จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ [จบ] ลบ 23 สค.

  • 98% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 4,143,461 Views

  • 36,984 Comments

  • 37,491 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    997

    Overall
    4,143,461

ตอนที่ 15 : เงินทองหมดไปก็หาใหม่ได้...แต่ชีวิตเล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 306 ครั้ง
    8 มี.ค. 60


หลังเสร็จจากการเข้าเฝ้าฮองเฮา มี่อิงก็ตรงดิ่งกลับเรือนทันที แม้ว่าจะมีสนมบางคนเข้ามาเสวนา ชักชวนให้นางไปดื่มน้ำชาที่เรือน ทว่าซูหนี่ว์กุ้ยเหรินทำเพียงปฏิเสธอย่างสุภาพ อ้างว่าร่างกายยังมิใคร่แข็งแรง ทั้งยังต้องจัดการเรื่องบ่าวไพร่ใหม่ที่ได้รับพระราชทานด้วย พอได้ยินเหตุผลเช่นนี้แล้ว ก็มิมีผู้ใดกล้ารั้งตัวนางไว้อีก

หญิงสาวกลับมาถึงเรือนก็ทิ้งตัวลงบนตั่งทันที “เฮ้อ...เมื่อยหน้าเหลือเกิน หากต้องปั้นหน้าเช่นนี้ทุกวัน ใบหน้าของเราคงแข็งค้าง” นิ้วเรียวประดุจแท่งเทียนหยกนวดคลึงมุมปากเบาๆ เอ่ยอย่างทุกข์ระทมตรมใจ

“ฮิฮิ นายหญิงชอบเอ่ยล้อเล่นอยู่เรื่อย” ชิงชิงน้อยรีบนำผ้าอุ่นมาให้นายหญิงเช็ดมือ แล้วค่อยเอ่ยถาม “จะให้ตั้งสำรับเลยไหมเจ้าคะ”

“อืม หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ขอเรากินอะไรให้ท้องอิ่มสักหน่อยเถอะ สมองจึงจะสามรถคิดอ่านสิ่งใดได้บ้าง” นวดคลึงริมฝีปากเพียงครู่ นิ้วเรียวเลื่อนขึ้นไปนวดคลึงขมับต่อ

เพียงเข้าเฝ้าไม่กี่ชั่วยาม เหตุใดนางจึงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งกว่าซ้อมเพลงยุทธ์เสียอีก

วันแรกรบกับเขา วันที่สองรบกับเหล่าภรรยาของเขา แค่สองวันนางก็ออกแรงไปมากกว่าทั้งปีแล้ว

 


รับประทานอาหารแล้ว มี่อิงจึงเรียกบ่าวไพร่ที่มาใหม่เข้าพบ แต่ละคนได้แต่หมอบกรานอยู่บนพื้น

“ธรรมเนียมปฏิบัติในเรือนอิงฮวานั้นไม่ยาก เรามิใช่คนเคร่งครัดแต่อย่างใด เพียงแค่ซื่อสัตย์จริงใจ รู้สิ่งใดควรไม่ควร เรื่องในเรือนเรื่องใดควรเอ่ยต่อด้านนอกเราจะเป็นคนบอก อย่าริคิดอ่านเอาเอง ตัวเราไม่ใช่คนแล้งน้ำใจ แต่ก็ไม่คิดจะไว้ไมตรีต่อคนที่คิดหักหลัง หวังว่าเรือนอิงฮวาแห่งนี้จะเป็นบ้านหลังที่สองของพวกเจ้า”

แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่รังสีที่แผ่ออกมาจากตัวพระสนมกลับทำให้บ่าวไพร่ใหม่รู้สึกหวั่นเกรง เหงื่อกาฬเปียกชื้นเต็มแผ่นหลัง พากันหมอบกราบไม่กล้าเงยหน้า

“เชียนสุย”

“เจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินคำเรียกนางกำนัลคนสนิทจึงเดินตรงไปหาบ่าวไพร่พวกนั้น ยื่นถุงเงินเป็นสินน้ำใจแก่บ่าวไพร่ทั้งหลาย เมื่อตัวถุงตกลงบนฝ่ามือ พวกเขาต่างพากันโขกศีรษะเสียงดัง

