จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ [จบ] ลบ 23 สค.

  • 98% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 4,143,270 Views

  • 36,984 Comments

  • 37,494 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    806

    Overall
    4,143,270

ตอนที่ 22 : กลหมากของฮ่องเต้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    18 มี.ค. 60


“ทูลฝ่าบาท หวงเว่ยจิ้นเหอขอประทานพระบรมราชานุญาตเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา”

ร่างสูงในชุดขุนนางเต็มยศก้าวเข้ามาในห้องทรงพระอักษร จากนั้นจึงคุกเข่าลงถวายบังคม “ขอฝ่าบาททรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆปี พ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพเว่ย มิต้องมากพิธี”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพใหญ่เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรดำขลับ แล้วจึงค่อยๆคลานเข่าเข้าไปนั่งหน้าโต๊ะทรงงาน

“ที่เราเรียกท่านเข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากปรึกษา ตอนนี้เราได้ข่าวมาว่าทางแคว้นฉู่กำลังจัดเตรียมกองทัพบุกแคว้นหานเป่ย ท่านเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเช่นไร”

“ฮ่องเต้องค์ก่อนของแคว้นฉู่เองก็มีประสงค์จะขยายอาณาเขตรวบรวมหกแคว้นเข้าด้วยกัน แม้ช่วงเปลี่ยนรัชสมัยจะมีเหตุวุ่นวายอยู่บ้างแต่บัดนี้ก็ผ่านมาได้เกือบสามปีแล้ว กระหม่อมคาดว่าเมื่อเรื่องภายในสงบลง ฮ่องเต้พระองค์ใหม่จะยังคงยึดตามปณิธานเดิม คือรวมแคว้นทั้งหกเข้าด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ ถ้าไม่นับต้าเซี่ยและเป่ยถังที่ตอนนี้ตกอยู่ภายใต้แคว้นเย่วแล้ว หานเป่ยก็นับว่าเป็นแคว้นที่กำลังอ่อนแอพ่ะย่ะค่ะ”

“หากแคว้นฉู่สามารถรวมหานเป่ยเข้ามาได้ กำลังทหารที่เพิ่มขึ้นคงจะสร้างลำบากให้เย่วไม่น้อย”

“หานเป่ยแม้จะเป็นแคว้นเล็ก แต่เป็นชาตินักรบ ผู้คนชอบการต่อสู้แข่งขัน กองกำลังจึงนับว่าค่อนข้างเข้มแข็ง ตอนนี้เพียงประสบปัญหาแย่งยิงอำนาจกันภายในเท่านั้น”

“จะตีหานเป่ยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หากอาศัยการแทรกแซงอำนาจขุนนางและการปกครองที่กำลังมีปัญหา ก็มิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เย่วของเราเป็นรองด้านชัยภูมิและที่ตั้ง เนื่องจากบริเวณชายแดนที่ติดกับหานเป่ยนั้นสั้นนัก ทั้งกึ่งหนึ่งยังเป็นแม่น้ำเชี่ยวกราก อีกกึ่งหนึ่งล้วนเป็นภูเขาสูง ต่างจากแคว้นฉู่ที่มีชายแดนติดกันมากกว่า เราเกรงว่าหากชิงลงมือก่อน ฝ่ายเราจะเสียเปรียบ”

“กระหม่อมเห็นด้วยกับพระองค์พ่ะย่ะค่ะ แต่องค์รัชทายาทของหานเป่ยผู้นี้มิใช่คนเขลา คาดว่า อีกไม่นานหานเป่ยจะต้องหาทางให้เย่วเข้าช่วย”

“เฮ้อ...ตำแหน่งเฟยทั้งสองของเราดูท่าว่าจะว่างเว้นได้อีกเพียงไม่นาน” เขาถอนหายใจคล้ายเบื่อหน่าย

“ผูกสัมพันธไมตรีล้วนเป็นเรื่องน่ายินดีพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่าๆ ฟังแม่ทัพใหญ่ของเรากล่าว ดูท่าว่าท่านจะแก่จนขี้เกียจออกรบเสียแล้ว”

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบหมอบกราบ ฮ่องเต้หนุ่มจึงเพียงสะบัดมือ

“เราเพียงล้อท่านเล่น เอาเถอะๆ สิ่งที่เราเป็นห่วงก็เพียงแค่ ขบวนเจ้าสาวของเราจะเคลื่อนมาถึงยังวังหลวงอย่างปลอดภัยหรือไม่”

“หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น แน่นอนว่าย่อมต้องสร้างความบาดหมางระหว่างหานเป่ยกับเย่ว”

“ถ้าท่านเป็นแคว้นฉู่ ท่านจะมิได้กำลังรอเวลาเช่นนี้หรอกหรือ” พระองค์ทรงยกมุมพระโอรษฐ์คล้ายเยาะ ขณะที่แม่ทัพผู้เกรียงไกรเพียงก้มหน้า บุรุษผู้นี้ ถึงขั้นวางหมากล่วงหน้าไว้แล้ว

“เราได้ยินว่าเว่ยเหวินเป่านั้นมีความสามรถโดดเด่น ท่านช่างเลี้ยงบุตรได้ดียิ่ง”

“ทรงกล่าวชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ เหวินเป่ายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มเลือดร้อน”

“ท่านอย่ามาอ้างเลย ผลงานของเขาโดดเด่นยิ่งนัก เราจึงนึกอยากจะส่งเสริม ฎีกาเสนอเลื่อนตำแหน่งของเขาก็เพิ่งส่งมาถึงเราเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้เราจึงกำลังคิดว่า ตำแหน่งรองแม่ทัพที่ค่ายพิชิตประจิมยังว่างเว้น มิสู้ให้เขาไปฝึกฝีมืออยู่ที่นั่น”

“ฝ่าบาททรงต้องการให้เหวินเป่ยเป็นผู้อารักขา...”

