[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 31 : [SS.2] Chapter 2 - Together

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    16 ม.ค. 62





[SS.2] Chapter 2 – Together

 



I wanna take you somewhere so you know I care
But it’s so cold and I don’t know where
I brought you daffodils in a pretty string
But they won’t flower like they did last spring

ฉันอยากจะพาเธอไปที่ไหนสักแห่ง ให้เธอรู้ว่าฉันเป็นห่วงเธอ
แต่มันช่างหนาวเหน็บ และฉันก็ไม่รู้สถานที่เลย
ฉันเอาช่อดอกแดฟโฟดิลพร้อมด้วยเชือกสวยๆให้เธอ
แต่มันคงไม่เบ่งบานเหมือนฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา

And I wanna kiss you, make you feel alright
I’m just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up

และฉันอยากจะจูบเธอ ทำให้เธอรู้สึกดี
ฉันแค่เหนื่อยเหลือเกินที่จะแบ่งปันค่ำคืนกับเธอ
ฉันอยากจะร้องไห้ ฉันอยากจะรัก
แต่น้ำตาของฉันมันเหือดแห้งไปหมดแล้ว

On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up

กับอีกรักหนึ่ง
น้ำตาฉันมันถูกใช้ไปหมดแล้ว
กับอีกความรักหนึ่ง
น้ำตาฉันมันถูกใช้ไปหมดแล้ว
กับอีกรักหนึ่ง
น้ำตาฉันมันถูกใช้ไปหมดแล้ว

 

 

ปีเตอร์ ฉันรู้นะว่ามันยาก ฉันเข้าใจดี เรเชลนั่งอยู่ตรงหน้าเขา ภายในร้านไอศกรีมของเจนนี่กับโจนส์ ท่ามกลางเสียงเพลงที่พาลจะทำให้บรรยากาศหม่นลงและอบอุ่นขึ้นไปพร้อมๆกัน ท่ามกลางไฟสีส้มอ่อนกับบรรยากาศที่น่ารักของร้านไอศกรีมที่ซึ่งจัดเป็นสถานที่ยอดนิยมของคู่รักในละแวกนี้ ท่ามกลางเด็กในโรงเรียนเดียวกันสองสามกลุ่มที่เข้ามาใช้บริการที่นี่ เธอมองไปที่เขา ที่ซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ปีเตอร์เอียงศีรษะพิงกับกระจกใสของร้าน ทอดสายตามองออกไปในสวนหย่อม หวนคิดไปถึงคนที่อยู่บนสตาร์คทาวเวอร์และอาจจะรอให้เพื่อนอย่างเขาไปเยี่ยมอยู่ เธอมองภาพนั้น ถอนหายใจ ก่อนจะเลื่อนมือบอบบางไปกุมมือของเขาไว้อย่างพยายามให้กำลังใจ แต่ว่า.. ผู้หญิงคนนั้นก็มีค่ากับเธอมากเกินกว่าจะเสียไปไม่ใช่เหรอ

 

ก็ใช่.. แต่ถ้าไปเจอตอนนี้..

 

เขาก็คงไม่มีวันตัดใจจากเทเรซ่าได้แน่ๆ

 

แววตาของเขาดูสับสนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เรเชลรับรู้ได้ทันทีว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นมากจริงๆ ปีเตอร์ไม่ใช่นักรักในสายตาเธอ เธอไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาจะมีปมความรักที่เจ็บปวดขนาดนี้จนกระทั่งเขาเล่าว่าเขาหลงรักเพื่อนในวัยเด็กของตัวเองที่ซึ่งตอนนี้เป็นคนรักของกัปตันอเมริกา เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดอะไรให้เรเชลฟังมากนัก แค่เพียงเล่าว่า ไม่ว่าเขาจะพยายามทำดีแค่ไหน สุดท้ายแล้วผู้หญิงคนนั้นก็มองเขาเป็นเพียงแค่เพื่อนที่ดีที่สุดเท่านั้นอยู่ดี

 

รอวันที่เธอพร้อมก็ได้นะเด็กสาวคลี่ยิ้มบางๆออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและงดงามแบบที่เป็นอยู่เสมอ ไม่จำเป็นต้องไปวันนี้หรอก ฉันเชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจเธอ

 

...ขอบใจนะ เรเชล

 

เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ปีเตอร์รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้น้อยลง เรเชลมีบางอย่างที่ต่างไปจากคนอื่นๆ ต่างจากเน็ด เอ็มเจ หรือคนอื่นๆ เธอทำให้เขาสบายใจได้เพียงแค่จับมือเขาไว้แล้วส่งยิ้มให้ ราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าควรจะรับมือกับอาการจิตตกของเขายังไง

 

และเป็นครั้งแรกที่เขาสงสัยว่า ทำไมเขาถึงไม่เคยพูดคุยกับเด็กสาวที่แสนดีขนาดนี้มาก่อนเลย

 

ปีเตอร์กุมมือของเรเชลไว้ โดยไม่รู้ว่าทำไม แต่มือของเธอนุ่มนิ่มราวกับไม่เคยผ่านการทำงานหนักใดๆ – แน่นอน คงเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เธอเป็นถึงเจ้าหญิงของโรงเรียน – แววตาของเธออบอุ่นและอ่อนโยนกว่าใครๆที่เขาเคยพบ ปีเตอร์รู้ในทันทีว่าเรเชล แบล็ค คือเจ้าหญิงอย่างแท้จริง ไม่ได้หมายความถึงสายเลือด แต่หมายถึงกิริยาท่าทางและการวางตัว เธอแสนดี และ.. เธอเป็นคนคนละขั้วกับเทเรซ่าเลยเช่นกัน – ผู้หญิงที่แตกต่างกับเทเรซ่าราวกับสีขาวและสีดำ

 

ขอบคุณ ที่อยู่ตรงนี้กับฉันนะ เรเชล

 

ปีเตอร์กล่าวจากใจจริง เขาระบายยิ้มบางๆให้กับเธอขณะที่ใช้นิ้วโป้งลูบบนฝ่ามือของเธอข้างที่จับกันอยู่เบาๆอย่างลืมตัว เด็กสาวรู้สึกประหลาดขึ้นมาในใจ ราวกับว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะไปจังหวะนึง ใบหน้าขาวซีดร้อนวูบ เธอไม่กล้าแม้แต่จะชักมือหนีเขาด้วยซ้ำ

 

ปีเตอร์ พาร์คเกอร์เป็นผู้ชายที่น่ารักกว่าที่เธอคิด

 

บางทีเธออาจจะควรคิดถึงเรื่องการเป็นเพื่อนกับเขาอย่างจริงจังแล้วล่ะมั้ง..?

 

นี่..

 

หือ..?

 

ช่วยมองฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนนึงที่เป็นคนธรรมดาๆทั่วไปเหมือนกันกับนายได้ไหม คำถามของเรเชลทำให้ปีเตอร์ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย ฉันแค่เหนื่อยน่ะเธอแค่นหัวเราะ มันน่าเหนื่อยหน่ายนะ กับการพยายามเป็นเจ้าหญิงแบบที่ใครๆก็หวังอยากให้เป็น ทั้งๆที่ฉันไม่ใกล้เคียงกับคำนั้นเลยสักนิดน่ะ

 

...เธอไม่ชอบเหรอ?

 

เปล่า ฉันก็ไม่ได้ไม่ชอบอะไร แค่.. บางทีฉันก็รู้สึกว่า ฉันไม่ได้อยู่สูงเกินไปสำหรับทุกคนขนาดนั้นเด็กสาวหันหน้าออกไปมองนอกร้านแทนการสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นดูเศร้ากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็นขณะที่เหม่อมองออกไปบนท้องฟ้าที่เริ่มถูกฉาบไปด้วยสีดำ ฉันแค่อยากให้เธอมองฉันเป็นแค่คนๆนึง ไม่ใช่คนที่เธอไม่มีสิทธิ์จะคิดเป็นเพื่อนด้วยซ้ำแบบที่เน็ดพูดกับเมดิสันน่ะ

 

เรเชล สไปเดอร์แมนของทุกคนเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเด็กสาวหันกลับมาสบตาเขา ปีเตอร์ยิ้มให้ ด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเขาหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่ได้มองเธอแบบที่คนอื่นมองหรอก วางใจได้เลย

 

..ฉันก็หวังว่าเธอจะไม่เหมือนกับคนอื่นๆเหมือนกัน

 

คำพูดนั้นทำให้เด็กหนุ่มมองสบตาเธออย่างสงสัย

 

เรเชลยกแขนซ้ายขึ้นเพื่อมองนาฬิกาข้อมือสีเงินอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะพบว่าเริ่มจะดึกแล้ว และเธอควรกลับบ้านเสียที

 

งั้น.. เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ ปีเตอร์

 

เดี๋ยวฉันไปส่ง..

