คัดลอกลิงก์เเล้ว

ปาฏิหาริย์คืนสิ้นปี

เรื่องราวของคืนสิ้นปีความรักและความรู้สึกของคนทั้งสอง

ยอดวิวรวม

26

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


26

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ต.ค. 60 / 20:40 น.
นิยาย ү׹鹻 ปาฏิหาริย์คืนสิ้นปี | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะมากับนิยายเรื่องใหม่ที่เขียนในตอนเดียว
แหม  >__<ถึงจะไม่ได้เขียนสองเรื่องแรกเลยก็เถอะ
เรื่องนี้นึกไว้นานแล้วเลยอยากลงให้อ่าน^0^
เอิ่ม....แม้จะเป็นแนวเศร้า
          แต่ขอบอกว่าไรท์ชอบพระเอกมากเลย><
นางเอกน่ารัก...


        ฮิฮิ  อยากให้ลองอ่านดูอ่ะนะ^__^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ต.ค. 60 / 20:40






25  ธันวาคม  20xx

ณ  โรงพยาบาล

ภายในโรงพยาบาลที่ทำงานกันอย่างเงียบเหงามีคนมาเยี่ยมคนไข้เป็นจำนวนน้อยเนื่องจากวันนี้เป็นวันคริสต์มาสคนส่วนใหญ่จึงไปฉลองกันหมด


"สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ"เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากเข้ามาในห้องของคนป่วย
ทำให้ชายหนุ่มหันไปยิ้มตอบ
"ทำไมวันนี้ไม่ไปเที่ยวล่ะ" เสียงเทลถามขึ้น
คานะหันไปทำหน้ามุ่ยใส่
"ไม่เอาอ่ะไม่มีนายไม่เห็นสนุกเลย"คานะพูดก่อนจะเดินไปนั่งใกล้ๆเทล
ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"โห  ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจจังแหะ"
"ก็มันจริงนี่ ออแล้วก็นะ"
คานะพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปค้นหาอะไรสักอย่างจากกระเป๋า
ที่แท้มันคือผ้าพันคอนี่เอง

"อะฉันหาซื้อมาให้นายน่ะคิดว่าน่าจะชอบนะมันสวยดีแถมนุ่มด้วยมาเดี๋ยวใส่ให้"

คานะมานั่งใกล้ๆเทลก่อนจะจัดการใส่ให้กับเทล

"เสียดายจังเลยนะที่ปีนี้ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน"คานะเอ่ยออกมาเสียงเศร้า

"ยังเหลือวันสิ้นปีอยู่นะเราจะไปเค้าดาวน์ด้วยกันนะ"เทลลูบผมแฟนสาวอย่างปลอบโยน

"นายไปได้หรอ"คานะเอ่ยอย่างตื่นเต้นพลางขยับเข้าไปหาไออุ่นของคนตรงหน้า
"แน่นอนสิ"เทลพูดก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึ้น
เสียงหัวใจที่เต้นเเรงประสานเสียงกันความอบอุ่นแผ่ไปทั่วช่างมีความสุขเหลือเกิน






วันสิ้นปี(เค้าดาวน์)

22.30

ภายในห้องของโรงแรมชายหนุ่มร่างสูงโป่รงในชุดเสื้อเชิตสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนสวมทับด้วยเสื้อโค้ดตัวหนา

  ก่อนหน้านั่นเขาได้รับอนุญาติให้กลับมาพักฟื้นต่อที่บ้านชายหนุ่มจึงมาพักที่โรงแรมเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว

ใบหน้าที่หล่อคมคายดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังโทรศัทพ์ในมือเพื่อดูเวลา
ก่อนจะเปลี่ยนไปสนใจกล่องสี่เหลี่ยมที่ห่อด้วยผ้ากำมะยี่สีดำแวววาว
เขาเปิดกล่องอย่างช้าๆข้างในเป็นสร้อยทำด้วยทองขาวมีจี้เป็นรูปดาววิ้งวาบเปล่งประกายสวยงามราวกับเพชรเจียระไน
ใบหน้าของชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆอย่างพอใจก่อนจะปิดกล่องแล้วหันกลับไปสนใจมือถือต่อ

และทันใดนั้นเทลยิ้มกว้างจนหน้าบานเพราะตอนนี้ได้เวลานัดแล้ว

เขาออกจากห้องไป..


