนอราคาที่แพงกว่านี้อีกเลย เขาเหลือบสายตาหันไปมองโอเมก้าโชคร้ายที่นอนนิ่งข้างๆในกรงพลางยกยิ้มหัวเราะเยาะในลำคอ

 

 

          ค่าชีวิตของโอเมก้าคนนี้มีค่าเพียงแค่ห้าแสนห้าหมื่นเพียงแค่นี้หรือ? นึกว่าจะมากกว่านี้ซะอีกว่าแล้วเชียวว่าพวกโอเมก้าน่ะไร้ค่ากว่าที่คิด

 

 

          “1,000,000,000”เสียงหนึ่งดังขึ้นแทรก เหล่าลูกค้าในงานประมูลต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับจำนวนเงินมหาศาลที่ถูกเอ่ยจากปากของร่างปริศนา สายตานับน้อยจับจ้องไปยังชายผู้หนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท เส้นผมสีดำรันติกาลคลับเงาเป็นประกายพร้อมกับดวงตาสีทมิฬและใบหน้าหล่อคมพร้อมสายตาที่แสนน่าเกรงขามนั่นปรากฏขึ้น

 

 

          หนะหนึ่งพันล้านครั้งที่หนึ่งเสียงผู้ชมในห้องเงียบกริบไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดใดๆขึ้นขัด ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะพ่อค้าที่เป็นคนขายโอเมก้าให้กับเหล่าอัลฟ่าและเบต้าทุกคน

 

 

          หนึ่งล้านครั้งที่สอง มีใครเสนอราคาที่มากกว่านี้อีกไหมครับ?”เขาถามแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าจำนวนเงินขนาดนั้นทั้งชาติก็คงหาไม่ได้อย่ามากแค่ห้าแสนนี่ก็เกินตัวพอควรแล้ว ดวงตาเรียวรันติกาลนั่นจ้องนิ่งไปยังผู้ขายก่อนจะเหลือบมองไปยังสินค้าข้างๆ เขารู้สึกไม่ค่อยชอบใจเล็กน้อยที่เห็นสินค้าของตนอยู่ในสภาพสกปรกแบบนั้น

 

 

          ไม่จำเป็นต้องพูดครั้งที่สาม ฉันต้องการตัวเด็กนั่นเอามันไปอาบน้ำให้สะอาดแล้วส่งไปที่บ้านของฉันเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนเรื่องเงินฉันโอนเข้าบัญชีแล้วเรียบร้อยเสียงทุ่มเรียบเอ่ยก่อนเดินจากออกไป

 

 

          ทุกคนยังคงเงียบเหมือนเคย แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งเพราะเสียงประกาศออกไมค์ของผู้ขายว่าโอเมก้าสินค้าที่ฮอตที่สุดในคืนนี้ได้เจ้าของไปครอบครองแล้วเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนในงานต่างถอนหายใจกับแห้วที่พวกตนได้รับกลับบ้าน ส่วนโอเมก้าที่หมดสตินั้นถูกนำตัวไปขัดสีฉวีวรรณตามที่เจ้านายคนใหม่ของตนต้องการแล้วเรียบร้อย

 

 

เวลา 00:00 .

 

 

          กล่องพัสดุห่ออย่างดีถูกส่งมายังหน้าบ้าน ชายหนุ่มผมสีดำเปิดประตูออกมาดูก่อนสั่งให้คนใช้ยกมันไปไว้ในห้องของตน แม้ว่าคนในบ้านจะถามว่าของในนั้นเป็นอะไรแต่เขาก็ไม่ตอบ ชายหนุ่มรู้อยู่แก่ใจว่าด้านในนั้นบรรจุอะไรเอาไว้ เมื่อถึงห้องเขาก็สั่งให้คนใช้ทุกคนออกไปและไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องกันคนนอกเข้ามาวุ่นวาย เขาไม่ชอบคนเยอะและไม่ต้องการให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตนโดยเฉพาะห้องนอนห้องนี้

 

 

แกร๊ก!