 

ไม่เป็นไร บ้านฉันอยู่ใกล้ๆนี้เองน่ะ เดี๋ยวกลับเองก็ได้ เธอจะได้ไม่ต้องวกไปวกมาด้วย เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะเด็กสาวยิ้มหวานให้กับเขาขณะลุกขึ้นยืน แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากตรงนั้น เขาก็คว้าแขนเธอเอาไว้ก่อน

 

ข้างนอกมันหนาวนะปีเตอร์บอกสั้นๆพลางถอดเสื้อคลุมสีเข้มของเขาไปคลุมไหล่เธอเอาไว้ เจอกันพรุ่งนี้นะ เรเชล ถึงบ้านแล้วบอกฉันด้วย โอเคมั้ย

 

ตกลงปีเตอร์

 

เรเชลตอบแค่นั้นก่อนจะส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากร้านไป

 

ปีเตอร์อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมาแม้ว่ามันจะเป็นแค่สถานการณ์ปกติแบบที่เพื่อนทั่วๆไปเขาทำกัน(?)ก็ตาม เรเชลดูแตกต่างจากคนอื่น เธอเป็นคนแบบที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน และแม้ว่าใครๆจะมองว่าเธอเป็นเด็กสาวใสซื่อที่รู้ไม่ทันใครเลย แต่สำหรับเขา เธอน่าค้นหามากกว่าที่คิดเอาไว้ตอนแรก

 

อะแฮ่มเสียงกระแอมเบาๆดังขึ้นทันทีที่ปีเตอร์ก้าวขาออกจากร้าน หญิงสาวผมแดงในชุดหนังสีดำยืนพิงผนังร้านอยู่ด้านขวามือของเขา และนั่นทำให้เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะถามว่ามีธุระอะไรรึเปล่า เด็กคนนั้นใครเหรอ

 

คนไหนเขาแสร้งตีหน้าซื่อทำไม่รู้ไม่เห็นไปขณะเดินตามนาตาชาไปตามทาง มีธุระอะไรรึเปล่าคุณโรมานอฟ หรือว่ามารับผมไปเยี่ยมเทเรซ่า

 

เปล่าหรอก แค่จะคุยด้วยเรื่องงานน่ะแบล็ควิโดว์เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเฉยขณะเดินไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับ ขึ้นมาสิ ฉันจะอธิบายให้ฟังระหว่างพาเธอไปส่งบ้าน

 

เกี่ยวกับเรื่องที่คุณไปตรวจสอบที่เยอรมันรึเปล่า?

 

คำถามของปีเตอร์ทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้าจริงจังขึ้น

อืมนาตาชาถอนหายใจ นายคงต้องช่วยฉันแล้วล่ะ สไปเดอร์แมน

 



 

ระวังรถ เสียงนั้นดังขึ้นขณะที่เรเชลรู้สึกว่าแขนของเธอถูกดึงรั้งจนหงายหลังไปชนเข้ากับอกของใครสักคนที่เดาแล้วก็น่าจะเป็นคนเดียวกับที่เตือนให้เธอระวังรถนั่นแหละ เด็กสาวไม่รู้ตัวเลยว่าเธอใจลอยมากขนาดไหนจนกระทั่งรถคันหรูขับปาดหน้าเธอไปในเสี้ยววินาที ชายที่ช่วยชีวิตเธอไว้ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด มนุษย์นี่น่ารำคาญซะจริงนะ

 

คุณ..?

 

เธอถอยห่างจากเขา(แน่ล่ะ ไม่มีใครอยากอิงแอบแนบชิดกับคนที่ไม่รู้จักนานๆหรอก)ก่อนจะมองหน้าเขาตรงๆอย่างฉงนใจในคำพูดนั้นของเขา มนุษย์น่ารำคาญงั้นเหรอ..?

