จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ [จบ] ลบ 23 สค.

  • 98% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 4,143,275 Views

  • 36,984 Comments

  • 37,494 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    811

    Overall
    4,143,275

ตอนที่ 2 : คำขอร้องของคนเป็นพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    27 ก.พ. 60



“บ่าวว่าคุณหนูรีบไปพบนายท่านเถอะเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นคุณหนูยังคงเฉื่อยชา แม่นมหยูจึงต้องเอ่ยเร่ง

“อืม ข้ารู้แล้ว” เด็กสาวโบกมือ แล้วจึงหยัดตัวลุก “ไปก็เท่านั้น ยามนี้ท่านพ่อคงไม่ว่าง...

นางชินชากับความห่างเหินของบิดาเสียแล้ว ถึงแม้ไม่ไป บิดาก็คงไม่ถามหา บางทีอาจจะลืมเลือนนางและเรือนประดับดาราเสียแล้วก็เป็นได้

ชินชาก็ส่วนชินชา แต่ความเจ็บปวดนั้นยังมี ไม่ว่าจะชินชาเท่าใด ความเจ็บปวดกลับมิได้ลดลง


สองปีแรกที่มารดาจากไป เด็กโง่อย่างนางพยายามอย่างสุดความสามารถ ตั้งใจเรียนทั้งหมาก พิณ วาดภาพแต่งกลอนล้วนมีฝีมือเลิศล้ำ หรือแม้แต่ตำราพิชัยสงครามมีเล่มใดบ้างไม่เคยผ่านตา ยามนั้นนางคิดว่าตัวฉลาดจึงได้แต่ทำตัวโง่ๆ เก่งกาจโดดเด่นแล้วเป็นอย่างไรเล่า พี่น้องทุกคนล้วนพากันอิจฉา หากเพียงอิจฉามิได้กลั่นแกล้งยังพอทำเนา กลั่นแกล้งแล้วบิดายังเข้าข้างอีกฝ่ายนางก็ยังพอทน แต่ไม่ทราบว่าอย่างไร ทนไปทนมากลับกลายเป็นความว่างเปล่า ยามเมื่อแววตาคู่นั้นมิได้เหลือบมามองนางอีกแล้ว ไม่มีที่เหลือให้แม้แต่เงาของบุตรสาวคนเล็ก สุดท้ายจึงทำใจยอมปล่อยวางลงได้


นางร้องห่มร้องไห้กับตักท่านยายเป็นครึ่งค่อนวัน ปากพร่ำร้องแต่ว่าไม่เอาแล้ว ฉลาดเฉลียวแล้วเช่นไร สุดท้ายท่านพ่อก็ไม่รักนางอยู่ดี พี่น้องก็ยังคงกลั่นแกล้งนางอยู่ดี ท่านยายเพียงถามว่า แล้วหากเจ้าโง่งมเล่า ดังมีแสงสว่างวาบในความคิด ฉลาดเฉลียวย่อมมิใช่ทางออก โง่งมต่างหากที่จะทำให้ตัวเองหลุดพ้น ปีนั้นนางแสร้งให้บ่าวไพร่ไปแจ้งเรือนใหญ่ว่าตนเองลื่นล้มหัวฟาดพื้น ฮูหยินใหญ่ทำเพียงเชิญหมอคนหนึ่งมาตรวจ นั่งดูนอนดูอยู่ครึ่งค่อนวันนางยังหาความเป็นหมอในตัวคนผู้นั้นไม่พบสักเศษเสี้ยว สิ่งเดียวที่นางหาได้จากเขาคือโอกาส นางสบโอกาสสวมรอย แสร้งล้มป่วยอยู่หลายเดือน หลายเดือนที่ไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของญาติมิตรและหมอเถื่อน นอนป่วยจนคร้านจะนอนแล้วจึงลุกขึ้นมาทำตัวเฉื่อยแฉะโง่งม เดิมทีก็มิใคร่มีผู้ใดสนใจในตัวนาง ยิ่งบิดาที่อยู่ไกลถึงชายแดนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ต้องใช้ความพยายามเพียงน้อย ตัวนางก็จืดจางเงียบหายไปจากจวน ถูกลืมเลือนอย่างหมดจดเกลี้ยงเกลา