 

 

          เสียงคัตเตอร์กรีดไปตามความยาวของเทปสีน้ำตาลหนาที่ปิดกล่องไว้อย่างหนาแน่น ชายหนุ่มบรรจงเปิดกล่องสินค้าอย่างใจเย็น เศษกระดาษชิ้นเล็กๆเป็นเส้นๆนับร้อยถูกเอาออกไปจากกล่อง ร่างที่ปรากฏต่อหน้าสร้างความพอใจให้กับเขาได้ไม่น้อย ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหล่อน่ารักนั่นก่อนเอื้อมมือไปสัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มสีอมชมพูเลือดฝาดของเจ้าตัว

 

 

          ขนตางอนขยับเล็กน้อยก่อนกระพริบปริบๆ เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นเผยให้เห็นเนตรสีเฮเซลแสนสวย แสงจันทร์ที่สาดส่องกระทบกับผิวเนียนขาวทำให้เจ้าตัวดูน่ามองมากขึ้นไปอีก ราวกับนางฟ้าที่ถูกส่งลงมาจากสวรรค์ยังไงอย่างนั้น เหมือนภาพวาดในจินตนาการของจิตรกรกรีตโบราณ

 

 

          คุณเป็นใคร?”น้ำเสียบแหบแห้งเอ่ยถาม ริมฝีปากสีเชอร์รี่สวยน่าครอบครองนั่นเผยอ้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังชายตรงหน้า

 

 

          เขาไม่ตอบแต่ทำเพียงแค่ถอดเสื้อสูทชุดนอกออกเพียงเท่านั้น แสนเสื้อเชิ้ตขาวถูกขับขึ้นครึ่งแขนร่างในกล่องมองการกระทำเหล่านั้นด้วยความสงสัย ใบหน้าที่แสนไรเดียงสานั่นทำให้สัญชาติญาณดิบของอัลฟ่าหนุ่มตื่น เขากระตุกเนคไทที่ผูกกับคอของตัวเองออกเล็กน้อย

 

 

          คุณจะทำอะไรอ๊ะ!?”โอเมก้าที่ไร้เดียงสาเอ่ยถาม ลำคอขาวเอียงเล็กน้อยทว่าไม่ทันเสียแล้วร่างของเขาถูกผลักให้ล้มลงนอนกับพื้น ตามด้วยร่างของอีกคนที่มาคร่อมตัวเขาไว้มือหนาตรึงแขนของเขาไว้เหนือศีรษะของตนเองก่อนที่จมูกโด่งจะก้มลงซุกไซค์ตามซอกคออย่างหื่นกระหาย ยิ่งอยู่ใกล้ความต้องการของชายหนุ่มยิ่งมีมาก คนข้างใต้เริ่มเข้าใจสถานการณ์จึงขัดขืนพยายามไม่ให้อัลฟ่าตนนี้เข้าใกล้ตน

 

 

          ฮึก!”เสียงสะอื้นดังขึ้นข้างหูแต่ไม่อาจทำให้คนไร้หัวใจอย่างเขาหยุดการกระทำของตนลงได้ ดวงตารันติกาลมองคนที่นอนยกแขนขึ้นบังหน้าตัวเองเรียบๆ กลิ่นคาวเลือดคลุ้งทั่วห้องผสมกับกลิ่นน้ำกามที่ปลดปล่อยออกมาเลอะเต็มช่องทางหลังของเด็กน้อยผู้น่าสงสาร

 

 

          การกระทำอันป่าเถื่อนที่เด็กหนุ่มได้รับทำให้เขาหมดสติหลับไปอีกครั้งในเวลาไม่นาน ความเป็นชายถูกถอดถอนออกจากร่างเล็กกว่า ชายหนุ่มจ้องมองคนที่สลบไปทั้งน้ำตาเขาเดินผ่านร่างเปลือยที่นอนกับพื้นกระเบื้องในห้องของตนไปยังห้องน้ำอย่างไร้เยื่อใย แม้จะดูเย็นชาและโหดร้ายไปเสียหน่อยแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนในเมื่อเขาซื้อเจ้าตัวมาในราคาที่แพงขนาดนั้นเขามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับอีกฝ่ายก็ได้ตามความพอใจของตน

