[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 20 : Chapter 18 - Heart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    7 พ.ย. 61







Chapter 18 - Heart




     "ปีเตอร์.." เทเรซ่าเรียก หลังจากตามหาเขามาเกือบชั่วโมง ปีเตอร์มานั่งอยู่บนดาดฟ้า ดูเครียด เจ็บปวด แล้วก็หวาดกลัว เหมือนเด็กคนนึงที่กำลังหลงทางและไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี "คือ.." เด็กสาวยืนมองแผ่นหลังที่เจ็บปวดของเขาที่ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ อยู่ๆร่างกายก็เริ่มสั่นเทา "ฉันขอโทษ.. ขอโทษจริงๆ"

     ไม่มีคำตอบอะไรกลับมา ปีเตอร์ไม่ได้โกรธอะไร แต่เขากำลังกลัว กลัวมากจนไม่อาจเหลือที่ว่างไว้ให้ความรู้สึกที่ว่าเขาควรตระหนักได้ว่าเธอเองก็หวาดกลัวพอๆกับเขา เขามองลงไปด้านล่าง แค่ทิ้งน้ำหนักผิดอาจจะพลัดตกลงไป แต่ก็อย่างที่คุณน่าจะรู้ ตึกแค่สองชั้น สไปเดอร์แมนคงไม่ตายหากตกลงไป

     แสบไปหมด.. นั่นคือความรู้สึกเดียวของเธอ

     แสบจากทั้งในอก และที่ขอบตาอันร้อนผ่าว

     "ขอฉัน.. อยู่คนเดียวก่อนนะ"

     คำพูดสั้นๆของเขาทำให้เธอกลืนคำพูดทุกอย่างลงไป เดินลงไปจากดาดฟ้า ทันทีที่ก้าวพ้นประตู น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม เทเรซ่าทรุดลงไปนั่งบนพื้น ร้องไห้อย่างเจ็บปวด โดยที่อีกคนที่อยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นไม่รู้เลย

     "เฮ้" และนี่เป็นอีกครั้ง..

     อีกครั้งจากกี่ครั้งแล้วไม่รู้ ที่เขามายืนตรงหน้าเธอ

     "เทเรซ่า.."

     "เขาเกลียดฉันแล้วใช่ไหม สตีฟ"

     คำพูดของเธอทำให้ฮีโร่ขวัญใจสาวๆอย่างกัปตันอเมริกาถึงกับขมวดคิ้ว

     ใคร..?

     "ฉันเป็นเหตุผลให้แม่จับป้าเมย์ไป ป้าของเขา -- เขาคงเกลียดฉันแล้ว"

     "ไม่มีใครเกลียดเธอลงหรอก" กัปตันอเมริกาตอบพลางดึงตัวเธอให้ลุกขึ้น แล้วกอดเอาไว้ "เด็กสไปเดอร์แมนนั่นรู้ถึงความเสี่ยงนี้ดี และเขาเลือกที่จะแลกโดยการมาด้วย เขาอาจเจ็บปวด อาจกลัว แต่เขาไม่เกลียดเธอหรอก"

     "ถ้าวันนึงฉันก่อเรื่อง -- พังชีวิตพวกคุณเหมือนที่ทำกับคนอื่นๆ คุณจะเกลียดฉันไหม"

     เธอไม่ได้กอดเขาตอบ

     เทเรซ่าดูเหมือนเด็กที่หวาดกลัวและเสียใจจนขาดสติสำหรับเขา สตีฟคว้าไหล่เธออย่างใจเย็น ดึงออกห่างจากตัว แล้วย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากับเธอแม้ว่าส่วนสูงจะไม่ได้ต่างกันมากนัก จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีหม่นที่เจ็บปวดจนเขาอยากจะร้องไห้ตาม "เทเรซ่า ฟังฉันนะ" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างใจเย็น "ต่อให้ต้องทรมานเจียนตาย แขนขาจะขาดหรือต้องตายจากไป ฉันก็จะไม่โกรธไม่เกลียดเธอ" เขาพยายามพูดช้าๆ เพราะรู้ว่ามันทำให้เธอฟังเขามากกว่าการสติแตกใส่กัน "ถ้าหากฉันจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น นั่นก็เป็นเพราะเสียใจที่ปกป้องเธอได้ไม่ดีเท่าที่ควร เข้าใจไหม"

     "ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้ สตีฟ"