“เหตุใดท่านถึงคิดไปไกลเพียงนั้น ตอนนี้หานเป่ยก็ยังมิได้ส่งองค์หญิงคนใดมาสานสัมพันธ์ แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ได้เว่ยเหวินเป่าคอยดูแลพื้นที่ใกล้ๆ ทั้งยังคอยจับตาความเคลื่อนไหวของฉู่กับหานเป่ย เราย่อมรู้สึกเบาใจ”

“กระหม่อมเกรงว่าหน้าที่สำคัญเช่นนี้...”

“ท่านอย่าเพิ่งปฏิเสธเลย เหตุใดไม่ลองกลับไปคิดก่อนเล่า”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ส่วนอีกเรื่องหนึ่งนั้น เราอยากปรึกษาท่านเกี่ยวกับหลี่หยางกวง ในสายตาของท่าน คิดว่าคนผู้นี้ ฝีมือเป็นเช่นไร”

“รองแม่ทัพหลี่แม้อายุยังน้อย แต่นับว่ามีประสบการณ์รบโชกโชน ตัดสินใจเด็ดขาดและรอบคอบ คาดว่าอนาคตคงเป็นกำลังสำคัญให้แคว้นเย่วเราได้พ่ะย่ะค่ะ”

“เราเองก็เห็นด้วยกับท่าน หยางกวงนั้นมีฝีมือโดดเด่นเป็นที่ยอมรับ แต่ติดจะมุทะลุเกินไปหน่อย เราจึงตั้งใจว่าจะส่งเขาให้ท่านช่วยขัดเกลา”

“ฝ่าบาททรงหมายถึง...”

“ใช่เราจะย้ายเขาไปประจำกองทัพเว่ยของท่าน แทนตำแหน่งรองแม่ทัพหน่วยพยัคฆ์ที่ยังว่างอยู่ ท่านคงไม่คัดค้านใช่หรือไม่”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพไร้พ่ายน้อมรับคำสั่งโดยไม่เสียเวลาแม้เพียงเสี้ยวเพื่อตัดสินใจ ไม่มีแม้แต่อาการชะงักค้างให้เห็น ฮ่องเต้หนุ่มเพียงพยักหน้าพลางหมุนพระธำมรงค์หยกบนพระอังคุฐ

“อ้อ...เราได้ข่าวว่าท่านเคยได้พบเจอหมอเทวดารึ ถึงได้สามารถหาโอสถมารักษาใบหน้าของซูหนี่ว์กุ้ยเหรินได้”

“เป็นเพราะพอมีวาสนาต่อกันบ้าง กระหม่อมเพียรเสาะแสวงหาไปทั่วแคว้น ไม่คาดว่าจะมีเหตุบังเอิญให้ได้พานพบพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อ เป็นเช่นนี้เอง ตอนนี้นางหายดีแล้ว เราอนุญาตให้ท่านเข้าไปเยี่ยมเยียนนางได้”

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณพระเจ้าค่ะ” เขาหมอบกราบจนหน้าผากจรดพื้น แสดงความเคารพอย่างสูงสุด

“เช่นนั้นรีบเข้าไปเถอะ รั้งอยู่นานจะค่ำเสียก่อน” ฮ่องเต้หนุ่มเพียงโบกพระหัตถ์ แล้วก้มหน้าลงอ่านฎีกาบนโต๊ะต่อ จวบจนลับร่างสูง พระองค์จึงค่อยเงยพระพักตร์ขึ้น มองประตูห้องทรงงานที่เพิ่งปิดลงด้วยแววตาซับซ้อน

 



มี่อิงกำลังนอนเอกเขนกบนตั่งที่ถูกยกออกมาในสวน ยามนี้ล่วงเข้าสู่กลางวสันตฤดู อากาศกำลังอบอุ่นขึ้น ไม่หนาวเหน็บเหมือนเช่นเดือนก่อน แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านใบไม้กระทบลงบนโต๊ะไม้ที่วางชาอุ่นๆและขนมอีกหลายชนิด เพราะอยู่ในช่วงมีระดู ฮ่องเต้จึงต้องทรงงดเว้นการเยือนเรือนอิงฮวา แม้ว่าปกติพระองค์จะมิได้ร่วมอภิรมย์กับนางก็จริง แต่ช่วงใดที่มีประจำเดือน ป้ายของสนมนางนั้นจะถูกถอดออกโดยปริยาย อีกทั้งพระองค์คงมิอยากให้ผู้ใดจับได้ ว่าแค่มานอนข้างนางเฉยๆ มิได้ทำอย่างอื่นใดดังเขาคิดกัน

