เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,898 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    78

    Overall
    77,898

ตอนที่ 20 : ท่ามกลางเหตุชุลมุนวุ่นวาย [อัพ 100 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    9 ต.ค. 60

 

ตอนที่ 7 ท่ามกลางเหตุชุลมุนวุ่นวาย (ต่อ)

 

ศลิษาปิดม่านหน้าต่างในห้องนอน หลังจากมองตามท้ายรถคันสีดำที่แล่นไปทางถนนคอนกรีตส่วนบุคคล ก่อนรถจะเบี่ยงไปทางถนนเลียบริมหาด แล้วแล่นลับหาย

หญิงสาวกลับมานั่งทอดถอนใจบนขอบเตียง ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ ชีวิตที่เคยเรียบง่ายมีความสุขอยู่กับครอบครัวที่เพิ่งลงตัวได้ไม่กี่ปีกำลังจะเปลี่ยนไปอีกแล้วใช่ไหม

ลางสังหรณ์และสัญชาตญาณในตัวพร่ำบอกศลิษาว่าอย่างนั้น...

ถ้าเลือกได้ เราก็ไม่อยากยุ่งกับคุณนลหรอก รู้อยู่แล้วว่าต้องยุ่งยากวุ่นวาย มันไม่ใช่สิ่งที่แม่เจนกับพ่อใหญ่ต้องการเลย

ศลิษานึกถึงคืนวันเก่าก่อน ความโหดร้ายที่เคยเกิดกับพ่อและแม่ยังคงติดตาเธอ แม้จะเป็นเพียงเด็กหญิงวัยไม่กี่ขวบ แต่เธอก็รู้ความทุกอย่างดี ศลิษารู้ว่าในก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจของมนุษย์บางคนเต็มเปี่ยมไปด้วยกิเลสตัณหา เขาพร้อมจะสร้างความทารุณโหดร้ายให้กับใครก็ตามที่ขวางทางอยู่ แม้สิ่งนั้นจะไม่ใช่สิทธิ์อันชอบธรรม แต่มีหรือที่คนได้ยืนเชิดหน้าบนแท่นอำนาจจะสนใจ ความยับยั้งชั่งใจไม่เคยถูกฝังไว้ในหัวของคนพวกนี้ ฉะนั้นอย่าหวังเลยว่าเขาจะรู้ซึ้งถึงความผิดชอบชั่วดี ศลิษาเรียนรู้มาตั้งนานแล้วว่ามันเป็นเรื่องง่ายที่คนบางกลุ่มจะทำทุกอย่างเพียงเพื่อบรรลุในสิ่งที่ต้องการ

ด้วยสาเหตุในครั้งนั้นจึงทำให้ครอบครัวเล็กต้องอพยพหนีออกจากจังหวัดที่สวยงาม อุดมไปด้วยลู่ทางทำกิน มาอยู่ในเมืองเงียบสงบแทน

พ่อใหญ่ไม่อยากให้เราเข้าไปเกี่ยวข้องกับทุกคนที่อาจทำให้เรื่องราวกลับมาซ้ำรอยเดิม เรารู้ว่าพ่อกับแม่ยอมให้ทำงานในโรงกลั่นทั้งที่อยู่ห่างจากบ้าน ก็เพราะอยากให้เราอยู่ห่างจากนพกร เพราะนพกรเป็นลูกของสจ.วิบูลย์ พ่อใหญ่กลัวอิทธิพลของเขาจะกลับมาทำร้ายพวกเรา เลยไม่อยากให้เข้าใกล้ พยายามตัดไฟแต่ต้นลม สนับสนุนให้เราออกมาทำงานในจังหวัดนี้แทน

ศลิษาหน้าหมองลง ที่ผ่านมาเธอพร้อมทำตามบิดามารดาเสมอ ยินดีจะเดินตามทุกเส้นทางที่ผู้ให้กำเนิดบรรจงขีด ด้วยลึกๆ ข้างใน เธออยากลบภาพเลวร้ายที่เคยประสบร่วมกัน ชีวิตที่ถูกประทับด้วยบาดแผลลึกยังติดตรึงอยู่ข้างใน ศลิษาหวังจะเป็นแรงสำคัญในการเยียวยา สมานแผลในใจของบิดามารดาให้หายดี...แม้จะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตของเธอก็ตาม

หญิงสาวขังตัวเองอยู่ในห้องนอนจนเกือบค่ำ กระทั่งได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์ดังขึ้น ด้วยความอยากรู้จึงเปิดผ้าม่านดูอีกครั้ง แล้วเห็นเป็นสาวรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาหลายปีนั่นเอง

คนร่างบางเปิดประตูเดินไปทางหน้าบ้าน หวังจะทักทายคนมาใหม่ หากพอเห็นว่ากำลังพูดคุยอยู่กับนายแทน เธอจึงชะงักเท้า คิดจะเดินกลับเข้ามาในห้อง หากได้ยินเสียงเรียกเสียก่อน

น้องเพิร์ล มื้อเย็นพี่ให้แม่ทำทอดมันกุ้งใส่ใบเล็บครุฑที่เคยบอกไว้ด้วย อยู่ในปิ่นโต ค่อยให้นายแทนจัดการให้นะมัศยาหรือครูปลาเล็กบอกสีหน้ายิ้มแย้ม จนศลิษาอดที่จะยิ้มตอบไม่ได้

