[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 11 : Chapter 10 - A018

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    7 พ.ย. 61







Chapter 10 - A018





     สามปีก่อน

     "A007 มาตรวจร่างกาย" เสียงเรียกของนักวิจัยทำให้เด็กสาวเจ้าของโค้ดA007หันไปมองด้วยสีหน้างงงวย แต่ก็ยอมเดินไปแต่โดยดี เด็กสาวผมทองวัยราวๆสิบห้าปียื่นแขนไปให้นักวิจัยคนนั้นทำการเจาะเลือด แม้จะยังสงสัยว่าทำไมถึงต้องตรวจร่างกาย ทั้งๆที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเธอเพิ่งตรวจร่างกายไปแท้ๆ

     "ชั่วโมงก่อนเธอเพิ่งตรวจร่างกายไป" เด็กสาวผมสีเข้มที่นั่งอยู่กับเธอก่อนจะลุกไปเอ่ยเสียงเรียบ "ทำไมถึงต้องตรวจอีก"

     "A018 ถ้าหากไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องยุ่ง"

     "นี่ เลิกเรียกฉันว่าA018สักที ฉันมีชื่อนะ!"

     "เทเรซ่า ไม่เอาน่า" เด็กสาวผมบลอนด์หันมาปราม รู้อยู่หรอกว่าน้องเป็นคนกล้าคิดกล้าถาม แต่บางครั้งคำถามเหล่านั้นมันก็สร้างเรื่องปวดหัว

     "พาตัวA007ไปที่ห้องทดลองที่สาม แล้วก็พาA018ไปที่ห้องทดลองที่แปด"

     "ค่ะ"

     หญิงสาวนักวิจัยคนนึงเดินมาคว้าแขนเทเรซ่าในวัยสิบสามปี และไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะฉุดกระชากให้เดินไปด้วยกัน เทเรซ่าไม่ได้สนใจนักว่าคนพวกนี้จะทำอะไรกับตัวเอง อย่างไรเสียเธอก็เป็นลูกสาวของหัวหน้าแผนกวิจัยในเวลานั้น พวกเขาไม่มีทางทดลองอันตรายกับเธอแน่ นั่นคือสิ่งที่เด็กน้อยไร้เดียงสาคนนึงคิด แต่.. อย่างที่คุณก็รู้ มันไม่จริง

     "ขอบใจที่พาA018มาให้ฉัน" ด็อกเตอร์เอลิส ควินน์กล่าวกับนักวิจัยก่อนจะดึงเทเรซ่ามายืนข้างๆตัวแทน นักวิจัยคนนั้นก้มหัวให้หญิงสาวหนึ่งครั้งก่อนจะเดินออกไป "ดูนั่นสิเทเรซ่า" หล่อนชี้เข้าไปในห้องทดลองที่แปด ผ่านทางกระจกใส ซึ่งแน่นอนว่าเป็นกระจกกันกระสุ

     เด็กผู้ชายผิวสีคนนึงนอนอยู่ในนั้น ดูไม่ออกเลยว่าเขาเคยสูงหรือเตี้ย เพราะทั้งแขนและขาของเขาขาดหมด เด็กหญิงเทเรซ่าตัวน้อยขมวดคิ้ว รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา แต่ก็ยืนรอต่อไปเพื่อดูว่าแม่จะพูดอะไรต่อ

     "เราพบร่างของเขาที่โซโคเวีย หลังจากที่พวกอเวนเจอร์สสู้กันแล้วพังทั้งเมือง หนึ่งในนั้น.. มีพ่อของลูกด้วยนะเทเรซ่า" มือบางวางลงบนหัวเด็กสาว "สืบรู้ว่าเด็กคนนั้นชื่อชาร์ลี สเปนเซอร์ เพิ่งเรียนจบด้านวิศวะคอมฯ ก็เลยมาหาประสบการณ์ชีวิต เที่ยวนอกประเทศ ทำนองนั้น เขาเลือกมาโซโคเวียเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ น่าเสียดายที่โดนเมืองหล่นทับจนเหลือชิ้นส่วนแค่นี้ซะก่อน"

