[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 41 : OS - HBD MARK [Markson]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    5 ก.ย. 62












JW : HBD. นะครับพี่มาร์ค..ขอให้มีความสุขนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ก็แค่ข้อความธรรมดาๆจากคนธรรมดาเมื่อสามปีที่แล้ว แต่ไม่รืทำไมพอมาเปิดอ่านอีกครั้งกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ตัวอักษรแสดงประโยคอวยพรตรงหน้าจากใครบางคนทำให้ผมนอนไม่หลับ ทั้งๆที่มีคำกล่าวอวยพรของใครต่อใครมากมายแต่มันกลับเทียบกับคำของคนๆนั้นไม่ได้เลยสักนิด

 

 

          แจ็คสันเป็นอดีตแฟนเก่าที่เลิกกันไปได้ประมาณสามปีแล้ว สาเหตุที่เลิกกันก็เป็นเพราะความเจ้าชู้ของผมนั่นแหละ ตอนนั้นจำได้ว่าผมกับแจ็คสันเราทะเลาะกันหนักมากเพราะน้องจับได้ว่าผมแอบคบซ้อน พวกเราต่างก็หมดความอดทนอีกทั้งตอนนั้นผมยังเมาด้วยนิดๆจึงทำให้พูดออกไรออกไปแบบไม่คิด พอได้สติมันก็สายเกินกว่าจะกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

 

 

          ถ้าย้อนเวลากลับไปผมจะไม่ทำให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด ดีกว่าแจ็คสันหาไม่ได้อีกแล้ว

 

 

ตุบ!

 

 

          ผมล้มตัวลงนอนแผ่กับเตียงกว้าง เหล่ตามองสิ่งของที่ได้รับเนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของตนมากมายก่อนหันกลับมาสนใจเพดานตรงหน้า ยกมือขึ้นกลางอากาศแหวนเพชรวงหนึ่งบนนิ้วนางของตนเด่นหราจนผมอดไม่ได้ที่จะจ้องมันอยู่อย่างนั้นราวกับโดนมันสะกดจิตไว้

 

 

          แหวนวงนี้ที่แจ็คสันเคยซื้อให้เมื่อตอนวันเกิดเมื่อสามปีที่แล้วก่อนที่พวกเราจะเลิกกันได้สามวัน ช่างเป็นของดูต่างหน้าแก้คิดถึงที่ตรึงใจได้อะไรขนาดนี้

 

 

          หลับตาลงพลางนึกถึงใบหน้าของคนที่ซื้อแหวนให้ตน รอยยิ้มแสนน่ารักที่เวลาระบายยิ้มบนแก้มแล้วจะมีรอยยิ้มที่แสนสดใสปรากฏ ดวงตากลมโตก็หยี่เป็นลูกหมาน้อย เสียงหัวเราะติดแหบสดใสดังลอยเข้ามาในโซนประสาท

 

 

          อยากกลับไปมีโมเม้นแบบนั้นอีกครั้งจัง

 

 

ตื๊ด! ตื๊ด!

 

 

          หืม?”

 

 

          เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังเรียกความสนใจผมเล็กน้อย ผมลุกแล้วเดินเฉื่อยๆไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับโดยไม่คิดที่จะสนชื่อของสายที่โทรเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

 

 

          ถ้าจะโทรมาอวยพรวันเกิดก็ขอบใจมากเลยนะครับ

 

 

          [ “…...คือว่า…” ]

 

 

          ห้ะ!? เสียงนี้มัน

 

 

          แจ็คสัน? ผมดึงโทรศัพท์ตัวเองออกจากหูแล้วค่อยๆเอามาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอช้าๆ ตัวอักษรและเบอร์ที่เมมเอาไว้นั้นเป็นชื่อของคนที่ผมกำลังคิดถึงเมื่อสักครู่นี้ไม่ผิดแน่นอน ผมนำโทรศัพท์ขึ้นแนบข้างหูเช่นเดิมพร้อมเอ่ยชื่อของเขาขึ้นด้วยความมึน

 

 

