[OS&SF] | ♞DIZZY♛ | Markson or AllJack

ตอนที่ 58 : OS - JAI LAK [Markson]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ก.พ. 63

 

*แนะนำให้เปิดเพลง ใจรัก - สุชาติ ชวางกุร คลอไปด้วยเพื่อความฟินค่ะ*

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

23:30.

 

 

          ราตรีสีทองในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยบรรดาแขกผู้ดีมากมาย ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหวานสวยกำลังนั่งทอดสายตามองภาพตรงหน้าเงียบๆ ในมือถือแก้ววอสก้าเอาไว้และหมุนแก้วให้น้ำสีสวยภายในไหลเป็นวงกลมตามแรงหมุนของตนเบาๆ หญิงสาวลูกคุณหญิงคุณนายทั้งหลายต่างพากันแวะเวียนเดินเข้ามาทักทายเขาไม่รู้จบ ทว่าไม่ว่าจะกี่คนกี่คนที่เข้ามาต่างก็ต้องมีอาการหน้าเสียกลับไปเมื่อชายหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตามองหรือตอบกลับพวกหล่อนเลยสักคำ มีเพียงความเงียบที่ได้จากชายหนุ่มคนนี้และใบหน้าหวานสวยๆนั่นเท่านั้น

 

 

          วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบอายุ 27 ปี ของเขาที่คุณแม่จัดขึ้นให้เพื่อเป็นการฉลอง และอีกนัยน์คืองานวันนี้ของเขาก็คืองานดูตัวด้วยเช่นกัน ลูกชายคนเล็กของตระกูลต้วนโสดมาตลอด 27 ปี เป็นที่กังวลของบิดาและมารดาว่าเขาจะไม่มีคู่ชีวิตและจะไม่ทายาทมาไว้สืบทอดตระกูลต่อจึงได้จัดวันเกิดเขาขึ้นรวมทั้งเป็นการหาคู่ให้เขาไปด้วยในตัว โดยแต่ละคนที่ถูกเชิญเข้ามาในงานเลี้ยงวันเกิดแห่งนี้ต่างก็รู้ดีว่าตระกูลต้วนกำลังตามหาสะใภ้เข้าตระกูลอยู่ แต่ละคนที่มีลูกสาวหรือลูกชายหน้าตาน่ารักจึงพากันมาที่งานเลี้ยงวันเกิดแห่งนี้

 

 

          รวมถึง

 

 

          ม๊า พาผมมาทำไมเนี้ย?” เสียงเล็กเอ่ยถามมารดาของตนที่จู่ๆก็เรียกให้ไปอาบน้ำแต่งตัวน่ารักไม่เข้ากับเขาและพามางานเลี้ยงวันเกิดขงใครก็ไม่รู้ที่ตนไม่รู้จัก

 

 

          ก็พามาหาลูกเขยไงเล่า รีบๆเดินเถอะ หญิงวัยกลางคนบอกกับลูกชายหัวแกวหัวแหวนของตนและเร่งให้อีกคนเดินตามตนมาเร็วๆ ทว่าเจ้าของใบหน้ายุ่งนั่นก็ไม่ได้รีบตามแต่อย่างใด อีกทั้งยังหันไปมองใครอีกคนด้านหลังอีกด้วย ก่อนที่ปากบวมอวบสวยนั่นจะเอ่ยพูดกับชายด้านหลังคนนั้นของตน

 

 

          พี่แจ็ครู้ไหมว่าม๊าพาพวกเรามาที่นี่ทำไม?”

 

 

          คงอยากได้ตระกูลต้วนมาเป็นเขยล่ะมั้ง

 

 

          จะบ้าเหรอ! ผมเป็นผู้ชายนะเจ้าของวันเกิดวันนี้เป็นพวกผิดเพศรึไง

 

 

          ชู่ว แบมแบมอย่าพูดอย่างนั้น เดี๋ยวนี้สังคมเขาเปิดกว้างกันหมดแล้ว นายเป็นพวกหัวโบราณรึไงกันผิดเพศอะไรรสนิยมด้านความรักไม่ใช่เรื่องแปลก มันมีมาตั้งนานแล้วแค่คนไม่ยอมรับก็เท่านั้น

 

 

          ผมขอโทษครับ

 

 

          คราวหลังอย่าทำอีกก็พอ รีบเดินเถอะม๊าจ้องเราใหญ่แล้ว

 

 

