เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,914 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94

    Overall
    77,914

ตอนที่ 2 : กฤษนล [อัพ 30 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    7 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 1 กฤษนล

 

ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำราคาแพงขบกรามแน่นขณะไล่สายตาไปตามตัวอักษรที่บรรยายใต้ภาพข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับล่าสุด ซึ่งถูกส่งเข้ามาทางแฟ็กซ์ให้เขาดูเป็นการด่วน

ไฟไหม้โรงกลั่นใหญ่ ความเสียหายอยู่ระหว่างประเมิน

ข่าวไฟไหม้โรงกลั่นน้ำมันปาล์มซึ่งเป็นธุรกิจใหม่ในเครือพีเอจีที่ดำเนินมาไม่ถึงสองปี ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ธุรกิจเพียงกรอบเล็กๆ ทั้งที่ความเสียหายมูลค่ามหาศาล ทั้งจากตัวโรงงานและสินค้าที่ถูกทำลายจนวอด ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับเงียบกริบ ไม่มีหน่วยงานไหนให้ความสนใจสืบหาสาเหตุกันเท่าที่ควร

เขารู้เพียงว่าหลังเกิดเหตุในช่วงตีสี่ เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายสิบนายเข้าไปดูสถานที่เกิดเหตุเพื่อตรวจหาหลักฐานและสอบพยานกันในเบื้องต้น และสรุปเอาง่ายๆ ว่าเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร

ชายหนุ่มกำมือแน่น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับโรงงานของเขาซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดติดชายฝั่งทะเลอันดามันถูกรายงานเข้ามาตั้งแต่เช้ามืด กระทั่งถึงช่วงสาย เขารู้ดีทีเดียวว่ามันพลิกกลายมาเป็นแบบนี้เพราะอะไร แล้วทำไมถึงถูกสรุปให้เป็นอุบัติเหตุก่อนเสร็จสิ้นกระบวนการอย่างที่ควรจะเป็น สุดท้ายทำไมเจ้าหน้าที่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในพื้นที่ถึงเมินหลักฐานในส่วนที่จะชี้นำว่าแท้จริงเหตุการณ์ไฟไหม้อาจเกิดจากการลอบวางเพลิงของกลุ่มคนไม่หวังดี

ทั้งหมดนี้กฤษนล รัชตะนานนท์ รองประธานบริหารเครือพีเอจีย่อมรู้ดี ดวงตาคู่คมฉายแสงโชนกล้า ขณะคิดว่ามันคงถึงเวลาที่พวกบ่อนทำลายธุรกิจของเขาจะถูกกำจัดให้สิ้นซากเสียที

 

สิ้นเสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังงามซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ชานเมืองมาแล้วหลายสิบปี เจ้าของร่างสูงใหญ่ก็ก้าวออกมา ก่อนจะตรงเข้าไปข้างใน จุดหมายเป็นห้องทำงานใหญ่บนชั้นสองทางปีกซ้ายของตัวตึกซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเขา ทว่าเพียงก้าวมาถึงกลางโถงกว้าง พลันเสียงหวานอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น ฉุดต้นขาแกร่งให้หยุดชะงัก

ทำไมกลับบ้านเร็วล่ะนลเจ้าของเสียงเป็นหญิงวัยกลางคนที่ยังคงความงดงาม เธอทักทายลูกชายคนโตพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาด้วยสีหน้าสงสัย หากคนถูกถามกลับเฉไฉไปอีกทาง

คุณแม่เองหรือครับ แล้วคุณพ่อไม่อยู่หรือ

ตอบแม่มาก่อน ทำไมนลกลับบ้านตั้งแต่เที่ยง ไหนว่าวันนี้ช่วงบ่ายมีประชุมที่บริษัทไงล่ะนิลอุบลถามพลางจับสังเกตใบหน้าหล่อเหลาที่มีเค้าหน้าของเธออยู่ไม่น้อย ทว่ารูปร่างและบุคลิกท่าทางกลับละม้ายสามีเธอไปเสียสิ้น