     "แม่จะทำอะไรกับเขา"

     "จะมอบแขนกับขาใหม่ให้กับเขา ในฐานะมนุษย์ทดลอง" แววตาของเอลิสเต็มไปด้วยความวิปลาสที่เด็กน้อยยังมองไม่ออกในตอนนั้น เธอเห็นแค่เพียงอีกความรู้สึกของคนเป็นแม่ เธอเห็นความภาคภูมิใจในแววตาของหญิงสาว "เป็นอย่างที่อัลตรอนนั่นคิด โลกจะสงบสุขไม่ได้หากทุกคนยังมีอิสระภาพ พวกเขาก้มหัวให้ความกลัว ไม่ใช่ความรัก"

     "แต่.."

     "เขาต้องการช่วยเหลือคน และเขาจะได้ช่วยแน่"

     "แต่เขา.."

     "เทเรซ่า ลูกเองก็อยากเห็นโลกที่ดีกว่าตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?"

     เด็กสาวเงียบไป ใจรู้สึกว่าไม่ถูกที่จะทำให้ทุกคนหวาดกลัว มันไม่ใช่เรื่องดี

     แต่..

    "ค่ะ"

    พูดได้แค่เพียงเท่านั้นเอง






     หนึ่งปีต่อมา

     [ตัวทดลองที่ A018หายตัวไป! ขอย้ำ! มีตัวทดลองหลุดหายไป!]

     เทเรซ่าวัยสิบสี่ปีถอนหายใจอย่างหงุดหงิดขณะนั่งรื้อเอกสารในห้องเก็บเอกสารของสถานีวิจัยแห่งนี้ รอบๆตัวมีนักวิจัยที่เฝ้าห้องเก็บเอกสารนอนระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด แน่นอนว่าเป็นฝีมือของเธออย่างไม่ต้องสงสัย

     "ในที่สุด" เด็กสาวยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจก่อนจะหยิบแฟ้มของ ไลล่า เพพอท ออกมาจากลิ้นชัก เมื่อเปิดไปที่หน้าแรกกล่าวถึงประวัติทั่วๆไปของไลล่า เด็กสาวผมทองหมายเลขA007ที่ถูกนำไปทำการทดลองเมื่อหนึ่งปีก่อน เด็กสาวที่เทเรซ่ารักมากราวกับพี่สาวแท้ๆ เด็กสาวที่หายไปหนึ่งปีเต็ม ไม่กลับมาจากห้องทดลองตั้งแต่วันนั้น

     เธอไม่ได้สนใจมากนักเกี่ยวกับเนื้อหาภายในนั้น เพียงแค่พลิกไปเรื่อยๆเพื่อค้นหาสถานะหรือสถานการณ์ของอีกฝ่ายในตอนนี้

     แล้วก็เจอ

     เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูถูกพังเข้ามาด้วยฝีมือของทหารติดอาวุธครบมือ

     เข้าทำการทดลองครั้งสุดท้าย ปี 20XX

     "ปีที่แล้ว..?"

     "A018! ยกมือขึ้นแล้วลุกมานี่เดี๋ยวนี้!"

     สถานะ : เสียชีวิตเนื่องจากผลการทดลองล้มเหลว ถูกนำไปกำจัด

     เทเรซ่ารู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หัว มันชาไปหมดจนเผลอทำแฟ้มร่วงหลุดมือ ไม่รู้สึกเจ็บแม้กระทั่งตอนที่ถูกเครื่องช็อตไฟฟ้าอย่างแรงช็อตเข้าที่ร่างกายจนหมดสติ

     เสียชีวิตเนื่องจากผลการทดลองล้มเหลว ถูกนำไปกำจัด

     เสียชีวิตเนื่องจากผลการทดลองล้มเหลว ถูกนำไปกำจัด

     เสียชีวิตเนื่องจากผลการทดลองล้มเหลว ถูกนำไปกำจัด

     ประโยคนั้นเป็นสิ่งเดียวที่หลอนอยู่ในหัวเทเรซ่าตลอดหลายวันหลังจากนั้น

     คนเดียวที่เธอนับญาติด้วยในสถานวิจัยแห่งนี้ตายแล้ว

     คนที่สัญญาว่าวันนึงจะหนีไปด้วยกัน

     เพี๊ยะ!

