[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 41 : [SS.2] Chapter 12 - Despondency

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    5 ก.พ. 62





[SS.2] Chapter 12 - Despondency




สี่วันมาแล้วหลังจากที่หนังสือพิมพ์ทุกฉบับกล่าวถึงการถูกจับกุมของนิโคลัส เดลตัน เจ้าพ่ออาวุธเถื่อนรายใหญ่ผู้เปิดฉากสังหารพ่อแม่บังเกิดเกล้าของตนเองอย่างเลือดเย็น

 

สี่วันมาแล้วที่คนอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องทราบเพียงแค่ว่าเรเชล แบล็คหายตัวไป แม้ว่าเธอจะตายแล้ว

 

สี่วันมาแล้วที่ปีเตอร์หยุดเรียนในขณะที่เมย์ พาร์คเกอร์ออกไปทำธุระที่ต่างจังหวัด เขาขังตัวเองอยู่ในห้องที่โทนี่จัดไว้ให้ในสตาร์คทาวเวอร์ แทบไม่กิน แทบไม่นอน

 

สี่วันมาแล้ว.. ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีก ใครบอกว่าความตายไม่น่ากลัว ใครบอกว่ามันไม่เจ็บปวด ในเมื่อปีเตอร์เสียใจเสียจนอยากจะตายตามเรเชลไปให้พ้นๆเลยด้วยซ้ำ

 

ควรเข้าไปดูหน่อยมั้ยสตีฟ ในห้องนั่งเล่นที่มีแซม โรดี้ โทนี่ และเทเรซ่ากล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบพลางสะบัดข้อมือชี้นิ้วโป้งไปด้านหลัง ซึ่งเป็นทิศที่มีห้องของสไปเดอร์แมนผู้แสนเจ็บปวดขังตัวเองอยู่ ถ้าเป็นแบบนี้ สุขภาพทั้งจิตใจทั้งร่างกายจะไม่ไหวเอานะ

 

เด็กนั่นคงไม่อยากคุยกับใครเท่าไหร่ตอนนี้โทนี่ถอนหายใจยาว เขาปวดหัว เหมือนไมเกรนจะกำเริบอีกแล้วจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น เพิ่งติดต่อพี่สาวต่างพ่อของเรเชลไป คงอีกสักพักกว่าจะมาถึง ตอนนี้หล่อนอยู่ต่างประเทศน่ะ

 

ฮอว์กอยู่ไหนโรดี้ถามขึ้นมาบ้างเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆแล้วไม่เห็นโลกิกับคลินท์ แต่โลกินั่นไม่แปลกเลยที่จะไม่อยู่ตรงนี้ ในเมื่อที่นี่มีเทเรซ่า เพราะงั้นเขาจึงไม่ถามถึง เด็กผมบลอนด์นั่นด้วย

 

เห็นว่าไปจัดการอะไรเกี่ยวกับหน่วยชิลด์กันนิดหน่อย อยู่ใกล้ๆเนี่ยแหละไฮโซเจ้าของตึกตอบพลางรินวิสกี้ราคาแพงเหยียบแสนลงในแก้วใบใสแล้วยกขึ้นจิบราวกับไม่สนใจไมเกรนที่กำลังแสดงอาการเจ็บปวดราวกับใครสักคนใช้มีดกรีดเข้าไปในสมองเขาเลยสักนิด ไม่ต้องห่วงหรอก

 

เพราะฉันเองแซมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนมือของเขาปูดโปนไปหมด เขาเอง ที่เสนอให้ทำแบบนี้ เขาคือคนที่เห็นด้วยกับแผนส่งเรเชลไปตาย เพราะฉัน..

 

นี่ พวกคุณเป็นฮีโร่นะ ไม่ใช่พระเจ้าเทเรซ่ากล่าวเสียงเรียบ เธอเองก็มีส่วนกับเรื่องนั้น แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะทำให้บรรยากาศแย่ลงไปกว่านี้ แม้ว่าเธอจะเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับปีเตอร์เลยก็ตาม งานตรงนี้คือช่วยคนให้ได้มากที่สุด แต่บางครั้งก็ช่วยไม่ได้ทุกคน ไม่ใช่รึไง

 

เรเชลเป็นเพื่อนที่ดี เป็นคนที่น่ารัก

 

แม้จะเป็นเวลาสั้นๆที่ได้รู้จักกัน แต่เรเชลก็คือเพื่อนคนนึงของเธอ

 