ความโปรดปรานยามนี้จึงถูกโยกย้ายที่สนมนางอื่นเช่น ตวงชงหรง สนมอีกนางหนึ่งที่พระองค์ทรงโปรดปราน แม้จะมีชาติกำเนิดต้อยต่ำ แต่เพราะรูปโฉมที่งดงามและเสียงร้องที่ไพเราะหวานเสนาะหู ก็ทำให้นางสามารถไต่เต้าจากนางกำนัลเล็กๆ ขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ แน่นอนว่าสตรีที่มีเส้นทางเช่นนี้ย่อมต้องสร้างความอิจฉาริษยาให้กับผู้คน เช่นนั้นแล้ว ไหน้ำส้มที่มี่อิงต้องกอดก่ายมาร่วมเดือนจึงถูกโอนย้ายไปให้ตวงชงหรงผู้นี้โดยไม่ต้องสงสัย ยิ่งอีกฝ่ายมีความเย่อหยิ่งทรนงตนแล้ว สนมทั้งหลายจึงพร้อมใจกันหมั่นไส้และสาดถ้อยคำมุ่งร้ายในทุกเช้าที่เข้าถวายพระพรฮองเฮา กุ้ยเหรินที่ว่างเว้นการถวายงานเช่นนางจึงเพียงนั่งจิบชาชมละคร

“พระสนมขอรับ ท่านหวงเว่ยจิ้นเหอขอเข้าพบพระสนมขอรับ” ขันทีเฝ้าหน้าประตูรีบเร่งเข้ามาแจ้งนายหญิงของเรือนทันทีมีร่างสูงใหญ่มาปรากฎกายอยู่หน้าประตู

“ผู้ใดนะ” ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินถึงกับระงับอาการตกใจไม่อยู่ รีบก้าวเดินเข้าไปถามเพื่อความมั่นใจ

“เป็นหวงเว่ยจิ้นเหอขอรับ”

“รีบเชิญเข้ามา” มี่อิงรีบมุ่งเข้าสู่เรือนรับรองทันทีขณะที่เชียนสุยเดินตามร่างๆบางเข้ามาติดๆ

เมื่อเห็นเงาร่างสง่าผ่าเผยที่คุ้นเคย บุตรสาวคนงามก็รีบสาวเท้าเข้าไปยอบกายคาราวะ

“คาราวะหวงเว่ยจิ้นเหอเจ้าค่ะ” ดวงหน้างามชดช้อยเงยมองคนตรงหน้าดวงแววตาสั่นระริก

“ซูหนี่ว์กุ้ยเหรินอย่าได้มากพิธี” มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปประคองร่างเล็กกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ก่อนที่ทันจะได้สัมผัสร่างบาง

มี่อิงเพียงกัดริมฝีปากร่างแน่น จากนั้นจึงตวัดสายตาไปมองบ่าวไพร่ที่เหลือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “พวกเจ้าออกไปก่อน นอกจากเชียนสุยแล้วไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าใกล้ห้องรับรอง หากข้าพบว่ามีใครสอดรู้สอดเห็น เพียงโทษตายยังนับว่าน้อยเกินไป” นี่เป็นครั้งแรกที่พวกบ่าวไพร่ได้ประสบพบเจอกับความเด็ดขาดของพระสนม ต่างคนต่างรีบพากันแยกย้ายออกไปทำงานของตน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเฉียดใกล้เรือนแห่งนี้ เมื่อเห็นว่าบ่าวไพร่ออกไปจนหมดแล้ว มี่อิงจึงได้ผวาเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย

“ลูกคิดถึงท่านพ่อเหลือเกิน” เสียงหวานใสปนเศร้าของคนในอ้อมอกพาให้หัวใจอันกร้าแกร่งของแม่ทัพไร้พ่ายบีบรัด จนเจ็บปวดยากจะบรรยาย เป็นเขาที่ส่งนางเข้ามาในนี้เองกับมือ เป็นตัวเขาที่ทำร้ายลูกรักถึงเพียงนี้

“เจ้าสบายดีหรือไม่” มือหนาที่ผ่านการกำดาบฆ่าฟันศตรูมากมายกลับวางลงบนศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา เพียงขยับลูบเรือนผมนิ่มลื่นอย่างอ่อนนุ่ม ปลอบประโลมทั้งลูกรักและหัวใจตนเอง

“ลูกสบายดีเจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าได้เป็นห่วงเลย” หญิงสาวพยายามกระพริบตาถี่เพื่อไล่น้ำใสๆที่กำลังกลิ้งอยู่ในตาหงส์ ก่อนจะผละตัวออกจากวงแขน เงยหน้าส่งยิ้มงดงามให้คนที่นางรักสุดหัวใจ มือเล็กจับจูงมือใหญ่พาไปนั่งลงบนตั่ง ส่วนตัวเองเพียงทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น ซบใบหน้างามบนตักบิดา

“เหตุใดท่านพ่อจึงมาเยี่ยมลูกได้เจ้าคะ” เมื่อสามารถปรับอารมณ์จนเป็นปกติได้แล้ว มี่อิงจึงเงยหน้าถามอย่างสงสัย เพราะโดยตำแหน่งของนางแล้ว ไม่มีทางที่จะได้รับอนุญาตให้พบญาติได้

“เป็นพระกรุณาธิคุณของฝ่าบาท”

อ้อ...เป็นเขาหรือ นางเพียงเม้มริมฝีปากพลางขบคิด

“พระองค์ทรงเรียกตัวท่านพ่อด้วยเรื่องอันใดกันเจ้าคะ”