          เพราะมัวแต่เดินคุยกันเรื่อยเปื่อยทำให้ทั้งคู่เดินช้าลงและทำให้ผู้เป็นแม่หันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อเห็นมารดาตนอารมณ์เริ่มจะขุ่นมัวแจ็คสันก็หันไปจับมือน้องชายตัวเองแล้วดึงให้เดินตามตนไปยังแม่ของตน หญิงวัยกลางคนหันหน้ากลับทางเดิมก่อนก้าวเท้าเดินต่อ

 

 

          เดินไปได้สักพักคุณนายตระกูลหวังก็หยุด เบื้องหน้าทั้งคู่คือคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งคงจะเป็นคุณนายต้วนกับคุณต้วน และด้านหลังของทั้งสองคนนั้นก็คือผู้ชายหน้าหวานคนหนึ่งที่กำลังนั่งนิ่งทอดสายตามองมาทางพวกตนทั้งสองคน โดยเฉพาะแจ็คสันที่ดูเหมือนจะถูกจ้องเป็นพิเศษ จนคุณนายต้วนนึกสงสัยว่าเหตุใดทำไมลูกชายของเธอถึงได้มองแจ็คสันนานถึงเพียงนั้น ซึ่งพอหันมามองทางฝั่งของลูกชายตระกูลหวังแล้วก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่นัก

 

 

          ตาต้วนรู้จักแจ็คสันด้วยเหรอลูก?” ดอลลี่ถามลูกชายของเธอด้วยความสงสัย

 

 

          ไม่ครับ…” ต้วนอี๋เอิน หรือมาร์คตอบแม่ของตัวเองเสียงเบา โดยที่สายตานั้นก็ยังไม่ละจากใบหน้าอีกฝ่าย

 

 

          ผมก็ไม่รู้จักเหมือนกันครับ แจ็คสันเองก็ตอบกลับเงียบๆเช่นกัน

 

 

          อ่อ อ๊ะ! นี่แบมแบมลูกชายคนเล็กที่ฉันคุยไว้ไงคะคุณพี่ แบมแบมสวัสดีคุณป้าเขาสิลูก โซเฟียยิ้มๆและหันไปดึงตัวลูกชายคนเล็กที่ยืนข้างแจ็คสันมาอยู่ข้างกายตัวเอง เธอเขาสู่โหมดคุณแม่โปรโมทลูกชายตัวเองให้กับคุณนายต้วน ซึ่งดูเหมือนว่าคุณนายเองก็ถูกชะตากับแบมแบมไม่น้อยเพราะเธอเองก็ยิ้มกริ้มออกมาหลังจากโซเฟียแนะนำตัวแบมแบมให้ฟัง

 

 

          สวัสดีครับคุณป้า มืองามยกขึ้นไหว้อย่างมีมารยาท และส่งยิ้มหวานหลังเงยหน้าขึ้น

 

 

          ไหว้พระเถอะจ๊ะ ส่วนนี่ตามาร์คลูกชายคนสุดท้องของฉันเอง แต่คงจะอายุมากกว่าทั้งสองคนอยู่ไม่น้อย มาร์คแนะนำตัวกับคุณน้าสิ มาร์คลุกขึ้นจากเก้าอี้และยกมือไหว้โซเฟียด้วยท่าทางที่สุภาพเช่นกัน เมื่อเงยหน้าจากมือเขาก็หันไปสบตากับลูกชายคนโตของทางฝั่งบ้านตระกูลหวังก่อนยกยิ้มให้เล็กน้อยจากนั้นก็ขยับสายตาหันไปสนใจแบมแบมต่อ วินาทีที่มาร์คมองไปทางแจ็คสันมันช่างรวดเร็ว หากไม่ได้สังเกตดีๆก็คงไม่เห็นว่าอีกฝ่ายมองคนพี่ก่อนคนน้อง

 

 

          ฝ่ายคนถูกมองนั้นได้แต่ยืนนิ่งอึ้งกับรอยยิ้มสวยนั่น จะว่าเขินก็ไม่ใช่จะว่าตกใจก็ไม่เชิง เขาสะบัดหน้าหันไปทางอื่นทันทีที่ฝ่ายนั้นสนใจแบมแบม และเลือกที่จะเดินออกไปดูอย่างอื่นในงานเลี้ยงวันเกิดแทนเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน ปล่อยให้แบมแบมและมาร์คได้ทำความรู้จักกัน เพราะเขารู้ว่าคุณแม่ต้องการให้น้องชายตัวเองแต่งงานกับมาร์ค เขามาที่นี่ก็เพื่อมาเป็นเพื่อนแบมแบม แต่พอแบมแบมเจอมาร์คเขาก็ควรถอยห่างออกมา

