[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 49 : [End of SS.2] Chapter 19 - Last but not least

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

 

 



[End of SS.2] Chapter 19 – Last but not least

 


 

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีที่โทนี่เดินออกไปแล้วเหลือแค่เพียงเทเรซ่ากับสตีฟ เธอดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังมีเรื่องอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจอยู่ แม้จะไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไรก็ตาม

 

เด็กสาวเดินกลับไปนั่งที่เตียง คว้ามือหยาบกร้านที่ผ่านสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนมากุมเอาไว้ด้วยมือเล็กๆอันเย็นเยียบของตัวเอง และนั่นทำให้เขาสบตาเธอ ด้วยแววตาจริงจังแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน – ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทำสีหน้าจริงจัง แต่เธอแค่ไม่เคยเห็นเขาดูจริงจังและน่ากลัวมากขนาดนี้มาก่อน

 

เทเรซ่า..

 

ฉันกลัวสิ่งที่คุณกำลังจะพูดได้ไหม

 

เธอพูดติดตลกแทรกขึ้นมา แม้ว่ากำลังจะร้องไห้อยู่แล้วก็ตาม

 

ไม่ว่าเขาจะกำลังพูดอะไร เธอไม่อยากฟัง เธอคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องดี

 

ฉันว่าเราต้องคุยกันจริงจังสักที เขาระบายรอยยิ้มบางๆขณะดึงมือออกจากการกอบกุมของเธอ แล้ววางมันลงบนศีรษะเล็กๆนั้น ลูบผมสีบลอนด์ย้อมของเธอไปมาเบาๆอย่างหวงแหน เกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ของเรา และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

 

น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาแทบจะในทันที

 

เธอรู้อยู่แล้ว ว่าเขาคงจะพูดเรื่องนี้

 

เขาคงดูออกเรื่องเธอกับโลกิ ไม่แปลกเลย

 

ฉัน.. ทุกอย่างมันก็ปกติ ไม่ใช่เหรอ?เด็กสาวดิ้นรนที่จะพยายามแสร้งทำเป็นเหมือนไม่เข้าใจต่อไป เผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามเดิม ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

 

เทเรซ่า..

 

สตีฟเรียกเธออีกครั้ง รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนปากเขา อย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาทำได้

 

เลิกกันนะ

 

เด็กสาวเบิกตากว้างขึ้น น้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด เธอเข้าไปกอดเขา

 

กอดเขาไว้อย่างเด็กน้อยที่รู้ตัวดีว่าเธอกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป

 

ทำไมอะสตีฟ ไหนบอกจะไม่ทิ้งกันไงเสียงของเธอสั่นเทาจนเขาเจ็บปวดไปหมด แต่สตีฟก็ไม่ได้กอดตอบ ไหนบอกว่าจะอยู่ข้างๆฉัน ไหนบอกว่า..

 

เธอไม่เหนื่อยเหรอเขาถามกลับไป และนั่นทำให้เด็กสาวผละออกจากเขา สบกับดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจ มือหนาเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบา ไม่เหนื่อยเหรอ ที่ต้องแกล้งทำเป็นรักฉัน ตลอดเวลา

 

ฉันไม่..

ไม่เหนื่อยเหรอที่ต้องทำเหมือนกับว่าทุกอย่างมันยังดีอยู่

 

คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าในหัวมันพร่าเบลอไปหมด

 

เพราะฉันเหนื่อยแล้ว.. ที่ต้องแกล้งทำเป็นเชื่อว่าเธอรักฉัน

 

..ขอโทษ

 

ไม่มีคำพูดใดจะบอกความรู้สึกเธอได้ดีกว่าคำว่าขอโทษแล้วในเวลานี้

 

ขอโทษที่เห็นแก่ตัว ขอโทษ.. ที่ดึงคุณไว้ข้างๆฉันมาตลอด ขอโทษที่ไม่เคยเข้มแข็งพอที่จะปล่อยคุณไปเธอบอก ด้วยเสียงที่สั่นเครือไปหมด เด็กสาวรู้สึกได้ว่าข้างในกำลังเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เจ็บจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าแขนทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล และเจ็บยิ่งกว่าในวินาทีที่เห็นน้ำตาของเขาไหลลงมาจากดวงตาสีเดียวกับท้องนภาคู่นั้น มือบางยกขึ้นสัมผัสใบหน้าเขา เช็ดน้ำตาให้ อย่างที่เธอก็รู้ – เป็นครั้งสุดท้าย เหนื่อยมากมั้ยสตีฟ ฉันขอโทษ

