Got7 my father คุณพ่อมาร์ค (MarkBam)

ตอนที่ 4 : คุณพ่อมาร์ค 4 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

          



          

BAMBAM PART

 

ทำไงดีวะ?

 

ผมคิดไม่ตกตั้งแต่ฟังเจ้ายูคยอมพูดเรื่องใจสั่นอะไรนั่นกรอกหูแถมยังคาดคั้นว่าเคยรู้สึกแบบนี้กับใครรึเปล่า แล้วคนมันจะไปบอกได้ยังไงเล่า!

 

ว่าใจสั่นกับผู้ชายด้วยกัน  ถุย ชีวิต!

 

ก็ยอมรับนะว่าโลกเรามันเปลี่ยนไปแล้ว ผู้ชายก็สามารถแต่งงานกันได้ มีให้เห็นในข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ออกมาเรื่อยๆ แต่นี่มันชีวิตผมไง ผมเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวนะจะให้ไปชอบผู้ชายด้วยกันได้ไง แล้วใครจะมาสืบสกุลต่อจากผมล่ะ??

 

สมบัติยิ่งเยอะๆ อยู่ เหอะ!

 

หรือแบ่งๆ กันใช้ให้หมดก่อนตาย??

 

 

            

 


หลังโรงเรียนเลิกแล้วแทนที่จะกลับบ้านแต่แบมแบมเลือกที่จะมาเดินเล่นภายในห้างสรรพสินค้าหาอะไรทำฆ่าเวลาก่อนกลับบ้านเพื่อไม่ให้คิดมากกับเรื่องบางเรื่องที่เข้ามาทำให้รกสมอง

 

ครืด....ครืด.....

 

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือทำให้แบมแบมต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอก็ทำให้แบมแบมอารมณ์ดีขึ้นมาในแทบจะทันที

 

 

 นางฟ้า

 

 

 ว่าไงครับน้องเยริน” ^^

 

พี่แบมคะ...

 

ครับ?

 

น้ำเสียงของเยริน เศร้ามากจนแบมแบมแปลกใจ ยิ่งปลายสายเงียบไปก็ทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

 

 พี่แบมอยู่ไหนเหรอคะ

 

 พี่เดินเล่นอยู่ที่ห้างใกล้ๆ โรงเรียนน่ะ มีอะไรรึเปล่าครับ

 

 งั้นเดี๋ยวเยรินไปหานะคะ ถ้าถึงแล้วเยรินจะโทรหา

 

 ได้ครับ

 

แบมแบมวางสายจากเยริน น้ำเสียงเศร้าขนาดนี้น่าจะต้องมีเรื่องเครียดอะไรสักอย่างแต่อย่างน้อยแบมแบมก็รู้สึกดีใจ ที่เยรินนึกถึงเขาเวลาที่เธอมีปัญหา...เหมือนว่าเขาเป็นคนสำคัญ

 

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เยรินก็โทรมาหาแบมแบมอีกครั้ง ทั้งสองนัดเจอกันที่ร้านแมคโดนัลเพราะมันหาเจอได้ง่ายกว่าที่อื่น เดินเข้าห้างปุ๊ปมองทางซ้ายถึงร้านเลย

 

 เยรินทะเลาะกับคุณพ่อค่ะ

 

แบมแบมได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีกเพราะนิสัยของคุณพ่อของน้องก็ดูเป็นคนที่นิ่งๆ เงียบๆ ดูรักและตามใจเยริน

 

 เยรินแค่อยากไปเที่ยวทะเลที่พัทยากับเพื่อนๆ เท่านั้นเองค่ะแต่คุณพ่อไม่อนุญาต บางทีคนเราก็ต้องมีชีวิตส่วนตัวบ้างซิคะพี่แบม

 

แบมแบมได้ฟังแบบนั้นก็สามารถเข้าใจเยรินได้ในทันทีเนื่องจากตัวเองก็ถูกที่บ้านห้ามไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนเหมือนกันยกเว้นจะไปกับครอบครัวแต่สำหรับแบมแบมแล้วเข้าใจดีและไม่คิดจะไปเที่ยวกับใครนอกจากไปกับครอบครัวแต่กับเยรินคงไม่ใช่

 

น้องคงอยากมีอิสระบ้าง...