     เสียงเนื้อกระทบกับเนื้อทำให้คนอื่นๆที่นั่งอยู่ในห้องอาหารหันมามอง แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น พวกเขาหันไปสนใจธุระของตัวเอง เทเรซ่ายังคงไม่รู้สึกอะไร เธอหันไปมองแม่บังเกิดเกล้าที่ยืนอยู่ตรงนี้น มองมาด้วยสายตาโกรธเคืองราวกับเธอไม่ใช่ลูก

     "หยุดทำตัวงี่เง่าสักที เทเรซ่า"

     "ไลล่าเป็นเหมือนพี่สาวหนู"

     เพี๊ยะ!

     หน้าของเทเรซ่าหันไปตามแรงตบอีกครั้ง

     "ฉันมีลูกแค่คนเดียว แกไม่มีพี่ ไม่มีน้อง ไม่มีใครที่ไหนทั้งนั้น!"

     "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แม่กลายเป็นผู้หญิงไร้หัวใจแบบนี้"

     เพี๊ยะ!

     และอีกครั้ง..

     เทเรซ่ารู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก เธอไม่ได้พูดอะไร ไม่แม้แต่จะหันไปสบตาผู้หญิงตรงหน้าด้วยซ้ำ

     "จะมีหัวใจไปเพื่ออะไรเทเรซ่า หากมันเป็นจุดอ่อน"

     "แม่ไม่เคยรักใครเลย"

     "ใช่ ฉันไม่เคยรักใครเลย"

     "แม้แต่หนูเหรอ..?"

     คำพูดที่ฟังดูคาดหวังของเด็กสาววัยสิบสี่ทำให้คนเป็นแม่นิ่งไปครู่นึง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

     "ใช่เทเรซ่า แม้แต่แก ฉันก็ไม่เคยรัก!"

     เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอสองเบ้าตา

     เทเรซ่ากัดฟันแน่น พยายามไม่ร้องไห้

     แม่พูดจริง

     หล่อนพูดความจริง หล่อนไม่เคยรักเธอ

     "เตรียมตัวซะ อีกสามวันแกจะได้รับภารกิจลอบสังหารรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของอังกฤษ ถ้าหากงานพลาด แกได้ตายตามไลล่าไปแน่!"

     ว่าจบเอลิสก็เดินกลับห้องทำงานไป เทเรซ่าแค่นหัวเราะ ปาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม

     เธอเริ่มหัวเราะ ขณะที่ร้องไห้ไปด้วย

     หัวเราะให้กับชะตากรรมอันน่าสมเพชของตัวเอง

     เทเรซ่า เด็กสาววัยสิบสี่ปี ไม่เหลือความหวังที่จะดำรงชีวิตอยู่ แต่ก็ยังไม่อยากตาย

     เธอยังอยากอยู่ต่อไป

     "เฮ้ เธอโอเคไหม" เด็กหนุ่มผิวสีคนนึงเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามของเธอ ปากกำลังกัดแอปเปิ้ลอยู่ เทเรซ่ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ไม่แน่ใจนักว่าเขาเป็นใคร จนอีกฝ่ายยื่นมือมาตรงหน้าเธอ "ชาร์ลี สเปนเซอร์ ยินดีที่ได้รู้จัก"






     ปัจจุบัน

     อยู่ๆเทเรซ่าก็คิดถึงเรื่องราวในตอนนั้นออก เด็กหนุ่มที่ชื่อชาร์ลี สเปนเซอร์ แต่เขาคือคนเดียวกับปีศาจตรงหน้าเธอจริงๆเหรอ?