          [ “สวัสดีครับคือว่าผม..พี่ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมฮะ?” ] ห๊ะ!? เปิดประตู! อย่าบอกนะว่าน้องมันมายืนรออยู่ที่หน้าห้องผมแล้วน่ะ

 

 

          อืมรอแปปนะ ผมตอบกลับแบบเลิกลั่กก่อนจะเดินกึ่งวิ่งไปที่ประตูห้องของตน อย่างกับฝันผมไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง สามปีที่ไม่เคยติดต่อกันเลยสักครั้งกลับกลายเป็นว่าวันนี้ผมได้เห็นทั้งตัวได้ยินทั้งเสียงของคนที่ตนแสนจะคิดถึง

 

 

แอ๊คคค~~~

 

 

          ประตูเปิดออกช้าๆผมภาวนาให้มันไม่ใช่ความฝัน ขอให้มันเป็นเรื่องจริงที่ไม่ได้เกิดจากการมโนหรือคิดถึงแจ็คสันมากเกินไปของตัวเอง สิ่งแรกที่เห็นคือเด็กผู้ชายตัวเล็กๆสูงเกือบเท่าๆกับผมแต่ตัวเตี้ยกว่ายืนสวมเสื้อโค้ดสีหม่นอยู่หน้าห้อง ฮู้ดกันหนาวขนสัตว์ขนาดหนาสวมทับบนหัวทุยเล็กอีกชั้นหนึ่ง มือเล็กสวมถุงมือไหมพรมลายน่ารักเข้ากับหน้าตาของเจ้าตัว กางเกงขายาวสียันส์และกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีแดงที่วางอยู่ข้างลำตัวอีกฝ่าย

 

 

          ท่าทางดูเหมือนว่าเขาจะลากมันขึ้นมาตามทางขึ้นบันไดนะที่ล้อมีแต่รอยถลกยับเยินไปหมดเลย แถมมือน้อยๆนั่นก็ไม่รู้ว่าสั่นเพราะความหนาวหรือเพราะเจ็บมือที่ต้องลากของหนักกันแน่

 

 

          สวัสดีครับ เสียงแหบเล็กๆทักทายพร้อมกับดวงหน้าและตากลมที่ช้อนมองขึ้นตาแป๋ว ที่ริมฝีปากแดงระเรือนนั่นยามเจ้าตัวหายใจเข้าออกควันสีขาวลอยละล่องออกมาจากปากและไรฟันซี่เล็กสีขาวของอีกฝ่ายเป็นระยะ ดูแล้วก็สงสารอดไม่ได้ที่จะชวนเข้ามาคุยในห้องอุ่นๆด้วยความเอ็นดู

 

 

          เข้ามาก่อนเถอะ มาพี่ถือให้ ผมแสดงความเป็นเจ้าบ้านที่ดีเญแขกเข้าไปนั่งหลบหนาวด้านในพร้อมกับช่วยยกกระเป๋าเดินทางของอีกฝ่ายเข้าข้างใน

 

 

          ขอบคุณครับ น้องยิ้มบางๆพร้อมกับเดินเข้าไปด้านใน เมื่ออีกฝ่ายเข้าไปแล้วผมก็ไม่รอช้าเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางของเจ้าตัวดึงเข้ามาในบ้านพร้อมปิดประตูอย่างรวดเร็ว หิมะปีนี้ไม่ใช่เล่นๆหนาวกว่าปีไหนๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าร่างเล็กๆนั่นจะสามารถยืนหนาวๆรอผมให้ไปเปิดประตูได้นานแบบนั้น

 

 

          เมื่อเข้ามาในห้องผมเห็นน้องนั่งในท่าพับเพียบเรียบร้อยกลางบ้าน เจ้าของเสื้อแขนยาวและฮู้ดใหญ่แสนรุงรังกำลังสั่นดิกๆไม่หยุด เสียงซูดน้ำมูกดังปรายๆ จำได้ว่าอากาศหนาวทีไรเจ้าตัวเล็กมักจะเป็นไข้หวัดมันเสียทุกที น้ำขิงร้อนๆคงช่วยทำให้ร่างกายอบอุ่นได้