 

เขาดึงเธอเข้าไปกอดเมื่อได้ยินประโยคนั้น – อย่างห้ามไม่อยู่

 

กัปตันอเมริกา – ชายในฝันของหญิงสาวทั่วโลกกำลังกอดเด็กผู้หญิงคนนี้ไว้ในอ้อมแขน และร้องไห้ออกมาโดยไม่มีเสียงใดๆ

 

เธอคู่ควรกับความสุข เทเรซ่า

 

คำพูดของเขามีแต่จะทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม เขารู้ดี

 

แต่เขาจำเป็นต้องพูดมัน ก่อนที่เขาจะไม่มีโอกาสอีก

 

และความสุขของเธอไม่ใช่ฉัน – ขอโทษ ที่เห็นแก่ตัว ทั้งๆที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าใครที่จะทำให้เธอมีความสุขได้ แต่ฉันกลับรั้งเธอไว้ นานขนาดนี้

 

ฉันมีความสุขตอนอยู่กับคุณนะ สตีฟ เธอบอก ถึงแม้ว่าความสุขที่เธอกับเขาพูดถึงจะคนละเรื่องกันก็ตาม ฉันไม่สมควรได้พบกับคนดีๆแบบคุณเลย

 

อย่าพูดแบบนั้นสิ เขาดึงเธอออกจากตัว ส่งยิ้มให้ – เป็นครั้งสุดท้าย ลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น หันหลังเดินออกจากห้องไป หลังจากนี้ ขอให้มีความสุขสักทีนะ – ความสุขจริงๆแบบที่เธอควรจะได้รับ

 

เด็กสาวไม่มีแรงแม้จะวิ่งตามเขาไปด้วยซ้ำ เธอเพียงแค่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น หรือบางทีเธออาจจะไม่อยากวิ่งตามไป

 

เธอต้องปล่อยเขาไป.. ต้องปล่อยเขาไปสักที

 

 

 


ปีเตอร์.. อย่าโกรธนะ เรเชลวิ่งเข้ามาจับมือเขาเอาไว้ เขาที่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าตึก ในขณะที่เด็กสาวตรงหน้าดูกลัวเขาโกรธอย่างจริงจัง และใบหน้าที่หวาดกลัวแบบนั้นก็ทำให้เขาโกรธเธอไม่ลง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนาย ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ

 

ยัยบ้า! รู้มั้ยว่าคนเขาเสียใจขนาดไหนอะ!!” ปีเตอร์โวยวายออกมา น้ำตาก็พาลจะไหล เด็กหนุ่มยกมือขึ้นสัมผัสกับใบหน้าขาวซีดนั่นราวกับจะยืนยันกับตัวเองว่าเขาไม่ได้เห็นภาพหลอน เรเชลผมยาวขึ้นนิดหน่อย แถมยังผอมลงด้วย มือหนาคว้าตัวเธอก่อนจะดึงเข้ามากอดในที่สุด อธิบายมาเลยนะเรเชล นี่มันอะไรกัน

 

โลกิช่วยฉันไว้น่ะ.. วันนั้น – แต่มันก็ไม่ทันเด็กสาวบอกเขาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เธอไม่กอดตอบเขาด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกว่า.. ฉันไม่คู่ควรกับเธอแล้วปีเตอร์ ฉันไม่กล้าไปให้เธอเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้จะสู้หน้าเธอได้ยังไงหลังจากที่เดลตัน..เธอกลืนคำพูดทุกอย่างลงไปในลำคอ พยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ โลกิกับเมดิสันเลยเสนอให้ฉันลองหายไปก่อนสักพัก ไปรักษาตัวจนกว่าจะดีขึ้น โลกิก็เลยปลอมตัวเป็นฉันแล้วแกล้งตาย

 

เด็กโง่เขาบ่นอุบอิบในลำคอ แม้ว่าจะรู้สึกโกรธนิโคลัสอยู่ก็ตาม เรเชลไม่ใช่ที่ให้เขาระบายอารมณ์ และเขาจะไม่ทำอะไรโง่ๆแบบที่เธอกลัว ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงฉันก็รับได้อยู่แล้ว พูดบ้าๆน่า

 

ก็ฉัน..

 

ฉันจะรับผิดชอบเอง

 

คำพูดของปีเตอร์ทำให้เธอเบิกตากว้างขึ้น

 

สิ่งที่เดลตันทำกับเธอ ฉันจะรับผิดชอบเอง เรเชล

 

ต.. แต่ว่า..

