จอมนางเคียงหทัย ดวงใจจักรพรรดิ [จบ] ลบ 23 สค.

  • 98% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 4,143,597 Views

  • 36,984 Comments

  • 37,485 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,133

    Overall
    4,143,597

ตอนที่ 7 : บ้านรั่วดันเจอะฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    2 มี.ค. 60


มี่อิงทอดสายตาไปยังต้นอิงฮวา1ที่ปลูกเรียงรายกันริมสระ ย่างเข้าสู่วสันตฤดูแล้ว ดอกอิงฮวาบานสะพรั่งเต็มสวน กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิวว่อนยามต้องลม โปรยปรายพริ้วไหวราวหิมะโปรย แม้จะต้องชมความงามผ่านผ้าบางที่กางกั้น แต่ก็ยังนับว่างดงามสะกดจิต

เวลาผ่านไปไวราวกับม้าขาวกระโดดข้ามช่อง2 ชีวิตในวังหลังของนางล่วงผ่านมากว่าหนึ่งปีแล้ว ระยะเวลาเช่นนั้น จะเรียกว่ายาวนานก็ยังพอกล่าวได้ หรือจะกล่าวว่าแสนสั้นก็ไม่ผิด หากในรั้วแห่งนี้คือกรงขัง แน่นอนว่านางย่อมมองว่านาน แต่กรงขังแห่งนี้กลับมิได้เลวร้ายเกินไปนัก ดังนั้นจึงพอจะนับได้ว่าเวลาผ่านไปรวดเร็ว

ผ่านไปกว่าหนึ่งปีที่นางยังไม่เคยได้เห็นแม้ปลายฉลองพระบาทฮ่องเต้ไร้คุณธรรมผู้นั้น ช่างดีต่อจิตใจนางยิ่ง ชีวิตสงบสุขรื่นรมย์ยิ่ง เมื่อปีก่อนนางเข้าวังมาในฐานะซูหนี่ว์ไฉเหริน ตอนนี้นางก็ยังคงฐานะซูหนี่ว์ไฉเหรินผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เป็นพระสนมผู้พำนักอยู่ในเรือนอิงฮวาท้ายวัง

แม้ว่าเข้ามาพร้อมกับข่าวลือเสียหาย และหน้าตาอัปลักษณ์ยิ่ง ทว่ามีฐานะเป็นถึงบุตรีหวงเว่ยจิ้นเหอนางจึงได้รับการยกเว้นหลายประการ อย่างแรกที่นางพอใจยิ่งคือไม่ต้องไปถวายพระพรฮองเฮาทุกเช้าเฉกเช่นสนมอื่น เพราะอาการป่วยของนาง ฮองเฮาจึงเมตตาละเว้นธรรมเนียมนี้ แต่ใครจะรู้ บางทีพระสนมทั้งหลายคงไม่อยากจะพบเห็นนางให้เป็นที่อุจาดตา

ประการที่สองคือนางมีเรือนพักเป็นของตนเองไม่ต้องอาศัยร่วมกับผู้ใด ในความเป็นจริง ด้วยตำแหน่งของนาง จะต้องพักร่วมกับผู้อื่น แต่ด้วยพระเมตตาของฮองเฮาอีกเช่นกัน ที่ต้องการให้นางได้พักรักษาตัวได้สะดวก ปราศจากคนรบกวน นางจึงได้อาศัยในเรือนอิงฮวาแต่เพียงผู้เดียว แต่โรคเช่นนี้ นางเองก็คาดไว้แล้วว่าต้องไม่มีคนเข้าใกล้ เพราะกลัวจะติดเชื้อไปด้วย

