[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 44 : OS - K I N D [Bson]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    29 ก.ย. 62












00 : 00 น.

          เจ็บ…

          เป็นความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้หลังจากลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างกายมันเจ็บระบมไปหมดทั่วทั้งตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโดนอะไรไปบ้าง แต่ที่แน่ๆมันไม่ใช่สิ่งที่นุ่มนวลและอ่อนโยนต่อตัวเขาเอาเสียเลย

          ปวดสะโพก

          เป็นอย่างที่สองที่เขารู้สึก เพียงขยับตัวนิดเดียวความเจ็บก็ลาดแล่นไปทั่วกระดูกสันหลังเป็นเหตุให้เขาต้องล้มลงไปนอนกองกับเตียงอย่างหมดสภาพอีกรอบ

          เท่าที่จำได้ หลังจากแยกกับเพื่อนคนอื่นๆแจ็คสันก็ตรงกลับบ้านโดยไม่คิดที่จะแวะไปดื่มต่อที่ไหนกับใครอีก จำได้ว่าขณะที่ตัวเองกำลังเดินๆเกือบจะถึงบ้านอยู่นั้น จู่ๆก็พบเข้ากับใครบางคนที่นอนหอบอยู่กลางถนน และด้วยความอัธยาศัยเขามันดีเกินไปแจ็คสันไม่สามารถเพิกเฉยต่อคนตรงหน้าได้เขาจึงเข้าไปใกล้และถามไถ่อีกฝ่ายว่าเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นคือ…

          “อึก! จำไม่ได้..” เขาพึมพำเสียงเบา ไม่ใช่ ความจริงแล้วแจ็คสันไม่ได้เสียงเบาถึงเขาจะเป็นคนเสียงแหบแต่ความดังและความแหลมนั้นก็มีพอตัว แต่เมื่อกี้นี้แค่ขยับปากพูดก็รู้สึกได้เลยว่าลำคอของเขานั้นแห้งผากสักเพียงไหน ราวกับเส้นเสียงมันหลุดหายออกไป เขาแสบคอไปหมดขนาดกลืนน้ำลายยังแทบจะกลืนไม่ลง

          เกิดอะไรขึ้น?

แกร๊ก!

          เสียงลูกบิดดังจากด้านข้าง แจ็คสันสะดุ้งพร้อมหันไปมองด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆประตูที่ปิดสนิทก็เปิดออกช้าๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือขาเรียวยาวสูงเกือบร้อยแปดสิบได้ โครงหน้าหล่อสดใสและดวงตาเรียวรีมีไฟใต้ตาอย่างมีเอกลักษณ์นั่นจับจ้องมาทางเขาเรียบนิ่ง

          แจ็คสันรับรู้ถึงอะไรบางอย่างจากชายตรงหน้า สองขาที่ค่อยก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นตุ๊บตับด้วยความตื่นตูม แจ็คสันขยับตัวถดหนี กอดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้แน่นอย่างหวาดกลัวกับสิ่งตรงหน้า แรงกดดันของชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่เล่นๆ ผู้ชายคนนั้นยืนกอดอกจ้องเขานิ่ง

          นี่มันบ้าอะไรกัน!

          “ดูเหมือนว่ายาหลอนประสาทจะหมดฤทธิ์แล้วสินะ” เสียงเขาทุ้มกว่าที่คิด เพราะใบหน้านั่นแจ็คสันไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีน้ำเสียงทุ้มใหญ่ขนาดนี้ มันขัดกับรูปลักษณ์โดยสิ้นเชิง

          “โอ้ย!” เส้นผมสีน้ำตาลถูกอีกคนจับดึงให้เงยหน้าขึ้นสบตา แจ็คสันเจ็บหนังหัวไปหมดมือที่จิกหัวเขามีแรงมหศาลแฝงอยู่ไม่น้อย จนเขาต้องยกแขนที่ยังพอมีแรงอยู่บ้างของตนขึ้นมาขัดขืนอีกฝ่ายให้ปล่อยออก

          “ยังอยากอยู่หรือเปล่า?”