ผมให้นายตินเข้าประชุมแทน นายนั่นกำลังขับรถบึ่งไปที่ออฟฟิศแล้ว คุณแม่ไม่ต้องห่วงชายหนุ่มหมายถึง กฤตินน้องชายคนรองที่นานๆ ครั้งถึงจะเข้าไปนั่งทำงานในสำนักงานใหญ่ของพีเอจีกรุ๊ปซึ่งเป็นธุรกิจที่ก่อตั้งมาตั้งแต่รุ่นปู่ของพวกเขา

นลก็รู้ว่าแม่ไม่ได้ห่วงงานมากเท่ากับลูกทั้งสามคน

นิลอุบลส่งค้อนที่ลูกชายตีความหมายของความห่วงใยให้กลายเป็นเรื่องงาน หากสุดท้ายก็ไม่ติดใจอะไร ก่อนจะกระตือรือร้นบอกถึงอีกคนที่เธอรักและห่วงใยไม่แพ้กัน

เมื่อกี้นลถามหาคุณพ่อใช่ไหม คุณพ่อพาคุณปู่คุณย่าไปตรวจร่างกาย เมื่อเช้าพวกท่านพร้อมใจกันงอแงไม่ยอมไปพบหมอตามนัด คุณพ่อเลยต้องจัดการขับรถพาไปเอง

ถ้าอย่างนั้นฝากคุณแม่บอกคุณพ่อด้วยนะครับ ว่าผมจะไปดูโรงกลั่นน้ำมัน ตอนเช้ามืดเกิดไฟไหม้โรงงานกฤษนลบอกเสียงขรึม มืออีกข้างกระชับเสื้อสูทที่พาดแขนไว้ ทำท่าจะผละออกไป หากเสียงตกอกตกใจของมารดาก็รั้งเขาไว้

ตายจริง ทำไมถึงเกิดไฟไหม้ขึ้นได้ล่ะ แล้วมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า คุณพ่อรู้เรื่องหรือยัง ไม่ได้การล่ะ แม่ต้องรีบบอกคุณพ่อ

นิลอุบลออกอาการละล้าละลัง จนลูกชายต้องจับมือทั้งสองข้างของเธอ พร้อมบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อย่างที่ไม่เคยปฏิบัติกับผู้หญิงคนไหน ยกเว้นก็เพียงมารดาและกฤติยาน้องสาวคนเล็กเท่านั้น

ไม่ต้องครับ คุณพ่อรู้เรื่องนี้แล้ว ไม่มีใครเป็นอะไร เสียหายก็แต่โรงงานกับสินค้าในคลัง ตอนนี้เรายังไม่รู้รายละเอียด ผมเลยจะไปดูเอง

จ้ะ ถ้ามีปัญหาที่นั่น นลต้องโทร.มาบอกแม่หรือคุณพ่อเลยนะ

กฤษนลรับปากมารดาก่อนจะผละขึ้นมายังห้องทำงาน วางกระเป๋าเอกสารที่ถือติดมือไว้บนโต๊ะตัวใหญ่ แล้วก้มเปิดลิ้นชัก ดึงซองสีน้ำตาลบรรจุสำเนาเอกสารโรงงานกลั่นน้ำมันออกมาใส่กระเป๋า แทนที่เอกสารเดิมซึ่งถูกดึงออกมาวางตรงมุมหนึ่งของโต๊ะตัวนั้น

เสร็จสรรพจึงหิ้วกระเป๋าหนังสีดำเดินออกมา ตรงเข้าไปในห้องนอน จัดเก็บเสื้อผ้าลงในกระเป๋าเดินทางอย่างรวดเร็ว เขาถนัดที่จะดูแลตัวเอง และยังคงชอบความเป็นส่วนตัว ไม่ยอมให้ใครเข้ามายุ่มย่ามกับพื้นที่ที่กันเอาไว้ ไม่เว้นแม้แต่บิดามารดาหรือน้องทั้งสองคน

กฤษนลจัดการทุกอย่างเสร็จภายในเวลาที่น่าพอใจ เขาสามารถรักษาเวลาได้อย่างเยี่ยมยอดเช่นทุกครั้ง มือหนาหยิบโทรศัพท์บนเตียงนอนมาถือไว้เป็นอันดับสุดท้าย ก่อนหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าและกระเป๋าเอกสารเดินออกจากห้องนอนลงมาข้างล่าง