 

คุณพ่อไม่พูดกับเยรินเลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ

 

นั่นเป็นอาการปกติมั้งครับ??

 

พี่ว่าค่อยๆ พูดกันนะ คุณพ่อคงไม่ได้โกรธเยรินหรอกครับ ท่านคงไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า...ม๊าพี่เองก็ไม่เคยอนุญาตให้พี่ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนคนไหนเหมือนกัน

 

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเยรินก็แย่ซิคะ เยรินเชื่อฟังคุณพ่อมาตลอดเลย...การที่เยรินไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ก็แค่อยากมีโอกาสทำในสิ่งที่ไม่เคยทำบ้าง

 

เอ่อ???

 

 พี่แบมช่วยไปขอคุณพ่อให้หน่อยได้มั้ยคะ

 

แบมแบมได้ยินแบบนั้นก็หน้าเสีย เรื่องในครอบครัวของน้องนะครับ ไม่ใช่ครอบครัวของเราและถ้าขืนเขาไปพูดมีหวังคุณพ่อหน้าเต้าหู้หินแกรนิตนั่นได้ต่อยเขาแน่

 

อุตส่าห์เฝ้าขอพรไม่ให้เจอคุณพ่อ แต่ทำไมพรที่ได้รับมันถึงตรงกันข้ามทุกครั้งไปนะ?

 

 นะคะพี่แบม” ^^

 

 คือพี่...

 

 นะคะพี่แบม พี่แบมเป็นรุ่นพี่โตกว่าเยริน คุณพ่อก็เคยเจอพี่แบมแล้ว เยรินขอแค่ไปเที่ยวทะเลที่พัทยากับเพื่อนค้างแค่คืนเดียวเองค่ะ

 

ขนาดพี่ไปขอคุณม๊าคนสวยและใจดีของพี่เป็นรอบที่ร้อย คุณม๊ายังไม่อนุญาตแล้วน้องจะให้พี่ไปขออนุญาตคนแบบนั้นฆ่าพี่เถอะครับ

 

แต่ถึงจะคิดปฎิเสธยังไงขาของแบมแบมก็ได้มาหยุดอยู่หน้าบ้านของเยรินเรียบร้อยแล้ว บริเวณหน้าบ้านยังคงปิดไฟเงียบสงัดเหมือนว่าคุณพ่อยังไม่กลับ

 

 น้องเยรินไม่ลองให้เพื่อนคนนั้นมาขออนุญาตล่ะครับ

 

 คุณพ่อไม่อนุญาตหรอกค่ะ

 

 แล้วพี่ล่ะครับ??”

 

 เชื่ออยู่แล้วค่ะ พี่แบมดูน่าเชื่อถือจะตาย

 

ถุย ชีวิตรอบที่สองของวันนี้ ถ้าหน้าตาอย่างพี่ดูน่าเชื่อถือ ป่านนี้ ยูคยอมมันได้ขึ้นเป็นถึงประธานาธิบดีของเกาหลีใต้แล้วครับ!!

 

แบมแบมเดินเข้าไปนั่งรอคุณพ่อของเยรินในห้องนั่งเล่นที่เคยมาติวคณิตศาสตร์ เพื่อรออีกฝ่ายกลับมาและสิ่งที่ทำให้แบมแบมรู้สึกตื่นเต้นก็คือแบมแบมเพิ่งรู้ว่าคุณพ่อของเยรินเป็นถึงหัวหน้าเชฟในโรงแรมเพราะแบบนี้นี่เองถึงได้ทำอาหารอร่อยขนาดนั้น

 

สุดยอดเลย....