กัปตันอเมริกาผู้เป็นชายในฝันของสาวๆทั่วทั้งโลกคนนั้นเลื่อนมือมากุมมือของเธอไว้ บีบเบาๆราวกับอยากจะให้กำลังใจ และใช่ มันดีขึ้นนิดหน่อย เธออุ่นใจกับการอยู่เคียงข้างเขา เหมือนกันกับตลอดเวลาที่ผ่านมา

 

ฉันจะไปคุยกับปีเตอร์

 

ไม่มีใครขัดอะไร ทุกคนฝากความหวังไว้กับแผ่นหลังเล็กๆนั่นที่กำลังเดินจากไป

 

ถ้าเทเรซ่าทำอะไรไม่ได้ ก็คงไม่มีใครทำอะไรได้แล้ว

 

 


 

สตีเฟน สเตรนจ์นั่งอ่านเอกสารอยู่ภายในห้องทำงานของเขาอย่างคร่ำเคร่ง มือหนาหยาบกร้านคว้ากาแฟขึ้นมาจิบ ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกถึงอาการอดนอนตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เพราะนอนไม่หลับ เพราะความรู้สึกหวาดกลัวประหลาดที่ปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกคืนทำให้หมอแปลกตัดสินใจที่จะมองหาสิ่งที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้แทนการนอนพักผ่อน

 

แม้ว่าจะยังไม่เข้าใจอะไรอยู่ดีก็ตาม

 

มีคนมาหา

 

หว่อง ชายชาวเอเชียร่างท้วมเปิดประตูเข้ามาบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย หมอแปลกเลิกคิ้วกลับไปราวกับจะถามว่าใคร

 

นาตาชากับบรูซ แบนเนอร์

 

 


 

ปีเตอร์ พาร์คเกอร์นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ใช่ เขาไม่อยากจะทำอะไรเลยจริงๆนับจากวันนั้น ผมหยักศกยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาอ่อนล้าบวมเป่งราวกับอดหลับอดนอนมานานและผ่านการร้องไห้อย่างหนัก เขาไม่เห็นเทเรซ่าที่เดินเข้ามาในห้องเลยด้วยซ้ำ เป็นครั้งแรกจริงๆที่เด็กหนุ่มรู้จักกับความเจ็บปวดมหาศาลขนาดนี้

 

ความเจ็บปวดที่เขาควบคุมไม่ได้ และไม่มีใครทำได้

 

มันเจ็บกว่าการไม่ถูกเลือกหรือการถูกทิ้ง ในเมื่อเขารู้อยู่เต็มอกว่าทั้งเขาและเธอรักกัน แต่เธอก็แค่ตาย จากโลกนี้ไป เพราะพยายามที่จะปกป้องเขา

 

ผู้หญิงที่มักจะยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้ม หัวเราะให้เขาเสมอ ราวกับแสงไฟที่นำทางเขากลับบ้านในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุด และในวันนี้ตะเกียงอันสุกสกาวอันนั้นได้ดับมอดลงแล้ว ตลอดกาล

 

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง

 

เทเรซ่าเอ่ย เธอมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้ ปีเตอร์ลากสายตามามองเธอแค่แวบเดียว ก่อนจะกลับไปทอดมองผนังอย่างเหม่อลอยเหมือนเดิม ไม่คิดจะตอบอะไรกลับไปในตอนนี้

 

แต่เรเชลต้องไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้แน่พีท

 

คำพูดของเด็กสาวทำให้เขาหัวเราะ หัวเราะด้วยน้ำเสียงจืดเจื่อนและแหบแห้ง

 

หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมา

 

เธอพูดเรื่องอะไรเทเรซ่ารอยยิ้มเย้ยหยันปรากฎขึ้นบนมุมปากของเด็กหนุ่มผู้ที่ไม่สามารถปกป้องผู้หญิงอันเป็นที่รักไว้ได้ เขาผู้ที่ไม่อาจรักษาสิ่งสำคัญของตัวเองเอาไว้ได้เลย เรเชลตายไปแล้ว เธอไม่มารับรู้หรอกว่าฉันจะเป็นยังไง เธอไม่..

 

เสียงสะอึกสะอื้นกลืนคำพูดของเขาไปจนหมด

 

ปีเตอร์ร้องไห้ออกมา อย่างคนที่หมดหนทาง

 

เธอไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนี้เลย

 

เทเรซ่ารู้สึกเจ็บปวด มากกว่าที่เธอคิดว่าจะรู้สึก เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากแม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าร้องไห้หนักเกินกว่าจะมองเห็นได้ เธอตระหนักขึ้นมาได้ในตอนนั้น

 

เด็กสาวไม่ได้สูญเสียแค่เพื่อนใหม่ผู้แสนดีคนนั้นไป

 

แต่สูญเสียเด็กหนุ่มตรงหน้าไปด้วยเช่นกัน

 

ฮีโร่เหรอ? สไปเดอร์แมน?