          “ห๊ะ..” คำถามบ้าอะไรของเขา ไม่เห็นจะเข้าใจ

          “อืม คงไม่แสดงว่าหมดฤทธิ์แล้วจริงๆ” อีกฝ่ายขยับกายปล่อยมือออกจากเส้นผมสีน้ำตาลแพรไหมแสนนุ่ม กลับไปยืนกอดอกดังเดิม ใบหน้าสวยแต่แฝงไปด้วยความคมดุหันไปอีกทางมือเรียวงามนั่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออกหาใครสักคน ภาษาที่เจ้าตัวใช้พูดคุยนั้นไม่ใช่ภาษาที่ใช้พูดกับเขาเมื่อกี้แน่ๆ

          แจ็คสันได้แต่ตัวสั่นเบิกตาโตมองคนตรงหน้าด้วยความกลัว อีกฝ่ายยกมือขึ้นเท้าเอวข้างหนึ่งอีกข้างก็ถือโทรศัพท์แนบหูเอาไว้พร้อมกับดวงตาที่เหล่มองเขาเป็นระยะๆ สำเนียงอิตาลีที่เหมือนเจ้าของภาษาโดยแท้นั่นจบลงพร้อมกับร่างของแจ็คสันที่ถูกฝ่ามือสวยนั่นกดนอนราบไปกับเตียงอีกรอบหนึ่ง

          “รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน” เขากลับมาพูดภาษาที่แจ็คสันสามารถเข้าใจได้อีกครั้ง ใบหน้านั่นดูน่ากลัวแต่ก็น่ามองไม่แพ้กัน

          “ผ..ผมไม่รู้…” แจ็คสันตอบเสียงสั่นตามตรง

          “…ใสซื่อ…” เขาพึมพำ

          “ห๊ะ? อ่ะ! จ..จะทำอะไร”

          “อยากกินอีกครั้ง”

          กิน?

          “กลิ่นหอมอย่างกับขนม ขอกินอีกรอบแล้วจะให้พักผ่อน”

          “อยะ..อย่า..อ๊ะ อื้ออ”
    

      


07 : 00 น.

          แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องกว้างขนาดใหญ่ ผ่านร่างขาวของใครบางคนที่นอนขดตัวใต้ผ้าห่มหนาผืนกว้างบนเตียงขนาดคิงไซส์ ใต้เปลือกตาบางดวงตากลมขยับเคลื่อนไปมาก่อนเปลือกตาสวยจะค่อยเปิดขึ้นอีกครั้ง ดวงตากลมสุกใสเหมือนลูกแก้วกวาดมองไปรอบห้อง เพดานคือสิ่งแรกที่เขาพบมันถูกทาด้วยสีแดงเลือดหมูและแปะประดับด้วยลวดลายสีทองเหลือง

          เมื่อเอียงหน้าไปด้านซ้ายก็พบกับเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นอย่างเช่นตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้งจัดวางอยู่ พอเหลือบไปทางด้านขวาก็พบกับประตูห้องและโซฟาด้านข้างแทน แจ็คสันจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ไม่ลืม สัมผัสของหนุ่มปริศนาที่แม้แต่ชื่อเขาก็ไม่รู้จักนั่นยังตราตรึงอยู่ตามร่างกาย และถ้าหากจะโกหกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความฝัน

          ก็คงยาก

          เพราะสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในช่องทางของเขานั้นมันตอกย้ำว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างที่เขาหวังจะให้มันเป็น…

          ทำไม…

          ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขา

          เขาเป็นเพียงชายหนุ่มวัย 25 ปี แสนธรรมดาคนหนึ่ง ที่พึ่งเลิกงานเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนและกำลังกลับถึงบ้านในไม่ช้า แต่ในขณะที่กำลังจะเข้าหมู่บ้านนั้นเขาก็ดันเจอกับร่างของใครบางคนที่นอนสลบเหมือบอยู่กลางถนน ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดีเขาจึงเขาไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แต่สุดท้ายความหวังดีนั่นก็ทำเรื่องทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

          มีอะไรกับผู้ชายครั้งแรกไม่พอ

          นี่เขายังเสียง Frist Kiss ให้กับผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้อีกด้วย

          โชคร้าย

          เขามันโชคร้ายจริงๆ

          “ตื่นแล้วงั้นหรอ”

          “อ้ะ!”