 

ฉันรักเธอนะ รักมาตลอด แล้วก็จะรักต่อไปไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอก็ตาม

 

ต่อให้ฉันจะกลายเป็นผู้หญิงของนิโคลัสไปแล้วน่ะเหรอ?

 

เธอถาม ดูเหมือนว่าจงใจจะย้ำความผิดพลาดในคืนนั้นของตัวเองกับตัวเองมากกว่า

 

อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม มันน่าหงุดหงิดนะเขาผละออกจากเธอ มองสบตากับดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นตรงๆ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่สนรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา แค่เธอยังอยู่ตรงนี้ ข้างหน้าฉัน อย่างอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ

 

ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามายืนอยู่ตรงนี้ทำไม แวนด้าหัวเราะแห้งๆ ในทีแรกเธอตั้งใจจะอยู่ห้ามถ้าหากว่าปีเตอร์เกินฟิวส์ขาดหรือโมโหขึ้นมาแล้วพูดไม่ดีกับเรเชล แต่ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องมีเธอด้วยซ้ำ ปีเตอร์โตกว่าที่เธอคิดไว้ – ในตอนนั้นเองที่สายตาของเธอแฉลบไปเห็นกัปตันอเมริกาของทุกคนเดินออกมาจากตึกด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ดวงตาของเขาแดงก่ำ แถมยังเดินผ่านพวกเธอไปโดยไม่สังเกตเห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว กัปตัน..?

 

ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ สตีฟเดินปรี่เข้าไปที่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขา ขึ้นไปขี่มัน ก่อนจะหายไปจากตรงนั้นในทันที

 

ทั้งสามคนที่ยืนอยู่หน้าตึกหันไปสบตากันอย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนที่แวนด้าจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในทาวเวอร์เพื่อไปเช็คว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นในนั้นกันแน่

 

เฮ้ปีเตอร์ นายรู้มั้ยว่ากัปตันเป็นอะไร เมื่อกี้..สก็อต แลงก์ที่เพิ่งจะขับรถกลับมาถึง(พร้อมทั้งบรูซ แบนเนอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆเขา)เปิดกระจกถามอย่างสงสัย ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆเด็กหนุ่ม ผีหลอก!!!”

 

จะบ้ารึไงแบนเนอร์รู้สึกอยากจะหันไปตบมนุษย์มดให้หัวทิ่มพวงมาลัยให้รู้แล้วรู้รอด คิดว่ามีเรื่องให้เราสองคนอัพเดตหลายอย่างเลยล่ะ

 

ไปกันเถอะปีเตอร์เมินมนุษย์ลุง(?)สองคนโดยสิ้นเชิง เขาหันไปคว้ามือเรเชลแล้วพาเดินออกไปจากตรงนั้นในทันที

 

เด็กสาวยังคงรู้สึกกังขาเวลาที่จับมือเขา ลึกๆเรเชลรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรกับปีเตอร์เลย

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง.. เมื่อเธอแปดเปื้อนไปแล้วให้กับผู้ชายแบบนั้น

 

และดูเหมือนเขาจะเดาความคิดเธอได้ เมื่อปีเตอร์กระชับมือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้น เพื่อให้เธอรู้สึกมั่นใจว่าเขาไม่สนคนอื่น

 

ขอบคุณนะ

 

เธอเอ่ย ด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับกระซิบ ปีเตอร์หันมามองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

 

พูดเรื่องอะไรน่ะ? เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะเรเชล ขอบคุณอะไรกันเล่า

 

 

 

 

เฮ้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ? โทนี่ถามเทเรซ่าอย่างไม่เข้าใจในสถานการณ์ เมื่ออยู่ๆปู่กัปตันก็เดินออกไปจากตึกเสียเฉยๆ แล้วเทเรซ่าก็ร้องไห้ขึ้นมาราวกับจะขาดใจ

 

แวนด้าเดินเข้ามาในห้อง – อย่างกระหืดกระหอบ สบตากับโทนี่เป็นเชิงบอกให้เขาออกไปก่อน ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเทเรซ่าที่โผเข้ากอดเธอแทบจะในทันที

 

ฉันเห็นแก่ตัวมากใช่ไหมแวนด้า ที่ยื้อเขาไว้มาตลอดโดยที่ไม่เคยรักเขาเลย จนวันนี้ที่เขาฝืนทำเป็นเชื่อว่าฉันรักเขาต่อไปไม่ไหว แล้วก็ไป แค่ประโยคแรกก็ทำให้แวนด้ารู้สึกสับสนไปหมด พยายามที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างในหัว ฉันก็แค่เลิกรักไอ้บ้านั่นไม่ได้ แต่ไม่ได้แปลว่าที่รู้สึกกับสตีฟไม่จริงนะ

 

ไอ้บ้านั่น..?