 

ปีเตอร์หัวเราะ ทั้งๆที่ยังร้องไห้อยู่

 

เป็นเสียงหัวเราะที่สิ้นหวัง

 

แค่ปกป้องผู้หญิงคนเดียวยังทำไม่ได้เลย

 

ปีเตอร์ ทุกอย่าง.. ทุกอย่างเลยนะ มันไม่ใช่ความผิดของนายเด็กสาวเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่คนอย่างเธอทำได้ และใช่.. เทเรซ่าตระหนักได้ในตอนนั้นว่าเธอเทียบเรเชลไม่ติดเลย ในเรื่องของการให้กำลังใจใครสักคนแบบนี้ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น ทุกคนพยายามเต็มที่แล้ว รวมทั้งนายด้วย มันก็แค่.. คนเรา ถ้าถึงคราวตาย ก็ต้องตายไม่ใช่เหรอ

 

แล้วทำไมเรเชลถึงต้องตายล่ะเทรซี่ คำถามของเขาทำให้อีกฝ่ายเงียบไป มันยากเกินจะตอบ เธอสมควรแล้วเหรอที่จะต้องตายแบบนั้น เรเชลต้องกลัวมากแน่ๆ ตอนนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครไปถึงตัวเธอเลยสักคน รวมถึงฉัน ฉันที่แจ้นออกไปช่วยคนอื่นๆทันเวลาเสมอ แต่ช่วยคนสำคัญของตัวเองไม่ทัน

 

ปีเตอร์..

 

ฉันยังไม่เคยบอกเรเชลด้วยซ้ำว่าฉันรักเธอน่ะ

 

 

 


แวนด้า แม็กซิมอฟฟ์สบถออกมาอย่างหงุดหงิดทันทีที่ขาข้างนึงก้าวลงจากเครื่องบิน สการ์เล็ตวิทช์ปัดปอยผมยุ่งๆของตัวเองที่พันกันมั่วซั่วไปไว้ด้านหลัง พลางนึกถึงข้อมูลที่ได้รับรู้ก่อนที่จะกลับมา ข้อมูลที่ว่าเรเชล แบล็คเสียชีวิตลงแล้ว

 

นัยน์ตาสีเข้มฉายแววของความเสียใจออกมาแม้จะไม่นานนัก แต่เธอรู้สึกใจหายเสมอเมื่อคิดถึงเรื่องที่ว่าเรเชลจะไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่มีสาวน้อยน่ารักคนนั้นอีกแล้ว วิชั่นที่ก้าวตามเธอลงมาจากเครื่องบินติดๆโอบเอวบางเข้าหาตัว เธอหันไปมองเขา ส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ไปให้ แม้จะยังคงกังวลถึงสภาพจิตใจของปีเตอร์ สไปเดอร์แมนตัวน้อยๆของทีมอยู่ก็ตาม

 

เฮ้สก็อตร้องทักเบาๆขณะคว้าแขนธอร์ที่เกือบจะก้าวพลาดตกจากบันไดแล้วกลิ้งหลุนๆลงไปทับสองคนข้างล่างได้ทัน อยู่ๆพี่เทพแกก็เกิดอาการหน้ามืดขึ้นมา? เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจสำหรับมนุษย์มด(ตามที่ธอร์เรียก)อย่างเขา ระวังหน่อยเสด็จพี่

 

มีอะไรรึเปล่าธอร์แวนด้าถามขึ้นมาเมื่อหันไปเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่บนนั้น

 

แทนคำตอบ ธอร์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใส ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังมา

 

มายด์สโตนบนหน้าผากวิชั่นร้องเตือนจนเขารู้สึกเจ็บแสบไปหมด ชายหนุ่มเปลี่ยนร่างกลับไปสู่ร่างกายสีแดงอีกครั้ง ในขณะที่แวนด้ากับสก็อตมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

 

ในตอนนั้นเองที่มียานอะไรบางอย่างโผล่ขึ้นมาบนท้องฟ้า

 

บางอย่างที่ดูคล้ายคลึงกับคนสองคนถูกส่งลงมาจากยานนั่น ดวงตาของพวกเขาจ้องมองไปที่มายด์สโตนบนหัวของชายร่างแดง แวนด้าเดินออกไปยืนตรงหน้าเขา

 

เราคือลูกหลานของธานอส มหาเทพไททันผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด..