เดือนแรก ฮองเฮาผู้เมตตาก็ทรงจัดหมอหลวงมารักษานางอย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่ว่าจะรักษาเช่นไร อาการของนางก็มีแต่เลวร้ายลง ทั้งยังมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปว่าโรคของนางเป็นโรคติดต่อร้ายแรงหาใช่เพียงอาการแพ้เครื่องประทินผิวไม่ ทั้งยังทำลายใบหน้าจนนางกลายเป็นหญิงอัปลักษณ์ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าภูติผี ผ้าขาวบางปิดบังใบหน้านี้ จึงได้รับพระกรุณาจากฮองเฮา นางสามารถสวมใส่ปิดบังใบหน้าได้ตลอดเวลามิจำเป็นต้องถอด หรืออีกนัยหนึ่งคือ ก่อนออกจากเรือน นางต้องคลุมใบหน้าทุกครั้ง

ผ่านพ้นเดือนแรก หมอหลวงก็เริ่มไม่ค่อยมาตรวจอาการ ต่างได้แต่ส่ายหน้าจนปัญญารักษา สุดท้ายจึงปล่อยนางไว้เช่นนี้ ถูกลืมเลือนอย่างหมดจดเกลี้ยงเกลา

เป็นเช่นนี้ก็...สะดวกต่อนางยิ่ง

ความจริงแล้ว สนมที่ไม่ได้รับความโปรดปราน หรือเป็นที่รังเกียจเช่นนาง ควรจะมีชีวิตที่แสนตกต่ำในวังหลัง ไม่มีทางที่จะได้เงยหน้ามีวาสนาได้เดินเอื่อยเฉื่อยชมดอกไม้เช่นนี้ แต่เพราะมีท่านพ่อผู้รักนางยิ่ง ชีวิตในวังหลวงของนางจึงสะดวกเกินใคร นอกจากจะได้เบี้ยหวัดแล้ว นางยังสามารถจัดการกิจการร้านค้าได้สะดวกง่ายดาย ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ตามตำแหน่งไฉเหรินนั้นสามารถมีนางกำนัลรับใช้ได้สองคน ขันทีหนึ่งคน ท่านพ่อจึงได้จัดเตรียมนางกำนัลและขันทีให้นางอย่างละคน นามว่า เชียนสุยและเสวี่ยหรง

เชียนสุยคือเด็กสาวที่ท่านพ่อเคยช่วยชีวิตครั้งยังเยาว์ ชุบเลี้ยงจนเติบใหญ่ในค่ายทหารที่ชายแดน นางเติบโตมากับเชียนสุย  ยามนั้นท่านพ่อได้ข่าวว่ามีหมอเทวดาซึ่งอาศัยอยู่ไม่ไกลจากค่ายทหาร จึงได้พานางและมารดาติดตามไปด้วย เพราะมีวาสนาต่อกัน ท่านหมอเวดาหรือาจารย์อาของนางจึงเมตตารักษาท่านแม่ อีกทั้งเห็นว่านางเป็นเด็กฉลาดเฉลียวจึงได้รับเป็นศิษย์ เด็กสาวใช้เวลาในค่ายทหารเป็นเวลาหลายปี ก่อนที่ท่านพ่อจะส่งตัวเชียนสุยแฝงตัวเข้าไปเป็นไส้ศึกในวังหลวงของแคว้นเป่ยถัง อาศัยฐานะนางกำนัลในตำหนักใน ไต่เต้าตั้งแต่ฐานะนางกำนัลตัวเล็กๆจนสามารถถวายการรับใช้ในตำหนักใหญ่ หลังเสร็จศึกเชียนสุยจึงอาสาขอมารับใช้นาง เนื่องจากยามเด็ก ท่านแม่นั้นเอ็นดูเด็กสาวราวกับเป็นบุตรสาวอีกคน ทั้งสั่งสอนศิลปะแขนงต่างๆและให้ความรักใคร่ไม่ต่างจากมี่อิง เชียนสุนจึงตั้งใจมาโดยตลอดว่าอยากจะแทนคุณ

