[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 25 : Chapter 23 - In the wood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    15 พ.ย. 61






Chapter 23 - In the wood




     [ล่าสุดรัฐมนตรีรอสส์ได้หายตัวไปหลังจากที่เข้าจับกุมอาชญากรข้ามชาติอย่างเทเรซ่า ควินน์ ลูกสาวของด็อกเตอร์เอลิส ควินน์ผู้โด่งดังในด้านชีววิทยา] เสียงที่ดังจากจอโทรทัศน์ทำให้ทีมอเวนเจอร์สที่นั่งรอเวลาอยู่ในห้องรับแขกหันไปมองอย่างสนใจ [โดยทราบมาว่าเธอได้รับความช่วยเหลือจากโลกิแห่งแอสการ์ดที่ครั้งนึงเคยยกทัพมาบุกโลกและถูกปราบโดยทีมอเวนเจอร์ส คำถามคือ อเวนเจอร์สมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า หรือเขาหายไปไหนกัน?]

     "รอสส์หายไปงั้นเหรอ?" บรูซทวนสิ่งที่ผู้ประกาศข่าวสาวเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ "ไม่น่าเป็นไปได้เลยนะ"

     "ข้าเกรงว่าโลกิจะฆ่ารอสส์ไปแล้ว" ธอร์บอกด้วยสีหน้าอ่อนใจ

     "แต่ถ้าฆ่าไปแล้ว ทำไมสองคนนั้นไม่กลับมา"

     คนอื่นๆได้แต่นั่งมองหน้ากัน คำถามของแซมยากเกินจะตอบ






     ใช้เวลาพักใหญ่ กว่าเทเรซ่าจะตั้งสติได้ เธอเพิ่งรู้ตัวในตอนที่โลกิช่วยดึงให้ลุกขึ้นมาว่าเธอนั่งอยู่บนกาวเหนียวๆสีขาวนั่นมาโดยตลอดโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร แล้วก็ไม่คิดจะไปหาคำตอบด้วย แต่มันทำให้เธอรู้สึกอ่อนล้าอย่างประหลาด โลกิบอกว่ามันอาจมีพิษ ซึ่งไม่ว่าจะแรงแค่ไหนก็คงฆ่าเธอไม่ได้ ตราบใดที่อินฟินิตี้สโตนยังอยู่ในหัวใจเธอ

     "อะไร.." เทเรซ่าที่หันไปมองโลกิที่อยู่ๆก็ดึงแขนเธอไว้ให้หยุดเดินชะงักไปเมื่อเขายกมือขึ้นแตะปากตัวเอง เมื่อครู่นี้ความคิดตีกันไปหมดในหัวของเทเรซ่า ตีกันจนไม่ทันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขยับด้านหลังพุ่มไม้ข้างหน้านี้เลยด้วยซ้ำ โลกิขยับไปเดินทางหน้าเธอ ควงมีดในมือไปมาราวกับกำลังพยายามดึงสมาธิเอาไว้กับตัวขณะที่เดินไปหาพุ่มไม้นั่น

     เด็กสาวเดินตามไปอย่างเงียบเชียบ ภาพที่เห็นคือหญิงสาวผมบลอนด์คนนึงกำลังกินซากศพของมนุษย์ทดลองคนนึงอย่างเอร็ดอร่อยจนเธอขนลุกซู่

     "ไม่เอาน่า อย่าดีกว่า" หล่อนพูดขึ้นในจังหวะที่โลกิย่องเข้าไปที่ด้านหลังของตัวเอง หญิงสาวยืนหยัดขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันมามอง ปาดเลือดที่เลอะใบหน้าและปากออกอย่างไม่ใส่ใจ "คิดจริงๆเหรอว่าจะทำอะไรฉันได้"

     ตู้มมมมมมม!

     คราวนี้ไม่มีการระเบิดใดๆเกิดขึ้น เสียงที่เกิดคือร่างของโลกิที่ลอยลิ่วไปชนต้นไม้ด้านหลังของเทเรซ่าแล้วกระเด็นไปไกลจากแรงถีบของหญิงสาวคนนั้

     หล่อนหัวเราะออกมาราวกับมันคือเรื่องสนุก ในขณะที่เทเรซ่าหน้าซีด

     ซีดไปตั้งแต่เห็นหน้าหล่อนแล้ว

     "ไลล่า..?"