 

ขอโทษนะ แต่กฎเราคือไม่ติดต่อกับพวกไม่มีบัตรประชาชน

 

สก็อตเอ่ยขึ้นมา ผู้มาเยือนเงียบไป

 

เอเลี่ยนร่างอ้วนใหญ่ดึงขวานออกมาจากหลัง ในขณะที่อีกคนคว้าหอกขึ้นมาจากอากาศ

 

โอเคแลงก์ นายทำพวกนั้นยั้วะแล้ว

 

 


 

โลกิยืนอยู่บนดาดฟ้าด้วยสีหน้าไม่สบายใจโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม เขาเหม่อมองออกไปไกลแสนไกลอย่างที่ทำมาตลอดหลายวันขณะที่ยืนอยู่บนนี้ สำหรับเขา การตายของเรเชลก็เป็นเรื่องที่น่าเสียใจในระดับนึง แต่บอกตามตรงว่าเขาไม่แปลกใจ

 

เขาคิดไว้อยู่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอและแสนดีเกินไป

 

คนแบบหล่อนไม่มีทางอยู่บนโลกนี้ได้นานๆหรอก

 

นัยน์ตาสีมรกตวูบไหวเล็กน้อย และในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่ามีใครบางคนยืนอยู่ด้านหลัง

 

ชายหนุ่มหันไปมองด้วยหางตา ก่อนจะชะงักไปเมื่ออีกฝ่ายคือคนที่เขาเองก็เคยรู้จัก

 

เอเลี่ยนผู้ใช้พลังจิตที่เขาพบบนยานของเหล่าชาวแอสการ์ด

 

บุตรแห่งธานอส

 

มอบสเปซสโตนมา บุตรแห่งโอดิน

 

 


 

ตู้มมมมมม!

 

เสียงอึกทึกนั่นทำให้คนสองคนที่นั่งคุยกันอยู่ในมุมห้องเงยหน้าขึ้นสบตากัน ก่อนที่ปีเตอร์ – เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน – ลุกขึ้นมาจากตรงนั้น แล้วเดินนำออกไปจากห้อง

 

สตีฟมองมาอย่างไม่แน่ใจนัก ในขณะที่โทนี่ถามฟรายเดย์ว่าเกิดอะไรขึ้นและได้รับคำตอบว่าบนดาดฟ้าถูกโจมตี

 

หัวใจของเทเรซ่ากระตุกวูบไป

 

แววตาของเธอสั่นไหวขณะมองสบกันกับคนรักของตัวเอง

 

โลกิอยู่บนดาดฟ้า คนเดียว

 

 


 

ได้ยินเสียงนั่นมั้ย นาตาชาลุกพรวดขึ้นจากโซฟา เธอกับบรูซเพิ่งกลับจากฮาวายและแวะมาคุยกับสตีเฟน สเตรนจ์ แต่ไม่ทันไรก็มีเสียงอึกทึกราวกับเกิดสงครามอยู่ข้างนอกขึ้นก่อน หว่องกับสเตรนจ์มองหน้ากัน ก่อนจะพากันเดินนำออกไปจากตัวอาคารของเขา

 

ถนนภายนอกวุ่นวายไปหมด มียานอวกาศขนาดใหญ่อยู่เหนือศีรษะพวกเขา แล้วเอเลี่ยนสองตนก็ถูกส่งลงมาจากยานนั่น

 

บรูซบีบมือของนาตาชาแน่น

 

เขาจำได้ดี.. ไม่มีทางลืมเลย

 

พวกมันมาแล้ว

 

คำพูดของแบนเนอร์ทำให้หมอแปลกกับหว่องที่ยืนอยู่ด้านหน้าหันมามอง

 

ธานอส.. พวกมันมาแล้ว






(ไรท์ขอแอบมองท่าทีคนอ่านแปป)


คุยกับไรท์

อย่าเพิ่งสาปแช่งไรท์นะขอร้อง แง

จะเข้าสู่อินฟินิตี้วอร์แล้วนะคะ พร้อมไม่พร้อม!

ให้เวลาคิดทบทวนแล้วน้าว่าอยากจะไปต่อกับไรท์มั้ย ยังอยู่แปลว่าไหว งั้นไปต่อค่ะ!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #286 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:53

    โลกิต้องไม่ป็นอะไรรร

    #286
    0
  2. #170 MINTTTTTTTTTTTTTT (@MintChayaTasuwan) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:18
    ไม่เป็นไรค่ะ!!! รีดจะอ่านจนกว่าเรื่องนี้จะจบเลยค่ะ!

    รีดรอไรท์เสมอนะคะ♡
    #170
    0
  3. #169 03kg (@03kg) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:59
    รอนะคะ. เย้~
    นักเขียนน่ารักเหมือนแมวเลย
    #169
    0