ส่วนเสวี่ยหรงนั้น ทั้งตัวเขาและครอบครัวล้วนติดหนี้บุณคุณกับท่านพ่ออย่างใหญ่หลวง เมื่อทราบว่าบุตรสาวอันเป็นที่รักยิ่งเช่นนางกำลังจะเข้าวัง จึงขันอาสาขอมารับใช้ข้างกาย เสวี่ยหรงเป็นบุตรชายของทหารให้สังกัดท่านพ่อ ดังนั้นตัวเขาจึงมีวรยุทย์อยู่บ้าง ส่วนเชียนสุยเจี่ยเจีย เพราะเติบโตและถูกขัดเกลามาในค่ายทหาร วรยุทย์ของนางจึงสูงส่งเลิศล้ำ ธรรมเนียมปฏิบัติตัวในวังหลวงก็คล่องแคล่ว ช่วยให้ชีวิตในวังหลังแห่งนี้ของมี่อิงผ่านไปอย่างราบรื่น

ตามกฎแล้ว หญิงสาวในวังหลังมิได้รับอนุญาติให้ติดต่อกับภายนอก แต่หากมีเงินแล้ว จะง้างปากผียังมิใช่เรื่องยาก เพียงติดสินบนนิดๆหน่อยๆ กิจธุระทุกอย่างของนางก็จัดการได้สะดวกง่ายดาย ประตูหน้าต่างย่อมมีรูให้ลอดผ่าน เงินไม่กี่อัติที่นางจ่ายไปนั้น ไม่เพียงทำให้ข่าวคราวจากด้านนอกลอดเข้ามาได้ แต่มันยังสามารถง้างช่องให้กว้างขึ้นได้ ชีวิตที่แสนสบายในวังหลังนี้ นอกจากอาศัยความโปรดปรานจากองค์ฮ่องเต้แล้ว เงินก็สามรถทำได้เช่นกัน เพียงจ่ายไปเล็กๆน้อยๆ ก็สามารถแลกสิ่งของที่นางควรจะได้รับเต็มเม็ดเต็มหน่วย ควรรู้ไว้ว่า หากเป็นสนมนางอื่นที่ถูกรังเกียจเช่นนาง เกรงว่าแม้อาหารสามมื้อยังส่งให้แทบไม่ครบ แต่นางกลับได้ของแจกทุกอย่างถูกต้องตามตำแหน่ง


“นายหญิงเจ้าคะ” นางกำนัลข้างกายรีบเข้ามากระซิบเรียกเมื่อเห็นนางเหม่อลอย คล้ายมองไม่เห็นกลุ่มคนด้านหน้า

มี่อิงปรายตามองชิงชิง นางกำนัลคนที่หญิงสาวเคยจ่ายเงินค่าสินบน ยื้อชีวิตน้อยๆเอาไว้ ท้ายที่สุด นางกำนัลตรงหน้าจึงเข้ามาเติมเต็มตำแหน่งนางกำนัลอีกคนที่ยังเหลือว่างของเรือน เพราะนางกำนัลคนแรกที่ทางวังหลวงจัดให้นั้น ถูกสนมคนอื่นชิงตัวไปตั้งแต่สองเดือนแรกที่นางเข้าวังแล้ว

เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนด้านหน้าเป็นใคร มี่อิงจึงเตรียมจะชักเท้ากลับ

“อ้อ...ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็น ซูหนี่ว์ไฉเหรินนี่เอง” หญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยเน้นราชทินนามที่ฮ่องเต้ประทานให้อย่างจงใจ

มี่อิงจึงได้แต่ถอนหายใจ ย่อกายทำความเคารพพร้อมเตรียมใจรับมือกับความซวยของตน

 


มี่อิงที่กำลังถึงคราวเคราะห์นั้นกลับไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่นางกำลังเผชิญอยู่นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ขบวนเสด็จมุ่งหน้าไปยังบริเวณท้ายวังตามคำบัญชาขององค์ฮ่องเต้ สวนอิงฮวา คือสถานที่ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดเยี่ยมชมในช่วงวสันตฤดูเป็นอันมาก แต่เนื่องจากเป็นเรื่องที่รู้กันดีในหมู่สนม ดังนั้นหลังจากแจ้งกับขันทีไปแล้วว่าจะเสด็จไปชมสวนยามเว่ย(13.00-15.00น.) พระองค์จึงทรงเลื่อนเวลาออกไปเป็นยามเซิน(15.00-17.00น.) จึงค่อยเสด็จออกจากห้องพระอักษร เพราะพระองค์รู้ดีว่า ถ้าหากไปตรงเวลา อาจจะต้องมีเหตุบังเอิญ ได้พบเจอสนมหลายคนในสวน