 

 

          ใช่แล้วล่ะ ควรถอยออกมาไม่ควรเข้าไปยุ่งกับสองคนนั้น เพื่อทั้งคู่จะได้สานสัมพันธ์ที่ดีต่อกันได้สะดวก

 

 

          ดวงตากลมมองอาหารต่างๆที่วางอยู่บนโต๊ะยาวสีขาว ขนมเค้กและของหวานต่างๆที่เขาชื่นชอบต่างเรียงรายอยู่บนโต๊ะนี้ แจ็คสันหยิบจานเล็กๆก่อนเริ่มหยิบเอาขนมหวานใส่จานทีละเล็กทีละน้อย เมื่อได้สิ่งที่อยากกินแล้วเขาก็เดินหาที่ว่างที่เงียบๆไร้ผู้คนก่อนนั่งตรงนั้น ซึ่งก็คือด้านนอกของงานเลี้ยงวันเกิดนั่นเอง

 

 

          ชิ้นชีสเค้กถูกหยิบขึ้นก่อนที่ริมฝีปากสวยจะอ้ากัดเข้าที่ปลายชิ้น ฟันสีขาวขบเคี้ยวชิ้นเค้กในปากเบาๆพร้อมกับลิ้นที่คลุกเคล้าขนมหวานไขมันสูงนั่นให้เป็นก้อนกลม เมื่อเคี้ยวจนละเอียดพอแจ็คสันก็ค่อยๆกลืนชิ้นเค้กที่ถูกบดให้เล็กละเอียดลงคอก่อนจะต่อด้วยคำที่สองและสามตามกันมาติดๆ คนชอบทานของหวานยิ้มกริ้มอย่างมีความสุขกับรสชาติที่ตนไม่ได้สัมผัสมานาน ปกติจะดื่มเพียงกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลหรือนมและฝงคอมฟี่เมด ขนมหวานจึงแทบไม่ค่อยจะได้แตะทำให้เขาห่างหายกับรสชาติหวานละมุนลิ้นไปนานพอสมควร สองปีสามปีหรือสี่ปีกันนะเขาเองก็จำไม่ได้แล้วเช่นกัน แต่รู้เพียงแค่ว่ามันนานมากจริงๆที่เขาไม่ได้กินของหวาน

 

 

          ชอบของหวานงั้นหรอครับ?” เสียงทักจากด้านข้างทำให้คนที่หลับตาชิมรสชาติแสนอร่อยของเค้กอยู่สะดุ้งตัวแรง ทำให้คนที่โผล่หน้ามาใหม่หัวเราะขำขันกับท่าทางตกใจเกินตัวของแจ็คสัน เมื่อลองโฟกัสสายตาดูดีๆก็พบว่าคนที่ทักตนไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณต้วน เจ้าของวันเกิดและเป็นเจ้าของงานเลี้ยงนี้นี่เอง

 

 

          คุณไม่ได้อยู่กับแบมแบมหรอกหรอ เขาเอ่ยถามขึ้น แล้วน้องชายเขาไปไหน?

 

 

          ผมไม่ได้อยากอยู่กับเขา..แต่ผมอยากอยู่กับคุณ เขาตอบกลับเบาๆและส่งยิ้มหวานให้ ไม่ปฏิเสธว่ารอยยิ้มเหมาะกับใบหน้าสวยๆของมาร์คมาก แจ็คสันชอบที่จะเห็นอีกคนส่งยิ้มสวยๆให้กับตน ทว่าประโยคก่อนหน้านี้ก็ทำเอาเขาฉุนไม่น้อย แสดงว่ามาร์คปล่อยให้แบมแบมอยู่คนเดียวงั้นสินะ

 

 

          คุณปล่อยให้น้องชายผมอยู่คนเดียว?”