 

 

20 : 30 นาที

 

แบมแบมนั่งมองนาฬิกาที่ข้อมือ โชคดีมากของแบมแบมที่คุณผู้หญิงภูวกุลเดินทางไปฝรั่งเศสเพื่อไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ในสมาคมอะไรสักอย่างตั้งแต่เมื่อวานไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงไม่ได้มีโอกาสมานั่งอยู่แบบนี้

 

พี่แบมหิวมั้ยคะ

 

 ไม่ครับแบมแบมปฏิเสธตอนนี้เขาทานอะไรไม่ลงจริงๆ 

 

 เยรินขอโทษนะคะที่รบกวนพี่แบมขนาดนี้แต่เยรินไม่รู้จะพึ่งใครจริงๆค่ะ

 

 ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่เต็มใจช่วย” 

 

 

21 : 50 นาที

 

 พี่แบมคะ...พี่แบม...เสียงเรียกของเยรินทำให้แบมแบมต้องลืมตาขึ้นมา แบมแบมเผลอฟุบหลับคาโซฟาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงของเยริน

 

มาทำอะไร

 

!!!!!!!!

 

 คะ...ครับ

 

แบมแบมเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา ไอ้เราอุตส่าห์รอดูคุณพ่อในมาดของเชฟ ไม่น่าเปลี่ยนชุดมาเลย น่าเสียดายจัง

 

แล้วมันใช่เวลามาเสียดายเหรอกันพิมุกต์?

 

 คือผม...

 

แบมแบมหันหน้าไปมองเยรินที่นั่งอยู่ข้างกัน ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เพราะเห็นสีหน้าและแววตาของเยรินที่เต็มไปด้วยความคาดหวังในตัวเขาจึงตัดสินใจพูด

 

 คือผมจะมาขออนุญาตให้น้องไปเที่ยวกับผมครับ...เฮ้ย กับเพื่อนของน้องแต่ผมก็ไปด้วยนะครับ

 

 “..............” เงียบ...

 

 คุณพ่อจะอนุญาตมั้ยครับ

 

 “.............” เงียบ...

 

ถ้ายังไม่พูดอะไรอีกแบมแบมจะร้องไห้แล้วนะ T__T

           

พี่แบม...เยรินเรียกชื่อแบมแบม ท่าทางจะซาบซึ้งในน้ำใจของแบมแบมสุดๆ

 

พี่ยอมครับเพื่อน้องเยรินทั้งที่ในใจตอนนี้กลัวคุณพ่อจนอยากจะแกล้งเป็นลมแล้ว!!

 

 ไม่

 

คำๆ นี้แหระ ที่แบมแบมกับเยรินไม่อยากได้ยินเลย

 

 แค่คืนเดียวเอง

 

ไม่

 

 งั้นไปเช้าเย็นกลับ

 

 “.............” คิด....

 

 คุณพ่อคะ อนุญาตนะคะเยรินอ้อนคุณพ่อ เห็นแบบนั้น แบมแบมเลยเอาบ้างไหนๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว

 

เรียกว่า ตกกระไดพลอยโจน จะดีกว่า

 

 ได้โปรดนะครับนะ...ตอนนี้ทำอะไรได้แบมแบมก็ยอมทำทั้งนั้น ถึงขนาดเอาตัวเข้าแลกยอมไปเที่ยวกับน้องเยรินแล้ว ไหนๆ ก็ไหนๆ

 

 ไปเช้าเย็นกลับ...นะๆๆๆ

 

แบมแบมสาบานเลยว่าเคยทำแบบนี้กับคุณม๊าเท่านั้นนะ ไอ้ท่าทางขี้อ้อนติงต๊องปัญญาอ่อนแบบเนี่ย

 

เมื่อไหร่

 

 วันเสาร์นี้ค่ะ!” เยรินรีบบอกทันที แบมแบมว่ามันได้ผลนะคุ้มค่ากับที่ลงทุนไป

 

 แต่เราต้องมาตกลงกันก่อนนะ ว่าจะไม่มีแอลกอฮอล์ บุหรี่ อยู่ในทริปนี้

 

 ค่ะ!