“พวกเราจะซื่อสัตย์ และตั้งใจการรับใช้พระสนมขอรับ” ขันทีที่อาวุโสที่สุดเป็นผู้เอ่ยขึ้น

ในใจพวกเขาต่างลิงโลดและหนักอึ้ง พระสนมผู้นี้ แม้จะมีข่าวลือเสียหายมากมาย แต่ยามเมื่อพวกเขาได้สัมผัส กลับรู้สึกได้ถึงรัศมีความน่าเกรงขาม นางงดงามปานนางสวรรค์ อ่อนหวานราวเทพธิดาลงมาจุติ เย้ายวนจนผู้คนรู้สึกตะลึงพรึงเพริศ ทว่ายามที่นางเอื้อนเอ่ย พวกเขากลับสัมผัสได้ถึงความน่ายำเกรง มิได้โง่งมเหมือนดังเช่นข่าวลือ ทั้งยังใจกว้าง ไม่ถือยศศักดิ์ แต่มิได้กดตัวเองให้ต่ำจนผู้อื่นรู้สึกว่ารังแกได้ง่าย ถุงเงินที่มอบให้นี้ คาดว่าคงจะมากกว่าเรือนอื่นหรือตำหนักใหญ่เสียด้วยซ้ำ หากว่าพวกเขาจงรักภักดี คาดว่าต่อไปคงไม่มีทางได้ตกอับ พระสนมผู้นี้ไม่มีทางหยุดอยู่เพียงแค่ตำแหน่งกุ้ยเหริน

หลังจากบ่าวไพร่แยกย้ายกลับไปทำงานแล้ว ชิงชิงจึงนำบัญชีที่จดบันทึกของพระราชทานทั้งหมดมาให้มี่อิงตรวจสอบ รวมถึงรายการของขวัญจากตำหนักต่างๆที่ทยอยส่งมามากมาย หลังจากถวายตัวครั้งแรก โดยปกติสนมเหล่านั้นจะได้รับของพระราชทาน แต่ยังไม่เคยมีปรากฎในรัชสมัยของหย่งจื้อฮ่องเต้ว่าได้มีการปรับเลื่อนตำแหน่งให้สนมคนใดหลังจากถวายตัวครั้งแรก เมื่อเป็นเช่นนี้ ของขวัญแสดงน้ำใจตามธรรมเนียมจากตำหนักและเรือนต่างๆที่ส่งมา จึงมีความพิเศษและสูงค่ามากขึ้น มี่อิงจึงพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ สิ่งของตอบแทนก็จะยิ่งสูงค่า

หากเครื่องมือเช่นนางหมดประโยชน์สิ้นความโปรดปรานแล้ว อย่างน้อยก็ยังพอมีเงินทองไว้ใช้จ่าย ไม่ต้องตกอับในวังหลังแห่งนี้

ไม่เฉพาะแต่ความโปรดปรานจากฮ่องเต้ที่รับประกันความอยู่ดีกินดี เงินก็ทำได้เช่นกัน

จำนวนสิ่งของมีค่าเหล่านี้ก็พอจะปลอบประโลมและคลายความเหนื่อยล้าของนางได้บ้าง ถือว่าเป็นค่าจ้างที่พอคุ้มค่าอยู่ไม่น้อย ข้อดีของการเป็นสนมคงเป็นเรื่องนี้ นอกจากจะได้เบี้ยหวัดแล้ว ยังได้ของขวัญมีค่าต่างๆมากมาย



เพิ่งจะเอนหลังได้ไม่นาน เชียนสุยรีบเร่งเข้ามาแจ้งว่าฮ่องเต้ส่งหมอหลวงส่วนพระองค์มาตรวจอาการของนาง

ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินบิดมุมปากยิ้มเยาะ ทรงทำราวกับกำลังใส่พระทัยต่อนางหนักหนา แต่ความจริงคงอยากจะให้หมอหลวงมาตรวจสอบความจริงมากกว่า

เอาเถอะ อยากตรวจสิ่งใดก็ตรวจ นางเตรียมการไว้รอแล้ว

“ข้าน้อยกู้หานเสียน ขอ...”

