[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 24 : Omegaverse [Markson] 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

Omegaverse

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           “คุณมาร์คคะ…”

 


           “ครับ?”

 


           “เย็นนี้คุณมาร์คพอจะ-…”

 


           “ไม่ว่างครับ ผมต้องรีบกลับขอโทษด้วยนะครับ

 


          มาร์คตอบปฏิเสธทันควันอย่างไร้เยื่อใย ทำเอาหญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างเหวอด้วยความตกใจปนช็อกนิดๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธออุตส่าห์เตรียมตัวตั้งนานกว่าจะกล้ามาขอมาร์คได้ แต่พอโดนชายหนุ่มหักหน้าแบบนี้แล้วเธอถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวมันเร็วเกินไป

 


           เมื่อมาร์คเดินออกมาหน้าบริษัทรถหรูก็จอดรอรับตนอยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มเปิดประตูขึ้นเข้าไปนั่งด้านหลัง สายตาคมดุจ้องมองทางตรงหน้าเรียบๆ ในหัวกำลังคิดถึงใบหน้าของใครบางคนอยู่

 


           โอเมก้าตัวเล็กที่เขาซื้อมาเมื่อคืนป่านนี้จะเป็นอย่างไร คงจะนอนเล่นอยู่ที่เตียงหนาขนาดใหญ่ของเขาอยู่แน่ๆ หรือไม่ก็คงจะเตรียมตัวอาบน้ำรอตอนรับเขาอย่างที่โอเมก้าตัวอื่นๆควรจะทำกับอัลฟ่าผู้เป็นนายของตน หึ! พวกโอเมก้าน่ะทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้ครอบครองอัลฟ่าแกร่งๆทุกตัวนั่นแหละ

 


           “ยองแจ เด็กคนนั้นเป็นอย่างไร?”

 


           “คุณท่านหมายถึงน้องเจียเอ่อร์หรอครับ

 


           “เจียเอ่อร์? ชื่อของเด็กนั่นรึไง

 


           “ชื่อจีนของเขาครับ

 


           “อืม

 


           ทั้งรถเงียบสนิทหลังจากจบบทพูดของยองแจ อัลฟ่าหนุ่มเหลือบสายตาของตนมองไปยังเบต้าด้านหน้าที่กำลังทำหน้าที่ขับรถให้กับตนเรียบๆ เพียงแค่ปรายตามองเบาๆก็สามารถทำให้อีกคนที่กำลังมองทางอยู่ขนลุกได้แม้จะไม่ได้หันกลับมองมามองทางตนก็ตาม

 


           “เอ่อคุณท่านมีอะไรหรือเปล่าครับ?” ยองแจถามเสียงสั่นเมื่อตนรู้สึกเหมือนกำลังโดนมาร์คมองอย่างจับผิดอยู่

 


           “ตัวนายมีกลิ่นของโอเมก้านั่น มาร์คกล่าวเบาๆเป็นการหยังเชิงอีกคน สายตายังคงจ้องไปที่ยองแจไม่เลิกราวกับจะฆ่ากันเสียให้ได้

 


           “คือว่าผม…” ยองแจเสียงสั่นเริ่มพูดไม่ออก มาร์คเป็นประเภทที่หวงของมาก เขาไม่ชอบให้ใครยุ่งกับของๆตัวเองถ้าหากตนยังไม่ได้อนุญาต ยองแจรู้ดีว่าถ้าฝ่าฝืนบทลงโทษจะเป็นเช่นไร มันโหดร้ายกับราวกับว่าพวกเขาเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงของเจ้าตัวเลยล่ะเวลาที่มาร์คลงโทษน่ะ

 


           “นายแตะต้องตัวหมอนั่น?”

 


           “ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆครับ ก็คุณหนูเจียเอ่อร์น่ะตอนที่เดินตามผมเขาเดินแปลกๆผมเลยสงสัยจึงขออนุญาตจับเท้าเข้าขึ้นมาดูแล้วเท้าของเขาก็เป็นแผล ผมก็แค่อยากจะรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เขาเดินแปลกๆมันคืออะไรก็แค่นั้นเองครับ คุณท่านโปรดอภัยให้ผมด้วย

 


           “ฉันไม่อยากได้ยินข้อแก้ตัว ถึงบ้านเมื่อไหร่นายเตรียมตัวไว้เลยยองแจ

 


           “อึก!...คะคุณท่าน…”

