เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,899 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    77,899

ตอนที่ 15 : หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย [อัพ 25 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ก.ย. 60

 

ตอนที่ 6 หรือประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย

 

กฤษนลมองสองสาวที่ยืนพูดคุยขณะช่วยกันตากผ้าในตะกร้าที่เขาเพิ่งยื้อแย่งจนเจ้าของถึงกับโกรธหน้าแดงก่ำด้วยความสงสัย เมื่อสักครู่เขาทันเห็นศลิษากับลูกสาวของป้าต้อยที่มาส่งปิ่นโตทักทายเหมือนคนคุ้นเคยกัน ก่อนคนมาใหม่จะถูกคนร่างบางในชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวโคร่งที่เปียกน้ำกว่าครึ่งตัวส่งสัญญาณให้หยุดพูดเมื่อเหลือบมองเขา

อยู่ในบ้านเราแล้วยังทำตัวลับๆ ล่อๆ มีความลับต่อกัน ครูปลาเล็กก็เป็นลูกสาวคนของฉัน เธอก็เหมือนกัน แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงกันฉันออกมา

เสียงลอดไรฟันของคนตัวโต เรือนกายล่ำสันที่ยืนตัวตรง เหล่มองสองสาวผ่านหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าดังขึ้น จนคนที่เดินผ่านด้านหลังต้องหยุดมองเพราะทันได้ยินทุกคำพูด

ผู้หญิงจะคุยกันแล้วนายอยากรู้เรื่องของเขาทำไมล่ะครับในที่สุดหนุ่มร่างกำยำไม่แพ้กัน จะผิดกันก็แต่สีผิวก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาบ้าง จนคนถูกขัดคอต้องหันมาทั้งตัวพร้อมประกายตาดุ

ใครให้นายออกความเห็น เดี๋ยวเถอะ ยุ่งไม่เข้าเรื่อง

ผมแค่ช่วยตอบ เห็นนายยืนถามตัวเองอยู่พักหนึ่ง แล้วยืนแอบมองเขาอย่างนี้ นายไม่เมื่อยบ้างหรือไง จะให้ผมเอาเก้าอี้มาให้ไหม เพราะดูท่าสองคนนั้นคงคุยกันอีกนาน ผู้หญิงคุยกันก็อย่างนี้แหละ ไม่จบกันง่ายๆ

นายแทนแสดงน้ำใจอย่างที่คนฟังไม่อาจรู้เลยว่าเป็นจริงหรือแกล้งประชด หากกฤษนลจงใจมองข้าม ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ด้วยจากที่คุ้นเคยกันมานาน ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดีที่จะว่ากล่าวตักเตือนคนของตนให้สำนึกถึงคำพูดที่ฟังยังไงก็ไม่เข้าหูแบบนี้

นายรู้เรื่องสองคนนั้นหรือเปล่าคนตัวโตหน้าตาหล่อเหลาเปลี่ยนมาถามถึงสิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์กับตนมากกว่า

จะรู้ได้ไงเล่า ผมเห็นคุณน้องเพิร์ลครั้งแรกก็ตอนเธอเดินตามหลังนายต้อยๆ เข้ามาในบ้าน ในคืนเกิดเรื่องคุณลูคัสนั่นแหละ แต่ถ้าเป็นครูปลาเล็ก ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้แล้ว

เห็นมาตั้งแต่จำความได้หรือ

ใช่ครับ ก็คนละแวกนี้เขารู้จักกันทั้งนั้น ผมรู้จักครูปลาเล็กมาตั้งแต่เด็ก ครูโตกว่าผมสักสามสี่ปี ส่วนคุณน้องเพิร์ล เธอไม่ได้อยู่แถวนี้ ไม่ใช่คนจังหวัดนี้สักหน่อย ผมเลยไม่รู้จัก ว่าแต่นายเถอะ พาเธอมาอยู่บ้านตั้งนานสองนาน อย่าบอกนะว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย

นั่นมันเรื่องของฉัน นายอย่าสะเออะ

กฤษนลฉุนคนพูดขึ้นมาตงิดๆ เมื่อถูกสะกิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับแม่คนหน้าหวานตั้งแต่หนหลัง ก่อนจะหรี่ตาลงเมื่อนึกทบทวนถึงคำพูดเมื่อครู่

นายรู้ได้ไงว่าศลิษาไม่ได้อยู่จังหวัดนี้ แล้วทำไมถึงเรียกว่าน้องเพิร์ล เขาบอกให้เรียกหรือ

เขาบอกว่าชื่อเพิร์ล แต่ผมได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้บ่อยๆ ตอนนายไม่อยู่ ได้ยินเรียกตัวเองว่าน้องเพิร์ล ผมก็ว่าน่ารักดี เลยเรียกตามนายแทนเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของนายหนุ่มกระด้างขึ้นฉับพลัน เขาก็หยุดในทันที ก่อนจะรีบพูดออกตัวเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่ถ้านายหวง ไม่อยากให้เรียก ต่อไปผมไม่เรียกก็ได้ แค่นี้ไม่เห็นต้องทำหน้าดุกันเลย