หลังจากกล่าวลามารดาที่มายืนรอส่งเขาขึ้นรถคันใหญ่ที่มีคนขับนั่งประจำเก้าอี้อย่างรู้งาน กฤษนลก็พาร่างตัวเองมานั่งตอนหลัง จากนั้นรถก็เคลื่อนออกมา

ไม่มีอาการเร่งรีบ ไม่มีสิ่งใดส่อนัยถึงความร้อนรน ทุกอย่างที่เขาทำ ทุกท่วงท่าที่ก้าวเดินเป็นไปอย่างราบรื่นตามแบบฉบับของเขา ซึ่งคนคุ้นเคยจะรู้ดีว่าการกระทำแต่ละอย่างถูกกำหนดไว้แล้วตามแผนที่มั่นคงและรัดกุม

รถหรูจากยุโรปแล่นเรื่อยตรงไปยังสนามบินสุวรรณภูมิ ชายหนุ่มที่นั่งตอนหลังกำลังคิดทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับธุรกิจโรงกลั่นน้ำมันของเขาที่ร่วมหุ้นกับลูคัส เพื่อนชาวต่างชาติที่มาแต่งงานกับลูกสาวนักธุรกิจในพื้นที่นั้น แล้วพวกเขาสองคนก็วางแผนก่อสร้างโรงกลั่นน้ำมันปาล์มขึ้นมา โดยทั้งหมดได้รับการสนับสนุนจากพ่อตาลูคัส

เหตุการณ์ไฟไหม้โรงงานเมื่อตอนรุ่งสาง ลางสังหรณ์บอกกฤษนลว่าไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา หลังจากประเมินจากน้ำเสียงเคร่งเครียดของลูคัสที่สนทนากันทางโทรศัพท์ซึ่งบอกว่าสถานการณ์ยังมืดแปดด้าน แถมยังมีสิ่งน่ากังวลคือรอบตัวนิ่งเงียบเกินไป ราวกับไม่มีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นสักอย่าง

ฉันไม่รู้จะบอกนายยังไง นอกจากจะไม่ได้รับความร่วมมือตรวจหาหลักฐานว่าโรงงานถูกลอบวางเพลิง ฉันยังรู้สึกว่าพวกเขาทำเหมือนฉันบ้าคิดไปเองคนเดียว เจ้าหน้าที่หลายฝ่ายรวมถึงผู้ใหญ่บอกว่าไม่มีอะไรที่ฉันจะต้องกระโตกกระตาก มันหมายความว่ายังไง

เครื่องบินร่อนแตะรันเวย์ของสนามบินประจำจังหวัดอันเป็นจุดหมายของกฤษนลในเวลาบ่ายสามโมงกว่า เขาเดินปะปนออกมากับกลุ่มผู้โดยสารขาออกพร้อมสัมภาระในมือไม่กี่ชิ้น เพียงออกมาถึงอาคารด้านหน้า สายตาก็แลเห็นชายคุ้นหน้ายืนรอรับอยู่

รถจอดตรงนี้แล้วครับชายร่างกะทัดรัด ผู้ทำหน้าที่ขับรถให้กฤษนลทุกครั้งที่มาตรวจงานโรงงานกลั่นน้ำมันบอกอย่างกระตือรือร้น พร้อมยื่นมือมารับกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อนำไปเก็บไว้ท้ายรถ

กฤษนลกวาดสายตามองทั่วบริเวณ เห็นทุกอย่างยังคงปกติ เขาอาจระแวงมากไป เพราะหลังจากก้าวมาในอาคาร พลันรู้สึกเหมือนตนตกเป็นเป้าสายตาของใครสักคน ชายหนุ่มพ่นลมหายใจ สลัดความหวั่นระแวงทิ้งแล้วผลุบเข้าไปนั่งในรถเก๋งบีเอ็มดับเบิลยูคันสีดำติดฟิล์มมืดสนิท จากนั้นรถก็เคลื่อนออกจากสนามบิน

กฤษนลไม่รู้เลยว่าก่อนพาหนะจะแล่นลับหาย ได้ปรากฏชายร่างใหญ่ผมยาวถึงกลางหลัง ในเสื้อแจ็กเก็ตยีนสีซีดกับกางเกงผ้าเนื้อเดียวกัน ก้าวออกจากด้านหลังเสาที่ใช้กำบังกายขณะลอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา

 


 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

0 ความคิดเห็น