“ไม่ต้องมากพิธี” หญิงสาวบนตั่งเพียงโบกมือ ชายชราที่กำลังจะคุกเข่าจึงรีบสาวเท้าเข้ามาด้านหลังฉากกั้น คิ้วสีขาวอมเทาของเขาขมวดน้อยๆ แม้จะเป็นแพทย์ประจำตัวของฮ่องเต้ทว่ายังมีบางโอกาสได้ตรวจอาการของพระสนมหลายๆคน กลับมิเคยได้พบเรือนใดที่ตกแต่งเรียบง่ายทว่าสวยงามลงตัวเช่นนี้ ทั้งยังกลิ่นหอมอ่อนๆที่ไม่ทำให้ฉุนจมูก ทว่ากวาดตาจนทั่วกลับไม่พบการจัดวางไ,hหอมหรือจุดกำยาน ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินผู้นี้ช่างมีของดี

ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงหน้างาม นัยน์ตาดำขลับพราวระยับคล้ายดวงดารานั้น ผู้มาใหม่ก็ถึงกับตะลึงไปครู่ กว่าจะเรียกสติกลับมาได้

งามล่มเมืองเช่นนี้ มิแปลกใจเลยที่ฮ่องเต้ถึงกับเจาะจงตัวเขา พร้อมทั้งยังกำชับให้ตรวจอาการอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“ต้องล่วงเกินพระสนมแล้ว” เขาเอ่ยพลางคล้องเส้นด้ายรอบข้อมือเล็ก

ชีพจรของนางเต้นปกติ ทั้งยังบ่งบอกว่าสุขภาพของนางแข็งแรงยิ่งกว่าพระสนมคนอื่นที่อยู่ดีกินดีเสียอีก เอ่ยปากขอล่วงเกินอีกฝ่ายอีกครั้ง ขยับตัวเข้าใกล้เพื่อตรวจสอบใบหน้า

ก่อนมาพบซูหนี่ว์กุ้ยเหรินเขาได้ทำการสอบถามหมอหลวงที่เคยรักษานางแล้ว หมอหลวงทั้งสองต่างยืนยันว่าอาการแพ้ของนางค่อนข้างหนัก ยากนักที่จะรักษา หรือแม้จะหายก็คงทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้า แต่ไฉนเมื่อเขายิ่งตรวจกลับยิ่งพบว่า ใบหน้างามนั้นเนียนเรียบ ผิวอ่อนนุ่มราวกับผิวทารก ไม่มีริ้วรอยไฝฝ้าราคีใดๆ

ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินเพียงกระแอมไอ ขยับเรียกเชียนสุยให้นำตลับยาตลับหนึ่งและขวดยาออกมาให้หมอหลวงกู้ตรวจดู

“เนื่องจากตอนนั้นข้าหมดหวังแล้วจริงๆ ท่านพ่อจึงสงสารยิ่งนัก ยามท่านเดินทางไปแดนใต้ ได้เสาะแสวงหาหมอเทวดาจำนวนมาก เมื่อไม่นานมานี้จึงได้โอสถสองชนิดนี้มา ท่านหมอลองตรวจดูเถอะ ข้าเองก็มิมีความรู้เรื่องยา เพียงเห็นว่าสิ้นหวังแล้วจึงลองใช้ มิคิดว่าจะได้ผลดียิ่ง”

“โอ้ ของดีจริงๆ นับว่าเป็นตัวยาที่หายาก” เพียงแค่เปิดดม ดวงตาของชายชราก็เบิกกว้าง “หญ้าหยดน้ำค้างเป็นสมุนไพรที่หายาก ขึ้นอยู่บนยอดเขาของภาคใต้ สูงค่ายิ่งกว่าเห็นหลินจือร้อยปี ยิ่งเมื่อบดผสมกับไข่มุกดำ ยิ่งเสริมสร้างสรรพคุณ นอกจากกำจัดพิษแล้ว ยังทำให้ผิวนุ่มเนียน ส่วนผสมอีกสองสามชนิดด้านใน ข้าน้อยเองยังแยกไม่ค่อยออก แต่ยาตลับนี้ มีค่ายิ่งนัก เกรงว่าเงินหลายหมื่นตำลึงยังมิอาจซื้อหามาได้”