เมื่อเห็นประกายตาคมกล้าของบุตรสาว หวงเว่ยจิ้นเหอเพียงส่ายหน้าระคนเอ็นดู ลูกสาวของเขาช่างฉลาดเฉลียวยิ่งนัก เกรงว่าเรื่องที่เพิ่งคุยกับฝ่าบาท ไม่แคล้วคงไม่พ้นหูนาง

“พระองค์ทรงต้องการให้เป่าเอ๋อร์ย้ายไปประจำตำแหน่งรองแม่ทัพที่ค่ายพิชิตประจิม”

“หรือแคว้นฉู่มีความเคลื่อนไหว” นางยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วพลางขบคิด มองท่าทางคล้ายเสนาธิการหญิงของบุตรสาวแล้วก็ให้เอ็นดู มือหนาเพียงยกขึ้นลูบศีรษะเล็กพลางทอดความคิดออกไปไกล

“มีเรื่องใดบ้างที่เจ้าคาดไม่ถึง”

“เรื่องฮ่องเต้ไร้คุณธรรมผู้นี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ” นางเอ่ยประชดเสียงสูง ท่าทางคล้ายเด็กน้อยนั้นทำให้บิดาไม่อาจหักใจดุด่าได้ เพียงทอดถอนใจเบาๆกับความดื้อรั้นของนาง

“เพียงเรื่องเดียวหรือเจ้าคะที่พระองค์ตรัสกับท่านพ่อ”

“ทรงต้องการส่งหลี่หยางกวงมาประจำที่หน่วยพยัคฆ์ในกองทัพเว่ยของเรา”

“ตำแหน่งรองแม่ทัพที่ว่างเว้น?” นางเงยหน้าเอ่ยถาม นันย์ตามีประกายประหลาดยากจะคาดเดา

“อืม”

“ฮึ...ฮ่องเต้ผู้นี้ คิดจะบีบตระกูลเว่ยไปถึงไหน เห็นได้ชัดว่าต้องการจะแยกเป่าเอ๋อร์ออกจากทัพเว่ยแล้วให้หลี่กวงหยางเข้าไปกุมกำลังแทน ภายนอกทรงแสดงให้เห็นว่ามิได้ใส่ใจกับกำลังพลหลายสิบหมื่นของทัพเว่ย ต้องการส่งเสริมเป่าเอ๋อร์ให้ขึ้นรับตำแหน่งใหญ่ หลอกล่อจนผู้อื่นตายใจ สุดท้ายจึงค่อยๆคืบคลานเข้ามายึดอำนาจทางการทหารคืน หากท่านพ่อปฏิเสธแผนการของพระองค์ครั้งนี้ก็เท่ากับมีใจคิดไม่ซื่อ”

หมากตานี้ทรงเดินได้เด็ดขาดนัก

ได้ฟังถ้อยคำเจรจาของบุตรสาวแล้ว ผู้ที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนถึงกับถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเป็นโชคหรือเคราะห์ที่บุตรสาวของตนฉลาดถึงเพียงนี้ ใต้หล้านี้จะมีสตรีอายุน้อยสักกี่คนที่จะเข้าใจกลหมากเช่นนี้

“ทรงอนุญาตให้ท่านพ่อมาเยี่ยมข้าเช่นนี้คงมิได้หวังดีกระไรหรอก เพียงแค่จะย้ำเตือนว่าบัดนี้ข้าอยู่ในมือพระองค์แล้ว หากท่านพ่อคิดไม่ซื่อ คาดว่าข้าคงมีจุดจบไม่ดีนัก ภายนอกต้อนท่านพ่อ ภายในบีบตัวข้าให้โดดเด่นเป็นที่จับตาของสนมทั้งหลาย ฮ่องเต้ผู้นี้ จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก”

“อย่าได้เอ่ยเช่นนี้ให้ผู้ใดได้ยินอีก” เขาเอ่ยปรามบุตรสาว แม้น้ำเสียงจะมิได้จริงจังนัก มี่อิงเพียงสะบัดหน้าบึ่งบอน แต่ดวงตากลับมิได้หม่นเสียงลง ทั้งยังประกายกล้าราวกับจะท้าทาย

“ที่ทรงต้องการให้ลูกเห็นฎีกาฉบับนั้นคงคิดจะลองใจ หากวันนั้นลูกเอ่ยปากสนับสนุนเป่าเอ๋อร์ไป คาดว่าตอนนี้คงถูกเพ่งเล็งมายิ่งขึ้น”

“พระองค์ถึงขนาดจงใจให้เจ้าเห็นฎีกาฉบับนั้นเชียวรึ” น้ำสียงที่เอ่ยถามบุตรสาวนั้นไม่สามารถปกปิดความตกตะลึง

“เจ้าค่ะ แต่ท่านพ่ออย่าได้กังวลเลย ถึงแม้จะอนุญาตให้ลูกเข้าห้องทรงพระอักษรได้ แต่ลูกรู้ดีเจ้าค่ะว่าสิ่งใดควรมิควร”

“พ่อรู้ว่าเจ้าฉลาด  ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้พ่อก็วางใจ”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันนี้รบกวนทุกคนอ่านคำชี้แจงด้วยนะคะ ไรท์ไม่อยากไปตั้งบทใหม่


