เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 12 : เดินหน้าหรือว่าถอยหนี [อัพ 100 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    30 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 4 เดินหน้าหรือว่าถอยหนี (ต่อ)

 

ทางด้านคนนิสัยไม่ดีของศลิษา หลังจากขับรถออกจากบ้านพักเชิงเขาก็บังคับพาหนะให้เคลื่อนมาในเส้นทางที่เคยหลีกเลี่ยงอยู่เสมอ หลังจากมีเหตุร้ายเกิดกับเพื่อนรัก รวมถึงคนขับรถของเขา ชายหนุ่มจึงได้กลับมาใช้ถนนเลียบหน้าผาเป็นทางผ่าน แทนถนนเลียบหาดอย่างที่เคยทำ

รถคันหรูสีดำติดฟิล์มมืดสนิทแล่นมาจอดริมทาง เขาทอดสายตามองจุดเกิดเหตุด้วยรู้สึกจนหนทาง คำพูดของศลิษา แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่ตั้งใจแต่ใครจะรู้ว่าเพียงได้ยินหัวใจของเขาก็เหมือนถูกบีบอัดจนเจ็บร้าว

กฤษนลยังจมอยู่กับความเศร้าและเสียใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน บางขณะก็ต้องทนทรมานกับความรู้สึกว่าตนไร้ปัญญาหมดความสามารถ จนไม่อาจควบคุมสถานการณ์ไม่ให้มันแย่ลงอย่างที่กำลังเป็น แม้กระทั่งสองชีวิตที่ถือว่าใกล้ชิดกันก็ยังมาสูญหายโดยที่เขาทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม แล้วแต่ใครจะกำหนดให้มันเป็นไป

กฤษนลกำพวงมาลัยรถแน่น กรามแกร่งบดเข้าหากันด้วยอารมณ์ส่วนลึก พลันคำปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ก็ดังอื้ออึงขึ้นในหัว

 “ไม่ ไม่มีทาง ลูคัสจะหายไปแบบนี้ไม่ได้ ถ้าจะสรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา มันต้องมีหลักฐานยืนยันมากกว่านี้ ฉันนี่แหละจะตามหามันเอง

ชายหนุ่มมองเบื้องหน้าแน่วนิ่งเมื่อบังเกิดความเชื่อบางอย่าง จากสิ่งที่เขารู้สึกและสัมผัสได้ หากไม่อาจอธิบายให้ใครเข้าใจ แต่พอเบนสายตาไปในทิศทางต้นไม้ใหญ่ที่ยังคงเห็นร่องรอยถลอก เปลือกไม้หลุดออกเป็นทางยาวซึ่งคงเกิดจากนายถวิลพารถมอเตอร์ไซค์มาชนจนล้มคว่ำ ความเชื่อและความรู้สึกเดียวกันก็ทำให้เขาใจหายวูบ

กฤษนลสูดลมหายใจลึก สตาร์ตรถบังคับให้แล่นตรงไปข้างหน้า เมื่อโผล่มาถึงถนนหน้าเมืองซึ่งตัดผ่านถนนเลียบริมหาดจากบ้านพักของเขา สมองก็สั่งการให้เบี่ยงรถไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเป้าหมายเดิม จนมาจอดหน้าบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ที่ตลอดสามวันเขาแวะเวียนมาไม่เคยขาด

กฤษนลดับเครื่องยนต์ เป็นจังหวะที่หญิงชราร่างท้วมเดินมาถึงพอดี เขามองสีหน้าของนางซึ่งยังคงหม่นหมอง ต่างจากภาพเดิมที่จดจำได้ถึงความเป็นคนช่างพูดช่างคุยแถมยังอารมณ์ดีราวกับคนละคน

มีข่าวเจ้าหวินบ้างไหมคุณนล

ยังไม่มีเลยป้าชายหนุ่มตอบ พอเห็นน้ำใสๆ ซึมผ่านหางตาที่มีรอยยับย่น เขาก็ตื้อในลำคอ

คุณช่วยหามันให้เจอทีนะ ป้าไปแจ้งความ ตำรวจก็ว่าเจ้าหวินตกใจเลยหนีไปกบดาน ป้าไม่รู้จะพูดยังไง ไม่อยากจะต่อว่าหรอกนะว่าคิดอะไรไม่เข้าท่า ทำไมไม่สงสัยอาจเกิดอันตรายกับมัน ตามหาตัวมันให้เจอไม่ดีกว่าหรือ

มันดีกว่าแน่นอนอยู่แล้ว เพราะเรื่องสงสัยจะได้จบสักที...กฤษนลคิดอย่างเห็นใจ หากไม่ปริปากพูดให้ป้าต้อยช้ำใจยิ่งกว่าเดิม