 

พูดเหมือนตัวเองไม่ใช่มนุษย์เลยนะคะ

 

นัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นวูบไหวเมื่อเธอเอ่ยคำนั้น เขาถอนหายใจ

 

ก็ข้าไม่ใช่มนุษย์

 

ในตอนนั้นเองที่เรเชลคิดออกถึงเทพเจ้าที่เคยพยายามบุกมายึดครองโลกก่อนจะถูกจับกุมตัวโดยทีมอเวนเจอร์สของโทนี่ สตาร์คคนนั้น โลกิคือเทพแห่งคำลวง ผู้ซึ่ง.. ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ยินถึงด้านดีๆของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

คุณคือโลกิ อนุชาแห่งธอร์

 

ขอทีเถอะเทพเจ้าแห่งคำลวงกลอกตาสีมรกตไปมาอย่างหงุดหงิด ทำไมพูดชื่อข้าแล้วต้องมีชื่อเจ้าพี่โง่นั่นต่อท้ายทุกที

 

เอ๊ะ..?

 

ข้าไม่ได้อยากช่วยเจ้าไว้หรอกนะ มนุษย์งี่เง่าโลกิแค่นหัวเราะก่อนจะกอดอกมองเธอด้วยหางตา เพียงแต่ข้าไม่อยากได้ยินคำว่า เจ้าตายเพราะข้าอีกแล้วแววตาของเขาวูบไหวเมื่อพูดไปถึงตรงนั้น

 

โลกิคิดไปถึงตอนนั้น..

 

ตอนที่เทเรซ่ามองสบตาเขาด้วยสีหน้าเย็นชา ด้วยแววตาที่เจ็บปวด ด้วยเสียงอันสั่นเทาที่กล่าวว่าเขาคือคนที่ฆ่าเธอ

 

ไม่อยากได้ยินคำนั้นอีกเลย

 

คุณโอเคใช่ไหมคะ?

 

คำถามของเรเชลทำให้เขาแค่นหัวเราะออกมาอีกครั้งหนึ่ง

 

มนุษย์ช่างโง่เขลาเสียจริง

 

ไม่มีใครบอกเจ้ารึไงว่าอย่าไว้ใจข้า

 

แต่คุณช่วยชีวิตฉันไว้

 

และนั่นไม่ได้แปลว่าเจอกันคราวหน้าข้าจะไม่ใช่คนที่ปลิดชีพเจ้า

 

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เด็กสาวขมวดคิ้วอย่างงุนงง

 

โลกิถอนหายใจ

 

โง่.. เหมือนที่เทเรซ่าเคยโง่ไม่มีผิด

 

ในตอนนั้นเองที่โทรศัพท์ของเรเชลดังขึ้น มือบางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา และชื่อปีเตอร์ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เธอกำลังจะบอกโลกิว่าขอตัวรับโทรศัพท์ก่อน แต่ในพริบตาเดียวที่เธอก้มลงมองโทรศัพท์นั้น เขาได้หายไปแล้ว

 

[เรเชล ยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอ] เสียงที่ฟังดูเป็นห่วงของปลายสายดังขึ้นทันทีที่เธอรับโทรศัพท์ [พอดีฉันเห็นว่าเธอไม่ตอบข้อความน่ะ ก็เลยอยากจะแน่ใจว่าเธอโอเค ถึงได้โทรมา]

 

ฉันโอเคปีเตอร์ แต่ก็ยังไม่ถึงบ้านน่ะเธอตอบเขาไปตามตรง ก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมอย่างครุ่นคิดขณะที่สองขาก้าวเดินต่อไปเพื่อกลับไปยังบ้านของตัวเอง พอดีว่า.. เจอเรื่องแปลกๆนิดหน่อยน่ะ

 

[เรื่องแปลกๆ..? นี่เธอปลอดภัยใช่ไหม]

 

เสียงที่ฟังดูเป็นห่วงและร้อนรนของเขาทำให้เรเชลเผลอยิ้มออกมา

 

อื้ม" เธอยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ "แค่บังเอิญไปเจอกับคนๆนึงเข้า เท่านั้นเอง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #276 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:49

    ม่ายย โลกิอย่าแย่งของของปีเตอร์น้าา

    #276
    0
  2. #239 มิคาเสะจัง (@Mikhasea) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 15:49
    โลกิ ขอล่ะ อย่าเลย ท่านจะทำตัวเหมือนมีส่วนร่วมในความรักกับคนอื่นไปทั่วไม่ได้นะ
    #239
    0
  3. #146 นังอ้วนเอ้ยยย (@baifurn27) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:12
    คิดถึงมากๆเลย
    #146
    0
  4. #145 Parisa009 (@Parisa009) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:37

    ไรท์กลับมาแล้ววววว!!!
    #145
    0