[ Fanfic Marvel l ??XOC ] Stay with US

ตอนที่ 6 : Chapter 5 - I'm Here

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    7 พ.ย. 61





Chapter 5 - I'm Here





     สามทุ่มยี่สิบนาที


     สตีฟเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังด้วยสีหน้าเป็นกังวล ความกระวนกระวายใจมีมากขึ้นทุกทีที่หันไปมองหน้าบ้านแล้วพบว่าเด็กสาวยังไม่กลับมา จนนาตาชา โรมานอฟที่นั่งอยู่ข้างๆยกมือขึ้นมาตบบ่าเขาเบาๆราวกับจะบอกให้สงบใจลง คนอื่นๆมองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา


     เทเรซ่าปรากฎตัวในตอนนั้น เธอเปิดประตูเข้ามา ร่างกายเปียกโชกและเต็มไปด้วยบาดแผลราวกับถูกของมีคมบาดตามร่างกาย(ซึ่งก็คือกระจกที่เธอพุ่งชนจนแตกแล้วกระโดดลงมาจากชั้นยี่สิบนั่นแหละ) "โอ้พระเจ้า" แวนด้าเผลออุทานออกมาแล้ววิ่งเข้ามาพยุงเด็กสาวเอาไว้ "ตัวเย็นเฉียบเลย เกิดอะไรขึ้นเทเรซ่า"


     เธอไม่มีใจที่จะตอบอีกฝ่ายตอนนี้ เทเรซ่าเดินซวนเซกลับเข้าไปในห้องของเธอ ทันทีที่ปิดประตูลง เด็กสาวทรุดลงบนพื้น มือข้างนึงยกขึ้นปิดปากเพราะไม่อยากให้เสียงสะอื้นดังเล็ดรอดออกไปจากห้อง ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นขนาดนี้ เธอก็แค่ผิดหวังกับแทบทุกคนที่เข้ามาในชีวิตของเธอเท่านั้นเอง


     สตีฟเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ เขารู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับเด็กผู้หญิง แต่เขาไม่สน ชายหนุ่มเลื่อนมือไปกดสวิตช์เปิดไฟให้สว่างพอมองเห็นก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง "เทเรซ่า.. ใครทำอะไรเธอ? เธอบอกว่าจะไปหาเพื่อนไม่ใช่เหรอ?"


     "จะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญดีรึเปล่านะ..?" เธอแค่นหัวเราะแบบที่เธอชอบทำ ซึ่งในวันนี้มันฟังดูเหมือนเสียงสะอึกสะอื้นมากกว่า "พอดีว่าเพื่อนของฉันคือสไปเดอร์แมนน่ะ"


     แค่เพียงเท่านั้นกัปตันอเมริกาก็ถึงบางอ้อ เข้าใจได้ในทันทีว่ามันคงเกี่ยวข้องกับโทนี่ สตาร์ค


     "คุณไม่ควรช่วยฉันไว้เลยสตีฟ" เสียงของเด็กสาวแหบแห้งมากกว่าทุกครั้งที่เอื้อนเอ่ยออกมา เธอเริ่มรู้สึกทรมาน -- การร้องไห้เป็นเวลานานทำให้เธอทรมานราวกับหลอดลมของเธอกำลังมอดไหม้ ราวกับว่าในอกถูกบีบคั้นอย่างรุนแรงจนหายใจแทบไม่ออก "ฉันเหนื่อย.. การมีชีวิตอยู่มันเจ็บปวด มากกว่าที่เคยเป็น และเจ็บปวดมากขึ้นทุกที"


     "เทเรซ่า.."