 

ใช้เวลาในการคิดไม่มากนักเธอก็พอจะเดาได้ว่าไอ้บ้าที่เทเรซ่าพูดถึงคงไม่พ้นโลกิ

 

งั้นเธอก็ทำถูกแล้วล่ะ ที่ปล่อยให้เขาไปสักที หล่อนเอ่ย พลางลูบผมสีบลอนด์นั่นเบาๆ แต่ถามจริงๆเถอะ ถ้ากัปตันไม่บอกเธอว่าเขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอจะทำยังไง

 

ฉันก็จะพยายามรักเขาให้ได้เทเรซ่าตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดเลย

 

เทเรซ่า.. การรักใครสักคน มันคือการรักเขา เพราะเธอรักเขา ไม่ใช่รักเขาเพราะเธอพยายามที่จะรักเขาให้ได้ – ตอนเธอรักไอ้บ้านั่นก็ไม่ต้องพยายามไม่ใช่รึไง

 

ดูเหมือนคำพูดของแวนด้าจะจี้ใจไปหน่อย เมื่อเด็กสาวร้องไห้ออกมาไม่หยุด

 

จะเอายังไงต่อไป

 

หญิงสาวยิงคำถามต่อไป เพราะนั่นคือเรื่องเดียวที่เธออยากรู้

 

ฉันไม่รู้

 

เด็กสาวตอบอย่างสัตย์จริง

 

ต่อให้ฉันจะรักโลกิ แต่ฉันก็ลืมสิ่งที่เขาทำกับฉันไม่ได้เธอแค่นหัวเราะ ฉันไม่ได้คิดจะกลับไปหาเขาหรอก ทั้งหมดที่ฉันรู้ในตอนนี้ก็คือ ฉันต้องปล่อยให้สตีฟไปเจอกับคนดีๆจริงๆสักที





คุยกับไรท์

จบจ่ะ จบซีซั่น2 จบจริงๆ! จบแบบนี้แหละ!!

ตอนแรกไรท์ตั้งใจจะให้เรื่องนี้จบในซีซั่นสอง แต่รู้สึกว่าคู่หลักทั้งสองคู่มันก็ยังไม่ค่อยเคลียเนอะ

แต่จะให้ยืดซีซั่นสองให้ยาวกว่านี้ก็กลัวจะไม่สนุกกัน เพราะก็ไม่อยากใส่ปมให้เครียดมากไปกว่านี้แล้ว ทั้งเทเรซ่าและเรเชลควรไปพักบ้างเล็กน้อย T_T

เอาเป็นว่า ถ้ายังไหว เจอกันต่อในซีซั่นสามนะคะ ซึ่งไรท์คิดว่าจะเอาพี่ท้อมาเป็นตัวเดินเรื่องหลัก(พระเอก) เนื้อหาน่าจะเครียดน้อยลง(บ้าง)เล็กน้อย ซึ่งอาจจะยังไม่ใช่เร็วๆนี้ค่ะเพราะไรท์ต้องกลับไปทำธุระต่อหลังสงกรานต์ แต่ก็อาจจะมีการมาเปิดซีซั่นทิ้งไว้นะคะ

ใจจริงซีซั่นนี้ตั้งใจจะให้ความยาวอยู่ที่ 24-32 ตอน แต่เนื่องจากไรท์แต่งถึงอินฟินิตี้วอร์น้อยมาก(ซึ่งก็เพราะว่าไรท์ไม่เก่งเรื่องการเขียนฉากต่อสู้เลยT_T) มันก็เลยออกมาจบแค่นี้อย่างที่เห็นค่ะ

กราบสวัสดีและขอบพระคุณงามๆที่ติดตามกันมาจนถึงจุดนี้ ไรท์คงไม่สามารถแต่งมาถึงตรงนี้ได้แน่ๆถ้าไม่มีทุกคน ขอบคุณจากใจจริงและขอน้อมรับข้อติชมทุกประการค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #293 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:40

    เรือไม่จมแล้วเว้ยยย

    #293
    0
  2. #214 minf (@akarachai) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:06
    หักมุม เฉย กัปตันตูดูเป็น-งั่งไปเลย
    #214
    0
  3. #201 BT_KOOKIE (@BT_KOOKIE) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:08
    Whyyyy!!!! O~O
    #201
    0