          แจ็คสันหันไปตามเสียงซึ่งก็พบกับผู้ชายรูปร่างดูสมบรูณ์แข็งแรงยืนกอดอกเอนหลังพิงขอบประตูห้องอยู่ตรงหน้า ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเขาเข้ามาตอนไหน รู้อีกทีเขาก็มายืนจ้องหน้าอยู่ตรงนี้แล้ว

          น่ากลัวจัง..

          สายตาคมมองร่างที่สั่นเป็นลูกนกพึ่งหัดบิน เขากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นขำกับท่าทางหวาดกลัวตนของคนตรงหน้านั่น สองขาเรียวก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่เขาบังเอิญเจอเมื่อคืนพลางเอื้อมมือสวยของตัวเองไปกอบกุมแก้มอวบเจ้าตัวเอาไว้พลางขยับบังคับให้อีกคนเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสวยของตน

           “Good Morning Darling” คำทักทายยามเช้าเปล่งจากปากบาง และตามด้วยสัมผัสเบาหวิวของริมฝีปากบางที่กำลังทาบลงมาที่ปากอิ่มของแจ็คสันช้าๆ ไม่มีการลุกล้ำเข้ามาเหมือนกับเมื่อคืนเป็นเพียงแค่การเอาปากมาทาบปากกันเท่านั้น แถมยังแผละออกอย่างรวดเร็วอีกต่างหาก

          อีกแล้ว เขาเสียงจูบให้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

          แจ็คสันนิ่งเป็นรูปปั้นในขณะที่อีกคนนั้นก็เอื้อมมือมาลูบแก้มและไล่ลงต่ำขึ้นเรื่อยๆ ปลายนิ้วเรียวลากผ่านไหปลาร้าที่ปรากฏเด่นชัดของแจ็คสันลงต่ำไปเรื่อยๆ หน้าอกแน่นที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อยอดอกสีชมพูสวยโดนนิ้วสวยสะกิดกลั่นแกล้งส่งผลให้แจ็คสันหดตัวหนีกับสัมผัสวาบว่านนั่น

          “อยากกิน”

          “อื้อออ ไม่..”

          “หอม…น่ากิน”

          “อ๊าา ม..ไม่ได้นะ..อ้ะ เจ็บ”

          ทั้งๆที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่แรงที่จะต่อต้านผู้ชายคนนี้แจ็คสันกลับไม่มีเลยสักนิด ราวกับโดนอีกฝ่ายผนึกเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดเอาไว้ด้วยสัมผัสตรงหน้านี่

          คนหน้าหล่อยกยิ้มแสยะยามเมื่อเห็นที่หางตาแจ็คสันมีน้ำสีใสหน่องคลอเบ้าอยู่ เขาก้มหน้าซุกไซ้ซอกคอขาวพลางขบเม้มกัดสร้างรอยสัญลักษ์เอาไว้เต็มทั่วบริเวณนั้น มือหนาลากผ่านแผ่นหลังเนียน จับดึงเส้นผมนุ่มจากด้านหลังให้แจ็คสันเงยหน้าพร้อมกับก้มลงประกบจูบมอบความเร้าร้อนให้แก่คนข้างใต้ น้ำลายสีใสยืดยาวจากปากของทั้งคู่ เมื่อชายหนุ่มที่ช่วงชิงความหอมหวานจากปากคนตรงหน้าพึงพอใจแล้ว

          สองแขนแกร่งพยายามผลักไส้ลาดไหล่ผอมแห้งตรงหน้า แม้จะใช้แรงทั้งหมดที่มีแต่เขากลับไม่อาจต่อต้านอีกฝ่ายได้ เพียงผู้ชายตรงหน้าเขาออกแรงมากกว่าเพียงเล็กน้อยแจ็คสันก็หงายหลังนอนแผ่กับเตียงเรียบร้อย