 


           มาร์คไม่ได้สนใจอะไรสายตาเว้าวอนของบอดี้การ์ดคนสนิทของตนอีก ชายหนุ่มเอนหลังพิงกับเบาะแล้วทอดสายตามองออกไปยังทางด้านนอกเงียบๆ

 


           เมื่อรถขับเคลื่อนมาถึงหน้าบ้านยองแจก็ร้อนรนใจแทบทันที ตามใบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาที่รูขุมขนเต็มไปหมด เบต้าหนุ่มลอบมองอัลฟ่าผู้เป็นนายของตนด้วยความกลัว มาร์คก้าวเท้าลงจากรถช้าๆไม่ค่อยดูรีบร้อนอะไรมากนัก เมื่อเท้าถึงพื้นดินสายตาคมก็เหลือบมองมาทางเขา

 


           “ไปตามเด็กคนนั้นมาพบฉันที่ห้องทำงาน มาร์คกล่าวเสียงเข้มแล้วเดินหายไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

 


           ยองแจทำเพียงพยักหน้ารับและทำตามคำสั่งของอีกฝ่าย แม้จะไม่อยากทำตามที่มาร์คบอกแต่เพื่อความอยู่รอดของตัวเองแล้วเขาจำเป็นต้องทำมัน ถึงจะสงสารแจ็คสันมากเพียงใดที่ต้องมารับกรรมแทนตน ทว่าเขาก็ยังคงเป็นคนยังมีความเห็นแก่ตัวหลงเหลืออยู่ ยองแจไม่ใช่คนเลวแต่ก็ไม่ได้ดีได้ตลอด เมื่อถึงคราวที่จนตรอกมนุษย์ทุกคนจำเป็นต้องดิ้นรนให้ตัวเองหลุดรอดไปจากสถานการณ์ที่แสนเลวร้ายไปให้ได้ แม้จะต้องทำให้คนรอบข้างของตัวเองบางคนต้องเจ็บตัวก็ตาม

 


           “เจียเอ่อร์เจียเอ่อร์ครับเจียเอ่อร์มือหนาขยับปลุกร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่บนเตียงให้ตื่น ร่างขาวของแจ็คสันขยับตัวหยุกหยิกแล้วพลิกไปมาแผ่วเบาเหมือนไม่อยากตื่น ดวงตากลมค่อยๆปรือมองคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นเบต้าหนุ่มแสนใจดีคนนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่งยิ้มส่งให้เจ้าตัวทันที

 


           “พี่ยองแจ คำพูดเรียกชื่อเต็มปากเต็มคำอีกทั้งน้ำเสียงสดใสที่เรียกด้วยความดีใจยามที่ได้เจอหน้ายองแจทำให้ชายหนุ่มสะอึก ทั้งๆที่เขากำลังจะพาไปรับกรรมแทนตัวเองแท้ๆแต่เด็กคนนั้นกลับยังคงเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจอยู่ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนั่นยองแจไม่อยากให้มันหายไปเลยจริงๆ

 


           หากเขาพาเจ้าตัวไปหามาร์คที่ห้องทำงานของอีกฝ่าย เขาอยากรู้จริงๆว่ารอยยิ้มนั่นจะหายไปหรือไม่

 


           “ไปกันเถอะ ยองแจทำใจแข็งฉุดจับเข้าที่แขนเรียวขาวของแจ็คสันแล้วพาคนตัวเล็กลงไปยังห้องทำงานชั้นล่างของมาร์ค แจ็คสันได้แต่ทำหน้ามึนงงแต่ก็ยิ้มจนตาหยี่เดินตามหลังเบต้าหนุ่มไปเงียบๆ

 


           “จะพาผมออกไปจากที่นี่ใช่ไหมครับ? ผมจะไม่ต้องเจอคุณคนใจร้ายคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม…” เสียงเอ่ยถามเจื้อยแจ้วตลอดทางที่เดิน ยองแจกัดปากแน่นกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นของตนดังจนอีกฝ่ายที่อยู่ด้านหลังได้ยินมัน

 