หนึ่งปีบิดาจะกลับบ้านเพียงครั้งเดียว แต่ละครั้งล้วนไม่เคยอยากพบนาง เช่นนั้นอย่าถามถึงการเรียกตัวเข้าไปถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเหมือนพี่น้องคนอื่นเลย ปีก่อนหน้านู้นบิดากลับมาร่วมงานแต่งคุณหนูใหญ่ นางถูกสั่งกักบริเวณอยู่แต่ในเรือนโดยฮูหยินรอง แม้แต่ชายกระโปรงยังมิได้เฉียดเข้าไปใกล้งาน ท่านพ่อยังมิได้ถามถึง ส่วนปีที่แล้วเป็นงานแต่งของคุณหนูรอง นางถูกฮูหยินสามกักบริเวณเช่นเคย ท่านพ่อก็ยังไม่ถามไถ่ ปีนี้ถึงคราวแต่งคุณหนูสาม ท่านพ่อก็คงลืมเลือนไปแล้วว่ามีบุตรสาวอีกคน

 



มี่อิงเดินเลียบไปทางเรือนใหญ่ บ่าวไพร่ที่เดินผ่านไปมายามเห็นนางเป็นต้องหยุดชะงัก จ้องอย่างตกตะลึงพรึงเพริศ จ้องจนอ้าปากค้างเป็นครึ่งวันกว่าจะได้สติ เมื่อได้สติแล้วก็จะหลบสายตา หลีกตัวออกห่างราวกับนางเป็นตัวเชื้อโรค นางชาชินเกินกว่าจะหยุดชะงักฝีเท้าสนใจ เพียงเดินต่อไปเรื่อยๆราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้อย่างรื่นรมย์

เมื่อเข้าใกล้ตัวเรือนก็แลเห็นบ่าวไพร่กลุ่มใหญ่หมอบคลานกันอยู่ด้านหน้า คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้น มุมปากยกยิ้มยามเมื่อเห็นบ่าวคนสนิทของฮูหยินทั้งสามรวมกลุ่มกันอยู่ มิใช่ว่าท่านพ่อของนางก็นิยมเที่ยวหอคณิกาด้วยหรือ ถึงได้ทราบข่าวเรื่องคุณหนูสามไวเพียงนี้

แลดูว่าพายุใหญ่กำลังตั้งเค้า ทางที่ดีควรหนีเอาตัวรอดก่อน

คิดเช่นนั้นนางก็ตั้งใจจะหมุนตัวกลับ ไม่คาดว่าจะได้ยินเสียงตะโกนของบิดาดังลอดออกมา

“นังลูกไม่รักดี ทำงามหน้าแล้วยังไม่สำนึก”

เสียงท่านพ่อยามสั่งการในกองทัพครั้งหนึ่งยังดังไกลไปเป็นลี้ ประโยคที่ตะโกนเมื่อกี้มิใช่เบา ป่านนี้คงได้ยินกันไปทั่วทั้งจวนแล้วกระมัง

แต่เสียงตวาดที่ว่าดังยังไม่เท่าเสียง เพี๊ยะ ที่ได้ยิน นางชักเท้ากลับกำลังจะเผ่นหนี ก็พอดีกับที่ประตูเรือนเปิดออก ร่างบางของคุณหนูสามถลาพุ่งออกมาดังศรหลุดจากคันธนู บ่าวไพร่ที่เฝ้าอยู่จึงรีบเบี่ยงตัวหลบเพราะกลัวจะโดนลูกหลง