 

 

          เปล่าครับ แบมแบมเขาไปหลีสาวคนที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวคือผมต่างหาก คุณแม่กับคุณน้าก็ไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ ผมเองก็เบื่อที่จะนั่งตรงนั้นเลยออกมาเดินเล่นแล้วก็เจอคุณกำลังนั่งยิ้มในมือถือจานชีสเค้กอยู่ เป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยเลยนะครับ

 

 

          น่ารักน่าเอ็นดู? คุณมาร์คคนอย่างผมมันน่ารักน่าเอ็นดูตรงไหนกัน ฮ่าๆๆ คุณเนี้ยแปลกคนดีนะครับ

 

 

          แจ็คสันคงไม่รู้ว่ารอยยิ้มและเสียงหัวเราะแหลมๆของตัวเองที่พึ่งแสดงออกไปเมื่อสักครู่นี้จะทำให้ใครอีกคนแสนชอบเจ้าตัวมากขึ้น มาร์คอมยิ้มบางๆหัวสมองกำลังเมมเมอร์รี่ภาพและเสียงหัวเราะของเจ้าตัวเอาไว้ในหัวอยู่ เขาไม่เคยสนใจใครเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่ตอนแรกที่ได้พบมาร์คก็คิดว่าในตัวของแจ็คสันเหมือนมีอะไรดึงดูดให้เขาต้องเดินเข้าหาเองตลอดเวลา อยากจะอยู่ใกล้ๆ อยากจะทำความรู้จักให้มากกว่านี้ และอยากจะเป็นคนเดียวที่ทำให้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั่นแสดงออกมาบ่อยๆ มากกว่าการแสดงสีหน้านิ่งขรึมหรือใบหน้าเข้มๆ

 

 

          คุณชอบดวงดาวไหมครับ มาร์คเงยหน้ามองดาวที่เปล่งแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า คนถูกถามเองก็แหงนหน้ามองตามเช่นกัน ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับพูดตอบเสียงเรียบ

 

 

          ชอบครับ ทันทีที่พูดจบมาร์คก็หันไปหาอีกฝ่าย เป็นจังหวะเดียวกันกับตอนที่ลมพัดเข้ามาพอดี นั่นทำให้เส้นผมที่ถูกเซ็ทไว้ไม่ค่อยดีเพราะความรีบเร่งของแจ็คสันปลิวไปตามลม เส้นผมสีน้ำตาลบางส่วนพัดปรกหน้าผากและแก้มนวลสีระเรือนอมชมพูคล้ายสีลูกพีช ริมฝีปากอิ่มที่ฉีกยิ้มหวานกับดวงตากลมโตใสแป๋วกำลังจ้องแสงดาวบนท้องฟ้า ทำให้มาร์คหลุดปากพูดบางอย่างออกไป

 

 

          สวยจัง…”

 

 

          นั่นสิ ดาววันนี้เนี้ยสวยดีนะครับ

 

 

          สวยในความหมายของมาร์คคงจะต่างจากความหมายของแจ็คสันไปสักเล็กน้อย ถ้าให้อธิบายง่ายๆเลยก็คือมาร์คกำลังชมว่านข้างกายตนนั่นแหละที่สวย สวยในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าสวยเพราะอีกคนมีใบหน้าที่หวานเช่นเดียวกับตน แต่สวยโดยองค์ประกอบต่างๆ ทั้งเส้นผมที่ปลิวแนบติดแก้มเพราะสายลม ทั้งปากอิ่มสีสด ทั้งดวงตากลมที่สะท้อนดวงดาวที่นัยน์ตาโต และแสงจากพระจันทร์ที่ส่องกระทบผิวขาวเนียนอีกคน

 

 

          ช่วงเวลาผ่านไปเร็วราวกับถูกกลั่นแกล้ง หลังยืนชมดาวกับแจ็คสันได้พักหนึ่งมาร์คก็ถูกลากเข้าไปในงานวันเกิดของตัวเองต่อ เสียงเค้าท์ดาวนับถอยหลังดังมาให้ได้ยินเรื่อยๆ คนในงานเตรียมดีใจที่เขากำลังจะอายุ 28 ปี ส่วนแจ็คสันนั้นก็ยืนยิ้มดวงดาวอยู่ที่เดิมพร้อมกับนับเลขถอยหลังไปด้วยคนเดียว

 

 

          “3”

 

 

          “2”

 

 

          “1”

 

 

          เฮ้!!” เสียงเฮดังลั่นทั่วงานทุกคนล้วนยิ้มดีกับมาร์ค ส่วนเจ้าของงานวันเกิดนั้นเองก็ยิ้มๆพอเป็นพิธี เขาค่อยๆเดินลงจากเวทีงานก่อนจะกลับไปหาแจ็คสันอีกครั้งที่เดิม

 

 

          ทว่า

 

 