 

เยรินหันมาสบตาแบมแบมด้วยความดีใจ แบมแบมเองก็ดีใจที่สามารถช่วยเหลือเยรินได้ เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกแต่ตอนนี้คงได้เวลาที่เขาจะต้องต้องกลับบ้านแล้ว

 

 งั้นพี่กลับก่อนนะครับแบมแบมทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่อยู่ๆ ก็....

 

ตุ๊บ!

 

อยู่ๆ ร่างที่ยืนก็ล้มลงไปนั่งกองที่พื้นทันที แบมแบมไม่อยากจะพูดเลยว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะกลัวอีกฝ่ายจนเผลอนั่งเกร็งมากไปหน่อย มาร์คเองก็ตกใจที่เห็นแบมแบมขาอ่อนทรุดลงไปแบบนั้น

 

 พี่แบมเป็นอะไรมั้ยคะ!” เยรินรีบเข้ามาประคอง

 

 ไม่...ไม่เป็นไรครับแบมแบมพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งพยายามยืนตรงๆ ให้ได้แม้ว่าจะเซๆ นิดหน่อยก็ตาม

 

 เดี๋ยวไปส่งน้ำเสียงของคนที่แบมแบมคิดว่าน่ากลัวที่สุดในเวลานี้เอ่ยขึ้น แบมแบมทำท่าจะปฏิเสธแต่ก็ถูกเยรินคว้าตัวไปกอดซะก่อน

 

 ขอบคุณมากๆนะคะพี่แบม

 

 ไม่เป็นไรครับ

 

 กลับถึงบ้านโทรบอกเยรินด้วยนะคะ

 

ครับ

 

แบมแบมพยายามทำสีหน้าปกติเมื่อหันไปเห็นสายตาของมาร์คแต่มาร์คก็ไม่ได้แสดงท่าทางไม่พอใจหรือต่อว่าอะไร อาจจะเป็นเพราะว่าสังคมในอเมริกาที่มาร์คเติบโตขึ้นมานั้นการกอดกันเป็นการทักทายหรือแสดงความรักต่อกันเป็นเรื่องปกติ

 

พี่แบมเหมือนเป็นแม่ของเยรินเลยค่ะ เยรินพูดกับแบมแบมพร้อมกับคลายอ้อมกอด

 

ประโยคที่เยรินพูดออกมานั้นทำให้คนฟังใจสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่

 

“ครับ งั้นพี่กลับก่อนนะ”

 

“ค่ะ”

 

เมื่อแบมแบมเดินออกมาหน้าบ้านก็พบว่าอีกฝ่ายได้สตาร์ทรถรออยู่ก่อนแล้ว มาร์คลดกระจกลง

 

"ขึ้นรถซิ" 

 

"ครับ" แบมแบมเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง รถของมาร์คเป็นรถคันใหญ่เจ็ดที่นั่ง รถสำหรับครอบครัวแบมแบมไม่เข้าใจเลยว่าจะซื้อรถคันใหญ่แบบนี้ทำไมก็ในเมื่ออยู่กับเยรินแค่สองคน

 

เอ๊ะ! แค่สองคนเหรอ? แล้วคุณแม่ของน้องล่ะ?

 

แบมแบมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ทั้งที่ภายในใจมีแต่คำถามเต็มไปหมด

 

เมื่อรถได้เคลื่อนไปบนท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยรถยนต์มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นสื่อกลางระหว่างทั้งสองคน มาร์คไม่ชอบฟังเพลงหรือเปิดวิทยุเนื่องจากมันเป็นการรบกวนสมาธิของเขาขณะขับรถทำให้ตอนนี้แบมแบมภาวนาให้ถึงบ้านเร็วๆ เพราะรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน

 

ขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่นั้นมาร์คเหลือบมองร่างเล็กที่นั่งก้มหน้ากดมือถือก่อนจะทำลายความเงียบด้วยคำถามที่ทำให้แบมแบมถึงกับสะดุ้ง

 

"นึกยังไงถึงยอมโกหกว่าจะไปเที่ยวกับเยริน"

 

??????

 

"ผมเปล่านะ"

 

"ยังจะโกหก" 

 

!!!!!!!