“เช่นนี้นี่เอง ท่านพ่อเพียงส่งจดหมายว่าได้ช่วยชีวิตหมอเทวดาผู้หนึ่งไว้ เขาจึงได้ตอบแทนด้วยยาสองตำหรับนี้”

เมื่อหมอหลวงกู้เปิดจุกยาอีกขวด “ตังกุ้ยเหรินผสมกับหญ้าหยาดพิรุนทธ์ มีกลิ่นอ่อนๆของโสม อืม พระสนมช่างมีบุญยิ่ง ยาทั้งสองชนิดนี้ อย่างหนึ่งใช้ทาอีกอย่างไว้กิน นอกประสานใน ทั้งขับพิษและบำรุงร่างกาย ทั่วทั้งวังหลวงนี้ ยาที่มีคุณสมบัติเลิศล้ำเช่นนี้ คาดว่ามีเพียงหยิบมือ”

“นั่นสินะ ตั้งแต่เราล้มป่วยก็เฝ้าไหว้พระสวดมนต์ ขอพรพระพุทธคองค์ให้หายอยู่ร่ำไป ไม่คาดว่าสุดท้ายแล้วพระองค์จะทรงเมตตา ในเมื่อท่านหมอกู้กล่าวว่าเป็นยาดี เช่นนั้นแบ่งไปศึกษาสักหน่อยเถิด ตอนนี้เราก็หายดีแล้ว ถือว่าได้ทำบุญเพิ่มกุศล”

“ขอบคุณพระสนมที่เมตตา”

อยู่รั้งเสวนาเพียงครู่ เชียนสุยจึงมอบสินน้ำใจเล็กๆให้กับท่านหมอ ให้เกียรติเดินไปส่งถึงประตูเรือน เพียงเห็นรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลงของชายชรา มี่อิงก็ระบายเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“มอบยาให้ไปเช่นนี้ จะดีแน่หรือเจ้าคะ”

“มิเป็นไรหรอก อย่างมากก็ได้แค่ศึกษา วัตถุดิบแต่ละตัวนั้นมิใช่จะหาได้ง่ายๆ อีกทั้งเวลาเคี่ยวก็เนิ่นนาน ฤดูกาลต้องถูกต้อง หากอากาศหนาวไปหรือร้อนไปย่อมล้มเหลว ไม่ง่ายที่เขาจะสามารถลอกเลียนได้”

“เช่นนั้นบ่าวก็เบาใจ” เชียนสุยค่อยๆผ่อนลมหายใจพลางจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชื่นชม มิแปลกใจเลยเหตุใดท่านแม่ทัพจึงรักใคร่บุตรีผู้นี้นัก

สตรีวัยเพียงสิบแปดปีแต่กลับฉลาดเฉลียว มีความคิดอ่านเกินวัย ทั้งความสามารถที่มีหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นหมาก พิณ วรยุทธ์ หรือแม้กระทั้งความรู้เรื่องโอสถ หญิงงามตรงหน้าล้วนแตกฉาน

“เพื่อป้องกันเหตุที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ ข้าถึงกับต้องยอมกัดฟัน จ่ายราคาตัวยาบางตัวสูงถึงสองเท่า เจ้าช่วยจัดเตรียมของกำนัลส่งไปให้ท่านยายและอาจารย์อาด้วย”

“เจ้าค่ะ” 

ถึงแม้นางจะตระหนี่เพียงไร แต่เงินทองหมดไปแล้วย่อมหาใหม่ได้ ส่วนชีวิตน้อยๆนี้นั้นเกิดทำหลุดมือไม่แล้วก็ไม่ทราบว่าจะไปเก็บกลับมาจากที่ใด หลอกลวงเบื้องสูงนั้นมีโทษประหารเก้าชั่วโคตร หัวนางหลุดจากบ่าคนเดียวคงไม่กระไรหรอก แต่หากให้ลากท่านพ่อมาด้วยนั้น เกรงว่าจะเนรคุณจนต้องตกนรกไม่รู้อีกกี่สิบชาติ ฮ่องเต้ผู้นี้ยิ่งฉลาดเฉลียวจนน่ากลัว หากไม่ปิดบังจนแนบเนียนแล้วเกรงว่า คุณความดีหลายชั่วโคตรของตระกูลเว่ยก็คงไม่สามารถต้านโทสะของพระองค์ได้

เมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น นางจึงทิ้งตัวพิงกับหมอนอิง ปิดตาลงพักผ่อน แต่เหมือนกับจะคิดสิ่งใดได้ จึงเอ่ยรั้งนางกำนัลคนสนิทไว้

 “อืม...ว่าแต่ หมอหลวงผู้นี้เป็นใครกัน”

“บ่าวได้ยินว่าเป็นหมอหลวงประจำพระองค์เพคะ”

“หืม...” มี่อิงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะกระหวัดคิดถึงแผลเป็นบนหลังของชายหนุ่มแล้วก็ให้หนาวเยือก หากเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้นกับนาง เช่นไรก็ขอเป็นหมอหลวงคนอื่นทำแผลให้ได้หรือไม่ นางมิอาจเอื้อมจะใช้หมอหลวงของพระองค์ ดูจากฝีมือแล้ว ยาลบรอยแผลเป็นสูตรล้ำเลิศเฉพาะของอาจารย์อา อาจจะยังไม่สามารถต้านฝีมือเย็บแผลที่เลวร้ายนั้นได้


นี่เป็นสิ่งที่นางขอ แต่สวรรค์จะประทานหรือไม่นั้น...บางทีมนุษย์ธรรมดาคงมิอาจทราบได้


ห้องโถงเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่จิตใจของนางกลับเริ่มว้าวุ่น หวนนึกถึงอดีตยามกล่าวถึงท่านยายและอาจารย์อา นางมักจะคิดถึงท่านแม่ อาจารย์อาหรือหมอเทวดาคือบุคคลสำคัญที่ช่วยยื้อชีวิตของมารดา น่าเสียดายหากมีวาสนาได้พบกันเร็วกว่านี้ บางที...โรคร้ายของท่านแม่อาจจะรักษาหาย แต่เพราะเวลาไม่เพียงพอ ท่านหมอเทวดาจึงทำได้เพียงระงับอาการและยืดเวลาออกไป




ตะวันเริ่มคล้อยชายไม้ ชิงชิงที่เห็นว่านายหญิงนอนมาทั้งวันแล้ว เกรงว่าหากยังคงปล่อยให้นอนต่อไป อาจจะไม่สบายได้ จึงรีบเข้าปลุกด้วยเสียงกระตือรือร้น

“นายหญิงเจ้าคะ วันนี้มีการแบ่งพันธุ์ไว้ที่โถงสุ่ยเซียน  บ่าวเห็นว่านายหญิงชอบต้นหลินหลางฉู่1 ตั้งใจจะขอแบ่งมาสักหน่อย ไม่คาดว่าไม่มีเรือนใดต้องการมันเลย บ่าวจึงได้ขอมาทั้งหมด ตอนนี้ให้บ่าวไพร่ขนมาไว้ในสวนแล้ว นายหญิงออกไปดูกันนะเจ้าคะ”

มี่อิงรับผ้าชุบน้ำเจ้าบ่าวไพร่มาเช็ดใบหน้า เมื่อรู้สึกสดชื่นแล้วจึงตามออกมา สวนเดิมที่เคยรกร้างยามนี้ถูกทำความสะอาด ต้นหญ้าและวัชพืชถูกถอนออกไปสิ้น ตอนนี้พวกเขาขุดดินไว้พร้อมที่จะลงต้นไม้แล้ว ใบหน้างามแย้มยิ้มอย่างสุขใจ นางอยากจะปรับปรุงสวนหน้าเรือนมานานแล้ว ติดอยู่ว่าขาดแคลนบ่าวไพร่ หากคิดการใหญ่ทำสิ่งใดมากเกินไปอาจจะกลายเป็นจุดเด่น