แม้เรื่องของนายถวิลจะถูกสรุปง่ายๆ ว่าตกใจจนเตลิดหนีไป แต่กฤษนลก็ไม่ละความพยายามตามหา เขาระดมคนของตัวเองที่คุ้นชินพื้นที่ อีกทั้งเรียกกำลังเสริมจากกรุงเทพมาสมทบ ค้นหาจนทั่ว ทุกแห่งที่คิดว่าจะเจอ หากสามวันผ่านไปก็ยังไร้วี่แววของนายถวิล

ป้าทำใจให้สบายเถอะ ฉันจะไม่ทิ้งเรื่องนายหวินไว้อย่างนี้แน่นอน

ขอบคุณคุณนลมาก มีแค่คุณนลเท่านั้นที่ป้าหวังพึ่งได้ อย่าทิ้งนายหวินนะ มันน่าสงสาร เกิดมาตัวคนเดียว พ่อแม่มันตายตั้งแต่แบเบาะ พอมีลูกเมียก็ทิ้งไปกันหมด แต่ป้าไม่ว่าพวกเขาหรอกนะ เมื่อก่อนเจ้าหวินเกเรยังกับอะไรดี เมาเหล้าเมายา เพิ่งมาเป็นผู้เป็นคนเมื่อไม่นานนี้เอง มันได้ทำงานกับคุณนล ป้าก็ดีใจ แต่บุญมันน้อย จู่ๆ เกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้

ป้าต้อยคงคร่ำครวญอีกนาน หากกฤษนลไม่พูดแทรกขึ้น ด้วยอยากให้นางระบายความทุกข์ออกมาบ้าง

แล้วตอนนี้ป้าอยู่ยังไง มีใครมาอยู่ด้วยหรือยัง

คุณนลไม่ต้องห่วงหรอก ลูกสาวคนเล็กของป้าที่เป็นครูอยู่ต่างอำเภอทำเรื่องย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว เขาว่าโรงเรียนมีตำแหน่งว่างพอดี

ดีสิ ป้าไม่ต้องอยู่คนเดียว

แต่ป้าก็ยังเคืองเจ้าลูกคนนี้ไม่หาย มันบอกให้ป้าทำใจเผื่อเจ้าหวินจะตายไปแล้ว ดูสิ มันคิดกับน้ามันอย่างนี้ได้ยังไง

ป้าต้อยพูดอีกหลายคำ ก่อนกฤษนลจะขอตัวกลับโดยไม่ลืมย้ำให้หญิงชราหยุดพักผ่อนและทำใจให้สบาย

วันนี้ผมมีนัดกับคุณลิน คงต้องกลับก่อนครับ แล้ววันหลังผมจะมาเยี่ยมป้าอีก

 

รถคันหรูสมรรถนะดีแล่นผ่านตัวเมืองของจังหวัดตรงไปยังสถานที่นัดหมายอันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่เขาเพิ่งพาคนหน้าหวานแวะเวียนมาเมื่อวาน ชายหนุ่มออกจากรถ แล้วเดินตามพนักงานของโรงกลั่นคนหนึ่งที่เพิ่งมารับหน้าที่เลขาให้กับสลาลินเข้าไปข้างใน จนถึงห้องทำงานใหญ่ชั้นล่างที่ปรับไว้ให้เหมาะสำหรับการประชุมแบบไม่เป็นทางการ อีกทั้งยังสามารถรับแขกได้กลายๆ

หญิงสาวลุกจากเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานเมื่อเห็นเขาเข้าไปในห้อง เสื้อผ้าสีอ่อนที่เธอสวมใส่ดูจะขับเน้นให้เห็นความเปราะบางชัดเจนกว่าเก่า จนคนมองรู้สึกสงสารจับใจเมื่อนึกต่อไปถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญและรับมืออยู่

คุณลินเป็นยังไงบ้างครับ

ลินไม่เป็นไรค่ะ

พูดได้แค่ประโยคเดียวสลาลินก็ต้องหยุด กล้ำกลืนความรู้สึกไว้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่ไหลซึมทางหางตา เกือบนาทีเธอจึงสามารถสนทนาต่อ

ลินรู้ค่ะว่าต้องทำใจให้เข้มแข็งกว่านี้ ไม่อย่างนั้นโรงงานจะไปต่อไม่ได้ ทั้งที่ความจริงลินกลัวเหลือเกินว่าลูคัสจะไม่อยู่แล้ว แต่คุณพ่อบอกว่าตราบใดที่ยังไม่เห็นร่างของเขา เราต้องคิดว่าลูคัสยังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่หายไปไหน สักวันเขาจะกลับมา แต่โรงงานรอจนถึงตอนนั้นไม่ได้ คุณพ่อเลยบอกให้ลินปรึกษาคุณนลว่าระหว่างนี้เราพอจะทำอะไรได้บ้าง