ลี่หลินที่พุ่งตัวออกมาชนเข้ากับคนที่กำลังจะลี้ภัย

“โอ้ย...” นางเงยหน้าเปื้อนน้ำตามองหาต้นเหตุด้วยดวงตาวาวโรจน์

“เจ้า...เจ้า เฮอะ คงสมใจเจ้าแล้วสิ อย่าคิดนะว่าโชคนั้นจะเป็นของเจ้า ข้าจะไม่มีวันยอมให้มันตกเป็นของเจ้า” เด็กสาวที่มือหนึ่งกุมใบหน้าที่เริ่มแดงเรื่อเพราะรอยฝ่ามือ อีกมือก็ชี้หน้าน้องสาวร่วมบิดา

“ข้า...ข้า” เห็นสภาพเอน็จอนาถของอีกฝ่าย มี่อิงแทบจะลืมสิ้นเรื่องการแสดงละคร ยั้งริมฝีปากไว้ได้ทันก่อนจะเผลอหัวเราะออกมา “ข้าไม่เข้าใจที่พี่สามพูด”

“โง่อย่างเจ้าจะไปเข้าใจอะไร คนโง่อย่างเจ้า อย่าคิดว่าจะมาแทนที่ข้า” นางชี้หน้าน้องสาวด้วยมือที่สั่นเทา ตัวสั่นเร่าๆหันไปตวาดบ่าวไพร่

“ใครใช้ให้พวกเจ้ามาแอบฟังอยู่แถวนี้ ออกไปนะ ออกไปให้หมด ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ข้าจะสั่งโบยมันผู้นั้นให้ตาย” ได้ฟังคำนั้น บ่าวไพร่ทั้งหลายรีบหดหัวหุบหาง พากันแยกย้ายกระซ่านกระเซ็น

เห็นทุกคนหนีเอาตัวรอด นางเองจะรั้งอยู่ไย

“มี่อิง เจ้าเข้ามาคุยกับข้าก่อน ส่วนพวกเจ้าออกไปให้หมด” เสียงประกาสิทธิ์จากบิดาดังออกมาจากในห้อง ทำให้ร่างบางถึงกับหยุดชะงัก เสียงทุ้มทรงพลังที่เรียกชื่อนางเช่นนี้ ไม่ได้ยินมานานหลายปีเต็มที นานจนแทบจะจำไม่ได้ว่าได้ยินครั้งสุดท้ายเมื่อใด แต่ในใจกลับมิเคยลืมเลือน

“แต่ท่านพี่เจ้าคะ...” ฮูหยินรองกำลังจะเอ่ยท้วง

“ไม่ต้องพูด หากพวกเจ้ายังเห็นแก่ตระกูลเว่ย ก็ควรจะหุบปากเก็บคำ”

“แต่...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเจ้าออกไปให้หมด มี่อิงเข้ามา” บิดาเรียกนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า มี่อิงจึงค่อยๆย่างเท้าเข้าเรือน ขณะที่ฮูหยินสามเดินสวนออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด มองนางด้วยแววตาคั่งแค้น

จิ้นเหอคือแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นเยว่ ปีนี้เขามีอายุย่างห้าสิบปี ร่องรอยแห่งวัยกลับมิอาจลดทอนความน่าเกรงขามของเขาลงได้ มีแต่จะช่วยส่งเสริมให้ดูสง่า ทั้งองอาจและห้าวหาญ จอนผมสีขาวแซมดำยิ่งขับให้ใบหน้าคมดูน่ายำเกรง ทั่วทั้งร่างแผ่ไอสังหารจางๆ หากมิเพ่งมองก็แทบจะไม่สังเกตุเห็นถึงความอ่อนหล้าในดวงตาคู่นั้น

“มี่อิงคาราวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” นางย่อกายลงพลางก้มหน้างุด บิดาที่นางโหยหามาตลอดหลายปี ในที่สุดก็มายืนอยู่ตรงนี้ เบื้องหน้าของนางนี่เอง

“เงยหน้าให้พ่อดูซิ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

ไม่ทราบว่าอย่างไร ยามนางค่อยๆเงยหน้า ทั่วสรรพางค์กายถึงกับสั่นสะท้าน น้ำใสๆเอ่อท้นท่วมขอบตา มือเล็กรีบยกขึ้นเช็ดมันลวกๆ กลัวเหลือเกินว่าสิ่งนั้นจะทำให้นางเห็นเขาได้ไม่ชัดเจน