บ่าวไพร่ทั้งใหม่เก่า เมื่อเห็นพระสนมคลี่ยิ้มบางๆก็ต่างตกตะลึง พากันหยุดชะงักงานในมือเสียสิ้น

“อ้าว เราทำให้ตกใจเสียแล้ว มาเถอะ มาช่วยกันปลูกหลานหลินฉู่” กล่าวจบร่างบางก็เดินตรงไปหยิบขึ้นมาต้นหนึ่ง บรรจงปลูกด้วยตัวเอง

“นายหหญิงเจ้าคะ” ชิงชิงรีบผวาเข้าไปห้าม นางเพียงต้องการจะชวนพระสนมออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะคิดจริงจัง ถึงขั้นลงมือทำด้วยตัวเอง

“เรานอนมาทั้งวันจนเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว หากยังขืนนั่งๆนอนๆต่อไป อีกหน่อยคงแขนขาลีบ ให้เราได้ยืดเส้นยืดสายบ้างเถอะ”

“แต่งานพวกนี้เป็นงานของบ่าวไพร่นะเจ้าคะ” นางกำนัลคนสนิทยังคงค้านหัวชนฝา แต่ดูเหมือนว่าพระสนมจะเลิกสนนางไปแล้ว ชิงชิงน้อยจึงได้แต่หันหน้าไปพึ่งเชียนสุย เช่นไรพระสนมก็ยังคงฟังคนตรงหน้าอยู่หลายส่วน หากแต่ความหวังสุดท้ายกลับส่ายหน้า

ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินก็เป็นเช่นนี้ ครั้นจะดื้อรั้นไร้เหตุผลเช่นเด็กสาวเอาแต่ใจ ไม่ว่าจะพูดเช่นไรนางก็ไม่ยอมฟัง

------------------------------------------------------


1หลินหลางฉู่ หมายถึง ดอกลิลลี่แห่งหุบเขา


CR : https://board.postjung.com/542347.html

++++++++++++++++++++++++++++++++

วันนี้พาหนูมี่มี่มารู้จักกับแพะตัวอ้วนนะคะ หมอหลวงผู้น่าสงสารกลายเป็นแพะไปซะแล้ว นางก็มโนไปได้เนอะ น่าสงสารหมอหลวง เดี๋ยวจะได้เจอคุณหมอแกบ่อยๆแน่ค่ะ มี่อิงอธิฐานอะไรไม่เคยสมหวังกับเค้าหรอก อิอิ...แบบนี้ถือว่าไรท์สปอยล์มั้ยนะ

ปล.ไรท์เพิ่งรู้ว่าตัวเองเสพเม้นท์เป็นอาหารยังชีพ ก่อนนอนก็อ่าน ตื่นมาก็อ่าน แต่งนิยายไม่ได้ ทำงานเครียด อึ๊ไม่ออก ก็เปิดอ่านคอมเม้นท์ 555 บ้าไปได้อีก อ่านวนไปค่ะ ได้กำลังใจแล้วก็ทำให้อยากลงเยอะๆ จะได้อ่านเม้นท์เยอะๆ ไรท์โรคจิตรีดเดอร์เลยได้กำไรไป 55

ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ และเช่นเดิม เจอคำผิดทักได้เลยจ้า


ปูลู เย็นนี้จะพาฮ่องเต้มาส่ง ถ้าไม่ติดอะไรและไม่มีเหตุฉุกเฉินนะคะ  มิกล้าสัญญากลัวอาถรรพ์แบบรอบก่อน แต่จะพยายามค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 306 ครั้ง