     "ฉันให้ใจทุกคนไป ทุกคนที่ฉันคิดว่าพวกเขาจริงใจต่อฉันและมีค่าพอที่จะให้โอกาส มีความเป็นไปได้ที่จะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น -- บางคนฉันไม่เคยคิดอยากจะให้ใจด้วยซ้ำ แต่ก็เผลอให้ไป" เทเรซ่าเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องในวันนี้ คิดถึงสิ่งที่คนเป็นพ่อที่ร้องขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองอีกครั้งทำกับเธออีกครั้ง "แต่ทุกๆครั้ง ทุกคนปามันกลับมาใส่หน้าฉัน เหยียบย่ำความรู้สึกฉัน หัวเราะเยาะ เหยียดหยาม -- ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"


     "นี่.."


     "ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย ฉัน.." คำพูดของเธอขาดไปกระทันหันเมื่อเธอถูกชายหนุ่มตรงหน้ากระชากตัวเข้าไปในอ้อมกอดอุ่น เขาโอบกอดเธอเอาไว้แน่น ลูบผมสีน้ำตาลเข้มเปียกชื้นและเย็นเยียบเบาๆ กดใบหน้าของเธอให้ซบลงบนไหล่เขา


     "ฉันอยู่นี่เทเรซ่า ฉันอยู่นี่" สตีฟเอ่ยด้วยโทนเสียงนุ่มหู อ้อมกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากเสียจนหยุดร้องไห้ไม่ได้ เธอไม่ได้กอดตอบ แต่ก็ไม่ได้พยายามผลักไส ราวกับว่าใจนึงเธอก็ยังอยากให้เขาอยู่ตรงนั้น "บอกแล้วไงว่าฉันจะปกป้องเธอจากพวกนั้น เธอยังมีฉัน มีพวกเรา ที่นี่.. ทุกคนคือครอบครัวของเธอ"


     "วันนึงคุณอาจจะหลอกฉัน เหมือนกับพวกเขา"


     "ฉันไม่เหมือนพวกเขา" เขาย้ำคำนี้เป็นครั้งที่สอง หลังจากวันแรกที่ได้คุยกับเธอ "ฉันไม่เหมือนพวกเขา ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธอ" เขาย้ำอีกครั้ง ราวกับอยากจะให้เธอมั่นใจ "แต่ฉันต้องรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เทเรซ่า ไม่งั้นฉันก็จะปกป้องเธอไม่ได้ ถ้าหากไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพยายามปกป้องเธอจากอะไร"


     "...วันนี้ฉันเจอโทนี่ สตาร์ค" เทเรซ่าเอ่ย เธอยังร้องไห้อยู่ แต่ไม่หนักเท่าในตอนแรก "ปีเตอร์หลอกฉันให้เข้าไปหาสตาร์ค -- ฉันรู้ว่าเขาโกหก ฉันรู้ว่าเขากำลังพาฉันไปไหน ไปหาใคร แต่ฉันเชื่อใจเขา" อันที่จริงเทเรซ่าอยากพูดต่อว่า เธอเชื่อใจเขา เขาทั้งสองคน "สตาร์คบอกฉันว่าเขาแค่อยากกินข้าวกับฉัน แค่อยากคุยด้วย เขาบอกฉันว่าคุณไม่ใช่คนที่ฉันควรจะไปยุ่งเกี่ยวด้วย แล้วหลังจากนั้น.. มันเบลอไปหมด เขาวางยาสลบฉัน"


     สตีฟไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่กอดเธอไว้


     "ฉันสับสนนิดหน่อย ไม่ค่อยแน่ใจนักหลังจากนั้น มันตื้อไปหมด แล้วแม่ก็โผล่มา อย่างเดียวที่ฉันรู้คือฉันจะไม่กลับไปที่แล็บ จะไม่ยอมโดนจับไปทดลองอะไรอีกหรือถูกล้างสมอง ฉัน -- ฉันหนีออกมา พุ่งไปที่กระจก ตกลงไปในน้ำจากตึกชั้นที่ยี่สิบ แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีก" เด็กสาวรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด ทั้งจากผลข้างเคียงของยาสลบที่แรงพอจะล้มช้างทั้งฝูงได้ จากการพยายามหลบหนีเอาตัวรอด และจากการร้องไห้อย่างหนัก "แรงฉันมีไม่พอจะชนกระจกให้แตกด้วยซ้ำ และ.. ฉันคงซ่อนในน้ำเป็นชั่วโมงมาจนถึงป่านนี้ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีมัน"


     "มัน..?"