     เธอเรียก รู้สึกได้ว่าน้ำตาจะไหล

     "ไลล่า.. จริงๆด้วย"

     "ว่าไงเทเรซ่า ตกใจเหรอที่เจอฉัน" ไลล่า เพพอทยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน อ่อนโยนเหมือนเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอจะถูกหาว่าเป็นตัวทดลองที่ล้มเหลวและตายจากไป "นั่นสินะ แม่เธอคงบอกว่าฉันตายแล้ว"

     "นี่มันเรื่องอะไร แล้วทำร้ายเขาทำไม?"

     เทเรซ่ารู้สึกงงไปหมดราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบศีรษะเข้าจังๆ

     ไลล่าผู้แสนอ่อนโยนไม่มีทางเลือกฝั่งของแม่เธอแน่

     ไม่มีทาง..

     "เทเรซ่า เทเรซ่า.." หญิงสาวหัวเราะออกมาอีกครั้งขณะเดินวนรอบตัวเธอราวกับจะสำรวจ "ช่างไร้เดียงสา จะนานแค่ไหนก็ไร้เดียงสา"

     "พูดถึงเรื่องอะไร"

     "ฉันถูกส่งมาฆ่าเธอ แล้วควักเอาอินฟินิตี้สโตนไป นั่นคือภารกิจ" ไลล่าไม่สนใจที่จะอธิบายอะไรทั้งสิ้น "เพื่อสันติในยุคเรา สาวน้อย ไม่โกรธกันนะ นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวหรอก"

     ในตอนนั้นเองที่ดวงตาของไลล่าเปลี่ยนเป็นสีม่วง ราวกับสีของพาวเวอร์สโตน ร่างกายของหล่อนเริ่มปูดโปนขึ้นมาจนน่ารังเกียจ มันกำลังสร้างกล้ามเนื้อให้เธอ แล้วในตอนนั้นเองที่มีหนวดเล็กๆงอกขึ้นบนศีรษะ ราวกับเป็นหนวดของแมลงสาบ น่าขยะแขยง

     "นี่เธอ.. กลายเป็นอะไร"

     ไลล่าพุ่งเข้ามาหาเด็กสาวที่น่วมไปทั้งตัวอย่างรวดเร็วจนเธอไม่คิดจะหลบ

     เทเรซ่าหลับตาลง รอรับความเจ็บปวดที่จะได้เจอ

     เธอเหนื่อย... อาจจะมากพอแล้วสำหรับช่วงชีวิตนี้

     ความเจ็บปวดแล่นปลาบไปทั่วทันทีที่หมัดของมือที่ปูดโปนนั่นพุ่งเข้าชนร่างของเธอเข้า เทเรซ่ากระเด็นไปไกล อาจจะไกลมากกว่าที่โลกิกระเด็นไปด้วยซ้ำ เธอเจ็บไปหมดจนร่างกายขยับแทบไม่ไหว สำลักเลือดออกมา เดาว่าอวัยวะภายในคงบอบช้ำหลายจุด น้ำตา.. เป็นครั้งแรกที่น้ำตาไหลในการต่อสู้

     ไม่อยากจะสู้แล้ว..

     ไม่อยากที่จะต้องมาเจ็บปวดแบบนี้แล้ว..

     พอสักที..

     "เฮ้ ไม่มีเวลานอนนะแม่สาวมิดการ์ด เราต้องไปแล้ว" เธอลืมตาขึ้นมาพบโลกิ ประคองเธอไว้ในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เป็นกังวลและแน่วแน่ เขามีเลือดนิดหน่อยจากศีรษะที่แตก แต่ก็ยังดูปกติดี "อย่างอแงเป็นเด็กน่า"

     "ฉันขยับไม่ไหวแล้ว"

     เธอพูด และดูจากสภาพเธอ เขาเชื่อว่ามันจริง

     ทั้งใบหน้าที่ซีดเผือดและเขียวช้ำ ดวงตาสีเทาคู่นั้นที่ดูเหมือนคนพร้อมจะสลบตลอดเวลา เลือด.. เต็มไปหมด โลกิกัดฟันกรอด หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงตัดสินใจได้ไม่ยากที่จะทิ้งเธอแล้วหนีเอาตัวรอดไปจากศัตรูที่ก็รู้ว่าจะไม่มีทางชนะ