126 ความคิดเห็น

  1. #36982 mali07409 (@mali07409) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:40
    ฝีมือน้องน้าาา
    #36982
    0
  2. #36966 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 08:28
    น้อง ยังไปใส่ความคนอื่นอีก 5555 เด็กแสบจริงเล้ย
    #36966
    0
  3. #36882 56140060 (@56140060) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 14:47
    ่ั ึ ค่ึ. ึ่อึ เ้ีิิ้ คy gu. Ygyg
    #36882
    0
  4. #36877 bapheyphlc (@bapheyphlc) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 20:26
    น่าสงสารหมอหลวงที่ภูกใส่คงาม
    #36877
    0
  5. #30820 panraksa (@panraksa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:57
    ขี้ลืมแท้ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเย็บ 55555
    #30820
    0
  6. #30742 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 20:59
    แหมจำแผลที่ตัวเองเป็นคนเย็บกับมือไม่ได้หรา555555555
    #30742
    0
  7. #30602 บุตรแห่งลม (@pich-got7) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 14:40
    ดอกไม้นั้น นี้ลูกมี่จะวางยาเฮียเหรอ
    #30602
    0
  8. #30166 Tiraborisute (@Tiraborisute) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 20:00
    สนุกน่าติดตาม ขนาดเลิกอ่านไม่ได้ ????????
    #30166
    0
  9. #27576 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 02:43
    แผลนั่นคือฝีมือตัวเองแท้ๆโยนให้ท่านหมอซะงั้น555
    นางน่ารัก
    #27576
    0
  10. #27429 ผ่องจ้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:00
    ขอแสดงความคิดเห็นว่า น่าจะใช้ภาษาไทยเลยจะได้อ่านเข้าใจง่าย คล้ายๆว่า แปลเป็นไทยเรียบร้อยแล้ว ใช้ภาษาจีน มันเข้าใจยาก แถมอ่านแล้วไม่จำใครเป็นใคร เช่น ดอกไม้ สถานที่ ตำแหน่ง ประมาณนี้...
    #27429
    0
  11. #26095 Sriprathum (@Sriprathum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:47
    สนุกค่ะเป็นกำลังใจให้
    #26095
    0
  12. #23647 fanajaks (@fanajaks) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 14:52
    ถ้าจะมีแผลน่าเกลียดคงต้องให้หนูเย็บเองแล้วมีอิง555
    #23647
    0
  13. #20552 kiriyu_28 (@kiriyu_28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 20:15
    ดอกนี่มันมีพิษไม่ใช่เหรอ=_=
    #20552
    0
  14. #19232 ปรารถนา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 19:41
    สนุกมากค่ะ ^^
    #19232
    0
  15. #19145 Srunyoo (@Srunyoo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 23:37
    แต่งได้สนุกดีจังนะครับ
    #19145
    0
  16. #18796 zRosalind (@naphalai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 15:12
    ลิลลี่แห่งหุบเขา ติดหนึ่งในสิบดอกไม้มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก :)
    #18796
    0
  17. #18793 zaran (@zaran) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 14:23
    นางยังไม่รู้ขยี้เรื่องแผลพระสวามีนางเรื่อยรู้แล้วจะทำหน้าไงนะพระสนม 555555555
    #18793
    0
  18. #18445 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 11:10
    นั่นมันฝีมือแกนั่นแหละ
    #18445
    0
  19. #16305 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 14:05
    5555555555 นี่นางถึงกับกล้าคิดว่าเป็นฝีมือเย็บของท่านหมอหลวง
    #16305
    0
  20. #16229 แม่เอง (@natty8245) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:45
    คือนางโบ้ยฝีมือเย็บให้หมอหลวงซะงั้นนนน
    #16229
    0
  21. #12238 IamAtom (@IamAtom97) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 12:16
    มันคือดอกซูซูรันนั้นเอง
    #12238
    0
  22. #10376 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:54
    คือ...ตอนนี้สงสารหมอหลวงมากอ่ะ โดนนางเอกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นฝีมือหมอหลวง นางน่าจะจำได้สักนิดว่าเป็นฝีมือตัวเอง
    #10376
    0
  23. #9091 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 19:44
    น่ารักจริงๆ
    #9091
    0
  24. #8810 Nanta Machi (@nanta-machi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 21:59
    เรื่องแหวกแนวดีคะ. กำลังตามอยู่. อิอิ
    #8810
    0
  25. #8573 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 03:22
    เพียงแค่มี่อิงจำฝีเย็บของตัวเองได้ ก็ไม่ต้องกลัวหมอหลวงกู้หรอก;)
    #8573
    0