            .......





คานะยืนจ้องโทรศัทพ์อย่างตื่นเต้นก่อนจะกดโทรไปหาใครบางคนที่เธอกำลังคิดถึง
    ตืด......ตืด......
ทันใดเองหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่เดินกะนุ่งกะนิ่งกันมาไม่ทันเห็นคานะที่ยืนอยู่ ก็เลยเดินชนคานะเข้าอย่างจังในขณะที่คานะเอาโทรศัพท์มาแนบหู   จนทำให้โทรศัพท์หล่นลงไปกระทบกับพื้น
หนุ่มสาวคู่นั้นหันมาตกใจก่อนจะกล่าวขอโทษ
"ไม่เป็นไรค่ะ"^^

หลังจากหนุ่มสาวคู่นั้นผ่านไปคานะก็ก้มลงไปเก็บโทรศัพท์ที่บัดนี้หน้าจอแตกเป็นรอยของตัวเองขึ้นมาดูอย่างเสียดายก่อนจะตัดสิ้นใจกดโทรหาเทลอีกครั้ง

"[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....]"
คานะจ้องโทรศัพท์อย่างงงๆ
"ทีเมื่อกี้ยังโทรได้เลย"
จากนั้นคานะก็โทรไปอีกสองสามครั้งแต่ก็โทรไม่ติดเธอเลยเปลี่ยนมาดูรูปภาพของทั้งคู่แทน
รูปไหนที่มีคานะรูปนั้นก็จะมีเทลอยู่ด้วยเสมอ
คานะค่อนๆเลื่อนรูปไปช้าๆอย่างคิดถึงแล้วรอยยิ้มบางๆก็ปรารกฏขึ้นบนใบหน้าสาวหวาน

"ไง   คิดถึงฉันจนต้องเอารูปฉันมาดูขนาดนั้นเชียว^^"

คานะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจออย่างสงสัยก่อนจะพบกับคนในรูปที่เธอกำลังคิดถึงยิ้มกว้างส่งมาให้
คานะเผลยยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

"ตาบ้า  นายอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย"
คานะพูดทั้งที่ยังยิ้มไม่หุบ
"ฉันเปล่าหลงนะก็เห็นๆอยู่ว่าใครบางคนแถวนี้เอาแต่จ้องรูปฉันอยู่"
เทลเดินมาก้มลงดูใบหน้าที่แดงจัดราวกับลูกเชอร์รี่ของคานะ

"คิดถึงฉันขนาดนั้นเชียวหรอ"
"หันหน้าไปไกลๆเลย">///<
คานะเปื่อนหน้าหนีอย่างอายๆก็เธอคิดถึงเขาใจจะขาดนี่นา

เทลหัวเราะเบากับท่าทางเขินอายของคานะเธอนี่นะทำให้เขายิ้มได้ตลอดกับท่าทางน่ารักๆนั่น
 มันทำให้เธอดูบอบบางและน่าถนุถนอมยิ่งนัก
"ฉันก็คิดถึงเธอนะ คิดถึงใจจะขาดเเน่ะ"
คานะหันมาจ้องตาเทลไม่ทันไรก็ถูกเจ้าตัวคว้าไปกอดอย่างแนบแน่น
"เอ๊ะ....ทะทำไรเนี่ยตกใจหมด"
"กอดให้หายคิดถึงหน่อย"พูดจบเทลก้มดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนผมของคานะแล้วลูบมันด้วยมือหนาอย่างอ่อนโยน

"ไปเที่ยวไหนก่อนดี"เทลถามคานะทั้งๆที่ยังกอดเธอ
"ไปกินข้าวหลังจากนั้นค่อยไปหาของขวัญกันนะได้มั้ย^\\^"คานะพูดอย่างเขินอาย
เทลคลายกอดแล้วลูบหัวคานะอย่างเอ็นดู
"ได้สิไปกัน"