 

 

          เดี๋ยวพี่มารอแปปนะ

 

 

          ฮะ

 

 

          ผมเดินตรงมาที่ครัวของตัวเองหลังจากบอกน้องเสร็จ เปิดตูมองหาอะไรบางอย่าง ระหว่างนั้นก็เดินไปเสียบปลั๊กกาน้ำร้อนไฟฟ้ารอ โชคดีที่บ้านผมยังพอมีซองน้ำขิงติดไว้เหลืออยู่สองซอง ผมเดินไปหยิบแก้วที่ใช้ประจำก่อนฉีกซองและบรรจงเทผงขิงในซองด้านในลงไปยังแก้วทั้งสองใบ แก้วลายเต่าสีขาวกับกระต่ายสีขาวแสนน่ารักถูกผมยกไปวางไว้ใกล้ๆกับกาต้มน้ำร้อน

 

 

          น้องจะหิวรึเปล่านะ?

 

 

          รามยอนสักถ้วยคงดีไม่น้อยสินะ

 

 

30 นาที ต่อมา

 

 

          ขอโทษที่ให้รอนานนะ ผมยกถ้วยรามยอนวางตรงหน้าคนตัวเล็ก โต๊ะกลางบ้านได้ใช้ประโยชน์อีกครั้งหลังร้างมาสามปีกว่า พอรามยอนถูกวางผมก็หายไปในครัวครู่หนึ่งและกลับออกมาพร้อมกับน้ำขิงสองแก้ว ซึ่งแก้วนึงของน้องอีกแก้วก็ของผม

 

 

          ขอบคุณครับ ที่ยังไม่ลืมว่าผมชอบดื่มมัน น้องยิ้มและใช้มือขาวๆสองข้างตะปบเข้าที่แก้วน้ำขิงร้อนๆ มือน้องคงจะเย็นชืดมากๆไม่อย่างนั้นน้องคงร้องโอดโอยออกมานานแล้ว คงจะหนาวมากสินะตัวเล็ก

 

 

          พี่ไม่ลืมหรอกว่าแต่เราเถอะนึกยังไงถึงได้มาหาพี่ ผมอยากรู้ ทั้งๆที่ไม่เคยติดต่อกันเลยตั้งแต่เลิกกันไปแท้ๆ ตอนแรกนึกว่าน้องจะมีคนใหม่แต่ไม่เลยเป็นผมที่คิดไปเองคนเดียว น้องยังโสดยังไม่ได้คบกันใครเลยเหมือนกับผม

 

 

          ผม โดนปล้นครับ ระหว่างที่กำลังจะเดินทางกลับไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ มีแท็กซี่คนหนึ่งเขาจอดรถและก็เอามีดมาจี้ผม บังคับให้ผมเอาเงินส่งให้กับเขาทั้งหมดแล้วก็โยนผมทิ้งไว้กลางทาง ผมไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใครเพราะไม่มีเบอร์ใครสักคนนอกจากพี่แล้วก็คุณพ่อกับคุณแม่ ผมเดินมาที่บ้านพี่แล้วก็ตัดสินใจโทรมารบกวนพี่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับแต่ว่าผมไม่มีใครอีกแล้วจริงๆ น้องเล่าเรื่องราวที่แสนจะเลวร้ายให้ผมฟัง โดนโจรปล้นซ้ำยังซวยโดนทิ้งไว้กลางถนนอีก ต้องเดินหนาวหลายกิโลเมตรเพื่อมาหาผม น่าสงสารและอยากกระทืบไอ้เวรที่มันทำกับเด็กคนนี้ได้ลงคอจริงๆ

 

 

          เพราะแบบนี้ถึงได้ตัวสั่นไม่หยุดสินะ

 

 

          ครับ

 

 

          อืม ถ้าไม่มีที่ไปก็มาพักที่บ้านของพี่ก่อน เดี๋ยวพี่จะโทรติดต่อคุณพ่อกับคุณแม่เราให้อีกที

 

 