           เมื่อถึงหน้าห้อง ยองแจก็หยุดชะงักแล้วเอื้อมมือไปเคาะประตูห้องแผ่วเบาแต่ยังไม่ได้จะได้พูดอะไรมาร์คก็เปิดประตูออกมาเสียก่อน อัลฟ่าหนุ่มจ้องมองร่างยองแจสลับกับแจ็คสันที่สั่นกลัวแล้วขยับเข้าไปหลบหลังยองแจเรียบๆ สายตาดุคมหรี่มองร่างเล็กที่สั่นสะท้านยามพบหน้าตน มาร์คไม่พูดอะไรมากเขาจับกระชากโอเมก้าตัวน้อยโยนเข้าไปในห้องทำงานตนก่อนหันมามองทางยองแจนิดๆ

 


           “โทษของนาย ฉันจะชำระกับเด็กคนนั้นก็แล้วกัน...แล้วอย่ามาแตะต้องของเล่นของฉันอีก ไป!” มาร์คเอ่ยไล่เสียงเข้มกับอีกคน ยองแจสั่นผวาด้วยความกลัวแต่คงไม่เท่ากับคนด้านหลังมาร์คที่กำลังจับจ้องสายตามาทางตนอย่างขอความช่วยเหลืออย่างแจ็คสันหรอก ยองแจกัดปากตัวเองจนห่อเลือดแล้วรีบเดินหนีจากห้องมาร์คไปทันทีเพราะไม่อยากเห็นแววตาที่แสนน่าสงสารและน่าเห็นใจนั่นของอีกฝ่าย

 


 

 

 

 

ปัง!

 


           ประตูบานใหญ่ปิดลงโอเมก้าตัวน้อยวิ่งเข้าใส่หมายจะให้ร่างของตัวเองออกไปจากห้องแห่งนี้ให้ได้ แต่ไม่ทันการเพียงเสี้ยวนาทีเขาก็ถูกมาฉุดจับแล้วเหวี่ยงเข้าไปภายในดังเดิม แผ่นหลังเล็กกระทบเข้ากับโต๊ะทำงานของมาร์คเต็มแรง เสียงดังปักดึงขึ้นโอเมก้าตัวน้อยร้องด้วยความเจ็บดวงตากลมโตเหมือนไข่ห่านเหลือบมองอัลฟ่าหนุ่มด้วยความกลัวพลางขยับหายถอยหนีอัตโนมัติ

 


           “อยะ-…อย่าเข้ามา…” เด็กน้อยเสียงสั่นดวงตายังคงจ้องมาร์คไม่กระพริบ

 


           “คิดว่าสั่งฉันได้อย่างนั้นหรือ?” มาร์คก้าวเท้าเข้าใกล้ร่างที่สั่นเทาอย่างท้าทาย มือหน้าเอื้อมสัมผัสเข้าที่ปลายคางมนของแจ็คสัน เขาเชิดคางสวยนั่นขึ้นให้เด็กตัวน้อยเงยหน้าสบตากับตน แจ็คสันหลับตาหนีไม่อยากมองหน้า ทว่ามาร์คกลับบีบเข้าที่กระพุ่มแก้มของเจ้าตัวเพื่อสร้างความเจ็บปวดและให้แจ็คสันลืมตากลับมาสนใจตน

 


           “ฉันไม่ชอบให้ของเล่นหลบตา

 


           “ผมเป็นคนไม่ใช่ของเล่น…”

 


           “นายเป็นของเล่น ของเล่นชิ้นแพงที่ดื้อดึงไร้ประโยชน์และไม่น่าสนใจ

 


           “ผมไม่ใช่-”

 


           “หึ! ไม่ใช่ได้ยังไงรู้หรือเปล่าตอนที่ฉันเจอนายตอนแรกนายมีสภาพแบบไหน ร่างกายที่อ่อนแอผอมแห้งไร้เรี่ยวแรงถูกห่อไว้ในกล่องลังสีน้ำตาลอย่างดี ที่กลางลำตัวถูกผูกไว้ด้วยริบบิ้นสีขาวและมีป้ายราคาติดไว้ที่แขน เหอะ! นี่น่ะหรือที่นายบอกว่าตัวเองไม่ใช่ของเล่นน่ะ

 


           แจ็คสันน้ำตาไหลกับคำพูดของมาร์ค มันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวมาทั้งหมดเขาถูกจับห่อมาในกล่องลังขนาดพอดีตัวแถมมีริบบิ้นผูกเป็นโบว์รัดเอวเอาไว้อย่างหลวมๆรวมถึงมีป้ายราคาพร้อมใบเซ็นรับสัญญาแปะติดตามตามมาด้วย แม้จะโกหกคนอื่นว่าตนไม่ใช่ของเล่นแต่ความจริงก็คือความจริงไม่อาจหลีกหนีได้

 


           “รับความจริงไม่ได้จนถึงกับร้องออกมาเลยงั้นหรือเด็กน้อย เหมือนจะเป็นคำที่พูดด้วยความสงสารหากแต่ถ้ามาร์คไม่ยิ้มเย้ยหยันแบบนั้นมันคงจะทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นคนดีในสายตาของแจ็คสันของมาบ้างไม่มากก็น้อย

 


           “ฮึก..อึก…”

 


           “รู้ไหมทำไมนายถึงถูกยองแจส่งมาที่นี่?”