     แต่ตอนนี้.. เขาลังเล

     "ฆ่าฉันโลกิ" คำพูดของเธอทำให้เขาขมวดคิ้วเข้าติดกัน "เอาอินฟินิตี้สโตนหนีไปกับคุณด้วย ไปซะ"

     "...ข้าจะอุ้มเจ้าไป"

     คำตอบของเทพแห่งคำลวงทำให้เธอชะงักงันอย่างไม่คาดคิด เขาอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนจะเดินไปที่ไหนสักที่

     อยู่ๆเทเรซ่าก็รู้สึกประหลาด

     ราวกับว่า.. หัวใจเต้นแรงขึ้นมา

     เธอคิดว่าโลกิจะทิ้งเธอไป หลายครั้งแล้ว ทั้งๆที่เขาจะทำก็ได้ แต่เขาก็ไม่ทำ

     "โอ๊ะโอ.. คิดว่าฉันไม่รู้สึกถึงเลยรึไง กับการเคลื่อนไหวนั่น" เสียงของไลล่าดังขึ้นในจังหวะที่โลกิทรุดตัวลงนั่งหลบที่ด้านหลังต้นไม้ หล่อนคงเดินเข้ามาใกล้ "บอกให้นะ หนวดนี่ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงทุกการเคลื่อนไหวของทุกสิ่งอย่างรอบๆตัว รวมทั้งนายที่นั่งหลบอยู่หลังพุ่มไม้นั่นด้วย เทพแห่งคำลวง"

     โลกิกัดฟันอย่างหงุดหงิด เขาวางเทเรซ่าลงข้างๆต้นไม้

     "หนีไปซะ"

     "นี่คุณพูดเรื่องอะไร"

     "หนีไปซะเทเรซ่า ข้าจะไปถ่วงเวลาให้เจ้า"

     เขามองสบตาเธอ และเขาหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ

     โลกิ.. เขาตั้งใจเอาชีวิตของตัวเองเข้าแลกเพื่อถ่วงเวลาให้เธอ

     "ได้ตายเพื่อใครสักคนก็เป็นการตายที่ไม่เลว"

     "โลกิ.. อย่า"

     "ถ้าเป็นธอร์" เขาหัวเราะ เมื่อพูดถึงพี่ชายของตัวเอง "ถ้าเป็นพี่โง่นั่นก็คงทำเหมือนกัน"

     โลกิเดินออกไปจากหลังต้นไม้ จริงอยู่ เทเรซ่าสามารถวิ่งหนี เธอสามารถฝืนใช้พลังในการเปลี่ยนแปลงความจริงทำให้ตัวเองขยับได้แล้ววิ่งหนีไป แต่บางอย่างบอกว่า เธอจะทิ้งโลกิไปไม่ได้ แม้มันอาจทำให้เขาต้องตายเปล่าก็ตาม

     เทเรซ่าได้ยินแต่เสียงโครมครามด้านหลัง

     ได้ยินเสียงของไลล่าที่บอกว่าจะฆ่าเขาให้ตายอย่างทรมาน

     แล้วอยู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา

     เด็กสาวฝืนขยับร่างกายจนล้มลงไปนอนบนพื้น เธอพยายามตะเกียกตะกายเพื่อหันไปมองสถานการณ์ด้านหลังของตัวเอง และภาพที่เห็นคือภาพที่โลกินอนอยู่บนพื้น มีดสั้นตกกระเด็นไปไกล เท้าข้างนึงของไลล่าเหยียบอยู่บนอกเขา มือข้างนึงบีบคอเขาอยู่

     หญิงทดลองโรคจิตหันมายิ้มให้เทเรซ่าที่ในหัวกลายเป็นสีขาวโพลน

     เขากำลังจะตาย..

     โลกิกำลังจะตาย เพื่อเธอ






     เพล้ง!

     อยู่ๆธอร์ที่อาสาช่วยล้างจานก็ทำจานแก้วตกแตกจนนาตาชาหันมามองตาเขียวปั้ด

     ชายร่างใหญ่เซถอยหลังไปเล็กน้อย อยู่ๆก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา

     "ธอร์"

     แวนด้าเรียก เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขา

     "ข้า.. โลกิ.."