          “เด็กดี” เขาพูดคลอเคลียแถวลำคอ รอยกุหลาบที่สร้างไว้เมื่อวานกลายเป็นสีม่วงช้ำ แต่เมื่อมันอยู่บนร่างของคนตรงหน้านี้แม้จะดูน่ากลัวเช่นไร ทว่าในสายตาของเขานั้นมันกลับสวยงามยิ่งกว่าภาพวาดของจิตกรชื่อดังเสียอีก

          “อย่า..” แจ็คสันได้แต่พูดพึมพำ ร่างกายถูกตรึงด้วยท่อนแขนและร่างอันหนักอึ้งของอีกคนที่ขึ้นมาทับตัวเขาไว้ ไม่สามารถขยับหรือต่อต้านใดๆได้แม้แต่นิดเดียว เขาปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างหมดแรง อีกคนหาได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ ริมฝีปากบางบรรจงจูบพรมทั่วตัวขาวและค่อยถกเสื้อเลิกผ้าขึ้นไปอยู่เหนือเนินอก

          สักพักคนที่กำลังวนเวียนอยู่กับการคลอเคลียผิวขาวก็เงยหน้าขึ้นสบตาแจ็คสักครู่หนึ่ง ก่อนขยับกายออกจากร่างคนที่นอนร้องไห้อย่างหมดแรง แผ่นหลังกว้างของร่างโปร่งเดินหายไปพักหนึ่งก่อนกลับมาพร้อมโทรศัพท์เครื่องหรูราคาแพงที่เคสด้านหลังนั้นประดับด้วยเพชรสีสวยยามที่มันสะท้อนกับเสียงก็ปรากฏประกายสีระยิบระยับขึ้นมาเต็มไปหมด แจ็คสันนอนมองการกระทำของคนปริศนาอีกฝ่ายหยิบอะไรบางอย่างมาตั้งคล้ายขาตั้งกล้องเมื่อปรับมุมจัดภาพเสร็จร่างโปร่งที่เคยทับตัวเขาก็กลับมาทำแบบเดิม

          “ขออัดคลิปไว้ดูนะ” ราวกับโรคจิตไม่ผิดเพี้ยน

          “ม..ไม่”

          “ชู่ววว อย่าดื้อสิ เป็นเด็กดีนะแล้วจะให้รางวัล”

          “อื้ออ”

          “baby…my boy”

          มือสากที่ลากยาวตั้งแต่ช่วงอกลงต่ำไปยังสะดือวนเป็นวงกลมให้รู้สึกร้อนวูบวาบตามลำตัวเล่น รอยยิ้มแสนสวยถูกส่งให้เหมือนกำลังชมในความงดงามของร่างกายคนตรงหน้า

          แจ็คสันบิดเร้าตัวไปมา ใต้ความรู้สึกดีมันแฝงไปด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำใสหน่วงที่ขอบตาสวยค่อยๆไหลริน ร่างขาวนุ่มนิ่มถูกยกท่อนขาขึ้นพาดบ่าแกร่ง ชายปริศนาที่แจ็คสันไม่รู้แม้แต่ชื่อของอีกคนกำลังสอดใส่กายแกร่งตนเข้ามาด้านในตัวของเขา เสียงแหบหวานร้องลั่นห้อง มือขาวอมชมพูจิกเล็บกับผ้าปูเตียงแน่น ริมฝีปากอิ่มขบเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เสียงชู่วส่งเบาๆข้างใบหูเล็กคนตรงหน้าพูดภาษาที่เขาไม่เข้าใจก่อนจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก แจ็คสันเริ่มอ่อนตามอย่างง่ายดาย ลูกแกะตัวน้อยหลอมละลายใต้กายแกร่งอีกรอบ สติเขาขาวโพลนไม่รับรู้สิ่งใดต่อไปนอกจากใบหน้าหล่อๆของอีกคนกับเสียงทุ้มที่คำรามครางเป็นระยะๆให้ได้ยิน