แต่ก่อนหน้านั้นเรามาฝังพี่จื้อกันก่อน ตอนจะคลิ๊กเผยแพร่นี่กุมขมับแล้วกุมขมับอีก เชื่อว่าออกมาปุ๊บพี่แกตายปั๊บ โดนรีดเดอร์ฝังกลบเป็นปุ๋ยหมักแน่เลย คือฮีต้องรบราฆ่าฟันกับหลายสิ่งเนอะ ในวังว่าร้าย นอกวังว่าอันตราย ต่างแคว้นก็ใช่ย่อย คนคนหนึ่งบางทีก็ไม่สามารถมองได้ทั่วถึง ดังนั้นระวังอันไหนได้แกก็ระแวงระวังไปก่อน เอาที่ชัวร์เข้าว่า ไม่งั้นถ้าอย่างหนึ่งพังมันจะพลอยพังไปกันหมดเนอะ

ส่วนสิ่งที่หนูมึนคิด รีดเดอร์ก็อย่าไปเชื่อนางหมด เอ๊ะ...ยังไง นางก็เป็นเจ้าแม่มโนของจริง ตอนที่ผ่านว่าเลยชื่อว่า สตรีที่คิดไปเองฝ่ายเดียว คือพวกนางมโนกันเอง เพียงแต่ใครจะมโนมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับประสบการณ์และความฉลาด ซึ่งข้อนี้ของหนูมึนก็ค่อนข้างแม่นเพราะนางไม่ใช่คุณหนูในห้องหอ นางอยู่ในค่ายทหาร อยู่ในสนามรบมา พ่อนางสอนมาดี อาจารย์ของนางอย่างร้าย นางเจอเล่ห์กลมามากกว่าคนอื่นที่อายุเท่ากัน เห็นโลกกว้างมามากกว่า ไม่ว่าจะเป็นสนามรบจริง หรือสนามรบย่อมๆในจวน ในหอนางโลม

ครานี้มาเคลียร์ทีละประเด็นกันนะคะ

1. เรื่องพ่อกับนางเอกและความผูกพันธ์ จากบทที่5 จะมีตอนที่ท่านยายเอ่ยว่า “ตอนนั้นอายุเจ้าก็ย่างสิบสี่ ไม่ใช่เด็กน้อยเหมือนเมื่อก่อน จะปล่อยเจ้าไว้ในค่ายทหารได้อย่างไร” หมายความว่าแม่นางเสียตอนช่วงอายุเท่านี้ ก่อนหน้านั้นพ่อก็ยังรักนางดี ไม่ได้ทำตัวห่างเหิน เวลาสิบสามสิบสี่ปีนี้น่าจะพอให้นางซึมซับเรื่องต่างๆมาค่อนข้างมากแล้วนะคะ แล้วจากบทก่อนไรท์ก็มีการเขียนเพิ่มไว้แล้ว ว่าพ่อไม่ย่างเข้าเรือนอื่นอีกเลย หมายความว่าที่ผ่านมาอยู่กันแบบพ่อแม่ลูกเลยจริงๆ จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฮูหยินอื่นถึงเกลียดนางเอกมาก ถึงขนาดอยากฆ่าให้ตายวันละหลายๆรอบ

คือเวลาเขียนไรท์จะไม่ชอบหงายไพ่หมด ชอบเขียนแบบกั๊กๆแล้วค่อยๆไปทยอยเปิดในบทต่อๆไป แต่พอดีลืมไปว่านี่เป็นนิยายในเน็ต คนอ่านไม่ได้อ่านต่อเนื่องรวดเดียวจบ ก็เลยอาจจะงงๆและรู้สึกย้อนแย้ง ซึ่งบางคำถามนี่ตรงประเด็นมาก ประมาณว่าถ้าตอบไปแล้วคือสปอยล์เลย ก็จะขอไม่ตอบเนอะ

2. เรื่องสำนวนและพล็อตเรื่อง เอาเรื่องสำนวนก่อนนะคะ ไรท์ไม่แน่ใจนะคะว่าคล้ายกับหลายๆเรื่อง หรือเอามาผสมกันนี่จะตอบยังไง เอาเป็นว่าถ้าใครได้อ่านอีกสองเรื่องที่ไรท์เขียนไปแล้วก็น่าจะยืนยันลายเซ็นของไรท์ได้นะคะ คือการเขียนก็เป็นนิสัยอย่างหนึ่ง มันจะมีคำที่เราติด มีรูปแบบประโยคที่ใช้ ยกตัวอย่างเช่น เวลามีบทพูด ไรท์จะไม่ชอบเขียนแบบให้คนพูดต่อๆกัน แต่จะมีคำอธิบายลักษณะท่าทางคนพูดหรือความคิดต่อท้าย คืออยากให้คนอ่านเห็นภาพตามไปด้วยว่าระหว่างที่พูดเขาแสดงท่าทางยังไง บางทีภาษากายมันก็สำคัญเนอะ