 


           “ฮื่ออออ

 


           “เพราะนายถูกเบต้านั่นสัมผัสตัว ฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของเล่นของฉัน เพราะงั้นฉันจะลบมลทินเหล่านั้นให้ออกไปจากตัวนาย ร่างกายของนายจะมีแต่กลิ่นของฉันและคนอื่นๆจะได้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของนายกันแน่

 


           มาร์คประกบจูบเข้าที่ริมฝีปากอย่างรุนแรง ลิ้นนิ่มแทรกเข้าไปในปากเด็กตัวเล็กที่แสนไร้เดียงสา แจ็คสันหลับตาปี๋หางตามีเม็ดน้ำใสไหลอาบไม่หยุด สิ่งแรกที่มาร์คสัมผัสได้นั่นก็คือรสชาติที่จืดชืดไร้ความหวานความหอม เป็นรสจูบธรรมดาจากเด็กธรรมดาๆคนหนึ่ง แต่มีความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาไปในตัว มาร์คจูบอยู่นานจนแจ็คสันเคลิ้มและไหลไปตามน้ำกับตน เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยหยุดร้องไห้และดูจะมีอารมณ์ร่วมกับตนแล้วมาร์คก็ขยับใบหน้าเคลื่อนออก

 


           เส้นใยสีขาวยืดออกจากปากของทั้งคู่ มันหล่นแหมะลงที่ริมฝีปากอิ่มสีฉ่ำมาร์คตาวาวมองด้วยความกระหายแล้วขยับใบหน้าแลบลิ้นเลียเบาๆที่ปากอิ่มนั่น

 


           แจ็คสันหอบหายใจด้วยความเหนื่อย แก้มสีขาวแดงระเรือนอย่างเห็นได้ชัดหลังจากจูบกับอีกฝ่ายเสร็จ ดวงตากลมไล่มองตามร่างอีกฝ่ายการกระทำต่อมาของมาร์คแทบทำเด็กหนุ่มร้องลั่น มาร์คดึงเสื้อแจ็คสันออกจากร่างทว่าเด็กน้อยดื้อไม่ยอมให้อีกฝ่ายถอดเสื้อตนออกมาง่ายๆ มือเล็กพยายามฉุดรั้งแขนหนาเอาไว้ไม่ให้มาร์คดึงมันได้

 


           “อ๊ะ!” แต่ไม่ทันระวัง เพราะมัวแต่แย่งเสื้อกับอีกคนอยู่จึงทำให้ตัวเองถูกยกตัวขึ้นมาบนโต๊ะทำงานตอนไหนก็ไม่รู้

 


           ร่างกายขาวถูกกดที่ช่วงท้องให้นอนราบไปกับโต๊ะ มาร์คใช้แขนยาวตัวเองรองร่างแจ็คสันเอาไว้ไม่ให้โอเมก้าตัวน้อยเจ็บ มือหนากระชากเสื้ออีกฝ่ายอย่างแรงจนมันขาดลงในที่สุด ร่างเล็กที่ไม่ได้ผอมบางแม้จะตัวเล็กแต่กล้ามเนื้อที่เรียงกันอย่างสวยงามนั้นดึงดูดให้มาร์คต้องไล้สายตามองตาม ผิวขาวน้ำนมไร้รอยตำหนิไม่เหมือนกับโอเมก้าบางตัวที่มาร์คเจอเป็นที่หน้าพอใจไม่เบา ยอดอกสีชมพูหวานดึงดูดมาร์คเหมือนกับลูกหวาดแสนอร่อยน่าลิ้มลอง

 