     "ฉันไม่รู้จักเธอ" เขาว่าในขณะที่เธอมองสำรวจเขา ดวงตาแดงก่ำอาจเพราะเลือดคลั่ง ผิวหนังซีดขาว มองไม่ออกเลยว่าเคยเป็นเด็กหนุ่มผิวสีมาก่อน ศีรษะโล้นไม่มีผมแม้แต่เส้นเดียว ทุกอย่างคงเกิดจากสารเคมี

     "ชาร์ลี นี่ฉันเอง A018 เทเรซ่า ควินน์"

     "ฉันบอกว่า.. ฉันไม่รู้จักเธอ!"

     แรงกดของแขนทั้งหกบนร่างกายของเธอทำให้เทเรซ่ารู้สึกเจ็บไปทั้งตัว หากเขาออกแรงมากกว่านี้หรือออกแรงดึง ร่างกายเธออาจจะฉีกขาดออกจากกันได้

     "ชาร์ลี ฉันไม่อยากทำร้ายนายนะ"

     ตู้ม!

     ร่างของชาร์ลีลอยกระเด็นไปไกลเมื่อไอรอนแมนแงะลิฟต์ออกมาแล้วยิงไปที่เขา

     "เอ่อ.. โทษนะ แต่นั่นตัวอะไร?"

     ไม่ทันได้ตอบ ชาร์ลีในสภาพราวกับสัตว์ประหลาดกระโดดเข้าไปหาโทนี่อย่างรวดเร็ว ในวินาทีนั้น ดวงตาของเทเรซ่าเปลี่ยนเป็นสีแดง ชาร์ลีลอยคว้างอยู่ในอากาศ เช่นเดียวกันกับที่โทนี่ เธอ ศพแถวนั้น และสิ่งของต่างๆลอยขึ้นจากพื้น ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง

     "อย่าทำร้ายเขา คุณสตาร์ค"

     "ที่ฉันเห็นอยู่คือมันจะทำร้ายฉันนะ ไม่ใช่ฉันเลย"

     "ขอฉันลองอะไรหน่อย" เธอบอกเขา โทนี่พยักหน้ารับแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ ทุกอย่างร่วงลงสู่พื้น ยกเว้นชาร์ลี เด็กสาวเดินเข้าไปหาเขา หยุดตรงหน้าปีศาจน่ารังเกียจนั่น ก่อนจะหลับตาลง พยายามใช้สมาธิทั้งหมดกับมัน "เป็นนายเมื่อสองปีก่อน ชาร์ลี สเปนเซอร์ที่ฉันรู้จัก -- กลับไปเป็นนายคนนั้น"

     "โทษนะ เมื่อกี้พูดว่า.. ชาร์ลี สเปนเซอร์?" โทนี่แกะหน้ากากออก มองไปที่ปีศาจตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ สีผิวของเขาเริ่มกลับมามีสีอีกครั้ง ดวงตาเปลี่ยนไปเป็นสีเดิม แขนหดกลับเข้าไปในร่างกาย เหลือเท่าคนปกติ แล้วก็ล้มพับลงไปบนพื้น "ฉันเจอแม่เขาครั้งนึง เธอบอกว่าเขาตายแล้ว ในโซโคเวีย ตอนเราสู้กับอัลตรอน และเธอโทษฉัน"

     "ชาร์ลียังมีชีวิตอยู่ ในฐานะตัวทดลองของแม่"

     เทเรซ่าลดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆเขา อีกฝ่ายค่อยๆขยับตัวก่อนจะลืมตาขึ้น

     "ไง?"

     "เธอ.."

     "จำฉันได้ไหม?"