แต่เรื่องนี้เป็นนิยายจีน คือคนจะเขียนได้ดีมันมีสองอย่าง หนึ่งคือพรสวรรค์ สองคือพรแสวง อย่างแรกไรท์ไม่มี ยอมรับเลยค่ะ55 เพราะฉะนั้นด้วยนิยายที่มันไม่ใช่วัฒนธรรมของเรา ไรท์ก็ต้องอ่าน จะแต่งได้เราก็ต้องอ่านมาก่อน มันต้องมาจากความชอบ คือไรท์อ่านเยอะมากค่ะ ไม่ใช่แค่แนววังหลัง บัณฑิตสาวงาม นิยายผู้ชายไรท์ก็อ่าน อย่างเช่น สยบฟ้าพิชิตปฐพี บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน ยอกุนซือทะลุมิติ เรื่องล่าสุดนี้ก็ย้อนเวลาขึ้นเป็นอ๋อง และอีกมากมายหลายเรื่อง ไรท์ก็อาศัยประสบการณ์มาดัดแปลงสำนวน รวบรวมคำจีนมาเป็นคลังไว้หยิบใช้

สำหรับเรื่องสำนวนและพล็อตเรื่องที่เหมือนเรื่องจอมนางวังหลวง-จอมนางเคียงใจ เรื่องนี้ไรท์ไม่ได้อ่าน รีดเดอร์อาจงง ไหนว่าอ่านเยอะ คือช่วงนั้นไม่ได้เข้าเด็กดี เลยพลาดไป 55 แต่ในคอมเม้นต์มีส่งลิ้งค์ให้ เมื่อกี้เลยแอบไปอ่านในห้องน้ำ อย่าแอบไปฟ้องหัวหน้าเค้านะ คือเค้าเปิดให้แค่สิบกว่าตอน ไรท์ก็ใช้ทักษะ สกิม แสกน อย่างรวดเร็ว จบเรื่อง เอ้ย...เว่อร์ไป คือยังไม่ค่อยมั่นใจว่าพล็อตเรื่องคล้ายคือยังไง อาจจะเพราะมันเป็นเรื่องในวังหลัง ยังไงมันก็หนีไม่พ้นฮ่องเต้ ฮองเฮา นางสนม แต่นางเอกของเรื่องนั้นเค้ามีธงชัดเจนแล้วคือมัดใจฮ่องเต้ ถ้าไรท์อ่านจับใจความไม่ผิดนะ กลัวแสกนมากไปจนมั่ว แล้วก็ต้องฟาดฟันเพื่อเป้าหมาย ทั้งตำแหน่งและการครองใจพระเอก...มั้งอีกนั่นแหละ บอกแล้วว่าแสกน ถ้าผิดก็ขออภัยด้วยครับ แต่หนูมึนของเราแกปักธงชัดมาก ขออยู่อย่างเงียบๆ ใครอย่ามากวน ใครอยากแย่งฮ่องเต้เอาไปเลย นางใส่พานถวายให้ สิ่งที่นางต้องฝ่าฟันคือการเอาตัวรอดในวัง และไม่ลากพี่ป้าน้าอาในบ้านมาตายด้วย คอนเซ็ปนางมีง่ายๆแค่นี้ รบกับสนมในวังถือเป็นเรื่องรอง ไม่คณามือนางหรอก นางรอตีกับบอสใหญ่อย่างเดียว

คือมี่อิงของเรานางไสยๆ ไสยศาสตร์มาก จนรีดเดอร์ถามว่าอิมเมจนางมาจากไหน คำถามนี้ไม่ใช่ไม่อยากตอบนะคะ แต่ตอบไม่ได้ ไรท์ก็ไม่รู้ว่านางโผล่มาจากโลกไหน คือเขียนไปเขียนมากลายมาเป็นแบบนี้ เหมือนนางพาไรท์ให้เขียน ไม่ใช่ไรท์เป็นคนปั้นนาง งงกันมั้ยนะ หลายครั้งที่เราเขียน ตัวละครจะเป็นคนพาเราดำเนินเรื่องไปเอง ไรท์สนุกที่ได้เขียนเพราะว่ามันเหมือนได้อ่านนิยายใหม่ทุกวัน แม้จะมีพล็อต แต่รายละเอียดปลีกย่อย ตัวละครเป็นคนพาไรท์ไปมากกว่าที่ไรท์จะกำหนดค่ะ เพราะฉะนั้นเขียนเรื่องนี้สนุกมากจริงๆ เพราะไม่รู้ตอนต่อไปหนูมี่แกจะเพี้ยนอะไรอีก พี่จื้อแกคิดจะทำอะไรต่อกันแน่

วันนี้ขอเคลียร์แค่สองประเด็นนี้ก่อนเนอะ มีคำถามหรือข้อสงสัยถามได้ค่ะ ถ้าไม่เป็นการสปอยล์เนื้อเรื่องไรท์จะมาตอบและชี้แจงให้เนอะ รักรีดเดอร์ทุกคน

ปล.ขอบคุณคำแนะนำของทุกคนนะคะ ยังอ่านทุกคอมเม้นต์เช่นเดิม จะสารภาพว่าชอบตื่นมาอ่านตอนเช้า เวลานาฬิกาปลุกจะไม่อยากตื่น แต่ตอนนี้ต้องหันไปหยิบโทรศัพท์มาอ่านคอมเม้นต์เลย ตื่นเต็มตา บางทีอ่านวนไปจนกลายเป็นสายซะงั้น เวรกรรม ToT