     คำถามของเด็กสาวทำให้สตีฟใจสั่นไปวูบนึง เขาชอบเธอนะ ชอบเธอมากจริงๆ แต่ก็แอบกลัวอยู่ลึกๆว่าหากตอบออกไปแบบนั้น เขาจะเสียเธอไป

     "เธอไม่รู้จริงๆเหรอ"

     "...ฉันไม่คิดว่าตัวฉันมีค่ามากพอสำหรับความรู้สึกที่คุณมอบให้"

     เทเรซ่ากล่าวออกไปตามตรง ไม่มีวี่แววของการประชดประชันในแววตาและน้ำเสียง

     เธอคิดแบบนั้นจริงๆ

     "ฉันใกล้ตายสตีฟ ใกล้มาก.."

     "เทเรซ่าได้โปรด.. อย่าพูดแบบนั้น"

     "ฉันรู้สึกมาได้สักพักแล้ว ว่าชีวิตของฉัน คงเหลืออีกไม่มากแล้ว" มือบางเลื่อนขึ้นไปทาบบนอกซ้ายที่แสบร้อนไปหมด "ต่อให้แม่ไม่ฆ่าฉัน ต่อให้ธานอสมาไม่ถึง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ร่างกายนี้คงทนกับอินฟีนิตี้สโตนได้อีกไม่มากแล้ว"

     "รู้ไหมอะไรน่าเจ็บปวดไปกว่าการรักใครสักคนแล้วไม่ได้รับความรักกลับมา"

     สตีฟยิ้มเศร้าๆ เขาไม่เคยรู้สึกอยากร้องไห้เท่านี้มาก่อนในชีวิต ถ้าไม่นับรวมกับตอนที่เขาสูญเสียคนในครอบครัวไป

     "การรักใครสักคน รับรู้ว่าเขาเองก็มีความรู้สึกบางอย่างกับเรา ไม่อยากสูญเสียเขาไป แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะรักษาเขาไว้เลย"

     "รู้ไหมสตีฟ อะไรเจ็บกว่าการมีความรู้สึกให้ใครสักคนแต่เขาเพิกเฉย"

     น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มของเด็กสาวผู้อับโชค

     "การรู้ว่าเขารักเรา แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างเขาได้"

     เธอรู้.. เธอทำให้เขาเจ็บปวด

     เธอทำให้ปีเตอร์เจ็บปวด

     และอาจทำให้โทนี่เจ็บปวดด้วยในอนาคต

     "ฉันอยู่ข้างๆคุณไม่ได้ แต่ก็อยู่ห่างจากคุณไม่ได้เหมือนกัน"

     "...ความรักเนี่ย" สตีฟหัวเราะในลำคอ ดึงเด็กสาวเข้าไปกอดเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปต่อหน้าเขา "เจ็บปวดจังเลยนะ"






     "บอกผมหน่อยได้ไหมว่าคุณร้องไห้ทำไม" คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากของวิชั่นที่ยืนโอบบ่าแวนด้าเอาไว้ ทั้งสองกำลังลอบมองคนสองคนที่มีความรู้สึกต่อกันมากขนาดนั้นกอดกันและร้องไห้ นั่นทำให้แวนด้าเจ็บปวดตามไปด้วย "เทเรซ่าทนได้อีกไม่มาก เป็นเรื่องจริง เรื่องจริงที่พวกเขาทั้งคู่ควรจะรู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้ว"

     "ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ" เสียงของแวนด้าแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "ไม่มีทางอื่นที่เทเรซ่าจะ.."

     "อาจจะมี หรืออาจจะไม่ ผมไม่รู้"

     "เธอก็แค่เด็กคนนึง.."

     "ต้องมีสิ" นาตาชา โรมานอฟที่แอบมองสองคนนี้อยู่อีกทีเดินเข้ามาแล้วกล่าว "หมอแปลกต้องช่วยเราได้แน่ แต่กว่าจะถึงตอนนั้น เราจะต้องไปหาฝ่าบาทที่วากานด้าก่อน"

     "ถามจริงๆนะ จุดประสงค์ของการไปวากานด้าในครั้งนี้คืออะไรกันแน่"