          หลังเสร็จกิจกันทั้งคู่ แจ็คสันนอนหมอบอย่างหมดสภาพบนเตียงหรู ชายปริศนาลุกจัดแจงสวมเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่พลางเดินมาหยุดนั่งข้างๆร่างที่ไร้เรี่ยวแรง มือหนาจับพลิกให้คนตัวขาวหันไปสบตา ดวงตากลมที่เริ่มบวมเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้ถูกนิ้วก้อยเกลี่ยเบาๆบริเวณที่มันบวมขึ้น

          “เดี๋ยวจะบอกให้เมดเอาน้ำแข็งมาประคบให้นะ”

          “ค...คุณเป็นใคร?”

          “I’m your daddy”

          “อื้อออ”

          เขาจูบอีกแล้ว จูบที่ปากอิ่มแดงๆจนมันบวมเจ่อไปหมด จะบอกว่าคนตรงหน้าชอบปากของแจ็คมันก็ได้ ยามที่เขาแตะริมฝีปากของตัวเองลงกับปากอีกฝ่าย ทั้งที่คิดว่าปากของผู้ชายยังไงมันก็ต้องสากกว่าผู้หญิงแท้ๆ แต่พอได้สัมผัสกับตัวแล้วมันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด คนตัวขาวตรงหน้ามีความนุ่มนิ่มไปเสียทุกสัดส่วน ร่างกายเล็กน่าทะนุถนอม กับความใสซื่อที่แสนจะน่าเอ็นดูและขนาดตัวกำลังน่ากอดนั่นทำให้ชายหนุ่มมองว่าแม้เจ้าตัวจะดูตัวหนาเช่นไร แต่สำหรับเขาอีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่ ‘baby’ ตัวเล็กๆคนนึงเท่านั้น

          “อ๊ะ! ปละ..ปล่อยผม..” อุ้งมือนิ่มยกขึ้นดันแผ่นอกแน่นให้ออกห่าง สองแขนเล็กพยายามที่จะดิ้นหนีร่างแกร่งออกสุดชีวิต ความเจ็บที่ได้รับทำให้แจ็คสันรู้สึกกลัวไม่หาย ร่างกายน้อยสั่นระริกคล้ายลูกนกพึ่งฟักไข่ออกมาหมาดๆ ดวงตากลมโตมีแววความตื่นตระหนกเสียจนชายตรงหน้าหลุดยิ้มเอ็นดูออกมา

          “เด็กน้อย…” เขายิ้มเรียกอีกคน แม้ว่าแจ็คสันจะอายุ 25 ปี แล้วก็ตาม

          “อ๊าาา คุณ…อื้ออ..อย่าจับตรง อ่ะ! นั้น อืมมม~” เสียงแหบหวานครางเมื่อมือหนาลูบสัมผัสลากยาวตั้งแต่สันหลังขาวไล้ต่ำลงไปยังช่องทางลับที่มีน้ำสีขุ่นคั่งค้างในตัวอีกฝ่าย หนุ่มปริศนาไม่ได้สอดนิ้วเข้าไปรบกวนแต่อย่างใด เขาทำเพียงยิ้มแล้วมองดูปฏิกิริยาร่างเล็กตรงหน้าที่สั่นยามที่เขากดนิ้วย้ำๆที่ช่องทางแสนบอกช้ำนั่นเป็นการแกล้งเบาๆ

          น่ารัก…

          อยากฟัด

          ฟัดให้เดินไม่ได้

          ฟัดให้เสียงหาย

          ..อยาก..กินอีกรอบ..




ก๊อก! ก๊อก!

          “บอสครับ”

          “x!”

          ความสุขถูกขัดเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นและตามด้วยเสียงของลูกน้องที่เอ่ยขึ้นด้านนอก ชายหนุ่มชะงักนิ้วมือที่กำลังเล่นกับคนตัวเล็กก่อนขยับตัวนิดหน่อย ดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาคลุมร่างแจ็คสันที่กำลังสั่นนอนถอนหายใจและรู้สึกขอบคุณคนที่เข้ามาขัดจังหวะเมื่อครู่

          “เข้ามา” เสียงทุ้มพูดบอก

          “ครับบอส” ประตูค่อยๆขยับเคลื่อนออก ร่างสูงจ้องใบหน้าของลูกน้องไร้มารยาทนั่นก่อนยกยิ้มแสยะขึ้นนิดๆ

ปัง!

          เป็นครั้งแรกที่แจ็คสันเห็นคนถูกฆ่าต่อหน้า ผู้ชายคนนั้นที่กำลังเปิดประตูเข้ามาเมื้อกี้ล้มลงนอนกองกับพื้นห้องหน้าประตู ผู้ยิงปืนเหน็บปืนเข้าที่กางเกงตัวเองเช่นเดิม ไม่ถึงสามนาทีลูกน้องคนอื่นๆรวมถึงพวกเมดก็พากันวิ่งกรูขึ้นมายืนอยู่หน้าห้องของเขาเต็มไปหมด

          “ให้เรียบร้อย” พูดเพียงแค่นั้นก่อนเดินไปนำร่างแจ็คสันขึ้นอุ้มแล้วเดินข้ามผ่านศพของชายที่ตนพึ่งจะยิ่งไปหมาดๆออกจากห้องไปทันที แจ็คสันได้แต่มองตามไปยังด้านหลังนั่น ทำไมถึงฆ่ากันได้ง่ายๆราวกับชีวิตคนเป็นสิ่งไร้ค่าอย่างนั้นล่ะ

          แล้วเขาจะโดนฆ่าแบบนั้นไหม?

          หางตาตกเหลือบสายตาเงยหน้ามองปลายคางคนที่ก้าวเท้ายาวๆอุ้มตนไปยังที่ๆหนึ่งที่แจ็คสันก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหนของบ้าน แต่แจ็คสันคิดว่าน่าจะเป็นชั้นล่างเพราะว่าอีกคนพาเขาเดินลงมาจากชั้นบนเมื่อกี้นี้

แกร๊ก!

          เสียงประตูเปิดแจ็คสันชะโงกหน้ามองอย่างสอดรู้ ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นห้องอีกห้องหนึ่งที่อีกฝ่ายพาตนเข้ามา เฟอร์นิเจอร์ที่แสนแปลกประหลาดและรสนิยมที่ไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบสำหรับใครหลายๆคนปรากฏต่อหน้าชายหนุ่ม ร่างขาวถูกนำไปวางที่โต๊ะสนุ๊กเกอร์ตัวหนึ่ง ผ้าที่เคยห่อร่างตนถูกกระชากออกและโยนลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย คนตัวเล็กไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวดิ้นเพราะเห็นกระบอกปืนที่เหน็บไว้ที่เอวอีกคน มันทำให้เขานึกถึงภาพเมื่อกี้ที่อีกคนพึ่งจะยิงคนตายด้วยปืนกระบอกนั้นต่อหน้าตน

          “ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกเชื่อสิเด็กน้อย” เขาเหมือนจะอ่านความคิดแจ็คสันออก มือหนาลูบแผ่วเบาที่หัวทุยน้อยๆนั่น ทั้งสายตาทั้งรอยยิ้มที่ส่งมามันดูอบอุ่นเกินกว่าที่อีกคนจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นเมื่อกี้ได้ แต่จะเชื่อได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นไหมนั้นนั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

          เพราะมัวแต่จ้องหน้าจึงไม่รู้ว่าบัดนี้ร่างกายขาวถูกล็อคเข้ากับกุญแจมือทั้งสองฝั่งแล้วเรียบร้อย แจ็คสันตาโตด้วยความมึนงง อีกฝ่ายจะทำอะไรเขาอีก?