     "หินแบบเดียวกับที่อยู่บนหน้าผากของวิชั่น -- อินฟินิตี้สโตน มันอยู่ในหัวใจฉัน" เธอผละออกจากเขา มือบางสั่นระริกขณะปลดกระดุมเสื้อตัวบางของตัวเองออก บนเนินอกซ้ายมีร่องรอยการผ่าตัดที่ลึกกว่าที่อื่นๆ "เรียลลิตี้สโตน มีความสามารถที่จะบิดเบือนความจริง และนั่นทำให้ฉันสามารถเทเลพอร์ตได้ในตอนนั้น มันปกป้องฉัน ทั้งช่วยให้กระจกแตก แล้วก็ซ่อนฉันในน้ำ -- นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาไม่ปล่อยฉันไปแน่ พวกเขาจะตามล่าฉัน จนกว่าจะพบ"


     "..ไม่เห็นจะสำคัญตรงไหน" สตีฟลูบศีรษะของเด็กสาวตรงหน้าอย่างเบามือ "หินนั่นจะยังไงก็ช่าง พวกนั้นจะอยากได้อะไรก็ช่าง" เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเขาหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ "ฉันสนใจแค่ว่า จะไม่มีใครได้ตัวเธอไป"

 

 

 


     "นอนไม่หลับเหรอ" นาตาชาเดินเข้าไปนั่งข้างๆสตีฟ โดยมีแซมยืนชงเหล้าอยู่ที่ด้านในของเคาน์ทเตอร์บาร์ที่สตีฟนั่งอยู่ หล่อนวางมือลงบนบ่าเขาอีกครั้ง มองสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเพื่อนที่กำลังนั่งจิบแอลกอฮอล์อยู่(แม้ว่าโดยปกติสตีฟจะไม่ชอบดื่มมากนักก็ตาม) "เทเรซ่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แวนด้ากำลังทำแผลให้อยู่"


     "ขอบใจ แนท" เขาเอ่ยโดยไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ


     "นายดูแคร์เธอมากนะ มีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังไหม" หญิงสาวรับเครื่องดื่มสีอำพันมาจากมือของเพื่อนอีกคนพลางถามต่อ


     "เธอเหลือแค่ฉัน" กัปตันอเมริกากล่าว หันไปมองหน้าเพื่อนสาว "เธออายุแค่สิบหก" เขาเผลอแสดงความหงุดหงิดออกมาทางสายตาเมื่อพูดไปถึงตรงนั้น "แค่สิบหก แต่ถูกทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน จากคนที่ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เธอเคยเชื่อใจ -- ฉันไม่อยากให้เด็กที่อายุแค่นั้นต้องคิดว่าตัวเองไม่มีใครเลย และคนทุกคนบนโลกเป็นศัตรู"


     "ฉันเข้าใจ" นาตาชาขมวดคิ้วนิดหน่อยขณะยกแก้วขึ้นจิบ แอลกอฮอล์ค่อนข้างแรงเกินความจำเป็นไปหน่อย "เธอดูหวาดกลัว น่าสงสาร"


     "นายปกป้องเธอจากความกลัวไม่ได้ กัปตัน" แซมเอ่ยพลางโบกไม้โบกมือ "ไม่ได้อยากขัดอะไรหรอกนะ แต่ความกลัวของเธอ เธอต้องสู้และควบคุมมันด้วยตัวเอง"


     "และเธอทำมันคนเดียวไม่ได้แน่" หญิงสาวหันไปขัดคอเพื่อน "เธอต้องการใครสักคน ซึ่งในที่นี้คงไม่พ้นนาย สตีฟ"