 

 

          เพราะตั้งแต่นี้ต่อไป ชีวิตของเด็กคนนี้อยู่ในกำมือของเขาแล้ว

 

 

เช้าวันถัดมา

 

 

          ร่างขาวค่อยๆขยับกายลุกขึ้นนั่ง เขามองสภาพเนื้อตัวของตนที่บอกช้ำไปเกือบครึ่งตัวพลางเหลือบมองผู้ที่เป็นคนสร้างรอยเหล่านั้นตามร่างตนเองรอบห้องแต่ก็ไม่พบอีกฝ่ายแม้แต่เงา

 

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

 

          เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้หาที่ซ่อนประตูนั่นก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคน คนที่เขาไม่อยากจะเจอมากที่สุด สีผมดำรันติกาลเมื่อคืนใบหน้าหล่อแฝงไปด้วยความเย็นชาไร้หัวใจนั่นและดวงตาสีทมิฬทั้งสองดวงนั้น จู่ๆร่างกายก็สั่นเทาขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุเขาพยายามขยับร่างหนีชายตรงหน้าทว่าด้วยความไวกว่ามือหนานั่นคว้าจับเข้าที่เส้นผมยาวๆของเขาไว้ได้ทันเสียก่อน

 

 

          ยะอย่าฮึกมันเจ็บไม่เอาอีกแล้วกลัวกลัวเด็กหนุ่มกล่าวบอกทั้งน้ำตา ทว่าคนตรงหน้ากลับมองเรียบๆเหมือนไม่ได้สนใจกับคำพูดของเจ้าตัวเสียเท่าไหร่

 

 

          ไปอาบน้ำซะเขาพูดเพียงแค่นั้นแล้วสะบัดมือออกจากเส้นผมของเด็กหนุ่มทันทีก่อนเดินออกจากห้องไป

 

 

          ร่างขาวมองคนที่เดินออกไปเงียบๆ เขาค่อยๆลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องน้ำตามที่ร่างสูงบอกสายตานั่นน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะขัดคำสั่งของอัลฟ่าหนุ่มได้ เมื่อถึงห้องน้ำร่างเล็กก็เปิดฝักบัวให้สายน้ำชำระล้างร่างกายของตนตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที ดวงตากลมมองแขนข้อมือตัวเองเล็กน้อยสัญลักษณ์บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจปรากฏขึ้นหลังมือของเขามันคล้ายกับรอยสักรูปดอกกุหลาบ ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่ามันมีความหมายว่าอย่างไรเช่นกัน

 

 

          มือบางลูบไปตามร่างกายตน ไม่ว่านิ้วมือของเขาจะไปสัมผัสที่ส่วนไหนส่วนนั้นเป็นต้องเจ็บแปล๊บๆไปเสียทุกทีมันทำให้เด็กหนุ่มหลุดร้องครางออกมานิดๆ

 

 

          หลังจากอาบน้ำได้สักพักเขาก็ต้องกลับออกไปแต่งตัว เมื่อเดินออกมายังห้องนอนก็พบว่าที่เตียงมีเสื้อผ้าขนาดพอดีกับตัวถูกวางไว้เรียบๆ โอเมก้าน้อยหยิบชุดขึ้นมาสวมใส่อย่างเก้งๆก้างๆด้วยความไม่ค่อยชินนัก เสื้อผ้าราคาแพงเนื้อดีแบบนี้เขาไม่ค่อยได้ใส่มันสักเท่าไหร่ อย่างมากก็แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นแค่นั้นแหล่ะที่หรูที่สุดเท่าที่เคยใส่

 

 

          เมื่อแต่งตัวทำอะไรต่ออะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินลงไปยังด้านล่างทันที แต่ด้วยความที่ช่องทางหลังพึ่งผ่านศึกอันแสนสาหัสมาจึงทำให้แต่ละก้าวที่กำลังก้ามลงตามขั้นบันไดนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก กว่าจะถึงพื้นด้านล่างก็ทำเอาเหงื่อแตกแทบตายกันไปข้างเลยทีเดียว