“ไม่ต้องประกาศ เราต้องการไปเงียบๆ” หลังจากหันมากำชับกับหม่ากงกง จึงทรงเสด็จขึ้นเกี้ยว

 


“หากข้าเป็นเจ้า ด้วยหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ คงมิกล้าสู้หน้าผู้คนเป็นแน่” แม้น้ำเสียงผู้พูดจะหวานหูเพียงใด แต่ด้วยถ้อยคำที่บาดหูเช่นนี้ ใครได้ฟังก็มีแต่นิ่วหน้า ไม่เว้นแม้แต่โอรสสวรรค์ หย่งจื้อชะงักฝีเท้าขณะยกมือขึ้น ข้าทาสบริวาลทั้งหลายที่ตามเสด็จมารีบถอยหลังไปหลายก้าว พลางคุกเข่าลง

“ข้าล่ะให้สงสัยยิ่งนักว่าสมองของเจ้ายังมีความคิดอยู่หรือไม่ เหตุใดเจ้ายังทนใช้ชีวิตอดสูเช่นนี้ได้ หากเป็นตัวข้า...” นางแสร้งทำเสียงเหนื่อยล้าคล้ายเห็นอกเห็นใจ “อยู่ไม่สู้ตายเช่นนี้ บางทีความตายอาจจะยังช่วยคงศักดิ์ศรี ไว้ไม่ให้ผู้คนดูหมิ่นนินทา เสื่อมเสียถึงพระราชทินนามที่ฝ่าบาททรงประทานให้” พระสนมหลินผินกล่าวจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายลับตาไปแล้ว ชิงชิงน้อยจึงรีบเข้ามาพยุงมี่อิงขึ้น

“ยืนไหวไหมเจ้าคะนายหญิง” แววตาที่ทอดมองนายนั้นแสดงออกว่าเป็นห่วงจนร้อนรน

“ไหวสิ ต้องขอบคุณที่รองเข่าของเจ้า” ซูหนี่ว์ไฉเหรินกล่าวยิ้มๆ ไม่มีวี่แววโกรธเคืองเหมือนคนที่เพิ่งถูกกลั่นแกล้ง หยิบเอาที่รองเข่าส่งให้นางกำนัล

“แต่คุกเข่าถึงหนึ่งชั่วยามเต็มเช่นนี้...”

“เอาน่า” ผู้เป็นนายว่าพลางเคาะหน้าผากนางกำนัลคนสนิทอย่างเอ็นดู “เราก็เตรียมตัวมาดีที่สุดแล้ว ใครจะไปรู้ว่าข้าจะโชคร้ายมาเจอนาง เฮ้อ...”

แม้ท่านพ่อของนางจะมีตำแหน่งใหญ่โตหาใครเทียบ เป็นข้าราชบริพาลที่ซื่อสัตย์สุจริต แต่เช่นไรก็ย่อมมีศัตรู หลายครั้งนางจึงต้องพบเจอกับการกลั่นแกล้งจากสนมคนอื่นที่มาจากสกุลที่เป็นคู่อริกับสกุลเว่ย เช่นสกุลหลิน

“ตอนนี้เป็นเพราะหลินผินกำลังเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ นางจึงกล้ากลั่นแกล้งท่านรุนแรงเช่นนี้” หลินผินผู้นี้เข้าวังมาก่อนนางสามปี พึ่งจะได้รับความโปรดปรานเมื่อไม่นานมานี้เพราะว่า หลินซูหมิงพ่อของนางเป็นแม่ทัพคนสำคัญที่กำลังทำสงครามปราบปรามชนเผ่าทางทิศเหนือในขณะนี้ ทำให้นางได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผิน

“ฮ่องเต้มิได้ทรงโปรดปรานนางหรอก บิดาของนางต่างหากที่ฝ่าบาทโปรดปราน” นางลอบหัวเราะคิกคัก จากนั้นจึงพยักหน้าให้บ่าวพยุงเดินไปริมสระน้ำ ไม่รู้ตัวเลยว่าประโยคดังกล่าวได้กระทบโสตประสาทผู้ที่แอบฟังอยู่ ดวงตาดุตวัดมองนางอย่างลุ่มลึก

“แต่เหตุใดหลินผินถึงได้จงใจมาชมสวนอิงฮวาไกลถึงเพียงนี้นะเจ้าคะ แม้ว่าสวนนี้จะสวยงามก็จริง แต่กลับอยู่ไกลจากเรือนน้ำใสของนางมาก หรือว่าหลินผินจงใจจะมาหาเรื่องนายหญิงกันเจ้าคะ” ชิงชิงเอ่ยอย่างสงสัย เรื่องที่ตระกูลหลินกำลังแย่งชิงความโปรดปรานและอำนาจจากตระกูลเว่ยนั้นเป็นที่รู้กันในราชสำนัก ตอนนี้หวงเว่ยจิ้นเหอได้กลับมาประจำการที่เมืองหลวงแล้ว และทั้งยังเคยเปรยกับฮ่องเต้ว่าจะขอเกษียณอายุ แต่พระองค์ก็ยังทรงไม่อนุญาติ เพียงแต่ให้เขากลับมาอยู่เมืองหลวงเท่านั้น ตระกูลหลินที่เห็นว่าตระกูลเว่ยกำลังจะเริ่มตกต่ำ จึงได้พยายามที่จะก้าวขึ้นมาแทนที่ จากที่เคยอยู่เพียงใต้ศักดาของตระกูลเว่ยเท่านั้น

“นางไม่ลงทุนเช่นนั้นหรอก ข้าคิดว่าบางที...ฝ่าบาทอาจจะเสด็จ แต่ดูจากที่ตอนนี้นางจากไปแล้ว คาดว่าวันนี้พระองค์คงไม่เสด็จแล้วกระมัง” ว่าแล้วนางก็กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่เพราะขบวนเสด็จอยู่ห่างออกไปหลังแนวต้นไม้มาก นางจึงมองไม่เห็น

“โธ่ นายหญิง” ชิงชิงน้อยได้แต่ทอดถอนใจ นางรู้ว่านายของตนอยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบ พึงพอใจที่ได้อยู่อย่างไร้ตัวตนเช่นนี้ แต่ถึงอย่างไร นางก็ยังอยากให้มี่อิงได้พบพระพักตร์ฮ่องเต้สักครั้ง นางมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าพระองค์จะต้องโปรดปารนนายหญิงที่ทั้งงดงามและฉลาดเฉลียวของนาง

“เอาน่า ไหนๆก็ไม่มีใครแล้ว ขอข้าชื่นชมความงามของดอกไม้โดยปราศจากม่านบางๆนี้เถอะ” ซูหนี่ว์ไฉเหริ่นค่อยๆเปิดผ้าคลุม เงยหน้าขึ้นชื่นชมเกลียวกลีบดอกอิงฮวาที่กำลังร่วงลงสู่ผิวน้ำ ปกคลุมจนทั่วทั้งสระให้กลายเป็นสีชมพู


ยามได้เห็นใบหน้าของสนมในนามของพระองค์ หย่งจื้อถึงกับลอบสูดลมหายใจ ตกตะลึงไปชั่วขณะจิต วังหลังไม่เคยขาดสาวงามนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ความงามที่แสนอ่อนหวานเจือความเย้ายวนเช่นนี้ ทำให้คนที่คิดว่ามีจิตใจมั่นคงเช่นพระองค์ถึงกับสั่นไหว เมื่อตั้งสติได้ ริมฝีปากที่มักจะเม้มเป็นเส้นตรงยกขึ้นเจือแววเจ้าเล่ห์ ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นห้ามขณะสาวพระบาทไปทางนายบ่าวคู่นั้น