     "นั่นก็จริง" หนุ่มผิวสีไหวไหล่


     "ถ้าโทนี่อยู่ข้างเรา อะไรๆอาจจะง่ายกว่านี้" สตีฟอดไม่ได้ที่จะพูดถึงอดีตเพื่อนสนิทของตัวเอง บอกตามตรง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าโทนี่จะตั้งใจจับตัวเทเรซ่าให้รัฐบาล แต่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไม่เชื่อ "คิดบ้าอะไรของเขาอยู่นะ"


     "กัปตัน"


     นาตาชาเรียกเสียงเข้มจนชายหนุ่มหันไปมอง


     "สุภาพหน่อย"


     รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ


     "เลิกล้อเรื่องนี้สักทีเถอะน่า" เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่อโดนขุดเรื่องพวกนี้มาล้อ


     "ไม่มีทาง"

 

 

 


     "เอาล่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว" แวนด้ายิ้มให้กับเด็กสาวตรงหน้าที่อายุน่าจะห่างจากเธอไม่มากนัก เธอคิดว่าเธอเข้าใจเทเรซ่า ทั้งความเจ็บปวด และความหวาดกลัวพวกนั้น เธอคว้ามือของเด็กสาวขึ้นมาจับไว้แล้วพยายามยิ้มให้อย่างจริงใจที่สุด "ไม่เป็นไรแล้วนะ"


     "...ขอบคุณ"


     "เดินไหวหรือเปล่า?" คำถามของเธอได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าและลุกขึ้นยืน ตัวของเทเรซ่ายังคนเย็นเกินกว่าคนปกติ และนั่นทำให้แวนด้าคิดอะไรดีๆออก "ฉันมีซุปหัวไชเท้ากับมันบดอยู่ในครัว มาเถอะ มันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น"


     เทเรซ่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ เธอจึงพยักหน้ารับแล้วเดินตามแวนด้าที่จูงมือเธอเข้าไปในห้องกินข้าวเงียบๆ คลินท์นั่งอยู่ก่อนแล้ว เขากำลังนั่งกินโยเกิร์ตผสมกับคอนเฟลกอยู่อย่างสบายใจ "ไงสาวๆ รู้ไหมว่ากินเวลานี้จะทำให้พุงย้อย"


     "เก็บไว้เตือนลูกคุณดีกว่านะคลินท์" แวนด้ายิ้มกวนประสาทให้คุณลุง(?)ขี้บ่นในสายตาเธอก่อนจะเดินไปอุ่นซุป "นั่งกับเขาไปก่อนนะเทเรซ่า อาจจะง่องแง่งๆบ้างแต่ไม่กัดหรอก"


     "ฉันไม่ใช่หมานะแวนด้า" คลินท์หันไปขมวดคิ้วใส่เด็กสาวที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ ก่อนจะหันมาคุยกับอีกคนที่เดินเข้ามานั่งด้วยแทน "เรียกฉันว่าคลินท์ก็ได้นะ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลยว่าไหม"


     "ค่ะ" เทเรซ่าพยักหน้ารับ พยายามแล้วที่จะยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก


     "คิดไงไปว่ายน้ำตอนหัวค่ำ หนาวจะตาย"


     "คลินท์!" แวนด้าเอ็ด


     "รู้แล้วล่ะน่า.. รู้อะไรไหมเทเรซ่า ถ้าอยากเข้าศาลาคนเศร้าน่ะ คุยกับแวนด้าน่ะถูกคนแล้ว" คลินท์ยกมือป้องปากด้วยเกรงว่าแวนด้าจะได้ยิน(?) "รายนั้นยังอกหักอยู่เลยที่เลือกคนละทีมกับหนุ่มน่ะ แต่อย่างน้อยก็ยอมสะบัดตูดลุกขึ้นมาล่ะนะ"


     "วันนั้นฉันน่าจะปล่อยให้วิชั่นหักแขนคุณซะ" เด็กสาวที่ตักซุปใส่ชามเหลือบมองผู้ชายคนเดียวในห้องราวกับอยากจะเข้าไปทุบหัวให้แบะ "เผื่อจะไม่มีแรงมากวนประสาท"