 

 

          ชักช้าเมื่อถึงพื้นคำพูดเชือดเฉือนของคนใจร้ายก็ดังขึ้น โอเมก้าน้อยเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองตนอยู่ก่อนก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย

 

 

          ขอโทษครับเด็กหนุ่มกล่าวเสียงสั่นด้วยความกลัว

 

 

          “….”อีกฝ่ายไม่ตอบแต่กระชากแขนเขาให้เดินตามเข้าไปยังในห้องครัว

 

 

          อ๊ะ!”ร่างเล็กถูกโยนกระทบเข้ากับโต๊ะไม้ จานชามถูกวางเรียงกันไว้อย่างสวยงาม อัลฟ่าหนุ่มเดินตรงไปนั่งยังโต๊ะหัวมุมที่ประจำของตนโดยมีโอเมก้าตัวเล็กยืนมองอยู่อย่างมึนงง

 

 

          ตักข้าวสิอีกฝ่ายสั่งเสียงเรียบ เมื่อรู้ว่าตนควรทำอะไรเด็กหนุ่มจึงไม่รอช้าวิ่งไปหยิบทัพพีมาตักข้าวใส่จานให้กับร่างตรงหน้าตนทันที แม้จะไม่อยากทำสักเท่าไหร่แต่เขาก็ต้องจำใจเพื่อความอยู่รอดของตน โอเมก้าหนุ่มเองก็ไม่แน่ใจว่าตนจะถูกอัลฟ่าทรงอำนาจคนนี้เขี่ยทิ้งหรือจับไปทรมานหรือเอาไปขายต่อให้กับคนอื่นตอนไหน

 

 

          ร่างสูงมองดูการกระทำของโอเมก้าตรงหน้าตลอด ชุดที่เขาสั่งให้พวกคนใช้เอาขึ้นไปให้เจ้าตัวใส่ก็ช่างยั่วกันเสียเหลือเกิน ขาขาวที่โผล่พ้นจากขอบเสื้อตัวใหญ่ทำให้สติของอัลฟ่าหนุ่มไม่อยู่กับตัว กลิ่นหอมจากร่างกายอีกฝ่ายที่ปล่อยออกมาตลอดเวลาแทบทำเขาคุมตัวเองไม่อยู่ อยากจะจับอีกฝ่ายมาฟัดอีกรอบแต่เขาก็ทำไม่ได้เพราะต้องไปทำงานเสียก่อนถือว่าอีกฝ่ายยังรอดไป แต่ไม่น่าวันหยุดเจ้าเด็กโอเมก้านี่อาจจะต้องอยู่กับเขาตั้งแต่เช้ายันดึก

 

 

          พอไปนั่งซะเขาสั่งเมื่อเห็นว่าข้ามเริ่มพูนจานแล้ว เด็กหนุ่มหยุดทำตามคำพูดของเขาอย่างว่าง่ายมันทำให้อัลฟ่าหนุ่มพึงพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าเด็กโอเมก้านั่นนั่งลงกับโต๊ะแล้วเขาก็ไม่รอช้าเริ่มตักข้าวทานอาหารเช้าทันที

 

 

          บนโต๊ะเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบกันแผ่วเบาเท่านั้นที่ยังพอทำให้รับรู้ได้ว่าที่ห้องรับประทานอาหารแห่งนี้ยังมีคนอยู่ โอเมก้าตัวน้อยนั่งกระสับกระส่ายไปมาดวงตาเหลือบมองระหว่างมือของตนกับใบหน้าของผู้ที่ซื้อตนมาเล็กน้อย

 

 

          มีอะไร

 

 

          คือว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?”