 

"คิดว่าฉันไม่รู้รึไง?" มาร์คทำเสียงดุ

 

"ผม...ผมขอโทษ" แบมแบมพูดออกมาอย่างรู้สึกผิดได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ถูกไล่ลงรถให้หาทางกลับเองหรอกนะ

 

"ฉันเลี้ยงเยรินมา...ฉันรู้จักลูกสาวของฉันดี เยรินคงให้นายมาช่วยกล่อมฉันใช่มั้ย"

 

“.......” แบมแบมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามก็ในเมื่อรู้อยู่แล้วจะมาถามเขาเมื่อเอาคำตอบอีกทำไม

 

"แบม..." 

 

"ครับ?"

 

แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจเมื่อได้ยินชื่อของตนเองออกมาจากปากแทนที่จะเป็นคำต่อว่า

 

"ขอบคุณนะที่ทำให้เยรินไม่โกรธฉัน" 

 

แบมแบมได้ยินแบบนั้นก็เริ่มยิ้มออก....

 

"คือ...ผมเข้าใจนะครับว่าน้องรู้สึกยังไง"

 

"ม๊าก็ไม่เคยให้ผมไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ เหมือนกันแค่ไปค้างบ้านเพื่อนแค่คืนเดียวก็ยังไม่ได้เลย...แต่ผมก็เข้าใจความรู้สึกคุณพ่อเหมือนกันนะครับ คุณพ่อก็คงจะรู้สึกเหมือนม๊าของผม...ผมเป็นลูกคนเดียว จะทำอะไรก็ต้องระมัดระวังไปซะหมด ขนาดไปทำงานร้านกาแฟถ้าม๊าผมไม่รู้จักกับพี่ชายเจ้าของร้านก็คงไม่อนุญาต...แต่ผมก็โชคดีนิดๆ นะ ที่ม๊ายอมปล่อยให้ผมไปโรงเรียนเอง เวลากลับจากโรงเรียนก็แค่โทรรายงานก่อนว่าอยู่บนรถอะไร จะถึงบ้านประมาณไหน" 

 

"........"

 

"ก็ผมอยู่กับม๊าสองคนนี่หน่า แค่รู้ว่าม๊ารักและห่วงผมขนาดไหนก็มีความสุขแล้ว" แบมแบมเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาร์คกำลังรู้สึกแบบนั้น

 

"แล้วพ่อของเธอ?"

 

"ป๊าทำงานอยู่ต่างประเทศน่ะครับ นานทีจะกลับมาสักที..."

 

นี่ก็คงเป็นสาเหตุหลักๆ น่ะ ที่ม๊าของแบมแบมไปเที่ยวฝรั่งเศสในครั้งนี้...

 

"เอ่อ คุณพ่อครับ คุณแม่ของน้อง?  คือว่า..." แบมแบมไม่ค่อยกล้านะที่จะให้ถามตรงๆ ความสงสัยมันมีมากกว่าความกลัว ไหนๆ บทสนทนานี้ก็มีเรื่องครอบครัวเข้ามาเอี่ยวด้วยแล้วไม่อยากเสียโอกาส

 

"แม่ของเยรินเสียไปตั้งแต่เยรินเกิดแล้วล่ะ เธอไม่ค่อยแข็งแรง..."  

 

แบมแบมตกใจมากเมื่อรู้ว่าคุณแม่ของเยรินเสียชีวิตไปแล้วเพราะแบบนี้ใช่มั้ย คุณพ่อถึงดูท่าทางไม่ค่อยมีความสุขเลย

 

"ผมเสียใจด้วยนะครับ...ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าคุณพ่อทำไมไม่ค่อยยิ้ม..." 

 

เอ่อ...นี่ผมพูดตรงไปมั้ยเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MARK PART

 

ผมเห็นท่าทางของแบมแบมและได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็พอจะรู้ว่าเขาคิดยังไง แต่ผมอยากจะอธิบายนะว่าเรื่องที่เขากำลังคิดมันไม่ได้ถูกไปซะทั้งหมด...