     เขาพูดไม่เป็นประโยค ด้วยความรู้สึกบางอย่าง

     "ข้ารู้สึกไม่ดีมากๆ.. เกี่ยวกับเรื่องโลกิ"

     แวนด้ายกมือของเธอขึ้นข้างๆหัวของธอร์

     "ขอฉันดูหน่อย"

     ทันทีที่ธอร์พยักหน้า หญิงสาวก็ใช้พลังของเธอแอบมองความกลัวของเขา

     เธอเห็นบางอย่าง

     ในป่าที่มืดมนราวกับถูกโรคร้าย เทเรซ่า.. โลกิ.. ทั้งสองจมอยู่ในกองเลือด

     แวนด้าผงะไป เธอหอบหายใจแรงมากจนวิชั่นเข้ามาโอบเอวอย่างปลอบประโลม แวนด้ายกมือขึ้นปิดปาก ซบหน้าลงกับบ่าวิชั่น

     เธอเอง.. ก็กลัวเหมือนกัน

     ครั้งที่แล้วที่ธอร์เห็นภาพนิมิตคนทั้งแอสการ์ดตาย ตอนนี้ทั้งหมดตาย

     แล้วถ้ามันเกิดขึ้นอีกล่ะ..?






     "หนีไป.."

     ปากของโลกิขยับเป็นคำนั้นแม้ว่าจะไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา เทเรซ่ารู้สึกเจ็บปวด อย่างที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไม เธอรู้จักโลกิเมื่อวาน ไม่มีความผูกพันอะไรแบบที่มีกับคนอื่นๆ แต่ทำไมเธอถึงเจ็บปวดมากขนาดนี้กัน

     "เดี๋ยวเขาตายแล้วจะไปจัดการเธอต่อนะ สาวน้อย" ไลล่าหัวเราะออกมาอย่างเวทนา "มีเวลาให้วิ่งหนีอยู่ ถ้าอยากจะทิ้งคนที่ยอมตายเพื่อเธอน่ะนะ"

     เธอมองสบตาเขา

     แววตาของโลกิยังคงแน่วแน่ เธอรู้ว่าเขาต้องการให้เธอหนีไป

     แต่ ตาย..?

     ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง.. โลกิจะต้องตายแน่ๆ..

     ไม่เอาแล้ว..

     ร่างบางสั่นระริกไปหมดเมื่อคิดไปถึงตรงนั้น

     ไม่อยากให้ใครต้องตายแล้ว.. ไม่เอาแล้ว..

     ถ้าจะมีใครสักคนต้องตาย ขอให้เป็นเธอ

     ดวงตาของเทเรซ่าเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้า

     หญ้าบนพื้นขยายตัวใหญ่ขึ้นก่อนจะรัดตัวไลล่าแล้วเหวี่ยงออกไปจากเทพแห่งคำลวงที่สำลักอากาศอยู่บนพื้น เธอไม่ได้มองเขา เทเรซ่ารู้.. เวลาของเธอมีน้อย เด็กสาวหันไปหาศัตรูที่พุ่งกลับเข้ามาหาเธอก่อนจะเปลี่ยนอากาศให้หนักเหมือนเหล็กจนร่างของไลล่าร่วงลงกระแทกกับพื้นเข้าอย่างจัง

     "ไลล่า.. ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"

     เทเรซ่าทรุดตัวลงตรงหน้าอีกฝ่ายที่ถูกกดไว้กับพื้น

     "มากับฉันนะ.. ลืมองค์กรนี้ไปซะ"

     "เธอเห็นแล้วเทเรซ่า ว่าฉันกลายเป็นอะไร" อีกฝ่ายหมายถึงที่ตัวหล่อนต้องกินเนื้อมนุษย์สดๆเพื่อการอยู่รอด ต้องเป็นมนุษย์เท่านั้น "ฉันจะไม่มีวันลืมอะไรที่โลกนี้ทำกับฉัน"

     "น่าเสียดาย"

     สายตาของเด็กสาวว่างเปล่าขณะมองคนตรงหน้า พื้นใต้ร่างของหล่อนกลายเป็นโคลนดูด ดูดให้จมลงไปในพื้น ลึกหลายสิบฟุต ก่อนจะกลับมาเป็นพื้นปกติ ฝังหล่อนทั้งเป็น

     "เทเรซ่า.."