     "ไม่มีแขนก็กอดเธอไม่ได้นะ"


     "ยี้.. ขนลุก"


     เทเรซ่าหัวเราะออกมาเบาๆกับบทสนทนาไร้สาระตรงหน้า เธอไม่ค่อยรู้หรอกว่าพวกเขาพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่ แต่พวกเขาก็ดูสนิทสนมกันดี แวนด้ากับคลินท์ลอบยิ้มออกมาเมื่อทำให้เด็กสาวตรงหน้าหัวเราะได้ แวนด้าวางซุปกับมันบดลงตรงหน้าเทเรซ่าก่อนจะนั่งลงข้างๆแล้วเอ่ย "กินเยอะๆนะ ไม่อ้วนหรอก ไม่ต้องไปฟังหมอนั่น"


     "ขอบคุณนะ" เด็กสาวยิ้มฝืนๆให้กับอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆลงมือกิน ซุปร้อนๆทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเยอะ ต้องยอมรับเลยล่ะว่าแวนด้าทำอาหารอร่อย "ฉันเคยเจอวิชั่นครั้งนึง"


     "จริงเหรอ" แวนด้าถามอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะกระแอมเล็กน้อยเมื่อคลินท์มองเธอราวกับจะพูดว่านึกว่าไม่สนซะอีก "หมายถึง -- เราเคยเป็นเพื่อนสนิทกันน่ะ ฉันก็เลย.."


     "เขาสบายดี" เทเรซ่ากล่าว "ไม่สิ ดูเหมือนสบายดีมากกว่า"


     "หมายความว่าไง..?"


     "ก็เหมือนคุณ" เด็กสาวหันไปสบตากับแวนด้าตรงๆ อีกฝ่ายนิ่งไป "มีอะไรในใจอยู่ แต่ก็ใช้ชีวิตปกติได้ดี"


     "งั้นเหรอ.." แวนด้าพยักหน้ารับ หัวใจพองโตขึ้นมานิดหน่อยด้วยรู้สึกว่า อย่างน้อยที่สุด วิชั่นเองก็คงเหงาและคิดถึงเธอบ้างเหมือนกัน "ขอบใจนะ"


     "ฉันไม่ได้ทำอะไร" เทเรซ่ารีบเบือนหน้ากลับมาสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ เธอไม่ชินกับการที่มีใครสักคนมาคุยด้วยเหมือนคนปกติ(ต้องยอมรับว่า นอกจากปีเตอร์แล้ว เธอก็แทบไม่ได้คุยกับใครตามปกติแบบนี้เลย) ดังนั้น มันจึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับเธอ และนั่นทำให้รู้สึกไม่ชิน


     แต่เมื่อคิดว่าตัวเองสามารเชื่อใจอีกฝ่ายได้ ใจก็หวนนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้


     สตาร์ค.. โทนี่ สตาร์คไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เขาทำส่งผลต่อตัวเธอยังไง


     ความผิดของทุกคนอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย โทนี่แค่เรียกเธอไปพบ วางยาเธอ เอ่อ.. อันนี้ไม่เล็กน้อยเท่าไหร่ อันที่จริงโทนี่ สตาร์คทำผิดกับเธอมากพอสมควร แต่ปีเตอร์.. เธอพอจะรู้ว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เพียงแต่ต้องการให้เธอเข้าไปหาโทนี่ ก็เลยโกหกเธอ ความผิดของเขาดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เขาไม่รู้หรอกว่ามันมีผลกระทบต่อตัวเธอยังไง


     ปีเตอร์ พาร์คเกอร์เป็นคนที่เธอเชื่อใจที่สุด เป็นคนที่เธอคิดว่าเขาจะไม่หลอกเธอ


     แต่.. เขาก็ทำ


     และนั่นทำให้ตัวเธอที่ถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่ามีบาดแผลมากขึ้นทุกที