          “แค่อยากเล่นสนุ๊กเฉยๆ…นอนนิ่งๆนะถ้าฉันแทงพลาดไม้สนุ๊กอาจจะเปลี่ยนเป้าไปแทงอย่างอื่นก็ได้” เขาว่ายิ้มๆ

          “ฮึก..

          ทำไม

          ทำไมต้องมาเจออะไรเช่นนี้?

          ไม่น่าเลยจริงๆ

          แจ็คสันไม่น่าใจดีเลยจริงๆ ถ้าไม่เช่นนั้น

          เขาคง ไม่กลายเป็นของเล่นของคนตรงหน้าเช่นนี้

          “เอาล่ะ นิ่งๆนะ ฉันจะเริ่มแทงลูกสนุ๊กแล้ว :) ”








End.

อร๊ากกกก อย่าพึ่งตบเรา5555 แหมจู่ๆก็อยากเขียนแนวนี้ขึ้นมา แนวที่น้องโดนรังแกอิอิ
แต่พระเอกเรื่องนี้ยังไม่ได้ถูกเรียกชื่อเลย ทุกคนก็น่าจะรู้แหละว่าใครโฮ๊กกกกก เอาเป็นว่าฟิคเรื่องนี้เกิดจากความกาวของเราล้วนๆ
ท่านใดที่รับไม่ได้ต้องขออภัยด้วยนะคะแง๊งงงง และขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน5555 นานๆจะแต่งบีสันโฮ๊กกกมาซะดาร์กเชียว
ยังไงก็ฝากติดตามผลงานเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ แล้วเจอกันในเรื่องต่อไปค่า^^ 
ปล.ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องคือเราอัพจากทฝโทรศัพท์นะคะโน๊ตบุ๊คตัวรับสัญญาณอินเตอร์เน็ตเสียอีกแล้วT T
#ฟิคพี่หวังเคะ


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

441 ความคิดเห็น

  1. #313 Cherry_return01 (@Cherry_return01) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 02:17
    แซ่บลืมเลยค่ะตอนนี้
    #313
    0
  2. #305 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:14

    ชอบมากๆคะ งื้ออออ ชอบอ่านแบบน้องโดนรังแกอะ ชอบความรุนแรง ชอบบบบบ ใจหนึ่งก็สงสารใจหนึ่งก็อยากให้ Daddy รุนแรงกับน้องมากกว่านี้ อยากให้มีภาคต่อคะ ดันๆๆๆๆๆ

    #305
    0
  3. #303 JBBSWK (@JackBam1312) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:52
    ถึงจะสงสารน้อง แต่แอบอยากให้มีตอนต่อเหมียนกันนะคะ แงงงง
    #303
    0
  4. #302 nantakan0912 (@nantakan0912) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:11
    แงงงง สงสารแต่ก็บั่บบ....อรุ่มขออีกได้มั้ยฮะ55555
    #302
    0
  5. #301 WangEn_Tuan (@WangEn_Tuan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:20
    ลุนแลงมากอะ55555555 แง ยัยน้อง T...T
    #301
    0
  6. #297 npraew1122 (@npraew1122) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:21
    ฮึกอยากให้มีตอนต่อเลยชอบให้น้องโดดปู้ยี้ปู้ยำมากอะ จิตไปไหม 5555
    #297
    0
  7. #296 BSJSMSYS (@BSJSMSYS) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 18:01

    มีต่อมั้ยอ่ะ อิอิ เรื่องก่อนหน้านี้ด้วยเรื่องนี้ด้วย คาดหวังสูง

    #296
    0
  8. #295 BSJSMSYS (@BSJSMSYS) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 17:59

    แม่ง! กลัวววววววว!!

    #295
    0
  9. #294 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:37
    นายรุนแรงกับน้องมากเป็นชั้นก็งงอะแบบเกิดอะไรขึ้น​ นายเป็นใครรรรร
    #294
    0
  10. #293 blovewje (@blovewje) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:41
    มีต่อมั้ยคะเนี่ยฮือออออน้องโดนรังแก
    #293
    0
  11. #292 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:09
    ล่อลวงน้องมากๆ
    #292
    0