     แวนด้าถาม เธอหยุดร้องไห้แล้ว

     "กษัตริย์ทีชาลาอยากพบเทเรซ่า แล้วก็อยากจะคุยเรื่องสนธิสัญญานั่น" นาตาชาถอนหายใจยาว "เขาอยากเซ็นเอกสารเพื่อขอยกเลิกสนธิสัญญาที่พ่อเขาเป็นคนสร้างเอง แต่จะทำอย่างนั้นได้ เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่ารัฐบาลผิด"

     "ต้องเปิดโปงเอลิส ควินน์และรัฐมนตรีรอสส์"

     "ใช่ และนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย"

     "คุณคงได้ปล่อยข้อมูลลงอินเตอร์เน็ตอีกรอบแล้วล่ะ นาตาชา" แวนด้ายิ้มเจื่อนๆ "แต่.. คราวนี้คนที่จะได้รับผลกระทบก็คือเทเรซ่า"

     "เราจะต้องผ่านมันไปได้แน่ แต่ก่อนหน้านั้น ที่เราต้องทำคือจัดการตัวทดลองพวกนั้น เข้าไปให้ถึงตัวเอลิส ควินน์ให้ได้ -- วิชั่น นายต้องเข้าไปในห้องเก็บความลับของพวกเขา แฮ็กเรื่องเลวๆที่รัฐบาลทำไว้เอามาเผยแพร่ให้ได้ เราต้องรีบจบสงครามนรกนี่สักที"






     "เฮ้"

     ปีเตอร์สะดุ้งโหยงก่อนจะหันไปมองตามต้นเสียง คนที่มาทักเขา(ซึ่งนั่งแยกอยู่ส่วนท้ายสุดของเครื่องบินส่วนตัวตามลำพัง)คือแวนด้า แม็กซิมอฟหรือที่รู้จักกันในนามสการ์เล็ตวิช เธอระบายรอยยิ้มอ่อนๆออกมา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเขาโดยไม่ขออนุญาตก่อน

     "ป้านายจะไม่เป็นไร"

     คำพูดของเธอทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตัว ว่าที่ผ่านมาทำให้คนอื่นๆเป็นห่วงมากขนาดไหน

     สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่มีวี่แววของคนอื่นๆนอกจากแวนด้าเลย

     "เทเรซ่านั่งอยู่กับคนอื่นๆข้างหน้า อยากไปร่วมไหม?"

     "ไม่ล่ะ" ปีเตอร์ยิ้มเจื่อนๆ "เธอโอเคไหม"

     "ถ้าเอาความจริงก็.. ไม่ เธอไม่โอเคหรอก" หญิงสาวพิงหลังลงกับพนัก หลับตาลง "เธอโทษตัวเอง ว่าเมย์ถูกจับไปเพราะเธอ และคิดว่านายคงไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว"

     "อะไรนะ? ไม่--"

     "ฉันรู้ปีเตอร์" แวนด้าแทรก หันมาสบตาเขา "แต่นายทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น -- ซึ่งไม่ใช่ความผิดนายเลย นายแค่กำลังหวาดกลัว ฉันเข้าใจ -- ทุกคนเข้าใจ"

     "ตลกดีนะ"

     คำพูดของเขาทำให้เธองุนงง เงียบไป

     "ผมปากดีกับเธอสารพัด บอกว่าจะดูแล จะปกป้อง จะทำนู่นทำนี่ให้ แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จสักอย่าง" ปีเตอร์เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง บนหมู่เมฆ และตระหนักว่าเขามันก็แค่เด็กผู้ชายที่ไม่เอาไหนคนนึง "เหมาะแล้วที่กัปตันโรเจอร์สคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆเธอ คอยดูแลเธอ"

     "...."

     "คุณเองก็คงคิดแบบนั้น ใช่ไหม"

     "...ฉันไม่รู้จักนายปีเตอร์ และใช่ ฉันคิดว่าเขาดูแลเธอได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายไม่เหมาะสมนะ" แวนด้าสบตาเขา เธอหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ "ไม่รู้สิถ้าพูดถึงการปกป้องดูแล สตีฟทำได้ดี เขาโตเป็นผู้ใหญ่ มีวิธีคิดและจัดการเรื่องต่างๆได้ดี แต่.. ถ้าพูดถึงเรื่องของนายและเทเรซ่า มันคือการเติบโตไปด้วยกัน"

     "รู้ไหม ผมเคยคิดแบบนั้น"