ทั้งสองเดินจูงมือกันไปยังร้านอาหารท่ามกลางเหล่าคู่รักมากมายที่จะเค้าดาวน์ในค่ำคืนนี้

หลังจากทั้งสองกินข้าว(มื้อดึก)เรียบร้อยจึงมาเดินย่อยอาหารที่โซนขายของที่ระลึกซึ้งปกติจะปิดเเล้วแต่เนื่องจากวันนี้เปิดเป็นกรณีพิเศษ

เทลและคานะเดินดูร้านขายของมาเรื่อยๆจนมาสะดุดตาเข้ากับร้านหนึ่ง

"โห..เทลดูนี่สิกำไลคู่ล่ะสวยจัง"คานะพูดตาเป็นประกายขณะจ้องมองกำไลคู่นั้นมันคงจะดีถ้าเธอและเทลได้ใส่ด้วยกัน
"ชอบหรอ"
เทลเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆกับท่าทางตื่นเต้นๆของคานะ
"มากเลย ซื้อด้วยกันนะ> <"คานะหันไปอ้อนเทลแบบเด็กๆ เทลยิ้มร่ากับท่าทางของเธอ
"เอาสิ "

คานะยืนรออย่างดีอกดีใจอย่างกับได้ของเล่นจากผู้ใหญ่
"นี่ถ่ายรูปกัน"พูดจบคานะก็เอาโทรศัพท์มากดชัดเตอร์ดังแชะ
โดยที่เทลยังไม่ทันได้ตั้งตัว
"ว้าวสวยจังน่ารักดีนะ"

หลังจากใส่กำไลคู่ให้กันแล้วทั้งสองก็มานั่งที่สนามหญ้า
"นายเหนื่อยหรือเปล่า"
เธอมัวแต่ตื่นเต้นกับคืนนี้จนลืมไปว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไงเขาพึ่งออกมาจากโรงพยาบาลแท้ๆมันเลยทำให้เธอรู้สึกผิด

"ไม่นี่ ธรรมดานะ"เทลเหมือนจะดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นยังไงเลยพูดให้เธอสบายใจ
"งั้น หรอ"
"อืมแน่นอนสิ"เทลพูดพร้อมกับยิ้มบางๆให้คานะ เธอออกมานิดๆอย่างสบายใจแต่แล้วตาขวาก็กระตุกขึ้น
ขวาร้ายซ้ายดีสิ่งนี้มักจะตรงข้ามกัน
ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน
ในใจของคานะเกิดความสับสนวุ่นวายจนสีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
 ..รางสังหรณ์บอกเธอว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ..

"เป็นอะไรหรือเปล่าคานะ" เทลหันมาถามอย่างสงสัยกับกิริยาที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว
"ใจคอไม่ดีเลยเทล"น้ำเสียงของคานะพูดสั่นๆก่อนจะตกใจอีกทีกับมือที่เย็นเฉียบของเทล
"นายไม่สบายนี่  ตัวเย็นหมดแล้วกลับบ้านกันเถอะ''คานะพูดพลางลุกขึ้นยืนแต่กลับถูกเทลดึงลงมานั่งบนตัก
"ทำอะไร น่ะ นายไม่สบายนะกลับกันเถอะ"
คานะหันมาพูดกับเทลเสียงสั่นพลางหัวใจเต้นเเรง
ไม่รู้ว่าเต้นแรงเพราะตื่นเต้นหรือกลัวเพราะตอนนี้เทลสีหน้าแปลกๆ

"จะดูดอกไม้ไฟไม่ใช่หรอหนึ่งปีมีแค่ครั้งเดียวนะ ปีที่แล้วฉันไม่ว่างพาเธอมาเพราะงั้นอยู่ดูกันก่อนกลับบ้านนะ บอกว่าเหงาไม่ใช่หรอ อยากดูด้วยกันนี่"
เทลบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน

ก็จริงอยู่ที่อยากอยู่ฉลองคืนข้ามปีกับเทลแต่ว่าเขาป่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง
"เธอน่ะกลัวผีหรือเปล่า"จู่ๆเสียงเทลก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"เออ..ก็...."ระหว่างที่เธอกำลังจะตอบก็มีเสียงแทรกขึ้นมาจนทำให้ทุกคนรอบๆบริเวณนี้หันไปมองอย่างตื่นเต้น