ปูลู หนังสือเล่มนั้นที่ท่านยายส่งให้ค่าตัวหมด กว่าจะออกมาอีกทีก็นู้นนนน อีกหลายสิบตอนมาก จนรีดเดอร์อาจลืม แต่ไรท์ไม่ลืมเพราะว่าวางพล็อตไว้แล้ว แต่ทำไมทุกคนทายถุกว่าพี่จื้อจะเป็นคนเจอ อ้อ...ไรท์แสดงออกชัดเจนในความหื่นมากไปใช่ม่าย ฮือ...ซบพื้นปาดน้ำตาตามมี่อิง เอิ๊กๆ

ปูลู1 เรื่องนี้ไรท์วางพล็อตไว้ที่แปดสิบตอน อ่านกันไปยาวๆเลย ดังนั้นอันนี้แค่เสี้ยวนึง เป็นอารัมภบทของเรื่องเท่านั้น พระเอกนางเอกเค้ายังต้องรบกันอีกเยอะ ฝ่าฟันสิ่งต่างๆอีกแยะกว่าจะเห็นหัวใจกัน

ปูลู2 ไรท์มีเซฟตี้สต็อกไว้อยู่ค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายแล้วหายไป ยกเว้นสต็อกหมดจริงๆ ครานี้หายยาวตลอดไป 55 ล้อเล่นค่ะ ไรท์ไม่ชอบแต่งสดแล้วลงเลย รู้สึกว่ามันไม่ชัวร์ กลัวหลุดพล็อตหลุดคาแรกเตอร์ของตัวละคร เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องไม่ลงต่อนะคะ นอกจากสต็อกหมดจะรีบแจ้งจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #36973 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:07
    ทีมน้อง ฟาดๆเค้าบ้าง หมันไส้ เหม็นหน้าเจ้าค่ะ
    #36973
    0
  2. #36930 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:43
    ฮ่องเต้ก็คือฮ่องเต้ ปกครองคนนับล้านได้การขึ้นมาด้วยฝีมือตัวเองล้วนๆ ไม่แปลกที่จะระแวง
    #36930
    0
  3. วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:47
    ฮองเต้คนนี้โหดเ-้ยมอำมหิต นางคิดต่อท่านขนาดนี้เลยหน่า คะแนนตกวูบเลยนะท่าน
    #32089
    0
  4. #31246 NatweeNoo (@noobabaa2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:40
    เราอาจจะเพิ่งได้มาอ่าน ซึ่งตอนนี้ที่อ่าน เรื่องราวก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว
    แต่เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ ปัจจุบันก็มาถึงตอนที่ 83 แล้วเนอะ เป็นนักเขียนที่แต่งได้ไว และแต่งได้ดีมากๆค่ะ นับถือมากๆ
    แล้วก็เข้าใจที่ไรท์บอกเลยว่า อาจวางพล็อตไว้ แต่รายละเอียดปลีกย่อย ตัวละครจะพาเราไปเอง เราว่าเสน่ห์ของนิยาย ส่วนหนึ่งอยู่ที่ตรงนี้ล่ะค่ะ ตรงที่ไรท์ไม่ฝืนตัวละคร แล้วปล่อยให้ตัวละครคิดเอง ทำเอง เหมือนตัวละครมีตัวตนอยู่จริงๆ ^^
    #31246
    0
  5. #28550 Kanmanee2 (@Kanmanee2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:22
    ฮ่องเต้กินนางเอกเราสักทีจิ
    #28550
    0
  6. #26904 มิ้น (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 18:11
    กลับมาอ่านอีกรอบ คุณพี่จื้อนี่ก็เหลือเกินจริงๆ ต้องให้หนูมี่มึนให้มากๆ พี่จื้อจะได้อกแตกไปเลย5555
    #26904
    0
  7. #24075 fanajaks (@fanajaks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 20:37
    ฮ่องเต้ฮลาดมากกก แต่น่ากลัวจริงๆ ก็ชอบนะ ไม่อยากให้รักให้ไว้ใจใครเต็มร้อย
    #24075
    0
  8. #23249 RaNBoWRabBit (@RaNBoWRabBit) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 03:18
    ฮ่องเต้น่ากลัว ไม่ชอบอ่ะ ไม่ชอบเบย
    #23249
    0
  9. #22052 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 01:40
    นี่คือเกมส์ของฮ่องเต้ ร้ายนัก
    #22052
    0
  10. #20577 ` Question7 . (@indy11342) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 07:07
    ฮ่องเต้คิดมากจริงๆ
    #20577
    0
  11. #19241 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 21:12
    ไม่เป็นไรนะหนูมี่ เดี๋ยวเราจะสวดมนต์ขอพรพระให้เธอและสกุลเว่ยแคล้วคลาด *กอดแน่น*
    #19241
    0
  12. #19179 [~PumPKiN~] (@chutikam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 03:19
    อ่านมาหลายตอนมาคอมเม้น เพราะชอบตัวละครทั้งฮ่องเต้ ทั้งมี่อิง ดูมีหลายมิติดี ไม่ได้มีด้านเดียว ดูสมกับความเป็นมนุษย์ดีค่ะ แล้วยังแสบทั้งคู่ ดูสมน้ำสมเนื้อกันดี
    #19179
    0
  13. #18806 zaran (@zaran) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 16:52
    นางฉลาดนัก แต่ก็น่าสงสาร ฮ่องเต้อย่าได้ทรงหลงรักนางจะสมน้ำหน้าให้ เห็นนางเป็นแค่หมากในวันนี้จะเสียพระทัย
    #18806
    0
  14. #18786 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:33
    นางมองออกทุกอย่างเลย
    #18786
    0
  15. #16323 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:10
    จะเป็นฮ่องเต้ต้องไร้หัวใจสินะ น่ากลัว ยิ้มพร้อมโปรยคำหวานทั้งที่กำลังยื่นมือบีบคั้นครอบครัวเว่ยให้ตายช้าๆ ส่วนสนมคนงามทั้งหลายก็หลับหลับตาแย่งชิงความโปรดปรานต่อไปเถอะ
    #16323
    0
  16. #9953 ♥•Kitsune•♥ (@manatanan1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:00
    ขอบคุณค่าาาารักไนท์<3
    #9953
    0
  17. #7520 Aeiya!! (@akemanee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:55
    เอ่อออ เราว่าท่านพ่อต้องคารวะนางเอกไม่ใช่เหรอ เหมือนตอนนี้นางยศสูงกว่า
    #7520
    0
  18. #7474 MOMOJIs (@MOMOJIs) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 18:16
    ชอบเวลาอ่านพวกแนวนางเอกต้องเข้ามาเป็นนางสนมอะไรทำนองนี้ ชอบเล่ห์กลใหม่ๆ ชอบความพลิกแพลงในแต่ละตัวละคร
    ดีแล้วค่ะที่ไรต์เขียนงุบงิบไว้บ้าง
    เผยทั้งหมดบางทีมันก็ไม่น่าตื่นเต้น ไม่น่าลุ้นเอาสะเลย
    ปล.ตอนที่นางเอกถึงคราวเอาคืนขอหนักๆนะคะ 55555 หัวเราะชั่วร้าย
    #7474
    0
  19. #6752 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 17:42
    สร้าง (ความ) ลำบาก