เมื่อเห็นบุตรสาวค่อยๆเงยหน้า แม่ทัพที่จ้องมองอยู่ถึงกับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้าบุตรสาว เป็นดังคาด ยิ่งนางเติบใหญ่ก็ยิ่งงดงามเหมือนมารดา

“เจ้า...ปีนี้อายุย่างสิบเจ็ด สมควรแก่เวลาที่ต้องออกเรือนแล้วสินะ”

“เจ้าค่ะ”  นางรับคำอย่างหวาดหวั่น เป็นความหวาดกลัวที่มาจากจิตใจที่แท้จริง มิใช่การเสแสร้ง หากไม่มีเรื่องนี้ เช่นไรชาตินี้ท่านพ่อคงไม่มีทางเรียกหานาง ในใจทั้งยินดีทั้งหวาดหวั่น

ขออย่าให้เป็น...เช่นที่ข้าคิดไว้เลย

“เจ้าถูกใจหรือชอบพอกับผู้ใดบ้าง”

“ไม่มีเจ้าค่ะ” เด็กสาวกัดริมฝีปาก เผลอตอบสิ่งที่ไม่ควร เพราะมึนงงสับสนจนไม่ทันได้คิด

“เฮ้อ...” คนเป็นพ่อถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “เช่นนั้นก็ดี ในเดือนหน้าจะมีการคัดเลือกสาวงาม...”

“ท่านพ่อ” มี่อิงตกใจจนเผลอตัว ลืมสิ้นที่จะสำรวจกิริยา “ไม่...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนโง่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเข้าไปในนั้น แต่ในเมื่อเจ้าเป็นคนของตระกูลเว่ย”

“ลูก...ลูกเกรงว่า”

“สกุลเว่ยเหลือแต่เจ้าแล้ว ถือว่าพ่อขอร้อง” เสียงคุกเข่าดังตึงฉุดรั้งสติของนางอีกครั้ง

มี่อิงตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบผวาเข้าไปประคองบิดา “ท่านพ่อ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย ข้าขอร้อง”

นางพยายามจะฉุดรั้งร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพ่อขึ้น แต่เช่นไรก็ดังเช่นเอากำลังไปงัดภูผา ท่านไม่ยอมขยับกาย ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

“ข้ายอมแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะเข้าไป ข้าจะเข้าไปในนั้น” นางร้องตะโกนออกมาทั้งน้ำตา รู้สึกสับสนปนเปอัดอั้น นางผู้ซึ่งบิดาไม่เคยเหลียวแล นางผู้ซึ่งไม่ควรจะต้องเป็นตัวแทนสกุลเว่ย หน้าที่อันทรงเกียรตินี้ที่พี่สาวของนางต่างพากันแย่งชิง

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน หัวสมองของนางหนืดข้นดังข้าวต้มเหลว ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ เหตุใดบิดาถึงได้คุกเข่าขอร้องนาง บุตรสาวที่เขาไม่รัก เพราะเพียงแค่ท่านออกคำสั่ง บุตรสาวเช่นนางหรือจะกล้าขัด

“ข้าจะไป ท่านพ่อ ข้าจะไป” เด็กสาวร่ำไห้โผเข้ากอดบิดา แม่ทัพที่นางเคยรู้สึกว่าห้าวหาญ เหตุใดวันนี้ เขากลับดูอ่อนแอและแก่ชราลงไปถึงเพียงนี้

เป็นอ้อมกอดนี้ที่นางแทบจะจำไม่ได้แล้ว เพียงจำได้ลางๆว่ามันแข็งแกร่งและอบอุ่น มือใหญ่หยาบกร้านนั้นเพียงลูบหัวนางก็คล้ายจะประกาศกร้าวว่าพร้อมปกป้อง มี่อิงร่ำไห้อยู่กับอกบิดาเป็นนาน ร้องไห้จนเสียงแหบแห้งดวงตาบวมเบ่ง กว่าจะสะโหลสะเหลเดินกับเรือน