 

 

          ฉันซื้อนายมา

 

 

          “….คะคุณช่วยปล่อยผมไปหน่อยได้ไหม ผะผมอยากกลับบ้านผมอยากเจอครอบครัวของผมได้โปรดช่วยพาผมกลับไปหาพวกขะ-…”

 

 

          แค่ขยะก้อนหนึ่งอย่ามาร้องหาสิทธิ์จากฉัน หุบปากซะถ้าไม่อยากโดนเลาะฟันหรือตัดลิ้นทิ้ง

 

 

          โอเมก้าตัวน้องรีบเงียบปากแทบไม่ทันเมื่อถูกอัลฟ่าหนุ่มดุ สายตาเรียวสีทมิฬมองร่างผอมบางนั่นพลางส่ายหน้าไปมาแล้วหลับตาทานอาหารต่อเงียบๆ ในขณะที่เด็กหนุ่มนั้นได้แต่นั่งก้มหน้าลูบหลังมือของตัวเองไปมาเพียงเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          เมื่อมื้อเช้าผ่านไปโอเมก้าตัวน้อยก็ได้อาหารที่มีเพียงแค่ขนมปังแผ่บางทาเนยกับนมหนึ่งกล่องมาทานระหว่างเดินทางขึ้นรถไปกับอัลฟ่าหนุ่ม ดวงตากลมกวาดมองเส้นทางรอบข้างด้วยความสนใจ พื้นดินสีน้ำตาลต้นหญ้าสีเขียวขจีและดอกไม้แสนสวยดึงดูดความสนใจของเขาเป็นอย่างมาก

 

 

          อ๊ะ!”เด็กหนุ่มร้องเมื่อเส้นผมสีน้ำตาลของตนถูกคนข้างๆดึง เขาเจ็บหนังศีรษะไปหมดเพราะแรงดึงของอีกฝ่ายนั้นมีมากมายเสียเหลือเกิน

 

 

          ขยับมาตรงนี้ชายหนุ่มกล่าวบอก ร่างเล็กรีบขยับตามที่อีกฝ่ายสั่งทันที ก้นงอนนั่งลงบนตักของอัลฟ่าหนุ่มเรือนร่างขาวเหมือนคนขาดสารอาหารถูกจับเข้าที่เอวเล็กน้อย ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายทั้งๆที่หน้าตาก็หล่อเหลาแท้ๆแต่ทำไมนิสัยกับจิตใจถึงได้โหดร้ายนัก อัลฟ่าจำเป็นแบบนี้กันทุกคนเลยอย่างนั้นหรือ?

 

 

          เสื้อตัวบางถูกเลิกขึ้นจนเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูสวย นิ้วหนาลูบคลำบริเวณนั้นจงใจให้มือตัวเองปัดป่ายผ่านก้อนลูกกวาดสีสวยนั่นเล็กน้อย โอเมก้าหนุ่มร้องครางด้วยความเสียวซ่านใบหน้าแดงระเรือนเพราะในรถไม่ได้มีแค่เขากับอัลฟ่าหนุ่มเพียงคนเดียว แต่ยังมีคนขับรถที่นั่งหน้านิ่งอยู่ด้านหน้าอีกหนึ่งคนด้วยเช่นกัน

 

 

          เพราะทนกับความอายไม่ไหวจึงเลือกที่จะหลับตาอย่างที่เคยทำเหมือนกับเมื่อคืนนี้ ทว่าคนที่มองการกระทำทุกอย่างของเขากลับเอ่ยปากสั่งอย่างเรียบๆขึ้นมาเสียก่อน

 

 

          อย่าหลับตาเพียงแค่นั้นหน่วยน้ำใสก็คลอถึงปลายขอบตามันตื้นขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ต้องใจจำยอมเขาทุกอย่าง มือหนาบีบเข้าที่บั้นท้ายปลายสะโพกเค้นคลึงจนเขาเริ่มมีอารมณ์ร่วม รักร่วมเพศไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมายของที่นี่เพราะประเทศนี้เป็นอิสระเพียงแต่ว่ากลับถูกปกครองโดยเหล่าอัลฟ่าที่ทรงอำนาจแทน

 

 