“งามเท่าใดคงไม่สู้สนมรักของเรา” เสียงทรงอำนาจที่ดังขึ้นทำให้นายบ่าวทั้งคู่รีบคุกเข่าลง มี่อิงอาศัยจังหวะนั้นปล่อยผ้าขาวบางลงคลุมหน้าอีกครั้ง

บ้านรั่วดันเจอะฝนโดยแท้3 มี่อิงปลงสังเวชตัวเองในใจ

“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานในขณะที่หัวคิ้มมุ่น สมองของนางกำลังประมวลผลอย่างเร็วรี่

เมื่อกี้พระองค์จะทรงทอดพระเนตรเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางหรือไม่ ไม่ควรเลยจริงๆ ไม่ควรจะเปิดผ้าคลุมหน้าออกเลย ช่างเป็นวันซวยของนางโดยแท้

ช่วงหลังมานี้เพราะเห็นว่าไม่ค่อยมีใครสนใจแล้ว นางจึงเลิกใช้ยาและแปลงโฉม เพียงแค่ใช้ผ้าคลุมหน้ายามออกนอกเรือน และโดยปกตินางมักจะออกมาพร้อมกับเชียนสุย หากเป็นรายนั้นจะต้องระแคะระคายว่ามีใครอยู่บริเวณนี้ ผู้ที่เป็นวรยุทธ์ย่อมมีประสาทหูที่ดีกว่าคนทั่วไป นางเองก็เช่นกัน แต่เพราะมัวแต่พูดคุยกับชิงชิง นางจึงไม่ทันได้ระวังตัว

ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ไร้คุณธรรมผู้นี้มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่และได้ยินสิ่งใดไปบ้าง

แม้จะเป็นวสันตฤดู...แต่ตอนนี้แผ่นหลังของนางกลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

“ลุกขึ้นเถอะ” เสียงอนุญาตนั้นเจือไปด้วยความอ่อนโยนหลายส่วน

“ขอบพระทัยเพคะ” แต่เพราะว่าเพิ่งผ่านการคุกเข่าไปสองชั่วยาม ทั้งจู่ๆก็ต้องรีบย่อกายถวายบังคม ทำให้ตอนที่กำลังลุกขึ้นถึงกับเซน้อยๆ ไม่คาดว่าวงแขนของคนตรงหน้าจะรีบปรี่เข้ามาประคองโอบกอด

นางตระหนกตกใจจนผงะถอยหลัง เผลอสติขยับตัวหนีไปชั่วขณะ ลืมสิ้นว่าอีกฝ่ายคือพระสวามี

ถูกหลายเรื่องจู่โจมทำให้สมองของนางทำงานช้าลงไปหลายส่วน ยามนี้รู้สึกได้ว่าแขนแกร่งนั้นกลับรัดแน่นขึ้นแทนที่จะคลายออก จึงทำได้เพียงแสร้งเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย ใกล้ชิดจนเนื้อแนบเนื้อเช่นนี้ กลิ่นอำพันที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก มี่อิงขมวดคิ้วยุ่งพลางพยายามนึก

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเคยได้กลิ่นหอมเช่นนี้

หย่งจื้อปรายตามองร่างน้อยๆที่พยายามเบี่ยงกายหนี คิ้วคมเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ขณะมุมพระโอษฐ์กดลงคล้ายขบขัน

“ไม่คิดว่าสนมรักจะชื่นชอบสวนอิงฮวาเช่นเดียวกับเรา เช่นนั้นก็เดินชมสวนเป็นเพื่อนเราเถอะ” พระองค์ทรงตรัสกับนางพลางใช้ลำแขนแกร่งโอบรอบเอวบางบังคับให้เดินไปด้วยกัน เหล่าบ่าวไพร่ที่เหลือเพียงคอยตามเสด็จอยู่ห่างๆ