          พอไปถึงมาร์คก็พบเพียงความว่างเปล่า พร้อมกับจานชีสเค้กที่ถูกวางไว้อยู่บนราวระเบียง มือสวยเอื้อมหยิบจานชีสเค้กขึ้นมาถือไว้ และเขาก็พึ่งรู้ว่าอีกคนได้ทิ้งอีกหนึ่งสิ่งเอาไว้นอกจากชีสเค้กที่เจ้าตัวกินมันหมดไปชิ้นนึง นั่นก็คือกำไลข้อมือสีทองที่ประดับไปด้วยเพรชแท้วงหนึ่ง มาร์คหยิบมันขึ้นมาดูเขาพบว่ามันขนาดเท่าๆกับข้อมือของตน แต่อาจจะเล็กกว่ามือเขาไปสักนิด ชายหนุ่มถึงกับหลุดยิ้มออกมาเบาๆ

 

 

          ทำตัวอย่างกับเจ้าหญิงในเทพนิยายที่พอถึงเที่ยงคืนแล้วต้องหนีออกจากงานเต้นรำของเจ้าชายเพื่อกลับไปที่บ้าน และระหว่างที่กำลังหนีกลับนั้นเจ้าตัวก็ได้สะดุดกับขั้นบันไดก่อนที่รองเท้าแก้วที่เธอสวมใส่อยู่จะหลุดไป ทำให้เจ้าชายต้องวุ่นออกตามหาตัวเองจากรองเท้าที่เธอคนเดียวในโลกเท่านั้นที่สามารถใส่ได้พอดี

 

 

          กำไลนี่ก็คงจะเหมือนกับรองเท้าแก้วคู่นั้น คือมีแค่เจ้าตัวคนเดียวเท่านั้นที่จะใส่มันได้

 

 

01:01.

 

 

          ในคืนนั้นคืนที่มาร์คเข้านอนชายหนุ่มได้แต่นอนจ้องกำไลข้อมือที่ใครอีกคนทิ้งมันเอาไว้กับตนและยิ้มออกมาราวกับคนบ้าไม่มีสติ ยิ่งมองภาพในหัวก็ยิ่งสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน ทั้งตอนที่อีกคนยิ้ม ตอนที่ตกใจเพราะถูกเขาทัก ไหนจะตอนใบหน้าเขินๆตอนที่ถูกเขามองในครั้งแรก และเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเหมือน ทุกอย่างที่มาร์คบันทึกไว้ในหัวถูกถอดทอดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

 

          ซินเดอเรลล่าของฉัน

 

 

          ริมฝีปากบางจูบแผ่วเบาที่กำไลข้อมือสวยนั่น มาร์คนำมันมากุมไว้เบาๆพลางปิดเปลือกตาลงช้าๆและหลับไปในที่สุด คืนนี้เขาคงนอนหลับฝันดีเป็นพิเศษ คงจะฝันถึงใครอีกคนที่อยากเจออีกสักครั้ง เจ้าหญิงซินเดอเรลล่าของตน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

End.

          จบบบบบบบ แง๊ววววอย่าฟาดดด55555 รู้ว่าอยากให้มีภาคต่อแต่ๆมันกาวมาแค่นี้ค่ะที่เหลือให้จินตนาการเอาเองเนอะว่าจะเป็นยังไง แหม่ๆเป็นการจบแบบปลายเปิดเลยนะคะเนี้ยๆเปิดโอกาสให้คนอ่านได้คิดกันต่อ ว่าพี่มาร์คจะแค่นอนฝันถึงเจ้าของกำไล หรือออกตามหาน้องเหมือนกับเจ้าชายที่ออกตามหาเจ้าของรองเท้าแก้ว ฮิฮิ สั้นไปนิดแต่คราวหน้าจะพยายามกาวฟิคให้ยาวมากกว่านี้ค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจของทุกๆคนนะคะแล้วเจอกันในเรื่องต่อๆไปบ๊ายบายยยย #เก็บตกฟิคเดอะเจ

         

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

436 ความคิดเห็น

  1. #405 blovewje (@blovewje) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:53
    ต้องดึงดูดขนาดไหนหว่าพี่เค้าถึงได้หลงขนาดนั้น //ไม่ต่อจริงๆเหรอคะ อ้อนๆคุณไรท์
    #405
    0
  2. #404 _RoseMarry (@kawinnat) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:13
    แง้งงงตัดจบ อยากเห็นพี่เค้าเพ้อถึงน้องนะคะ นี่ขนาดเจอกันแค่แป๊บเดียวยังเพ้อได้ขนาดนี้
    #404
    0
  3. #403 WangEn_Tuan (@WangEn_Tuan) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:12
    แง้ววววว เป็นเขินอ่า😆
    #403
    0
  4. #402 x.gusgus (@Focus_2005) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:57
    อ่ยยยย😳
    #402
    0