ฟิ้ว..ฟ่า... ฟิ้ว..ฟ่า...!!!!
เสียงจุดฟลุยังคงดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆก่อนจะเสียงแทรกของผู้คนดังมาเป็นระยะ

"สวัสดีปีใหม่นะ"เทลกระซิบบอกคานะ
"สวัสดีปีใหม่เช่นกันนะ"คานะหันมาบอกก่อนจะหันกลับไปดูดอกไม้ไฟต่อ
"เออนี่"
"หืม"?
คานะหันไปมองเทลอีกรอบก็เห็นเทลกำลังล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋ามันคือกล่องสี่เหลี่ยมที่ถูกห่อด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง

"อะไร หรอ"
คานะถามอย่างตื่นเต้นตามเคยใครจะไปทันนึกล่ะว่าเขาจะซื้อของขวัญอื่นให้เธอด้วย

"เปิดดูสิ"เทลพูดพลางยื่นกล่องให้กับคานะเธอรับมาก่อนจะค่อยๆเปิดดูข้างใน
"โอ้โห!สวยจังเลย"คานะหันไปมองเทลอย่างดีใจ"นายซื้อให้ฉันหรอ"
"อืมเธอชอบมั้ยล่ะ มาเดี๋ยวใส่ให้"แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอดีใจแค่ไหนที่ได้ ชายหนุ่มไ้ด้แต่ยิ้มตาม
"ชอบมากเลย"^^
เทลค่อยๆใส่สร้อยให้คานะอย่างเบามือ
"ขอบคุณนะ"
คานะดีใจยิ่งกว่าอะไรในตอนนี้ดีใจจนไม่อาจเก็บความสุขนั้นไว้คนเดี๋ยวเธอลุกขึ้นก่อนจะเอามือก้องปากตะโกนสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
"ฉ๊านนนร้ากกกเทลลล!!!!!!!!!>\0/<"
"มีความมมสุขขขขที่สุดดดดเลยยยย"
...
เสียงลมพัดเอื่อยๆทุกสิ่งหยุดนิ่งทุกคนต่างหันมาจ้องคานะเป็นตาเดี๋ยว

คานะได้แต่ยิ้มอายๆสงสัยเธอจะทำตัวเด่นไปหน่อย
เทลลุกขึ้นมาก่อนจะทำอย่างคานะบ้าง
"ผมมร้ากกกคาน้าาาาาาา"
จบคำพูดของเทลคู่รักอื่นก็เริ่มทำตามบ้าง
จนคานะหันไปมองอย่างเเปลกใจนี่เธอเป็นคนเริ่มหรอเนี่ย
"มีความสุขมั้ย"เทลถามคานะเพราะเห็นเงียบ
"ที่สุดในโลกเลย"คานะตอบหน้าชื่นตาบานแต่ความสุขกลับถูกแทรกด้วยเสียงโทรศัพท์
"ฮัลโหลว่าไง"
คานะทักอย่างเป็นกันเองเนื่องจากคนปลายสายคือเพื่อนสนิทของเธอ 'นามิ'
"[ตอนนี้อยู่ไหนห๊ะยัยบ้าฉันโทรหาแกมาเกือบจะยี่สิบสายได้แล้วนะช่างเถอะเอาเป็นว่าฟังดีๆนะ]"
ปลายสายตะโกนออกมาอย่างเดือด
"อออืมว่ามาสิ"คานะฟังอย่างงงๆก่อนจะพูดไป
"[เทลตายแล้ว]"น้ำเสียงสลดเศร้าจับใจแต่เอาคนฟังช๊อคยิ่งกว่าอะไร
"...."๐0๐
"[จากอุบัติเหตุ]"
"นี่แกจะบ้าหรอพูดอะไรเป็นมงคหน่อย"หลังจากตั้งสติได้คานะเลยสวนกลับทันที
มาว่าเทลแบบนี้ได้ยังไงกัน ชิ
"เขายังมาเที่ยวกับฉันอยู่เลยนะ"