     เช่นเดียวกับที่.. การเริ่มเชื่อใจใครสักคน มันทำให้เธอเจ็บปวด และหวาดกลัว


     "จริงสิเทเรซ่า" แวนด้าที่กำลังนั่งคุยกับคลินท์อยู่หันมาเรียก รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนริมฝีปาก "พวกเราวางแผนจะไปเที่ยวกันล่ะ"


     "เที่ยว..?" เธอทวนคำนั้นอย่างไม่เข้าใจ


     "ช่าย ว่ากันตามจริงเราจะพาเธอไปคลายเครียดที่ไอซ์แลนด์น่ะ" คลินท์เป็นคนอธิบาย "เรื่องค่าใช้จ่ายกษัตริย์ทีชาลาแห่งวากานด้าซัพพอร์ตสุดฤทธิ์ มีบ้านพักให้ กินหรูอยู่สบายเป็นเวลาสามสัปดาห์"


     "แล้วหลังจากนั้น.. เขาอยากพบเราน่ะ" แวนด้าเอ่ย "ไปวากานด้าต่อ แล้วค่อยกลับมาที่นี่ อย่างน้อยถ้ามีใครตามหาตัวเธอจะได้หัวปั่นหน่อยที่ต้องไปที่นู่นที ที่นี่ที ตลกดี"


     "อ่า.." เทเรซ่าพยักหน้ารับ เพียงแค่นั้น ไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรอีก


     ได้ไปหลบที่อื่นที่ห่างจากโทนี่และแม่ของเธอสักพักก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยล่ะ

 

 

 


     "ปีเตอร์ วันนี้กลับดึกนะ ป้าบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามกลับดึก ช่วงนี้เมืองก็เป็นบ้าอะไรอยู่ไม่รู้ มีข่าวแย่ๆออกมาแทบทุกวันเลย วันก่อนโทนี่ สตาร์คก็เพิ่งจับนักโทษ--" ป้าเมย์ที่กำลังบ่นยาวเงียบไปเมื่อหันมามองแล้วพบว่าเด็กหนุ่มเดินหน้าเครียดเข้ามา ขอบตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ "พีท..?"


     "ขอโทษฮะ" ปีเตอร์เดินไปนั่งที่โซฟาด้วยสีหน้าเศร้าๆ


     "เกิดอะไรขึ้นเหรอ? นายสตาร์คนั่นไล่หลานออกหรืออะไรทำนองนั้นอีกหรือเปล่า?"


     "มันก็แค่.. เทเรซ่าเป็นลูกของเขา"


     เพล้ง!


     แก้วน้ำในมือหล่อนตกแตก


     "อะไรนะ?"


     "ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่มีเรื่องให้คิด" ปีเตอร์ตัดบท เขาไม่อยากให้ป้ารู้อะไรมากเกินความจำเป็น "ขอตัวนะ" ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็เดินหนีเข้าไปในห้อง ป้าเมย์ตะโกนถามว่าไม่กินอะไรหน่อยเหรอ แต่ตอนนี้เข้าไม่มีใจจะตอบ


     ไม่รู้ป่านนี้เทเรซ่าจะเป็นยังไงบ้าง


     ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาสั่น ปีเตอร์ควักมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดรับสายโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าใครโทรมา เพราะไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็ไม่อยากคุยทั้งนั้น


     [ปีเตอร์] เป็นเสียงของโทนี่ และนั่นทำให้คนที่รับสายหงุดหงิด [ฉันรู้ว่านายโกรธฉัน ไม่ว่าหรอก]


     "มีอะไรรึเปล่าครับคุณสตาร์ค ผมเหนื่อยๆ ไม่อยากคุยกับใครเท่าไหร่"