     แววตาของเขาวูบไหว ขอบตาเริ่มแดงก่ำ

     "แต่ยิ่งรู้จักเธอมากขึ้นเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกเหมือนเราห่างกันออกไปทุกที" หญิงสาวจ้องมองเขาที่เบือนหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง "แผลของเธอ ความเจ็บปวดของเธอ มันมากเกินกว่าที่ผมจะช่วยอะไรได้ ผมอยากจะกุมมือเธอไว้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร อยากเป็นคนที่เธอทิ้งตัวด้วยได้อย่างสบายใจ แต่.. คนที่เธออนุญาตให้เข้าไปอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ผม"

     "เทเรซ่ามีพื้นหลังที่เจ็บปวด นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำใจยอมรับให้ได้" แวนด้าเอ่ย พูดกันตามตรง หากเธอเป็นเทเรซ่า แล้วพบเจอเรื่องร้ายมามากขนาดนั้น เธอคงไม่สามารถเป็นเทเรซ่าในวันนี้ได้ "เธอถูกทรยศครั้งแล้วครั้งเล่า ผิดหวังไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ถูกทำร้ายจากทุกคนที่ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เธอเคยเชื่อใจ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอมีกำแพงที่หนากว่าคนอื่นๆ และทำให้นายรู้สึกว่ามันสูงเกินกว่าจะข้าม ไม่แปลกเลย" เขาหันกลับมามองหน้าเธอ "ถ้าหากนายอยากจะเป็นใครคนนั้นจริงๆ นายต้องเตรียมใจที่จะเจ็บปวด"

     "เตรียมใจที่จะเจ็บปวด"

     ปีเตอร์ทวนคำนั้นขณะมองสบตากับแวนด้า

     "เด็กๆ มีเรื่องจะมาบอกน่ะ" แซมที่เพิ่งเดินมาจากส่วนหน้าของเครื่องบินกล่าว มองพวกเธอสองคนสลับกันไปมา "ไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม?"

     "ไม่นี่ มีอะไรเหรอ แซม" หญิงสาวหันไปส่งยิ้มให้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอลุกขึ้น เดินไปเทน้ำเปล่าจากบาร์เล็กๆโซนท้ายเครื่องมาดื่ม

     "เราจะแวะวากานด้าแค่แปปเดียวเท่านั้น" หนุ่มผิวสีบอก "แค่ให้เทเรซ่า กัปตัน โทนี่ แล้วก็นาตาชาลงไปคุยธุระให้เสร็จ หลังจากนั้นจะมุ่งหน้ากลับนิวยอร์กทันที"






     "ฝ่าบาท" โทนี่เป็นคนแรกที่ทักขึ้นมาทันทีที่ก้าวเท้าลงจากเครื่องบิน "เป็นเกียรติมากที่พระองค์มายืนรอต้อนรับ"

     "ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังรีบ" ทีชาลาเอ่ย มองไปที่เด็กสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม "เลขาของผมจะพาพวกคุณไปที่ห้องประชุม แต่ตอนนี้.. ขอคุยกับเทเรซ่าตามลำพัง"

     "แต่.."

     "สตีฟ" เด็กสาวยกมือขึ้นแตะแขนเขาเบาๆ เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนที่เธอจะเดินตามพระราชาของวากานด้าไปตามทาง เธอเคยได้ยินมาตลอดว่ามันเป็นประเทศที่งดงามและอุดมสมบูรณ์ แต่ไม่คิดว่าจะสวยงามถึงขนาดนี้ "ฉันวางตัวกับกษัตริย์ไม่ถูกหรอกนะคะ" เธอเอ่ย เขาหัวเราะเบาๆ "แต่.. พระองค์มีธุระอะไรกับฉันเหรอ?"

     "เรียลลิตี้สโตน" คำตอบของกษัตริย์แห่งวากานด้าทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบบนหัวใจขึ้นมา "อันตรายมากที่มันยังคงอยู่ในหัวใจ เทเรซ่า หากวันใดที่ใช้พลังมากเกินไป มันจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ"

     "แล้วฉันทำอะไรได้"

     "แล้วถ้าผมบอกว่าผมสามารถเอามันออกมาให้ได้ล่ะ"

     ทีชาลาพาเธอมาหยุดที่ระเบียง สายตาของเขามองมาที่เด็กสาวราวกับจะยืนยันคำพูดนั้น

     "ฉันไม่เคยอยากมีมันอยู่แล้ว"

     "เทเรซ่า คิดให้ดีก่อน" ชายหนุ่มผิวสีบอกอย่างใจเย็น "ที่ผ่านมา.. มันอยู่ในหัวใจมาตลอดหลายปี ผมไม่รู้ว่ามันจะมีผลกระทบอะไรบ้างกับการที่เอามันออกมา เพราะในหลายๆครั้งเธอก็ต้องยอมรับว่า เธอรอดมาได้ก็เพราะมัน"

     "จะบอกว่า.. ถ้าฉันเอามันออกมา ฉันอาจตายงั้นเหรอ?"