"[ห๊ะวะว่าไงนะ]"ได้ยินแบบนี้คนปลายสายถึงกับขนลุก บรื๋ออ
"ทีนี้จะเชื่อฉันหรือยัง"
"[ไม่เชื่อว้อยยัยบ้าถ้าเทลอยู่กับแกแล้วคนที่นอนโรงพยาบาลนี้ใครยะแฝดหรือไง]"ปลายสายจากนามิยังคงยืน
"บ้าหรอเทลเป็นลูกคนเดียวนะ"แล้วถ้างั้นมันยังไง
"[งั้นฉันขอคุยกับเทลหน่อย]"
คานะหันไปหาเทลเพื่อจะได้คุยกับยัยเพื่อนบ้าที่โทรมา
แต่กลับไม่เห็นร่างของเทลแม้แต่เงา
ก่อนจะลุกไปหาแล้วตะโกนเรียกชื่อแต่ก็ไร้วี่เเวว
หัวใจของคานะตกฮวบไปถึงตาตุ่มเริ่มสับสนในตัวเองขึ้นมาอย่างจิตตก
ทำให้นึกถึงรางสังหรณ์เมื่อกี้ขึ้นมาให้ตายสิใจคอไม่ดีเลย
"[ไหนล่ะเทลของแกอยู่โรงพยาบาลนี่ย่ะ]"
"แป๊บ นะ"
ตอบแค่นั้นก่อนจะกดปิด คานะวิ่งไปทั่วเพื่อมองหาร่างของเทลหวังว่าเค้าคงไปเเค่ห้องน้ำ
"หายไปไหนนะเทล"
เธอเริ่มไม่แน่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"เออพี่คะพี่พอจะเห็นผู้ชายที่สูง180เซนที่มากับหนูมั้ยคะ"คานะเดินไปถามคู่รักที่นั่งใกล้ๆ
แต่ทั้งสองกลับส่ายหน้า
"ไม่นี่คะน้องพี่เห็นน้องมาคนเดียวนะ"
"แต่ๆว่าเมื่อกี้นี้เขาอยู่กับหนูจริงๆนะคะ"คานะยืนยัน
"พี่เห็นน้องคนเดียวจริงๆค่ะ"คำตอบของคุณพี่สาวตรงหน้าทำเอาน้ำตาคลอขึ้นมาทันที

คานะวิ่งไปยังร้านขายกำไลคู่
"คุณลุงคะเมื่อกี้เห็นหนูมากับใครมั้ยคะ" 
ลุงคนขายหันมาส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่นี่ครับเห็นแค่คุณ"
"จริงๆนะหรอคะ"
"จริงๆครับลุงไม่โกหกคุณหรอก"
สิ้นเสียงของคุณลุงหยดน้ำตาน้อยๆค่อยๆเอ่อล้นขอบตาไหลรินออกมา
ไม่เห็นเทลงั้นหรอหมายความว่ายังไง??

คานะหันหลังแล้วล้วงโทรศัพท์มาดูรูปที่เธอพึ่งถ่ายกับเทลอย่างสั่นๆ
เธอกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆขึ้น
และทันทีที่รูปนั้นอยู่ในสายตาดวงตาคู่สวยก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลยังกับน้ำตกแตกได้ยินเสียงร้องสะอื้น
ริมฝีปากบางสีชมพูขยับนิดๆราวกับจะพูดอะไรสักอย่าง
"มะไม่จริงใช่มั้ยฮื่อๆ.."
ภาพที่เห็นมีเพียงแค่เธอเท่านั้น!!ไม่มีเเม้แต่เงาของอีกคน...
ราวกับเอามีดมากรีดหัวใจก่อนจะเทเกลือลงไปทรมานอย่างปวดแสบเหมือนหัวใจจะสลายเป็นเสี่ยงๆ


..........

