โอ้ว มายก๊อด นี่ฉันหลงยุค

ตอนที่ 2 : บทที่หนึ่ง ลีนะ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    18 มี.ค. 62




ณ เมมฟิส

ภายในตลาดที่มีผู้คนเดินจับจ่ายซื้อของอย่างคับคั่งผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งขบวนพ่อค้าจากต่างแดนมีสินค้ามากมายตั้งแต่อาหารเนื้อผ้ายันของใช้ที่ทั้งใหม่และแปลกตา

ร่างของสองสามีภรรยาขี่อูฐเดินผ่านตลาดไปผู้คนต่างสนใจแต่ในเรื่องของตัวเองจนลืมสังเกตว่าได้มีเด็กสาวที่นอนสลบกลับมาด้วย

ทั้งสองมุ่งตรงไปยังบ้านของตัวเองก่อนคาลีดจะพาเด็กสาวไปวางที่เตียงแล้วออกไปตามหมอมาดูอาการ

ฝ่ายลีย่าก็ต้มน้ำเตรียมเช็คตัวก่อนจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กสาว เพราะชุดที่เด็กสาวใส่ช่างแตกต่างจากที่นี่มากนัก

เพียงไม่นานลีย่าก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยสักพักหมอก็เข้ามาดูอาการ

สองสามีภรรยายืนข้างๆกันดูหมอตรวจอาการ
หลังจากที่หมอตรวจดูเสร็จแล้วจึงหันมาบอกกับคนทั้งสอง

“เรียนท่านทั้งสอง สบายใจได้บุตรสาวของท่านเพียงแค่เป็นไข้อีกทั้งไม่ได้กินข้าวจึงอ่อนเพลียคาดว่าไม่นานก็ตื่นหรือนานหน่อยก็อาจ3-4วันนะ ท่านทั้งสองโปรดวางไว้”

หมอกล่าวจบก็เอ่ยลาทิ้งให้สองสามีภรรยาได้แต่นิ่งค้างเพราะคำของตน

ลีย่าเดิมทีนางมองเด็กสาวอย่างเอ็นดูหากจะรับเด็กสาวเป็นบุตรบุญธรรมก็ไม่เลวอีกทั้งยังมีลูกสาวโดยที่ตนไม่ต้องคลอดเพราะด้วยสุขภาพของลีย่าไม่ค่อยแข็งแรงจึงทำให้มีลูกได้ลำบากทั้งสองจึงยังไม่มีลูกสักคน

คิดได้ดังนั้นลีย่าก็หันหน้าไปทางคาลีดก่อนจะกล่าว
“ท่านพี่หากเรารับนางเป็นบุตรบุญธรรมท่านว่าดีหรือไม่”

คาลีดที่เเต่เดิมคิดว่าถ้าหากเด็กสาวฟื้นแล้วแต่ไม่มีที่ไปเขาจะลองคุยกับภรรยาเพื่อรับนางเป็นบุตรแต่ไม่นึกว่าภรรยาเองก็คิดเหมือนกัน

“ก็ดีนะ แต่ไม่รู้ว่าฟื้นขึ้นมานางจะอยากเป็นลูกของเราหรือไม่”
คาลีดว่าลีย่าคิดตาม

“นั่นสิเจ้าคะ แต่ก็คงแล้วแต่นางแล้วเพราะเรายื่นโอกาสให้นางเเล้วเหลือแต่ขึ้นอยู่กับว่านางจะรับไว้หรือไม่ก็เท่านั้น”



3 วันต่อมา

ขณะที่ลีย่ากำลังเช็ดตัวให้เด็กสาวอยู่อย่างเงียบๆ

“อือ..”
ลีนะที่นอนหลับสบายอยู่พลันรู้สึกตัวเหมือนน้ำอุ่นๆแตะผิวกาย

ก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่นสิ่งแรกที่ลีนะเห็นคือใบหน้างดงามของสตรีนางหนึ่ง
“เจ้าตื่นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง”
ลีนะขมวดคิ้วกับภาษาที่ได้ฟังแปลกแท้ทำไมเธอฟังไม่ออกอ่ะ

ลีนะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นแต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแรงเนื่องจากหลับไปหลายวันเลยทำให้เธอไม่มีแรงหญิงสาวตรงหน้าเห็นดังนั้นจึงเข้ามาช่วยประคอง

ลีนะมองหญิงสาวเเต่งกายแปลกๆตรงหน้าก่อนจะมองเลยไปยังด้านหลังเเละรอบๆทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด

ทำเอาลีนะตะลึงงันกระพริบตาปริบๆละคนมึนงงไม่ใช่ว่าเธอนอนอยู่ที่ทะเลทรายหรอกหรอ

แล้ว..แล้ว!!เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไงอ่ะ
ลีนะมองไปยังหญิงตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นตั้งแต่ลุกขึ้นมาเธอหิวน้ำเหลือเกิน

“ขอน้ำหน่อย”

น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นมาทำเอาลีย่าชงนเหตุใดเด็กสาวตรงหน้าถึงได้เสียงแหบแห้งนักแต่ถึงกระนั้นตนก็ยิ้มและเอ่ยตอบ

“ข้าเเละสามีเป็นคนช่วยเจ้าเอาไว้”

ลีนะงุนงงกับสิ่งที่หญิงตรงหน้าตอบกลับนางตอบว่าไม่มีหรอ เช่นนั้นเธอจะทำยังไงดีล่ะ
หิวน้ำจนคอเเห้งหมดแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังพยายามจะถามอีกรอบเพื่อยืนยัน

“ไม่มีน้ำแล้วหรอคะ”ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บคอ

“เจ้าไม่ต้องขอบใจหรอกข้ายินดีช่วยเหลือ”

ลีนะไม่เห็นว่าหญิงตรงหน้าไม่ขยับไปไหนจึงสรุปกับตัวเองว่าคงไม่มีน้ำ ถึงที่นี่จะเป็นบ้านแต่ที่นี่เป็นทะเลทรายไม่มีน้ำก็คงไม่แปลก

แต่เดี๋ยวสิหญิงตรงหน้ากับเธอพูดกันคนละภาษาแต่คุยกันรู้เรื่องเนี่ยนะ มันจะเป็นไปได้ยังไง


บ้างทีอาจจะเข้าใจผิดก็ได้อาจเป็นเข้าใจคนละอย่าง

“คือขอน้ำดื่มหน่อยค่ะ”
ทีนี้ลีนะพูดไปทำท่าประกอบไป ถ้าไม่รู้อีกก็เธอก็ไม่รู้ว่าควรทำไงแล้ว

“จริงสิเจ้าคงหิวน้ำแล้ว”
ว่าจบลีย่าก็ลุกขึ้นไปเอาน้ำมาให้เด็กสาวเเละเเล้วในที่สุดลีนะก็ได้ดื่มน้ำสักที






เหลืออีกครึ่งนะจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #2 Juneya (@matthaya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:51

    รอจ้าา
    #2
    0