          ฮะ

 

 

          จบเพียงแค่นั้นและทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ น้องนั่งซดน้ำขิงเบาๆระหว่างที่ผมก็นั่งดูความเปลี่ยนแปลงของน้องไปเงียบๆ นิสัยของน้องยังคงเป็นคนที่ใจเย็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคงจะเป็นรูปร่างและลักษณะของเจ้าตัว แต่ก่อนตัวน้องค่อนข้างหนาพอสมควรแต่ตอนนี้ความหนานั่นกลับลดลงอย่างชัดเจน เอวน้องเคยใหญ่กว่านี้แต่ตอนนี้เล็กเท่าข้อศอกผม หน้าน้องก็ตอบลงไม่กลมเหมือนแต่ก่อน

 

 

          ทำไมถึงผมแบบนี้กันนะ? ไปอยู่ที่ไหนกับใครมากันคนพวกนั้นไม่ให้กินข้าวรึยังไง สามปีที่ผ่านมาน้องต้องเจอกับอะไรบ้างนะ

 

 

          สามปีที่เลิกกันไป เราหายไปไหนมาทำไมถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้?” ในเมื่อสงสัยก็ต้องถาม มันเป็นเรื่องปกติสำหรับผมไปแล้ว

 

 

          ไปอยู่ที่แอลเอมาครับ น้องตอบ

 

 

          ทำไมไปไกล

 

 

          เจ็บครับ

 

 

          โอเคตอบมาแบบนี้ผมเองก็เจ็บไม่ต่างกัน….

 

 

          กินรามยอมให้หมดซะนะ พี่จะไปนอนแล้วเราก็มานอนกับพี่แล้วกันไม่เป็นไรใช่ไหม?”

 

 

          ได้ครับ ผมไม่คิดอะไรอยู่แล้ว

 

 

          เจ็บอีกดอกแล้วครับท่านผู้ชมน้องแค้นอะไรผมลึกๆหรือเปล่านะ

 

 

          ผมถอนหายใจเบาๆแล้วลุกเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ย่อตัวลงนอนพร้อมกับหันหน้าเข้าหากำแพงหลับตาลงพยายามข่มตาตัวเองให้หลับเร็วๆ แต่เวลาก็ผ่านไปนานหลายนาทีผมยังคงลืมตาไม่ยอมหลับสักที เสียงเท้าเล็กที่เดินไปมาทั่วบ้านดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แจ็คสันพาร่างน้อยๆของตนเข้ามาในห้องของผม ผมรีบแกล้งทำเป็นหลับตาแล้วรอให้น้องเดินผ่านตัวเองไปนอนอีกฝั่งหนึ่งทันที

 

 

          เตียงข้างกายยุบลงเล็กน้อยน้องคงจะนอนแล้ว ผมรอให้น้องหลับอีกสักพักหนึ่งค่อยลืมตาขึ้นดู เมื่อเวลาเหมาะสมผมก็ลุกขึ้นเท้าแขนไว้ที่หัวแล้วทอดสายตามองไปยังร่างเล็กที่หลับสนิทข้างกายตน น้องสวมใส่เสื้อทุกอย่างเหมือนเดิม แม้แต่ฮู้ดก็ไม่ถอดออกแต่กระนั้นตัวน้องก็ยังสั่นไม่หาย ผมดึงผ้าห่มของตัวเองมาห่มเผื่อคนตัวเล็กเบาๆเพื่อหวังว่ามันจะช่วยคลายความหนาวอีกฝ่าย

 

 

          หลับง่ายจริงๆ ผมอมยิ้มพูดด้วยความเอ็นดู

 

 

          อื้อออ แจ็คสันขยับตัวพลิกร่างตัวเองหันเข้าหาร่างของผมก่อนจะค่อยเคลื่อนกายเข้ามาซุกช้าๆแถวบริเวณหน้าอก

 

 