ชายหนุ่มเดินออกมาจากโรงแรมอย่างมีความสุขมือข้างหนึ่งถือกล่องสี่เหลี่ยม
"ถ้าเห็นสร้อยแล้วจะดีใจขนาดไหนนะ"
จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีสายเรียกเข้า
ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ามาดู
'คานะ'
ปลายสายที่โทรมาคือคานะ
คิดถึงขนาดนั้นเชียวเขานึกในใจอย่างตื่นเต้นแต่แล้ว
ปิ๊ด ปิ๊ด!!!!
รถเบนซ์คันสีดำพุ่งตรงมายังเขา ชายหนุ่มหมุนตัวหลบ
โดนรถเชี่ยวไหล่ไปนิดจนเขาเสียหลักล้มลงกับพื้นโทรศัพท์ตกกระเเทกแยกเป็นสามส่วนกล่องสี่เหลี่ยมหล่นลง
รถเบนซ์หยุดก่อนคนขับจะออกมาอย่างรีบร้อนพลางกระชากเด็กผู้หญิงอีกคนออกมา
"ออกมาซะ"น้ำเสียงเหี้ยมโหดพร้อมกับลากเด็กหญิง
ไม่กิวินาทีต่อมาเสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นมาพร้อมกับมีตำรวจหลายนายลงมาจากรถแล้วจ่อปืนไปยังชายคนนั้น
"ใจเย็นๆนะครับปล่อยเด็กคนนั้นแล้วยอมมอบตัวซะ"ตำรวจนายหนึ่งพูดผ่านทางโทรโข่ง
ไอ้โจรนั่นยิ้มเหี้ยม
"ถ้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดเด็กนี่ตายแน่"เด็กน้อยผู้เคราะห์ร้ายยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น
"โถ่ลูกแม่"
"แม่ค่ะช่วยหนูด้วยฮือฮื่อ"
"คุณครับใจเย็นๆนะครับปล่อยเด็กแล้วค่อยๆคุย"ตำรวจยังคงเกลี่ยกล่อม
"อย่าขยับไม่งั้นฉันยิ่งเด็กนี่ตายแน่"ไอ้โจรหน้าเหี้ยมหันไปสั่งตำรวจก่อนจะจ่อปืนไปยังเด็กน้อย
เทลใช้จังหวะที่มันกำลังสนใจตำรวจเข้าไปถีบก่อนจะแย่งเด็กน้อยออกมา
"ไอ้เวรเอ๊ย!!"ไอ้โจรชักปืนขึ้นจะยิงแต่เทลที่ไวกว่าเตะปืนกระบอกนั้นไปไกลก่อนจะซัดหมัดเข้าไป
พลั่ก  ผลั๊วะ โครม !!
ไอ้โจรนั่นเสยหมัดจนเทลกระเด็นไปไกลก่อนจะคว้าคอเสื้อเทลแต่กลับถูกเขาเตะไปกระแทกกับรถหล่นฮวบแต่แล้วสายตาของมันก็หันไปเห็นกระบอกปืนก่อนจะคว้ามันจ่อไปยังเทลจังหวะที่มันจะเหนี่ยวไกปืนกลับมีอะไรมากระแทกหัวอย่างจัง
"นี่เเนะ"
"โอ๊ย!!"
เด็กน้อยคนนั้นเขวี้ยนขอนไม้ทิ้งก่อนจะวิ่งไปหาเทล
"ตายซะเถอะ"
ไอ้โจรหน้าเหี้ยมนั่นจ่อปืนไปยักเด็กก่อนจะเหนี่ยวไกปืน
"ระวัง"วินาทีนั้นเทลคว้าเอาไว้ก่อนจะหมุนตัวไปรับกระสุนแทน
 ปัง ปัง ปัง ปัง !!!!

............

ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าวิ่งไปมาในโรงพยาบาล
หญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนวิ่งไปทั่วในโรงพยาบาลเพียงเพื่อหาห้องผู้ป่วยที่ต้องการพบ
"คานะทางนี้"ในที่สุดเธอก็เจอ


หลังจากที่รู้เรื่องราวแล้วเธอก็โทรไปถามนามิอีกทีเกี่ยวกับที่อยู่ของโรงพยาบาล
พอรู้เธอก็เลยรีบมาอย่างไวและในทันทีที่คานะได้เห็นเทลที่นอนหมดลมหายใจ
เหมือนเธอจะหมดลมหายใจตามไปด้วยเพียงแค่คิดว่าเธอและเขาต้องพรากจากกันชั่วชีวิต
ตื่นมาจะได้เห็นหน้าไม่ได้พูดคุยจะไม่มีเขามาอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจปลอบใจแค่คิดก็ทำให้หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมา
หยดน้ำตาเอ่อล้นครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ว่ายังไงเรื่องนี้ก็กะทันหันเกินไปเกินกว่าจะทำใจได้
้ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด

ไม่ว่าจะยังไงการทำใจก็คือสิ่งที่ยากที่สุดในตอนนี้
เธอทำใจไม่ได้ไม่พร้อมที่จะเสียเขาไป
ถ้าต่อไปต้องอยู่ตัวคนเดียวเธอคงเหงาน่าดู

ร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นนานเป็นชั่วโมงจนอ่อนเพลียจึงผลอยหลับไป




"คานะ"
หญิงสาวค่อยๆบรือตาตื่นขึ้นมาอย่างสลืมสลือก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจกับเจ้าของเสียง
คานะขยี้ตารัวก่อนจะหันไปมองคนเรียกอีกครั้งความสงสัยปนความดีใจ
"เทล"
ปากบางเอ่ยเรียกอย่างดีใจก่อนจะลุกเดินไปหา
เทลยืนอยู่ตรงประตูยืนส่งยิ้มมาให้คานะ
"ทำไมนาย....นายยังตายใช่มั้ย"
เทลได้แต่มองคานะแล้วใส่หัวช้าๆถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็คงดี
"หมายความว่าไงฉันไม่เข้าใจ"คานะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าเทลเบาๆแต่กลับจับได้เพียงอากาศโดยที่ร่างของเทลยังคงยืนอยู่ที่เดิม
คานะยังคงมองเทลอย่างไม่เชื่อสายตาขอบตาของเธอร้อนผ่าว
"ฉัน...."
"นายตายแล้วงั้นหรอ"น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาทันทีหลังพูดจบ
"เธอกลัวฉันหรือเปล่า"
คานะส่ายหัวไปมาช้าๆ
   "เมื่อกี้นายถามฉันใช่มั้ยว่ากลัวผีหรือเปล่า ไม่เลยสักนิดถ้าคนนั้นคือนายฮึกอยากจากไปแบบนี้ได้มั้ย"
เทลเอื้อมมือที่ถึงแม้จะทะลุผ่านไปสัมผัสหน้าราวกับจะพยายามเช็ดน้ำตาให้กับคานะ
"อย่าร้องไห้เพียงเพราะฉันเลยนะ"
มือที่เย็นเฉียบสัมผัสกับใบหน้าของคานะอย่างอ่อนโยนทำเอาหนาวไปถึงขั่วหัวใจ

"นายอยู่กับฉันได้มั้ย"
"ฉัน.....ทำแบบนัันไม่ได้หรอกฉันตายแล้วนะคนตายกับคนเป็นอยู่ด้วยกันไม่ได้เธอก็รู้"เทลพยายามปลอบใจคานะ
แม้จะเจ็บที่ไม่ได้ใช้ชีวิตรวมกันแต่เขามีสิทธิ์มากที่สุดก็เท่านี้
ห่วงเหลือเกินว่าเธอจะอยู่ยังไงหากไม่มีเขาใครจะค่อยปลอบเวลาเธอท้อเคียงข้างเวลาเธอเหงาและให้กำลังใจ
และเขาอยากบอกความในใจให้เธอได้รู้
"สักนิดก็ไม่ได้เลยงั้นหรอ"
"ขอโทษนะ"
"...."คานะยังคงร้องไห้ไม่หยุด
การต้องจากคนรักไปชั่วนิรันดร์เป็นอะไรที่ทรมานเหลือเกิน..
เจ็บปวดเจียนตายตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ

"ฉันรักเธอ..คานะ"คานะเงยหน้ามองเทลด้วยความสับสน
"มีชีวิตต่อไปไม่ต้องนึกถึงฉัน"แววตาที่มองเทลนั้นสั่นระริก
"อย่าเศร้ากับการจากไปของฉัน"
"..."
TTwTT;
"ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขหาคนที่รักเธอมากกว่าที่ฉันรักไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเป็นยังไง"ดวงตาของคานะเบิกโพลงกับสิ่งที่เทลพูดถ้าให้สรุปง่ายๆก็คือตัดใจสินะ

"เพราะฉันจะเป็นคนคอยห่วงคานะเอง"
แม้จะบอกให้ตัดใจแต่ใจยังคงพร่ำเพ้อโหยหาอาวรณ์
"ถ้าวันไหนเหงาหรือเศร้าให้มองไปที่ท้องฟ้าฉันจะคอยอยู่บนนั้นมองคานะ"
หัวใจยังคงเต้นอย่างปวดร้าวเธอจะทำใจได้แค่ไหนกันถ้าไม่มีเขาคนที่เคยอ่อนโยนกับเธอเสมอมาไม่เคยทำให้เธอเสียใจเลยสักครั้ง
"เป็นกำลังใจให้"
"ทะ  เทล"
เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดว่าอะไรดีตอนนี้สมองของเธอขาวโพลนนึกอะไรไม่ออก
"สัญญาได้มั้ยว่าจะเข้มแข็ง"
"เทล..ฉัน.....ฉะฉัน"
อ่ำอึง..สิ่งที่อยู่ในใจแค่เอ่ยออกไปเท่านั้น..แต่ทำไมมันถึงได้ยากแบบนี้
"สัญญากับฉันสิ"
"....สัญญา"
เทลยิ้มให้กับคานะอีกครั้งร่างของเขาค่อยๆจางลง
สิ่งสุดท้ายที่ยังคงอยู่ในใจของคานะเธอยังไม่ได้บอกเขาเลย
"เทล.."
"ฉันรักนาย"สิ้นคำพูดของคานะก็ปรารกฎรอยยิ้มบนใบหน้าของเทลก่อนร่างของเขาจะหายไป
คานะได้แต่กอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น....
ต่อไป......จะไม่มีเขาแล้วสินะ..ตลอดไป...
....ทั้งๆที่รู้แต่กลับทำใจไม่ได้เลย
ไม่รู้ว่าอีกนายแค่ไหนกว่าจะทำใจได้


"คุณครับตื่นเถอะครับ"
"เออ...คุณ"
"....."Zz
ร่างบางของคานะยังคงหลับสนิทน้ำตานองเต็มหน้า
"เออ..คุณตื่นเถอะนะครับ"
"คานะตื่นสิ"
เสียงเรียกพร้อมกับเข่ยาตัว
"คานะตื่นสินี่เธอเป็นอะไรตื่นขึ้นสิ"เสียงเรียกและแรงเข่ยาเป็นสองเท่า
"เทล.....นามิหรอ"
คานะบรือตาเล็กน้อยก่อนจะลืมตาดวงตาของเธอบวมแดงยังกับโดนผึ้งต่อย
"เฮ้อ..ค่อนยังชั่ว เธอไม่เป็นไรนะ"นามิโล่งใจนึกว่าจะเป็นอะไรไปซะอีกตกใจหมดเลย
"เทลล่ะ"
คานะหันไปถามอย่างงัวเงีย
"หมอเอาไปที่ห้องดับจิตแล้ว"
"อือ แล้วทำไมฉันถึง .."
"ก็เธอน่ะร้องไห้หนักจนหลับไปเลยนะสิ"
............เมื่อกี้เธอฝันไปสินะ...................
อย่างน้อยก็ยังได้เจอเขาครั้งสุดท้ายแม้จะเป็นแค่ฝัน

"เทล....ฉันจะเข้มเเข็งแม้ไม่มีนาย นายเองก็ไม่ต้องห่วงฉันนะฉันจะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขแน่นอน"
รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว

  ...รักเทล(ผู้จากไป)
       
                                  By   คานะ



                         __ The  end __

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ หลันหลาน จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น