นายแทนออกอาการประชดประชัน อย่างที่ถ้าอยู่ในภาวะปกติกฤษนลคงนึกหมั่นไส้ขึ้นมาแล้ว ทว่าไม่ใช่เวลานี้ เวลาที่ความสงสัยกำลังแล่นขึ้นมาจุกอก

ศลิษาคุยโทรศัพท์งั้นเหรอ เธอคุยกับใคร นายรู้หรือเปล่า

นายถามแปลกอีกแล้ว ผมจะไปรู้ได้ยังไงกันครับ ผมไม่ใช่คนอยากรู้เรื่องผู้หญิงสักหน่อยเจ้าของเสียงค้อนให้ทีหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าคนเป็นนายต้องอดกลั้นแค่ไหนที่จะไม่ยกเท้าขึ้นเตะสั่งสอน โทษฐานที่พูดจาไม่เข้าหู ทว่าคำพูดต่อมาทำให้ชายหนุ่มต้องนิ่งฟัง เท่าที่จับน้ำเสียงที่ลอดออกมา ผมว่าเป็นผู้ชายคนเดิมๆ นั่นแหละ เอ่อ...ผมไม่ได้ลอบฟังนะ ได้ยินตอนเดินไปใกล้ๆ เท่านั้น

นายเดินไปใกล้บ่อยแค่ไหน ถึงได้ยินจนรู้ว่าเธอคุยโทรศัพท์กับคนเดิมกฤษนลถามเสียงเข้มขึ้น คราวนี้นายแทนถึงกับยกมือเกาหัวแกรกด้วยความยุ่งยากใจ เมื่อคิดว่าการที่เขาพยายามหลบจากเรื่องหนึ่งก็ยังไม่วายเจอเรื่องกวนใจของนายอีกทางเข้าจนได้

ผมว่านายอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยครับ บ้านพักของนายมีอยู่แค่นี้ ตราบใดที่คุณน้องเพิร์ล เอ๊ย! คุณเพิร์ลยังนั่งทำงานอยู่ในบ้าน และผมก็ต้องทำงานบ้านอยู่ทุกวัน มันก็ต้องมีโอกาสเข้าไปใกล้เธอ ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์อยู่แล้ว

พูดจบเขาก็ออกไปทางหน้าบ้าน หยิบปิ่นโตใส่กับข้าวที่ถูกทิ้งไว้ในตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ของลูกสาวป้าต้อยขึ้นมา แล้ววางปิ่นโตเปล่าในมือไว้แทนที่ ก่อนกลับเข้ามาในครัว ปล่อยให้นายมองตามโดยไม่คิดสนใจกันอีก

กฤษนลละสายตาจากนายตัวดำจอมกวนอารมณ์ มายังคนผิวสีน้ำผึ้งนวลด้านนอกหน้าต่าง กระทั่งเห็นสองสาวเดินเกี่ยวก้อยไปในทิศทางหน้าบ้าน เขาจึงรีบหลบฉากให้พ้นรัศมีสายตาของพวกเธอ

ตั้งโต๊ะเลยหรือเปล่าครับนาย

นายแทนโผล่หน้ามาจากห้องครัว ถามเสียงดังเกินปกติ กฤษนลแทบสะดุ้งก่อนปั้นหน้าขรึม ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธแล้วเดินจากไป

เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น เมื่อกฤษนลเดินมาถึงหน้าระเบียงบ้าน รถคันนั้นก็แล่นจากไปแล้ว เขามองคนหน้าหวานที่ถือตะกร้าเปล่าตรงมา เรียวปากสวยยังแต้มประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ และมันก็จางหายโดยพลันเมื่อดวงตาสีนิลคู่นั้นแลสบตาเขา

ผ้าพันแผลของเธอเปียกกฤษนลบุ้ยใบ้ไปที่มือของเธอพลางบอกเสียงเรียบ คนฟังเดาไม่ออกว่าเขาบอกเพื่อจุดประสงค์ใดจึงได้แต่เออออตาม

ค่ะ เปียกนิดหน่อย

เปลี่ยนเองได้หรือเปล่า

ฉันทำเองได้ค่ะ แต่ความจริงมันเปียกนิดเดียว ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้

กล่องยาอยู่ในตู้ หยิบเองได้ใช่ไหม

เขาพูดไปอีกทาง อย่างที่ศลิษารู้ว่าเป็นคำสั่งกลายๆ ให้ตนต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลที่เธอเปิดดูแล้วเห็นว่าผิวด้านในปรากฏแค่รอยแดงจางๆ เท่านั้น

เอ่อ ค่ะ ฉันจัดการเอง

ดี

เขาว่าจบก็ย่างเท้าสวนออกไป ศลิษาเดินเข้าไปในบ้านพลางนิ่วหน้าใคร่ครวญถึงท่าที หล่อนพยายามอ่านความคิดและความรู้สึกของคนตัวโตผ่านทางสีหน้าและแววตาตลอดจนคำพูดต่างๆ...แต่ให้ตายสิ พยายามยังไงก็ยังอ่านใจเขาไม่ออก

เป็นอะไรของเขานะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมยังทำให้งงอยู่เรื่อยเลย

 


 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #174 Mikaririn (@Mikaririn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 09:17
    ชอบเวลาแทนคุยกับนลฮามากกวนสุดๆเหมือนนลโดนหลอกด่าตลอด5555
    #174
    0