          เด็กน้อย ยังไม่เลิกนิสัยติดหมอนข้างอีกเหรอเนี้ย ผมวางมือลงบนหัวไหล่เล็ก นิสัยติดหมอนข้างของน้องทำผมเอ็นดูอีกครั้ง ผมดึงตัวน้องเข้ามากอดแน่น ถ้านี่เป็นความฝันมันคงเป็นฝันที่ทำให้รู้สึกดีได้ไม่น้อย เอาน่าอย่างน้อยในฝันของผมก็ยังมีน้องให้นอนกอดในคืนหนาวๆแบบนี้

 

 

          ตาผมเริ่มปรือลงช้าๆ เปลือกตาค่อยๆปิดลงทีละนิดสุดท้ายผมก็เผลอหลับไปทั้งๆที่ยังกอดเจ้าตัวเล็กเอาไว้แน่นไม่ปล่อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          หลับแล้วเหรอ?...ฟู่ววว ดวงตากลมฉายชัดในความมืด แจ็คสันที่แกล้งหลับลืมตาขึ้นมองใบหน้าของคนที่เผลอหลับไปเรียบๆ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของมาร์คและเขาพึ่งกลับมาจากแอลเอหลังหนีอีกฝ่ายไปรักษาหัวใจของตัวเองมาได้หมาดๆ แจ็คสันตั้งใจที่จะหนีมาร์คไปรักษาแผลใจสามปีแล้วค่อยกลับมาหาอีกฝ่ายอีกครั้ง และวันที่มาถึงก็ตรงกับวันเกิดของอีกฝ่ายพอดี

 

 

          เขาจึงกะจะทำเรื่องเซอร์ไพร์อีกฝ่ายสักหน่อย

 

 

          เรื่องโดนปล้นมันก็แค่โกหกเท่านั้นทั้งเงินและทรัพย์สินต่างๆของเขายังอยู่ดี มาร์คคงจะลืมไปแล้วว่าแฟนของตัวเองเป็นนักยูโดระดับโลก ถึงจะตัวเล็กแต่เขาก็มีศิลปะการป้องกันตัวที่โดดเด่นและไม่แพ้ใคร แต่ชกหมัดเดียวคนที่หวังจะมาขโมยเงินเขาก็สลบแล้วดังนั้นไม่มีใครทำอะไรเขาได้หรอก

 

 

          ทั้งหมดก็แค่หาข้ออ้างที่จะอยู่กับอีกฝ่ายก็เท่านั้น แม้จะรู้สึกผิดที่โกหกแต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ

 

 

          ขอโทษนะครับที่ต้องโกหก แจ็คสันพูด

 

 

          แล้วก็สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่มาร์ค ขอให้มีความสุขแล้วก็กลับมาคบกันใหม่อีกครั้งนะครับ^^” พูดเองเออเองกับตัวเองพลางก้มหน้าซุกอกอุ่นของอีกคนต่ออย่างเนียนๆ เอาเถอะเซอร์ไพร์และอวยพรวันเกิดไปแล้ว ความจริงเรื่องที่ว่าจะกลับมาคบกันค่อยพูดพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย แต่วันนี้แจ็คสันขอนอนซุกอกอุ่นๆของอีกฝ่ายไปก่อนก็แล้วกัน

         

 

 

 

 

 

 

End.

          HBD พี่มาร์คย้อนหลัง น้องร้ายเงียบนะเนี้ย555 ขอขอบคุณที่เข้ามาก่อนกันนะคะ^^

#ฟิคพี่หวังเคะ

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

441 ความคิดเห็น

  1. #273 BSJSMSYS (@BSJSMSYS) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:46

    อ้าว...นึกว่าพี่มาร์คจะแกล้งหลับอีก แล้วพอน้องพูดความจริงหมดพี่ก็ลืมตาขึ้นแล้วก็........................

    แฮ่....คิดลึกนิดนึง ^Δ^''

    #273
    0
  2. #272 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 02:02

    ร้ายกาจ!!

    #272
    0
  3. #270 npraew1122 (@npraew1122) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:45
    เด็กมันร้ายยย
    #270
    0
  4. #268 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 01:00
    หนูมาปล้นหัวใจพี่มาร์คแน่นอน
    #268
    0