    ทันที ( ที่) มีร่างสูงใหญ่มาปรากฎกาย ==> ปรากฏ

    ดวงแววตาสั่นระริก ==> ด้วย

    ริมฝีปากร่างแน่น ==> ล่าง

    กร้าแกร่ง ==> กล้า

    ศตรู ==> ศัตรู

    นันย์ตา ==> นัยย์ตา

    แต่ดวงตากลับมิได้หม่นเสียงลง

    มายิ่งขึ้น ==> มาก

    น้ำสียง ==> เสียง



    #6752
    0
  20. #6189 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:35
    ^_____^
    #6189
    0
  21. #5771 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:35
    เอาจริงเเล้ว เราชอบฮ่องเต้นะ อ่านเเล้วขำดี ไม่ใช่ๆ พระองค์เป็นฮ่องเต้ที่ฉลาด มีเเผนหลายชั้นซับซ้อน เดาใจยาด เเบบนี้เเหละถึงสมน้ำสมเนื้อกับหนูมี่ของเรา ยิ่งจิตนาการไปถึงอนาคต ดูยังไงยังไง หนูมี่ก็ไม่ใช่คนที่จะหลงรักก่อนเเน่นอน ตอนนั้นพระองค์คงน่าสงสารไม่เบาเชียวล่ะ
    ชอบความรักของหนูมี่ต่อคนสำคัญของนาง มี่โชคดีจริงๆที่มีคนที่รักอย่างจริงใจ ถึงเเม้จะต้องผ่านเรื่องเลวร้ายเเค่ไหน เเต่เรารู้ว่าผู้หญิงคนนี้เข้มเเข็งพอที่จะผ่านเรื่องเหล่านั้นไปได้
    นิยายเเต่ละเรื่องล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งสำหรับเรา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมากๆค่ะ ชอบการชิงไหวชิงพริบระหว่างพระนางมาก ขอบคุณไรท์เตอร์ที่เเต่งนิยายดีๆเเบบนี้มาให้อ่านนะค่ะ จะคอยติดตามจนจบ สู้ๆนะค่ะ
    #5771
    0
  22. #5752 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 22:28
    อ่านแล้วให้ความรู้สึกอยากตบในความขี้ระแวงพอๆกับเรื่องที่ฮ่องเต้กลายเป็นหมาเลย5555
    #5752
    0
  23. #4515 PCY_ (@25012544) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 20:19
    อ่านมาหลายตอนแล้ววว ขอเม้นหน่อยย 55555 กะอ่านทีเดียวถึงตอนล่าสุดแล้วเม้น แต่ก็..อยากรู้แล้วว่าเมื่อไหร่จะรักกัน พระเอกนี้แค่แกล้งนางเอกรึป่าว ไม่มีใจเลยหรออ !!? สู้ๆนะคะ ???
    #4515
    0
  24. #3829 -Shawty- (@tumbmong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 18:20
    ชอบคำพูดตรง ต้องฝ่าฟันกันอีกเยอะกว่าจะเห็นหัวใจกัน ดูมีความหมายในความสัมพันธ์ของคนสองคนดี
    #3829
    0
  25. #3698 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 18:01
    เข้าใจฮ่องเต้นะ เพราะนางกับมี่อิงก้อไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนิสัยใจคอเป็นอย่างไรก้อยังไม่รู้ จะลองใจก้อไม่แปลก แต่เชื่อว่าลึก ๆ นางเอ็นดูมี่อิงจริง ๆ
    #3698
    0