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณสิบเจ็ดปีที่แล้ว...

         

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะเอาเด็กคนนี้ออก!!" 

 

"จะบ้ารึไงเยริ!"

 

"แล้วฉันจะเอาไว้ทำลายอนาคตของฉันรึไง!...ฉันอยากได้นาย ไม่ใช่เด็ก!" 

 

"ฉันจะเลี้ยงแกเอง เธอแค่คลอดแกออกมา...แล้วฉันจะพาลูกของฉันกลับไปอยู่อเมริกา"

 

"นายจะทิ้งฉันเหรอมาร์ค!!" 

 

"ถ้าไม่อยากให้ฉันทิ้งเธอ ก็ดูแลลูกของฉันดีๆ อย่าคิดจะทำแบบนี้อีก!" 

 

ตอนนั้นผมกับเยริทะเลาะอยู่หน้าคลินิกเถื่อนที่รับทำแท้ง ผมรู้จากเพื่อนที่สนิทของเธอว่าเธอมาที่นี่และเมื่อผมมาถึงผมเข้าไปพาเธอออกมา ผมไม่อายหรอกครับ ผมรู้ว่าเราสองคนทำผิดกฎหมายเพราะต่างคนก็ต่างไม่บรรลุนิติภาวะทั้งคู่แต่ในตอนนั้นผมโกรธและโมโหเธอมากกว่าที่จะมาอับอายและกลัว

 

"ได้!...แต่ถ้านายทิ้งฉัน ฉันจะทำในทิ้งที่นายคาดไม่ถึง!" 

 

เยริขู่ผม ผมได้แต่ทำใจยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพราะผมเป็นคนที่ก่อมันขึ้นมาเอง ป๊าของผมสอนผมมาตลอดว่าเป็นลูกผู้ชายเรียนผูกต้องเรียนแก้ ต้องใช้สติอย่าใช้กำลังตัดสินปัญหา ผมกับเยริเรารู้จักกันมาได้สามปีแล้วครับตั้งแต่ผมมาเรียนที่เกาหลีแต่เพราะความไม่มีสติของผม ผมทำให้เธอท้อง... 

 

เยริเป็นเพื่อนร่วมห้องของผมที่ไฮสคูลเราสองคนไม่ได้สนิทกันมากนักเพราะต่างคนก็ต่างมีกลุ่มเพื่อนของตัวเอง เธอเป็นผู้หญิงที่น่าตาสะสวยใครๆ ก็ต่างพากันชอบเธอแต่เธอก็มักจะให้ความสนใจผมอยู่เสมอ ผมไม่คิดเลยว่าแค่เหล้าสองแก้วในงานวันเกิดเธอจะทำให้ผมขาดสติไปมีอะไรกับเธอ...

 

เมื่อผมยื่นคำขาดกับเธอในวันนั้น เธอก็ทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง ผมให้เธอหยุดเรียนและมาอยู่กับผมที่คอนโดของผมโดยที่ครอบครัวของเธอก็รู้ทุกอย่าง แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจอย่างหนึ่งก็คือ ทำไมแม่ของเธอถึงยอมปล่อยให้ลูกสาวคนเดียวมาใช้ชีวิตอยู่กับเด็กอายุสิบห้าอย่างผมที่ยังไม่แม้แต่บรรลุนิติภาวะไม่ได้ทำงานรอเงินจากทางบ้านส่งมาให้ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีจนกระทั่งเธอใกล้คลอด เราสองคนทะเลาะกันอย่างรุนแรงเมื่อเธอเห็นพาสปอร์ตของผมรวมทั้งหลักฐานการย้ายกลับไปเรียนต่อที่อเมริกา

 

"ฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ยมาร์ค! ว่าถ้านายทิ้งฉัน ฉันจะทำในสิ่งที่นายคิดไม่ถึง!" 