“เอ่อ...ทูลฝ่าบาท ได้พบพระองค์ในวันนี้ หม่อมฉันปิติยินดียิ่งเพคะ” นางพยายามจะฝืนใจเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เพียงแต่หากผู้ใดมีหูคงยังพอฟังออกได้ว่า ปิติยินดียิ่ง ของนางนั้นกล่าวได้ฝืดเฝื่อนเต็มทน “เพียงแต่ว่าหม่อมฉันมิกล้ารบกวนพระองค์เพคะ เชิญฝ่าบาทเถอะเพคะ หากมีหม่อมฉันเดินไปด้วย อาจจะทำให้เสียบรรยากาศ” นางพยายามเอ่ยอย่างถ่อมตน ห่างเหินเกรงใจและเน้นย้ำว่าตัวเองนั้นอัปลักษณ์ยิ่ง ไม่คู่ควรจะชื่นชมความงามของอิงฮวาร่วมกับพระองค์

มิทราบว่าอย่างไร ประโยคหลังที่นางกล่าวคนฟังกลับรู้สึกได้ถึง ความปิติยินดียิ่ง ของนางเสียมากกว่า

หม่ากงกงที่เดินตามมาห่างๆได้แต่ขมวดคิ้ว พระสนมผู้นี้สติเลอะเลือนหรือไร ฝ่าบาททรงพระกรุณาถึงเพียงนี้แต่นางกลับบ่ายเบี่ยง

หย่งจื้อยังคงโอบเอวนางไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งยามเอ่ย

“เจ้าคงเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นก็กลับไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้เราจะไปหา”

ศีรษะของมี่อิงลั่นกึกก้องไปชั่ววูบ

“เพ...เพคะ” นางพยายามปั้นใบหน้ายิ้ม แต่อย่างไรก็ทำได้เพียงเปิดปากแยกเขี้ยว ห่างไกลจากรอยยิ้มอย่างยินดีปรีดายิ่ง

สวดเจริญพรเขาสามจบในใจ นึกปลงสังเวชตัวเองในใจ

กำลังจะย่อกายถวายบังคมลา ร่างสูงตรงหน้าก็ก้มลงมากระซิบที่ข้างหู “เราหวังว่าจะได้เห็นเจ้างดงามเช่นยามนี้”

เปรี้ยง เสียงอัสนีบาตฟาดกลางศีรษะ นางถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะกว่าจะคิดได้ว่า

อ่า...พระองค์ทรงเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางแล้ว

บัดซบยิ่งนัก!!?


---------------------------------------------

1 อิงฮวา คือ ดอกซากุระ

2 ม้าขาวกระโดดข้ามช่อง หมายถึง เวลาผ่านไปรวดเร็วดังม้าที่ห้อตะบึงผ่านช่องแคบๆ

3 บ้านรั่วดันเจอะฝน หมายถึง เคราะห์ซ้ำกรรมซัด


+++++++++++++++++++++++++++++

พาเค้ามาเจอกันแล้วนะคะ บุพเพของเรานั้น...มี่อิงดันมองว่าเป็นเวรกรรมเสียนี่ รีดเดอร์ทั้งหลายคงต้องช่วยกันลุ้นแล้วแหละค่ะ