     "ทำไมจะไม่ล่ะ A018 เทเรซ่า"

     "เอ่อ.. ไม่อยากขัดจังหวะเพื่อนเก่าหรอกนะ" โทนี่กระแอม "แต่เราต้องช่วยวิชั่น"

     "ใช่ เราต้องช่วยวิชั่น" เทเรซ่าลุกขึ้น ดึงชาร์ลีให้ลุกขึ้นด้วย

     "ไปด้วยกัน เสร็จธุระที่นี่เราจะพานายไปส่งแม่" ไอรอนแมนกล่าว แตะหน้ากากให้ลงมาปิดหน้าอีกครั้

     "สถานการณ์เป็นไงบ้าง โรมานอฟ แวนด้า" เทเรซ่าถามผ่านเครื่องมือสื่อสารของเธอ ก่อนจะหันไปมองโทนี่ "แล้วคุณมาได้ไง"

     "ก็หนีมาช่วย" โทนี่ไหวไหล่

     [ไม่ดี.. ไม่ดีแน่] เสียงของนาตาชาฟังดูลนลานกว่าปกติ [แวนด้าแย่แล้ว!]

     "รีบไปเถอะ" ไอรอนแมนกล่าวขณะเปลี่ยนไปเดินนำลูกสาวของตัวเองเพื่อความปลอดภัย

     [เกิดอะไรขึ้นกับแวนด้า] สตีฟถาม

     [ฉันช่วยโรมานอฟลงมาไม่ได้ แล้วก็ช่วยวิชั่นออกมาจากกรงไม่ได้ แถมตัวประหลาดพวกนี้.. มันไม่ยอมตาย! มันอึดมากเลย]

     "แวนด้า ใจเย็นไว้ ฉันกำลังไป" เทเรซ่าบอก "คุณลุงไอรอนแมนก็มาด้วย"

     [พวกเราลงไปช่วยไม่ได้] ปีเตอร์บอก [ลิฟต์เสีย ไม่ขยับเลย]

     [รีบหน่อยก็ดี พวกนั้นจะแห่กันมาแล้ว] สก็อตว่าบ้าง

     "พวกspide ถูกทดลองจนแขนขายาวเท่ากัน มีหลายข้างเหมือนแมงมุม" ชาร์ลีกล่าว สายตาสอดส่องไปรอบๆอย่างระมัดระวัง "อึดที่สุดเท่าที่เคยถูกสร้างมา"

     "แปลกดี ปกติไฮดร้าสร้างทหาร รอบนี้สร้างปีศาจ"

     "ที่พวกคุณกำลังจะเจอ ไม่ใช่ปีศาจที่น่ากลัวที่สุดที่เอลิส ควินน์เคยสร้างมาหรอก"

     "ทนไว้นะแวนด้า" เทเรซ่ารีบเร่งฝีเท้าอย่างหงุดหงิด ไม่ได้โฟกัสกับสองคนข้างหลังมากนัก

     [รีบมาทีเถอะ ขอร้องล่ะ! ฉันกลัว..]

     เสียงของแวนด้าดูสั่นกว่าปกติ และนั่นทำให้โทนี่เริ่มหงุดหงิดบ้าง

     "เร็วเถอะ ช่วยไม่ทันคลินท์ฆ่าเราตายแน่"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #258 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:43

    นางเอกเทพมากก

    #258
    0
  2. #57 J.Cecille (@firmamento) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 10:13
    อินฟินิตี้สโตนของเทเรซ่าโหดเว่อ
    #57
    1
    • #57-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 11)
      28 มีนาคม 2561 / 18:21
      เนาะ โหดเว่อออ จริงๆไม่อยากให้มันเว่อแต่ดูจากอินฟินิตี้สโตนก้อนอื่นๆแล้วแบบ อืม.. ต้องเว่อบ้างละแหละ
      #57-1
  3. #55 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 20:34
    เราก็ว่าทำไมชื่อคุ้นๆ ไรท์มาเเล้วดีใจค่า
    #55
    1
    • #55-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 11)
      28 มีนาคม 2561 / 18:20
      เนาะ ชื่อคุ้นนนนนนๆ
      #55-1