 

ผมไม่เคยคาดคิดว่าคำพูดนั้นจะเป็นคำพูดสุดท้ายของเยริ เธอพยายามทำร้ายตัวเองและลูกในท้องโดยการวิ่งออกไปที่ถนนเพื่อให้รถชนและเธอก็ทำมันสำเร็จแต่ก็เหมือนมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นมาอีกครั้งในขณะที่หัวใจของผมแตกสลาย เมื่อลูกสาวของผมมีโอกาสได้ลืมตาออกมาดูโลกใบนี้ แม้ว่าเธอจะต้องอยู่ในตู้อบเป็นเวลาทั้งหมดหนึ่งเดือนเต็มเพราะว่าคลอดก่อนกำหนด

 

ครอบครัวของผมมาที่เกาหลีเพื่อพาผมกับเยรินกลับอเมริกาหลังจากเธอมีอายุครบสองเดือน ไม่ว่าจะเสียเงินมากมายขนาดไหนทางครอบครัวของผมยอมจ่ายเพื่อให้เธอกลับไปอยู่กับพวกท่าน จนกระทั่งผมเรียนจบมหาวิทยาลัยและเยรินก็มีอายุได้ประมาณหกขวบ เพราะหน้าที่การงานทำให้ผมจำเป็นต้องมาอยู่ที่เมืองไทย เมื่อเยรินพูดถึงแม่ของเธอผมก็ได้แต่เฝ้าบอกลูกสาวว่าคุณแม่ของเธอนั้นรักเธอมากแต่แค่ไม่มีโอกาสได้อยู่ดูแลเธอ...แม้ผมจะวาดฝันให้เยริเป็นนางฟ้าในจินตนาการของลูกขนาดไหนแต่ภายในใจผมรู้ดีครับและผมขอให้มันอยู่กับผม ตายไปพร้อมกับผมในวันที่ผมหมดลมหายใจดีกว่า

 

 

            ผมรู้สึกดีใจมากนะครับที่แบมแบมเข้าใจผม ผมรักและเป็นห่วงเยรินมาก มากจนเกินกว่าจะปล่อยให้เธอห่างสายตาของผมไปกับใครที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้รู้นิสัยใจคอของเขาเลย แม้ผมจะเคยเจอเพื่อนของเยรินมาบ้างแต่ก็นั่นแหระครับ

 

รู้หน้าไม่รู้ใจ...

 

ระหว่างที่ผมคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้นผมก็ไม่ได้ยินเสียงชวนคุยของแบมแบมอีกและเมื่อหันไปมองร่างข้างๆ ผมก็พบว่าอีกฝ่ายอนหลับสนิทไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้คงเหนื่อยที่ต้องมานั่งรอผมเพราะคำขอร้องของเยริน

 

ถึงกับเข่าอ่อนเพราะกลัวผม...น่ารักจริงๆ

 

"........." ผมตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางเพื่อที่จะปลุกอีกคนขึ้นมาถามว่าต้องไปทางไหน ที่นี่กรุงเทพนะครับถ้าขับเลยมีหวังกว่าจะยูเทิร์นกลับไป ต้องเสียทั้งเวลาและค่าน้ำมัน

 

"แบม...แบม..." 

 

แหน่ะ! มีพลิกตัวหนี

 

แต่จะว่าไปแบมแบมก็คล้ายกับเยรินเวลาหลับเหมือนกันนะครับ...โดยเฉพาะแก้มป่องๆ นั่นน่ะ

 

"แบม..." ผมเรียก 'น้อง' เขาอีกครั้ง...แต่ดูเหมือนว่าก็ยังคงหลับสนิท พอสมได้พิจารณาใกล้ๆ ใบหน้าน่ารักนี้แล้วผมก็....

 

"แบม..."

 

ยังนอนนิ่งครับ

 

สงสัยผมต้องงัดไพ่ไม้ตายที่ใช้เวลาปลุกเยรินแล้วซิ หลับลึกอย่างแบมแบมอาจจะรู้สึกตัวก็ได้นะ น่าลองดูเหมือนกัน คิดแบบนั้นแล้วก็...

 

.

.

.

.              