     [ฉันจงใจหลอกใช้ความรู้สึกของนายกับเธอเพื่อดึงเธอมา เรื่องนั้นฉันขอโทษ] ปลายสายกล่าวเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว [ฉันถูกรอสส์สั่งให้จับตัวเธอไปให้ เธอมีความผิดเล็กน้อย และมีบางอย่างที่รัฐบาลต้องการสอบสวน -- นั่นคือสิ่งที่พวกเขาบอกกับฉัน และฉันคิดว่า แค่เรื่องรูปคดีอะไรก็ตามที่พวกเขาบอกว่าเธอมีความผิดเล็กน้อยล่ะก็ ฉันช่วยให้เธอพ้นโทษได้สบาย และหลังจากนั้นก็จะยื่นเรื่องขอพาเข้าทีมแทน]


     "คุณก็รู้ว่าเธอไม่ชอบต่อสู้"


     [ใช่ ฉันรู้]


     "คุณทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง"


     [ฉันพยายามปกป้องเธอ ปีเตอร์]


     "การวางยาสลบที่แรงพอจะล้มช้างทั้งฝูงได้ไม่ใช่การปกป้อง คุณสตาร์ค"


     [แล้วจะให้ทำยังไง ให้เธอขัดขืน ต่อสู้ ถูกทำร้ายน่ะเหรอ?] ปีเตอร์พอจะรู้ว่าโทนี่เริ่มไม่พอใจ แต่เขาไม่ใส่ใจที่จะขอโทษ เขารู้สึกเหนื่อยใจเกินไป [ฉันไม่ได้ตั้งใจจะยกเธอให้เอลิส ยัยนั่นร่วมมือ
กับรอสส์เองโดยที่ฉันไม่รู้มาก่อน สาบานได้ ฉันก็ตกใจเหมือนกันตอนที่ยัยนั่นโผล่มา]

 

     แล้ว.. คุณต้องการให้ผมทำอะไรล่ะ

 

     [ฉันอยากให้นายเอาเครื่องติดตามบนชุดสไปเดอร์แมนของนายออกไปแบบที่เคยทำแล้วครั้งนึง] สิ่งที่ปลายสายบอกทำให้ปีเตอร์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ [ฉันจะไม่ขอให้นายเข้าร่วมสงครามในครั้งที่พีท มันจะเกิดแน่ แต่ฉันจะไม่ทำร้ายนายกับป้าโดยกันส่งนายเข้าไปด้วย แต่ฉันจะขอให้นายคอยช่วยเทเรซ่า ในสิ่งที่นายทำได้ เท่าที่เป็นไปได้]

 

     นั่นไม่น่าใช่สิ่งที่ควรจะออกมาจากปากคนที่พยายามส่งตัวเธอให้รัฐบาลเลยนะ คุณสตาร์ค

 

     [ไม่เอาน่า งอนตุ๊บป่องเป็นเด็กไปได้]

 

     ผมจะช่วยเทเรซ่า แต่ไม่ใช่เพื่อคุณเด็กหนุ่มตอบด้วยสีหน้าจริงจังโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายกวนประสาทเขา ผมทำเพื่อเธอ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #253 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:53

    สงสารนางเอกต้องเจออะไรมาบ้างนะถึงได้เข้มแข็งขนานนี้

    #253
    0
  2. #131 BT_KOOKIE (@BT_KOOKIE) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:31
    เทเรซ่าน่าสงสาร ทำไมชีวิตถึงได้เศร้ายังงี้ล่ะลูกกกก ToT
    #131
    0
  3. #36 J.Cecille (@firmamento) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:00
    ภาวนาในใจขอให้ทริปผ่านไปด้วยดี
    #36
    1
  4. #23 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:29
    เทเรซ่าสงสารอะฮืออออ
    #23
    1
    • #23-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 6)
      12 มีนาคม 2561 / 18:18
      ฮือออออออออ /ร้องไห้เป็นเพื่อนค่ะ กลัวรีดเหงา
      #23-1
  5. #22 Ying0934 (@Ying0934) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:25
    จะได้ไปวากานด้าด้วยยยยยน
    #22
    1
    • #22-1 Liars (@lady101) (จากตอนที่ 6)
      12 มีนาคม 2561 / 18:18
      ช่ายยยยย จะได้ไปแล้วววววว
      #22-1