     ถึงเธอจะรู้ตัวมาตลอดว่าเรียลลิตี้สโตนกำลังจะฆ่าเธอ แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะตายในตอนนี้

     เทเรซ่ารู้สึกได้ว่ามือของเธอกำลังสั่น

     นึกอยากให้สตีฟหรือใครสักคนมายืนอยู่ตรงนี้ด้วย

     "ผมหาแฟ้มการทดลองของเธอมาได้ เทเรซ่า" ทีชาลากล่าว "ถูกฝังอินฟินิตี้สโตนไว้ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน หลังจากนั้นมีการทดลองสารพัดเกิดขึ้น เธอควรจะตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าหกครั้ง เพราะการทดลองหลายๆครั้ง.. น่ากลัวมาก" เขากระแอมนิดหน่อย ราวกับว่ามันช่างเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเสียเหลือเกิน "เธออาจรอดมาได้เพราะมันช่วยเปลี่ยนความจริงให้ ถ้าเอาออกไปได้ อาจไม่มีอะไรเหมือนเดิม"

     "แล้วถ้าฉันไม่เอามันออกมา.."

     "ถ้าไม่เอามันออกมาภายในหนึ่งปี มันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจเธอ และจะเอามันออกมาไม่ได้อีก" คำพูดนั้นทำให้เทเรซ่ารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคอเธอไว้ กลืนไม่เข้า คายไม่ออก "อยากให้ลองคิดดูดีๆเกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ในระหว่างนี้ หรือหากตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เอาออก พยายามใช้มันให้น้อยที่สุด"

     "ฉันไม่เข้าใจ.."

     "ถ้าหากมันฝังอยู่ภายนอกแบบวิชั่น ยังมีความเป็นไปได้ที่จะเก็บมันไว้อย่างปลอดภัย จะบอกว่ายังไงดี" เขาเองก็ดูกลัดกลุ้มไม่ต่างจากเธอ "ระบบร่างกายของเขาต่างจากเธอ วิชั่นถูกสร้างขึ้นจากเครื่อง และถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเธอหลังจากถูกทดลองมาเป็นร้อยครั้งจะมีมากพอๆกับวิชั่น แต่ข้างในไม่ได้ถูกทดลองไปด้วย -- หัวใจไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนแขนขา เทเรซ่า มันมีความเสี่ยงที่จะถูกทำลายได้ง่ายมาก"

     คำพูดของเขาทำให้เธอเงียบไป เทเรซ่าหลับตาลงครุ่นคิด สายลมเย็นๆที่พัดผ่านหน้าไปไม่ได้ช่วยให้คิดอะไรออก ถ้าหากยังเก็บมันไว้ มันจะฆ่าเธอแน่ๆ แต่ถ้าหากว่าเอาออกไป.. มันจะมีอะไรเปลี่ยนหรือเปล่า? หากว่าเธอไม่ใช่ผู้ครอบครองเรียลลิตี้สโตนอีกแล้ว หากว่า..

     "มันก็ยังมีความเป็นไปได้อีกทางนี่ ฝ่าบาท"

     เสียงของใครอีกคนที่อยู่ๆก็ดังขึ้นมาทำให้เทเรซ่าสะดุ้งเฮือก ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วห้นไปมอง เขา.. ภารกิจที่แม่ส่งเธอมาทำยืนอยู่ตรงนั้น กำลังเดินเข้ามาหา

     "บาร์นส์.."