พรุ่งนี้ไรท์มีไปสัมมนาต่างจังหวัด ตอนเย็นมีงานเลี้ยงต่อ กำหนดกลับวันอาทิตย์ แต่ยังไงจะพยายามปลีกตัวมาอัพให้ทุกเย็นนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #36960 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:14
    ชิบหาย อิงเอ๋อร์ไม่ได้กล่าวไว้แต่น่าจะคิดอยู่ในใจ 55555555 จังหวะดี๊ วงวารน้อง หลบมาได้เป็นปีๆ
    #36960
    0
  2. #35473 chuthamani (@chuthamani) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 11:37
    ฮ่องเต้เนียนนะเนี่ย555
    #35473
    0
  3. วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    โอ้ จะรอดไหม ฮ่องเต้ก็เนอะเห็นสวยเข้าหน่อยก็จะมานอนด้วยเลยนะ ทีเมื่อก่อนทำไมไม่มาหาล่ะตั้งปีกว่ส
    #32070
    0
  4. #30729 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 20:14
    โอ๊ยจะรอดไหมเนี่ย
    #30729
    0
  5. #29640 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 18:11
    ทำไมแค่นี้ก็ฟินนน
    #29640
    0
  6. #26003 Sriprathum (@Sriprathum) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 19:35
    เริ่มเข้มข้น
    #26003
    0
  7. #24099 ant-moxdy (@december32) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 02:20
    >_< ดีย์
    #24099
    0
  8. #23493 fanajaks (@fanajaks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 13:52
    โอ๊ยตายแล้ว ลุ้นแทนมี่อิง อุตส่าห์หลบได้ตั้งนาน555
    #23493
    0
  9. #21779 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 17:25
    ผ่านไปไวมาก บ้านรั่วมาก เจอมรสุมพัดหลังคากระจุย 555
    #21779
    0
  10. #21121 5 กุมภา (@noybblove) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 15:50
    มี่อิง หนูอยู่ในวัง หนูจะไม่เจอฮ่องเต้เลยคงไม่ได้นะลูก 😁
    #21121
    0
  11. #21067 KayEhEm (@kamiiiz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 03:30
    บัดซบยิ่งนัก555555555
    #21067
    0
  12. #18887 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 15:44
    หัวเราะแบบลั่นมากๆ
    #18887
    0
  13. #18779 zaran (@zaran) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:02
    เหมาะกันยิ่ง ทำไม่รู้สึกว่าเจ้าเล่ห์เสมอกัน 5555555555
    #18779
    0
  14. #18327 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    ฮ่องเต้
    #18327
    0
  15. #16720 kik-kik-saranung (@watptr45) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 11:58
    ขอบคุณครับ
    #16720
    0
  16. #16265 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 08:44
    ดวงสมพงษ์กันนะคะหนูทำใจเถอะ 555
    #16265
    0
  17. #15820 เด็กกำพร้ารัก. (@dreamza559) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:38
    ดวงไม่ดีเลยน้าา 555
    #15820
    0
  18. #11833 Hasehara_milk (@pimeda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 11:41
    ขำ55555555
    #11833
    0
  19. #9064 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:49
    555 ขำจริงๆ นะนี้
    #9064
    0
  20. #8567 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 01:47
    555 มีสบถปิดท้ายตอน ชอบนางอะ
    #8567
    0
  21. #7192 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 08:20
    ท่านหมอเวดา ==> เทวดา
    เป็นบุตรชายของทหารให้สังกัดท่านพ่อ ==> ใน
    อนุญาติ ==> อนุญาต ×2
    ข้าทาสบริวาล ==> บริวาร
    ข้าราชบริพาล ==> บริพาร
    โปรดปารน ==> ปราน
    #7192
    1
    • #7192-1 SugarSuu (@warinthornnoobom) (จากตอนที่ 7)
      12 เมษายน 2560 / 22:02
      น่าจะไปเป็นผู้ช่วยไรท์นะคะ แก้คำผิดให้ ^^
      #7192-1
  22. #7070 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 23:20
    ท่านหมอเวดา ==> เทวดา
    เป็นบุตรชายของทหารให้สังกัดท่านพ่อ ==> ใน
    อนุญาติ ==> อนุญาต ×2
    ข้าทาสบริวาล ==> บริวาร
    ข้าราชบริพาล ==> บริพาร
    โปรดปารน ==> ปราน
    #7070
    0
  23. #7069 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 23:17
    ท่านหมอเวดา ==> เทวดา
    เป็นบุตรชายของทหารให้สังกัดท่านพ่อ ==> ใน
    อนุญาติ ==> อนุญาต ×2
    ข้าทาสบริวาล ==> บริวาร
    ข้าราชบริพาล ==> บริพาร
    โปรดปารน ==> ปราน

    #7069
    0
  24. #7002 LastEnd (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:22
    รู้สึกความซวยจะรักนางจริงๆ555
    #7002
    0
  25. #6970 ตัวโกง` (@saturnteddy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 15:28
    ฮามาก 55555555 ทำไมนางเอกเราซวยอย่างนี้
    #6970
    0