           มาร์คไล้มือลูบที่หน้าท้องคนตัวเล็ก ร่างกายโอเมก้าตัวน้อยตอบสนองอย่างดีเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ความรู้สึกแปลกๆทำให้แจ็คสันหายใจไม่เป็นจังหวะ นิ้วเรียวของมาร์คไล้สัมผัสไปตามผิวขาวคนตัวเล็กจากลำคอไปจนถึงสะดือของอีกฝ่าย ยอดอกแจ็คสันเริ่มแข็งเป็นไตและชูชันขึ้น

 


           นิ้วโป้งเขี่ยไปมาเบาๆที่ยอดอกนั่น ใบหน้าแดงซ่านและร่างกายที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวของแจ็คสัน นัยน์ตาสีทมิฬจ้องยังคงจ้องมองร่างนั้นที่บิดเบี้ยวกายไปมาไม่หยุดอยู่บนโต๊ะทำงาน มือหนามาร์คเลื่อนดึงกางเกงแสนเกะกะนั่นออกและดึงมันให้ต่ำลง

 


           แจ็คสันสะดุ้งตัวน้อยๆกับสัมผัสของมาร์ค มือมาร์คไล้ลูบที่ส่วนอ่อนไหวของร่างกายเล็ก เด็กน้อยขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น มือของมาร์คเริ่มรูดขึ้นลงอย่างช้า

 


           โอเมก้าตัวน้อยเสียววาบเมื่อมือหนาเริ่มขยับชักรูดส่วนอ่อนไหวของร่างกายตน อัลฟ่าหนุ่มยังคงมองปฏิกิริยาของอัลฟ่าตัวน้อยด้วยความสนุกสนาน และยิ่งพอใจมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นว่าแจ็คสันเกรงกายบิดไปมาพร้อมส่งเสียงครางน่าอายออกมาให้ตนได้ยินคลอไปด้วยเบาๆ

 


           ขาเรียวหนีบเข้าหากันตามสัญญาชาติญาณ ปลายเท้าจิกเกร็งเพราะช่วงท้องรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ

 


           ไม่นานมาร์คก็รู้สึกเปียกแฉะที่มือของตน ของเหลวสีใสไหลย้อนออกมาจากส่วนที่ตนกอบกุมเอาไว้ อัลฟ่าหนุ่มเหลือบหน้ามองแก้มนวลที่แดงระเรือน

 


           “แฮ่กๆ ร่างบางของโอเมก้าตัวน้อยนั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยกับสิ่งที่ตนพึ่งจะปลดปล่อยออกไปเมื่อครู่ แจ็คสันไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกดีเป็นบ้า ช่องท้องที่เคยอึดอัดก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้วด้วย มันเกิดจากของเหลวนั่นสินะ

 


           “อ่ะ!? คุณจะทำอะไรน่ะครับ มาร์คยกขาขาวขึ้นพาดไว้ที่บ่าของตน สายตาคมจ้องมองใบหน้าเด็กน้อยนิ่งไม่กระพริบ เขามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของโอเมก้าตัวน้อยพลางเลื่อนมือตนค่อยๆถอดชุดสูทด้านนอกออกพร้อมกับดึงเนคไทของตนโยนทิ้งลงพื้น

 


           ศิลปะแสนงดงามปรากฏตรงหน้า ราวกับภาพวาดจากในการ์ตูนไม่มีผิด เรือนร่างที่ภายนอกมองผิวเผินเหมือนจะผอมแห้งของมาร์คแต่พอเจ้าตัวปลดเปลืองผ้าออกมาที่หน้าท้องนั้นกลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่งและกล้ามแขนเป็นมัดๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่พระเจ้าบรรจงสรรสร้างหรี่ดวงตามองใบหน้าเด็กน้อยที่กำลังกลัวกับการกระทำต่อไปของตนเรียบๆ

 


           มาร์ครูดซิปกางเกงของตนลงอย่างไม่รีบร้อนใจนัก เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้เด็กน้อยตรงหน้า ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มผู้เยือกเย็นจะเริ่มบทรักอันร้อนแรงของตนกับโอเมก้าตัวน้อยของเขา

 


           เท่านี้กลิ่นเหม็นสาบของเบต้านั่นก็จะหายไปจากตัวโอเมก้าน้อยคนนี้สักที

 

 

 




 

 

 