     "เรียกว่าบัคกี้ก็ได้ เพื่อนสตีฟก็เหมือนเพื่อนฉัน" อีกฝ่ายระบายยิ้มบางๆให้พลางส่งมือมาเช็คแฮนด์ด้วย "ยินดีที่ได้พบตัวจริงสักทีนะ เทเรซ่า"

     "หมายความว่ายังไง ความเป็นไปได้อีกทาง" ทีชาลาถามอย่างไม่เข้าใจ

     "ฝ่าบาท ความเสี่ยงในตอนนี้คือ เราต่างก็เกรงว่าหากเทเรซ่าไม่ใช่เจ้าของเรียลลิตี้สโตนแล้ว ความเป็นจริงที่เธอเปลี่ยนไว้อาจหายไป ซึ่งนั่น.. ก็เป็นความเสี่ยงราคาแพง" บัคกี้อธิบาย "แต่แล้วหากว่า ทันทีที่นำอินฟินิตี้สโตนออกมาจากหัวใจของเทเรซ่า เราผนวกมันเข้ากับอะไรสักอย่างแล้วมอบให้เธอเก็บไว้ล่ะ"

     "เรียลลิตี้สโตนก็จะยังคงเป็นของเทเรซ่า"

     "ใช่ และถ้าหากเป็นแบบนั้น เธอก็จะปลอดภัย แถมดีไม่ดีอาจจะใช้ได้มากกว่าเดิมโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกผลของมันทำร้ายร่างกายของตัวเองด้วย"

     "แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ" ทีชาลากระแอมพลางมองที่เธอด้วยสีหน้าห่วงใย "การผ่าตัดไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์เทเรซ่า เก็บไปคิดให้ดีๆก่อน"







คุยกับไรท์ผู้ซึ่งหายไปนานนับปี ._.

ก่อนอื่นขอเปิดมาด้วยคำว่า ขอบคุณค่ะ
สาเหตุนึงที่กลับมาแต่งเรื่องนี้ต่อก็เพราะคอมเม้นท์ค่ะ ถึงจะผ่านมานานแล้ว แต่ก็แวะเข้ามาอ่านคอมเม้นท์เรื่อยๆนะคะ พอเห็นว่ายังมีคนรอ ยังมีคนตามอยู่ ก็เลยกลับมาแต่งค่ะ ขอบคุณมากจริงๆที่เป็นกำลังใจให้
แล้วก็ ขอโทษค่ะ ที่หายไปนาน พอดีว่าหมดไฟ ._.
ไรท์ก็ไม่แน่ใจว่าจะดองอีกมั้ย ใจก็ไม่อยากดองเหมือนกัน เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ช่วยกันผลักดันให้เค้าเขียนต่อไปได้ที ฮือ T_T จริงๆแล้วตามแพลนที่วางไว้ อีกไม่เกินสองตอนก็เจอโลกิแล้วค่ะ แล้วก็ใกล้จะจบซีซั่นแรกแล้วตัดเข้าสู่ซีซั่น2 อินฟินิตี้วอร์แล้วด้วย แง คิดถึงเทเรซ่า ใครที่ลืมไปแล้ว กลับไปอ่านใหม่อีกรอบได้ไหมคะ ฮือ อยู่กับไรท์ อยู่กับเทเรซ่าก่อนนะ
อาจจะบรรยายได้ไม่ดีเท่าเดิม ภาษาไม่สวยเหมือนเก่า ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ แต่เว้นการแต่งนิยายไปนานพอสมควร กำลังอยู่ในช่วงพยายามฟื้นฟูสกิลค่ะ ขอบคุณค่ะ

อย่าลืมคอมเม้นท์คุยกับเค้านะตัวเอง ติชมได้เต็มที่เลยค่ะ ด่าเลยก็ได้ที่หายไปนานขนาดนี้ แง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #266 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 01:55

    ริ่มมันแล้ว

    #266
    0
  2. #137 SunnY Eii (@resinrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:14

    มาอ่านเรื่องนี้ครั้งแรก มันสนุกมากจริงๆ นะะะะ เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์

    #137
    0
  3. #111 MINTTTTTTTTTTTTTT (@MintChayaTasuwan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 12:43
    แงงงงง กลับมานะคะ ไม่หายไปอีกนะคะ;; รอเสมอค่ะ!
    #111
    0
  4. #110 Dwvy (@rinmin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 00:08

    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #110
    0
  5. #109 นังอ้วนเอ้ยยย (@baifurn27) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:38
    ไรท์กลับมาแล้วดีใจมากๆ

    สงสารทั้งเทเรซ่าสตีฟแล้วก็ปีเตอร์เลย ฮือ
    #109
    0
  6. #108 ying iris (@ying0950063282) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 19:44

    รออยู่นะ~~~
    #108
    0