     เสียงของโลกิเป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนสติเธอจะดับวูบไป






     เด็กสาวรู้สึกตัวอีกครั้งในตอนที่ท้องฟ้าถูกฉาบไปด้วยสีดำสนิท ราวกับฉากเดิมๆ ภาพเดิมๆ เป็นอีกครั้งที่เธอนอนหนุนอยู่บนตักโลกิที่กำลังหลับ แต่ต่างจากเดิมตรงที่สภาพของพวกเธอแย่ลงและมีแผลเต็มตัวอย่างเห็นได้ชัด เขาเองก็โดนมาหนักไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่

     "เจ้าควรจะหนีไป -- ข้าขี้เกียจแกล้งหลับแล้วน่ะ" อยู่ดีๆโลกิก็โพล่งขึ้นมาพร้อมกับลืมตามองเธอ เทเรซ่าหัวเราะ ยันตัวลุกขึ้นนั่งข้างๆเขา "ถ้าหากเจ้าถูกจับไป อินฟินิตี้สโตนจะตกอยู่ในมือแม่โรคจิตของเจ้าและ..."

     "ถ้าหากฉันไป คุณตาย โลกิ"

     เธอสบตาเขาที่มองมาตรงๆ ในดวงตาสีมรกตคู่นั้นเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างฉายชัดขึ้นมาอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่มี

     เธอแคร์เขา.. แบบที่ไม่เคยมีใครแคร์

     "...ขอบคุณ"

     "ด้วยความยินดี"

     เทเรซ่าอมยิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มเคอะเขินขางๆที่มุมปากเขา โลกิหลบตาเธอก่อนจะถามต่อ

     "ทำไมถึงช่วยข้า" เขาดูเหมือนคนที่สงสัยจริงๆในสายตาเธอ

     "...คุณไม่เหมือนที่ใครๆพูดกัน" คำพูดนั้นทำให้เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง "คุณไม่ได้เลวร้ายแบบที่พวกเขาเข้าใจ โลกิ และเพราะคุณตั้งใจจะตายเพื่อฉัน"

     ความหลงใหลคือสิ่งที่โลกิไม่เคยรู้สึกกับสิ่งมีชีวิตมาก่อน

     แต่รู้สึกกับเธอ มากจนไม่เข้าใจ

     แค่มองหน้าเธออยู่แบบนี้ เขาก็รู้สึกอยากที่จะครอบครอง

     "เจ้าเองก็ไม่เหมือนที่ข้าเคยคิดไว้ มิดการ์เดียน"

     โลกิเลือกที่จะตัดความถือดีทุกอย่างออกไปก่อนจะประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยมือข้างนึง ประกบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากสีซีดนั่นอย่างแผ่วเบา

     พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง

     แต่วันนี้เขาหลงใหลในตัวสตรีนางนี้มากจริงๆ






(แปะรูปคุณพ่อที่ไม่มีบทเลยในตอนนี้ ลูกหายยย เครี๊ยดดดดดด)

คุยกับไรท์

แอบเอาโมเม้นกับโลกิมาฝากกัน จะจบSS.1แล้วนะคะในอีกไม่กี่ตอน
เดี๋ยวจะมาอธิบายเรื่อง SS.2 ให้ฟังอีกที อยู่ด้วยกันก่อนนะคะ
เป็นกำลังใจให้กันไปก่อนน้า รักๆๆๆๆๆๆๆ

*ไลล่า เพพอทเคยถูกกล่าวถึงใน Chapter 10 -  A018 นะคะเผื่อใครลืมแล้ว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #301 Crystal0987 (@HoshiHiruka) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:22

    เรือโลกิ
    #301
    0
  2. #271 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:11

    เรือโลกิ~~

    #271
    0
  3. #207 Mukkizaza55 (@Mukkizaza55) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:36
    เรือกัปตันล่มแล้วใช่มั้ยยยยยย//T_T ขอชูชีพหน่อยยย
    #207
    0
  4. #123 นังอ้วนเอ้ยยย (@baifurn27) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 03:11
    โอ้ยน่ารักกกก
    #123
    0
  5. #122 tavanF (@tavanF) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:03
    ชอบมากเลยค่ะ รอนะคะ😍😍😍
    #122
    0