           ยองแจนั่งมองประตูห้องมาร์คตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นจนถึงเช้าตอนนี้เขายังไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะออกมาแต่อย่างใด ในใจก็ร้อนรนกลัวเหลือเกินว่าเจ้านายของตนจะทำอะไรรุนแรงกับแจ็คสัน เขารู้สึกสงสารโอเมก้าตัวน้อยจับใจไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวจะเป็นอย่างไรบ้าง จะร้องไห้มากไหมหรือว่าจะขาดใจตายไปก่อนเสีย

 


แอ๊ด~

 


           “เอามันไปที มาร์คผลักร่างเปลือยเปล่าส่งให้ยองแจแล้วปิดประตูห้องใส่หน้าเบต้าหนุ่มทันที

 


           ยองแจรับร่างแจ็คสันมาโอบไว้ เขามองสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยดูดและรอยกัดแสนรุนแรง ทว่าช่วงแถวลำคอนั้นกลับไม่มี ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าสาเหตุนั้นเป็นเพราะอะไร ถ้าหากมาร์คกัดเข้าที่คอของแจ็คสันก็จะเท่ากับว่ามาร์คเลือกที่จะเป็นคู่ชีวิตกับคนตัวเล็กนี่ ดังนั้นอีกฝ่ายจึงเลี่ยงที่จะกัดแถวหลังท้ายทอยอีกฝ่าย แต่เปลี่ยนมาเป็นสร้างกุหลาบสีแดงตามท้องและหน้าอกแทน

 


           เบต้าหนุ่มอุ้มโอเมก้าตัวน้อยไปที่ห้องของเจ้าตัว ยองแจจัดการพาร่างเล็กไปอาบน้ำทำความสะอาดกายและช่องทางหลังที่ถูกอัดแน่นไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น นิ้วเรียวสอดใส่เข้าที่ช่องทางหลังเด็กตัวเล็กพลางควักเอาน้ำในตัวอีกฝ่ายออกมา น้ำสีขาวไหลออกมาตามช่องทางหลังคนตัวเล็กปริมาณของมันเยอะพอๆกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด

 


           ใบหน้ายองแจแสดงความกังวลออกมานิดๆ หากมาร์คปลดปล่อยมากขนาดนี้เห็นทีแจ็คสันคงจะท้องในเร็วๆนี้แน่นอน และถ้าเป็นแบบนั้น….มันก็คงจะลำบากโอเมก้าน้อยคนนี้อีกแน่ๆ

 


           ให้กินยาคุมกันไว้ดีไหมนะ?

 


           ยองแจได้แต่คิดเองคนเดียว ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็คงให้แจ็คสันกินยาคุมไม่ได้หากมาร์คไม่สั่ง หรือว่ามาร์คจงใจจะทำให้เด็กคนนี้ท้องกันแน่ถึงได้ปล่อยเลยตามเลยแบบนี้

 


           ถ้าเป็นโอเมก้าคนก่อนมาร์คยังให้เจ้าตัวกินยาคุมเอาไว้ก่อนมีอะไรกันเลยไม่ใช่ว่าเจ้านายของเขา

 

 

 

 

 

To Be Con.

 


 

         

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

436 ความคิดเห็น

  1. #423 Slr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 17:15

    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ รออันต่อไปนะคะ ฮืออออ มันดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #423
    0
  2. #410 nantakan0912 (@nantakan0912) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:14
    อยากอ่านเรื่องนี้ต่อจังเลยค่ะ ฮื่ออออ ชอบมากๆๆ
    #410
    0
  3. #354 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:33

    พี่มาร์คมารับผิดชอบลูกเราเลยนะทำน้องท้องแล้วทิ้งน้องไม่ได้นะคะ!!

    #354
    0
  4. #130 GG7MS (@GG7MS) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:24
    อิพี่ ใจร้ายมาก! น้องหนีไปปปป หนีพี่มันปายยย
    #130
    0
  5. #129 NawaratUdompun (@NawaratUdompun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 16:29

    โอ้ยจาบ้าตัย ฮือออออออ
    สงสารน้องก้สงสาร ฟินก้ฟิน แงงงงงงง
    #129
    0
  6. #128 ๋JellyYellowDuck (@chutiga) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 08:52

    จะปล่อยให้น้องท้องหรอคะพี่!!
    #128
    0
  7. #127 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:36

    ใจร้ายจังค่ะนายท่าน
    #127
    0
  8. #126 WangEn_Tuan (@WangEn_Tuan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:11

    ฮื้อออออออิพี่มาร์คชอบน้องแล้วล่ะสิ๊~~ //มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #126
    0