          ฮึกปะปล่อยผมไปเถอะขอร้องอย่าทำอะไรผมเลย…”เสยงร้องอ้อนวอนดังเป็นระยะขณะที่มือหนาเลื่อนลงต่ำไปที่ใต้กางเกงตัวบาง เพียงแค่ปลายนิ้วเลื่อนลง กางเกงตัวน้อยที่เขาสวมใส่ก็หลุดออกอย่างง่ายดายเผยให้เห็นไอติมรสสตอเบอร์รี่ที่เริ่มมีครีมสีขาวปริออกมาเล็กน้อยที่ด้านบน

 

 

          มือเล็กจับเข้าที่มือหนา อัลฟ่าหนุ่มเงยหน้ามองร่างที่นั่งอยู่บนตักของตนโอเมก้าตัวน้อยส่ายหน้าไปมาเหมือนเป็นการห้ามทั้งน้ำตา ทว่าด้วยจิตใจที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึกของเขาแล้วจึงทำให้อัลฟ่าหนุ่มมิได้สนใจอะไรอีกฝ่ายมาก เขาทำตามสัญชาติญาณดิบของตนอีกครั้ง เสียงร้องครางพร้อมกับเสียงครูดเล็บลงกับเบาะนั่งจนมันขาดยับเยินดัง ยะระทางที่ไปทำงานช่างยาวไกลเสียเหลือเกิน

 

 

          ไกลจนมันทำให้โอเมก้าตัวน้อยในกำมือของอัลฟ่าหนุ่มคนนี้ชักไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป

 

 

          รถหรูจอดหน้าที่ทำงานอัลฟ่าหนุ่มเดินลงจากรถเพราะบ้านของเขาอยู่ห่างไกลจากผู้คนลึกเข้าไปในป่าทึบจึงใช้เวลาในการเดินทางมากหน่อยแถมถนนแถวนั้นยังเป็นดินลูกรังอยู่จึงทำให้บางครั้งรถอาจมีการตัดขัดอยู่บ้างเล็กน้อย สายตาคมจ้องมองไปยังร่างที่สลบไปเพราะความเหนื่อย เขาทำท่าจะเดินหนีแต่กลับมีมือของใครบางคนมาฉุดจับไว้ได้ทันเสียก่อนที่เขาจะจากไปเหมือนทุกที

 

 

          เด็กคนนี้คือใครครับคุณมาร์ค?”เบต้าหนุ่มนามว่า ยองแจ เอ่ยถามพลางจ้องไปยังร่างผอมบางที่นอนหมดสติอยู่ที่เบาะหลัง มาร์คเงียบไม่ยอมตอบคำถามเขาทำเพียงหันไปมองอีกฝ่ายและใช้อำนาจทางสายตาสั่งให้ยองแจยอมปล่อยแขนตนแทนคำพูด

 

 

          เรียกเด็กนั่นว่าแจ็คสัน อย่าลืมพามันไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วยฉันไม่ชอบให้ของๆฉันสกปรกและเก่าพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นแล้วจึงเดินเข้าบริษัทไป ยองแจโค้งตัวรับคำอีกฝ่ายแล้วปิดประตูรถก่อนขับออกไปยังห้างแห่งหนึ่งใกล้ๆทางกลับบ้านของตน

 

 

          เขาเหลือบมองร่างที่นอนสลบอยู่ด้านหลัง แม้จะสงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากฟังเงียบๆเท่านั้น เขาไม่กล้าเข้าไปขัดขวางความสุขของเจ้านายตนตอนที่กำลังเสพสุขกับร่างกายของเหล่าโอเมก้าหรอก หากไม่รักตัวกลัวตายก็เชิญเข้าไปคนเดียวเถอะ มาร์คไม่ใช่อัลฟ่าที่ใจดีเหมือนบางคนแต่ชายคนนั้นโหดร้ายและไร้หัวใจไม่แคร์ว่าคนอื่นจะรู้สึกเช่นไรไม่สนใจว่าใครจะว่ายังไง เจ้าตัวเหมือนปีศาจน้ำแข็งเดินได้ยังไงอย่างนั้น

 

 

          และนี่มันก็นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นเจ้านายตนซื้อโอเมก้าคนไหนมาอีกแจ็คสันเป็นโอเมก้าคนที่สองที่มาร์คเป็นคนซื้อเจ้าตัวมา

 

 

          ส่วนโอเมก้าคนแรกนั้น….