          

"คุณพ่อครับเดี๋ยวจอดตรงนี้ก็ได้ครับเดี๋ยวผมโทรให้ที่บ้านมารับ" แบมแบมบอกผมให้จอดรถที่ป้ายรถเมล์หลังจากที่ผมขับรถมาได้สักครู่หนึ่ง แบมแบมตื่นครับ แต่ตื่นแบบงัวเงียไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

 

นั่นแหระที่ผมต้องการ....

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันไปส่งเอง"

 

"งั้น...เลี้ยวซ้ายซอยข้างหน้าครับ" 

 

ไม่นานนักผมก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ เมื่อเห็นบ้านก็พอจะเดาฐานะทางการเงินของอีกฝ่ายได้และอาการดีใจของแม่บ้านที่วิ่งมาเปิดประตูให้แบมแบมผมก็พอจะทราบแล้วว่าทำไมแบมแบมถึงได้ถูกครอบครัวตีกรอบไว้แบบที่เจ้าตัวเล่าให้ผมฟัง

 

"ขอบคุณมากๆนะครับคุณพ่อ" แบมแบมบอกผมแล้วเดินเข้าไปด้านใน 

 

ขอบใจนายเหมือนกันนะแบมแบม...วันนี้ฉันมีความสุขมากๆ เลยล่ะ....

               

...............................................


ไรท์รีไรท์ในส่วนของการบรรยายนะคะ โครงเรื่องหลักๆ ยังเหมือนเดิม จะพยายามทำให้ดีค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. #114 akkanee (@paddfg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:15

    ฮืออออ จะมาต่อไหมคะ

    อยากอ่านต่อมากๆเลยค่ะ

    #114
    0
  2. #102 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:16
    กรี๊ดดดด ลักหลับ แอบหอมแก้มน้องแบมไปแล้ววววว ~
    555555 ชอบเขาแต่เขาให้สถานะเป็นแม่ แบมอาจจะแค่เอ็นดูเยรินอะ แต่หวั่นไหวกับคุณพ่อเยรินสินะ งื้อ
    #102
    0
  3. #90 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 06:49
    เอาจริงมาร์คทำถูกแล้วล่ะ
    ที่ไม่บอกเรื่องแม่
    ถ้าบอกเยรินคงเปลี่ยนไปเป็นอีกคนเลย
    แล้วเรื่องหอมแก้มล่ะคะคุณกิตติ
    555555555
    #90
    0
  4. #63 lovelyLalicezy (@beautyndbeat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 21:08
    เรื่องแม่เยรินเป็นงี้นี่เอง คุณพ่อแมนมากค่ะ ทำดีแล้วๆ แต่เดี๋ยวนะ ทำมาเนียนห้อมแก้มปลุกน้องเขาได้ไง แต๊ะอั๋งอ่ะ><
    #63
    0
  5. #46 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:23
    คุณพ่อมีมีขโมยหอมแก้มด้วยนะคะ
    #46
    1
    • #46-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 14:15
      ต้องขโมยค่ะ ^^
      #46-1
  6. #36 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 15:32
    แหน่ะมีหอมแก้มม
    #36
    1
    • #36-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 14:10
      ชอบฉวยโอกาสเหนอะ ^^
      #36-1
  7. #19 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 22:39
    ก็ใช่สิได้หอมแก้มแบมจะไม่สุขได้ไง
    #19
    1
    • #19-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 14:00
      เหนอะๆ ^^
      #19-1
  8. #10 Bbam (@mowge) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:19
    ความสุขมาก
    #10
    1
    • #10-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 13:52
      สุขสุดๆ เลย ^^
      #10-1
  9. #8 fanciful_fluffy (@nana_kbb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 20:19
    ยาวๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรีบจบ รอน้าค่าา
    #8
    1
    • #8-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 13:50
      เพราะคอมเม้นนี้เลย ยาวเลย 555555
      #8-1
  10. #7 I'm baby c (@cincinboonprajak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 18:05
    ความสุขไรเหรอ~~~~-////-
    #7
    1
    • #7-1 ผู้เขียน (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 13:49
      สุขมากกก ^^
      #7-1