ความเศร้าสร้อยเจือมากับคำพูด หลังจากที่กฤษนลหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้าม

ชายหนุ่มนิ่งขึง รู้สึกลำคอแห้งผาก แม้เขาจะเชื่อไม่ต่างกับสลาลินว่าสักวันลูคัสจะกลับมา หากเวลานี้ทุกอย่างคงต้องเดินหน้าต่อไป ธุรกิจไม่อาจรีรอยื้อเวลากันได้นาน

กฤษนลกำลังคิด เป็นจังหวะที่สาวใช้เคาะประตูห้องเพื่อนำกาแฟมาให้ เขารอจนได้อยู่ตามลำพังกับภรรยาของเพื่อนสนิทที่ยังหาตัวไม่พบ ก่อนบอกสิ่งที่ตัดสินใจแล้วออกไป

ระหว่างนี้ผมกับกรรมการคนอื่นยังสามารถสานต่องานโรงกลั่นจากลูคัสได้ครับ แต่ในส่วนทรัพย์สินอื่นคุณลินอาจต้องยื่นคำร้องต่อศาล ขอให้ศาลมีคำสั่งให้คุณลินเป็นผู้จัดการไว้ก่อน”

มันเป็นทางเดียวที่ลินจะทำได้ใช่ไหมคะ แต่...จะรออีกก็คงไม่ได้เหมือนกัน

หญิงสาวรำพึงแผ่วเบา คำพูดนั้นเหมือนมีความนัยจนกฤษนลรู้สึกสะดุดหู

นอกจากเรื่องโรงงานที่ต้องเดินหน้าไปตามขั้นตอนของมันแล้ว คุณลินยังมีปัญหาอื่นอีกหรือเปล่าครับ

มีค่ะ ตอนนี้มีคนกำลังติดต่อขอซื้อหุ้นจากผู้ถือหุ้นรายย่อยของเรา

คำตอบของสลาลินทำให้กฤษนลถอนหายใจออกมา จากนั้นใบหน้าอวบอูมของนักการเมืองใหญ่ในจังหวัดใกล้กันก็ผุดขึ้นในมโนสำนึก

สจ.วิบูลย์หรือเปล่า

คุณนลรู้ได้ไงคะ

ผมรู้จากลูคัสนานแล้ว ตั้งแต่แรกที่ตั้งโรงกลั่นว่ามีปัญหาขัดแย้งเรื่องรับผลปาล์มจากชาวสวน เรามีธุรกิจครบวงจรที่ทำเองได้หมดเพียงแต่ต้องหาแหล่งวัตถุดิบป้อนเข้ามา และเป็นเพราะเราซื้อขายกับชาวสวนในราคายุติธรรม จึงทำให้นอกจากชาวสวนในละแวกนี้จะมาติดต่อด้วย ชาวสวนในจังหวัดของ สจ.วิบูลย์ก็ยังข้ามถิ่นมาเสนอขาย จนคนรับซื้อเจ้าอื่นไม่พอใจ และรายใหญ่ก็หนีไม่พ้นคนในครอบครัวของ สจ.วิบูลย์

ดูคุณนลจะรู้หลายอย่างดี พูดตามตรงนะคะ ตอนลูคัสอยู่เขาไม่ค่อยคุยเรื่องงานกับลิน ผิดที่ลินเองที่ไม่สนใจช่วยงานเขาด้วย จนบางทีทำให้เกิดช่องว่างที่คนอื่นแทรกเข้ามาได้

ยังไงครับกฤษนลถามต่อโดยอัตโนมัติ ด้วยไม่กระจ่างกับประโยคสุดท้าย

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลินพูดมากไปแล้ว

สาวสวยรีบปฏิเสธก่อนจะเบนหัวข้อสนทนามาเจาะจงเพียงเรื่องงาน กฤษนลก็ไม่คิดจะซอกแซกถามต่อ เพราะรู้ถึงความเป็นส่วนตัวของกันและกัน หากว่าคำพูดที่สลาลินหลุดออกมานั้น มันทำให้เขาอดที่จะคิดไม่ได้ว่าแม่คนหน้าหวานผิวสีน้ำผึ้งนวลที่ตอนนี้คงกำลังช่วยนายแทนขนกิ่งไม้อยู่อาจเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย

 


 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น