 

 

          อื้อออ…”เสียงครางเรียกให้ชายหนุ่มหลุดออกจากความคิดของตน ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงค่อยๆขยับลุกเมื่อเจ้าตัวปรับโฟกัสสายตาได้ก็สบเข้ากับตาของเขาอย่างพอดิบพอดี

 

 

          เป็นยังไงบ้าง? ไม่ต้องกลัวนะฉันเป็นเบต้าชื่อยองแจ ชื่อของนายคือแจ็คสันคุณมาร์คบอกให้เรียกแบบนี้แล้วนายรู้ไหมว่าตัวเองชื่อว่าอะไร?”ยองแจพยายามจะสร้างมิตรกับเด็กที่นั่งกอดร่างตัวเองตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

 

 

          จะเจียเอ่อร์…”ริมฝีปากที่แตกเพราะถูกคนใจร้ายจูบเอ่ยเบาๆเพราะถ้าหากพูดดังมากเขาจะเจ็บเอาได้

 

 

          เจียเอ่อร์งั้นเหรอแสดงว่าเป็นคนจีนงั้นสิ?”

 

 

          ครับผมเป็นคนจีน

 

 

          อ๋อ ตอนนี้เราอยู่ที่ห้างนะเราจะไปซื้อเสื้อผ้าใส่กัน เจียเอ่อร์อยากไปเดินเล่นที่ห้างไหม?”

 

 

          อยากครับ! ผมอยากไปเดินเล่น

 

 

          งั้นเราไปกันเถอะ

 

 

          ยองแจยิ้มเขาเดินลงจากที่นั่งคนขับแล้วไปเปิดประตูฝั่งของแจ็คสันพร้อมยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับ แจ็คสันยื่นมือไปหมายจะจับกับมือของยองแจทว่าความระแวงกลับเข้ามาปกคลุมเขาไม่อาจจะจับมือกับยองแจได้ เด็กหนุ่มชักมือกลับในทันทีทันใดด้วยความกลัว กลัวว่าจะต้องเจอเหมือนกับตอนที่อยู่กับมาร์คกลัวว่าตนจะถูกทำร้ายทารุณเหมือนกับแบบนั้นอีก

 

 

          ยองแจเข้าใจดีว่าอาหารที่เจ้าตัวแสดงออกมันหมายความว่าอย่างไร ทำยิ้มบางๆแล้วชักมือกลับบ้างแจ็คสันมองมือหนาที่กลับไปอยู่ข้างลำตัวของเจ้าของดังเดิม ยองแจทำเพียงแค่ขยับร่างของตนให้มีช่องว่างพอที่แจ็คสันจะได้ลงมายืนด้านล่างได้ถนัด แต่ด้วยความที่ถูกมาร์คกระทำรุนแรงมาจึงทำให้เขาทรงตัวได้ไม่ดีนัก ร่างของเขาจึงเซไปซอเข้าที่อกของเบต้าหนุ่มนิดๆ ยองแจเองก็ประครองร่างของแจ็คสันเอาไว้เช่นกันโดยที่มืออีกข้างของตนนั้นก็เอื้อมปิดประตูรถแทนคนที่ตนกอดอยู่

 

 

          แจ็คสันเดินตามหลังยองแจโดยที่มือเล็กของเขานั้นจับเข้าที่ปลายเสื้อของเบต้าหนุ่มไว้แน่นไม่ปล่อยเพราะกลัวหลง เท้าที่ไม่ได้สวมอะไรเลยเริ่มปวดเพราะเดินนานไปหน่อย เขาไม่ค่อยได้ออกไปไหนนักตอนที่เป็นสินค้าให้กับพวกลูกค้าโรคจิตและพ่อค้าหน้าเงินนั่น ได้แต่ถูกขังไว้ในกรงร่วมกับโอเมก้าคนอื่นๆเท่านั้น

 

 