“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู” ป้าหยูที่ยืนคอยอยู่รีบเดินเข้ามาประคองคุณหนู

“ข้า...ข้าหาทางออกไม่ทันแล้ว” เสียงของนางแหบแห้งสิ้นหวัง

“หรือจะเกี่ยวกับเรื่องในจดหมายหรือเจ้าคะ” หนิงเจียวเอ่ยถามขณะรินน้ำชาร้อนๆส่งให้เจ้านายอย่างเป็นห่วง

“อืม..ข้ากำลังคิดจะไปปรึกษาท่านยายวันพรุ่งนี้ ไม่คาดว่าท่านพ่อจะกลับมาเสียก่อน”

“นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะคุณหนู” บ่าวชราเอ่ยถามอย่างทนไม่ไหว คุณหนูของนางมักเข้มแข็งเสมอ หลังจากงานศพมารดา นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นคุณหนูร้องไห้หนักหนาถึงเพียงนี้

“วันนี้ท่านพ่อคุกเข่าขอร้องข้า”

“นายท่าน...” บ่าวสองคนตกใจจนร้องเสียงหลง

“อืม เพราะลี่หลิงเจี่ยเจีย1ทำเรื่องงามหน้า ดังนั้นจึงเหลือเพียงข้าแค่คนเดียวที่จะต้องเข้าวัง”

“โธ่คุณหนู”

หากเป็นเด็กสาวบ้านอื่นคงจะดีใจ บ่าวไพร่เองก็พลอยได้หน้า แต่คนในเรือนประดับดารากลับรู้สึกราวกับถูกฟ้าดินลงโทษ สถานที่กลืนกินผู้คนเช่นนั้น มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่อยากจะเข้าไป

“ไม่เข้า...ไม่ได้หรือเจ้าคะ”

เด็กสาวเพียงส่ายหน้าน้อยๆ


-------------------------------------------------------------------

1 เจี่ยเจีย แปลว่าพี่สาว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #36955 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 17:15

    จริงๆท่านพ่อจงใจทำให้มี่อิงถูกลืมรึเปล่า เพราะไม่อยากให้มี่อิงเป็นที่สนใจ แต่ตอนนี้คือไม่มีทางเลือก

    #36955
    0
  2. #36942 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 20:15
    สงสารอะ;-;
    #36942
    0
  3. #36935 Premdee (@sawpunsoob) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:28
    ทำไมเราเพิ่งมาเจอไรท์ แงๆๆๆๆ

    ซื้ออีบุ๊คเอาก็ได้
    #36935
    0
  4. #30760 🔱ทามาก๊อต🔱 (@sagotzaa4810) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    บ่าวไพร่ก็ไม่อยากรู้เรื่องของเจ้านายกันซักนิดเล้ยยย(เสียงสูง)
    #30760
    0
  5. วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 17:46
    แต่อิฉันว่า ที่จริงแล้วท่านพ่อของมี่อิงรักมี่อิงนะ เขาแค่ห่างเหินไปด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง

    โถ ถ้าไม่รักลูกป่านนี้บ้านช่องโดนเมียคนอื่นๆยึดไปนานแล้ว โดยเฉพาะท่านแม่สามผู้มีความพยายาม
    #27156
    0
  6. #21065 KayEhEm (@kamiiiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 02:35
    ?? อิงมี่
    #21065
    0
  7. #18312 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 14:13
    ท่านพ่อ
    #18312
    0
  8. วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 14:32
    เรื่องสนุกๆ คงรอ อยู่แน่ๆ เลย
    #17221
    0
  9. #16255 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 05:49
    พ่อที่ไม่เคยดูแลพอมีเรื่องกลับขอให้ช่วย อย่าว่าแค่ความเป็นพ่อเลยความเป็นคนก็ยังไม่ค่อยมี
    #16255
    0
  10. #15817 เด็กกำพร้ารัก. (@dreamza559) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 08:27
    เนื้อเรื่องสนุกและน่าติดตามมากค่ะ เอาใจช่วยหนูสี่
    #15817
    0
  11. #14602 yellow doll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 03:33
    น่าสนใจดีนะคะ ติดตามต่อไปค่าาาา
    #14602
    0
  12. #10356 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 12:09
    สรุปเขามีลูกกี่คน งงมาก ToT
    #10356
    0
  13. #9043 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:16
    สู้ๆ นะ
    #9043
    0
  14. #8556 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 22:10
    เอาใจช่วยคุณหนูสี่ให้อยู่รอดปลอดภัยในวัง
    #8556
    0
  15. #8443 rosayrai (@dollo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:41
    My God อะไรคืออ่านตอนนางเจอกับพ่อแล้วน้ำตาซึม มีใครเป็นเหมือนเราบ้างมั้ย//มองหน้าคนนู้นทีคนนี้ที
    #8443
    0
  16. #7515 Aeiya!! (@akemanee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:20
    ตัวเลขห้อยเราว่าใส่วงเล็บดีกว่านะ 
    ก็งงว่าอะไรเจี่ยเจียหนึ่ง 55555
    #7515
    0
  17. #7058 Midnighttwilight (@Midnighttwilight) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 18:27
    มีคำผิดอยู่บ้างนะค้า

    ประกาสิทธิ์ = ประกาศิต
    #7058
    0
  18. #7015 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:42
    ดังมีแสงวาบในความคิด ==> ดั่ง
    ตกตะลึงพรึงเพริศ ==> เพริด
    อ่อนหล้า ==> ล้า
    บวมเบ่ง ==> เป่ง
    เดินกับเรือน ==> กลับ

    ชื่อเรือน ประดับดารา
    #7015
    0
  19. #7014 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:38
    ดังมีแสงวาบในความคิด ==> ดั่ง

    ตกตะลึงพรึงเพริศ ==> เพริด

    อ่อนหล้า ==> ล้า

    บวมเบ่ง ==> เป่ง

    เดินกับเรือน ==> กลับ



    ชื่อเรือน ประดับดารา 
    #7014
    0
  20. #6135 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 13:25
    ^_______^
    #6135
    0
  21. #5731 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 20:49
    ดูท่าเเล้วที่ท่านเเม่ทัพไม่ใส่ใจลูกสาวคนเล็กไม่ใช่ไม่รัก เเต่รู้ว่ายิ่งใส่ใจยิ่งมีปัญหาเเละหวาดกลัวที่จะต้องเห็นเเววมารดาในตัวมี่อิงใช่ไหม อ่านเเล้วยิ่งสงสารมี่อิง มีครอบครัวก็เหมือนกับไม่มี ยามเจ็บป่วยมิเคยมาเยี่ยมเยือน 
    เริ่มสับสนว่าคุณหนูใหญ่ รองนี่เป็นลูกของฮูหยินคนไหนกันเเน่ น่าจะเพิ่มรายละเอียดเรื่องลูกของท่านเเม่ทัพหน่อยนะค่ะ ว่ามีกี่คน เป็นลูกของใครบ้าง 
    #5731
    0
  22. #5676 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:55
    พ่อคะ ช่วยอธิบายการกรัทำทั้งหมเที่มี่อิงเข้าใจด้วยค่ะ
    #5676
    0
  23. #4990 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 15:12
    โหย มาเห็นค่าตอนนี้เนี่ยนะ
    #4990
    0
  24. #4718 Liling (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 00:22
    T_T ทำไมต้องชื่อลี่หลิงล่ะไรท์ 555สนุกค่ะ เค้าก็ชื่อว่าลี่หลิงเหมือนกันอาม่าตั้งให้
    #4718
    0
  25. #4148 MARIANA90 (@MARIANA90) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 09:11
    อ่านไป ร้องไห้ไป สงสารตรงที่บิดาไม่เคยเห็นมี่อิงอยู่ในสายตาเลย
    #4148
    0