          เจ็บมั้ย?”จู่ๆยองแจก็หันมาถามทำให้เขาต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย และในเวลาต่อมาแจ็คสันก็เข้าใจถึงคำถามของยองแจทันทีว่ามันหมายความว่าอย่างไร

 

 

          ร่างเขาถูกอุ้มไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ ฝ่าเท้าถูกยกขึ้นสำรวจตรวจดูสายตาเรียวที่จ้องมองมายังฝ่าเท้าของเขามันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและอ่อนโยน ทั้งชีวิตแจ็คสันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนจะถูกใครที่ใจดีและอ่อนโยนแบบนี้ดูแล สักพักแก้มขาวนวลก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆด้วยความเขินอาย

 

 

          เท้าบวมหมดเลย งั้นนั่งรอตรงนี้นะเดี๋ยวจะไปซื้อรองเท้ามาให้ใส่ยองแจพึมพำกับตัวเอง เขาลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนบอกให้แจ็คสันนั่งรอตนที่เก้าอี้ตรงหน้า

 

 

          แจ็คสันมองตามหลังของยองแจก่อนหรี่ตามองฝ่าเท้าของตนเล็กน้อย สัมผัสอบอุ่นนั่งยังคงติดอยู่เขาอมยิ้มด้วยความเขินอะไรบางอย่างที่โอเมก้าตัวน้อยไม่ค่อยจะเข้าใจปรากฏขึ้น ความรู้ที่อยากจะอยู่ใกล้กับอีกฝ่ายมากกว่านี้ก่อตัวเขาอยากรู้จักยองแจให้มากกว่านี้ อยากรู้จักมากกว่าคนที่ซื้อตัวเขามาเสียอีกอยากอยู่กับอีกฝายมากกว่ามาร์คเสียอีก

 

 

          เขาอยาก….






To Be Con.

         

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

436 ความคิดเห็น

  1. #353 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:17

    แง น้องงงงงงง

    #353
    0
  2. #107 Who_is_Kai (@Who_is_Kai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:55
    แง้ เราอยากอ่านอีกอ้ะ กำลังสนุกเลย
    #107
    0
  3. #91 WangEn_Tuan (@WangEn_Tuan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 19:05
    พี่มาร์คอย่าเกรี้ยวกราดกับน้อง😂😂😂
    #91
    0
  4. #81 wangdaimaiii (@wangdaimaiii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:32
    ยองแจจะโดนพิมาร์คฆ่าทิ้งมั้ยเนี่ย ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย
    #81
    0
  5. #80 pie-g (@pie-g) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 01:45
    ไม่นะเจีย ม่ายยย อยากเป็นเพื่อนใช่มั้ยบอกมา;-;
    #80
    0
  6. #78 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:13
    โอเมก้าตัวน้อย อยากไปประมูแข่งกับเค้าบ้าง
    #78
    0
  7. #77 FUTA HAYATO (@freze) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:00
    อยาก... งือ ไม่นะน้องเจียเออร์
    #77
    0
  8. #76 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 15:29
    ไม่ถนอมน้องเลยนะมาร์ค ได้แต่ตัวแต่ใจร้องเรอ่ใปันไปหายองแจแล้ว ยองแจจะโดนพี่มาร์คลงโทษอะไรมั้ย โหดขนสดนั้นอะ TT
    #76
    0
  9. #75 ๋JellyYellowDuck (@chutiga) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 14:57
    อย่ารุนเเรงกับน้องสิิิิิ พี่มาร์คคคค โหดเเท้หลาเลยพ่อคุณ เเล้วหนูอยากทำอะไรคะะะะ T^T
    #75
    0
  10. #74 YoCHONTHICHAJACK (@YoCHONTHICHAJACK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:47
    โอเมก้าคนแรกคือใครกัน???
    #74
    0
  11. #73 markson390 (@markson390) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:54

    เย็นชาได้อีกก็เค้าคนนี้แหละ

    #73
    0
  12. #72 Maepranee (@Maepranee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:01
    อยากอะไรคะ? หนูอยากทำอารายยยยยยยย
    #72
    0