ขอบคุณค่ะพี่ปลาเล็ก

วันนี้อยากอยู่คุยกับน้องเพิร์ลจริงๆ เห็นแทนว่าคุณนลออกไปข้างนอก ทางโล่งปลอดโปร่ง อยากคุยให้ฉ่ำปอด ให้สมกับไม่เจอกันสามสี่ปี แต่ดันมืดค่ำซะแล้ว

ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้วันไหนว่าง พี่ปลาเล็กค่อยมาคุยกับเพิร์ลอีกก็ได้ เพิร์ลคงอยู่อีกหลายวัน ยังได้เจอพี่ปลาเล็กอีกหลายครั้ง

ศลิษาบอกด้วยหัวจิตหัวใจที่ชุ่มชื่นกว่าเก่า จนเผลอพูดทุกอย่างตามที่คิด และนั่นก็สร้างความสงสัยให้แก่สาวรุ่นพี่ แต่เธอมีมารยาทพอที่จะไม่ถาม

จ้ะ งั้นพี่กลับก่อน จะรีบไปตรวจการบ้านเด็กด้วย ขนมาจากโรงเรียนหอบใหญ่เลย ถ้าน้องเพิร์ลอยู่บ้านเหงาๆ จะให้พี่มารับไปโรงเรียนด้วยก็ได้นะ โรงเรียนอยู่ใกล้ๆ นี่เอง

อ้าว พี่ปลาเล็กไม่ได้สอนโรงเรียนในตัวเมืองหรือคะ

เปล่าจ้ะ พี่ทำเรื่องย้ายเร่งด่วน โรงเรียนใหญ่ในเมืองไม่ค่อยมีตำแหน่งว่าง ถ้าจะมีก็ต้องรอกันนาน แต่สำหรับโรงเรียนใกล้ๆ นี้ยังว่างอยู่ พี่เลยย้ายมาได้ง่าย แต่จะว่าไปสอนที่ไหนก็เหมือนกัน เด็กๆ น่ารักทั้งนั้น

แม่พิมพ์ของชาติบอกเสร็จก็สตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์ พยักหน้าเป็นเชิงกล่าวลา ก่อนจะบังคับรถให้แล่นจากไป

นายแทนหันมาทางหญิงสาวที่เขาได้รับคำสั่งให้ดูแลเธออย่างดี จากสีหน้าและแววตาคนสั่ง คงหมายถึงลิ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมกันทีเดียว

คุณเพิร์ลหิวหรือยังครับ ผมหุงข้าวเสร็จแล้ว ให้ตั้งโต๊ะเลยไหม วันนี้นายกลับค่ำ ไม่ต้องรอหรอก

ฉันไม่ได้รอนายของนายแทนสักหน่อย

เสียงโต้เรียบเย็นทำให้นายแทนถึงกับคอย่น สำนึกได้ว่าบรรยากาศของสองหนุ่มสาวคงอวลไปด้วยรังสีทึมเทา ก็สมควรล่ะที่เขาจะโดนขัดขั้นเบาๆ โทษฐานที่พูดจาไม่ดูตาม้าตาเรือ

คนผิวคล้ำเดินก้มหน้างุดเข้าห้องครัว พักเดียวศลิษาก็ได้ยินเสียงรื้อถ้วยชาม เป็นสัญญาณว่าคนข้างในกำลังปฏิบัติภารกิจสำคัญของเขาอยู่ ไม่นานเขาก็เดินมาบอก

อาหารอยู่บนโต๊ะแล้วนะครับ ผมจะกลับแล้ว จะปิดประตูหน้าต่างให้ด้วย คุณเพิร์ลมีอะไรก็โทร.เรียกได้ บ้านผมอยู่สุดถนนดาดคอนกรีตสุดเขตที่ดินนายนี่เอง

นายแทนหมายถึงบ้านชั้นเดียว หลังคาสีเขียวนั่นใช่ไหม

ศลิษากะพริบตาถาม พลางชี้ไปในทิศทางที่จำได้ว่าเคยเห็นบ้านหลังนั้น หล่อนเคยสงสัยว่ามันคงจะเป็นป้อมปราการด่านสำคัญของบ้านพักเชิงเขา และดูเหมือนสิ่งที่สงสัยจะใกล้เคียงความจริง

ครับ นั่นแหละบ้านผมนายแทนตอบพลางยืดอก แล้วบุ้ยใบ้ไปทางกระดานไวต์บอร์ดที่แขวนอยู่กับผนังบ้าน เบอร์โทร.ของผมอยู่บนสุด มีของป้าต้อยและครูปลาเล็ก อ้อ! ผมเพิ่งเพิ่มเบอร์ของนายไว้ให้ด้วย เบอร์นี้ส่วนตัวมากเลยนะ มีแต่คนในครอบครัวของนายที่รู้ สาวๆ อย่าหวังจะได้แอ้ม คุณเพิร์ลเห็นแล้วเก็บไว้เลย ถ้าไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร ผมแนะนำให้เก็บไว้แบล็กเมล์นายทีหลัง

เจ้าของวาจาตีหน้าตาย แต่คนฟังกลับหลุดหัวเราะคิกอย่างสุดกลั้น จนคนตัวดำต้องเผลอยิ้มตาม ก่อนเขาจะผละออกมาทางหน้าบ้านแล้วปิดหน้าต่างประตูให้เธอ

 

กฤษนลกลับมาในเวลาเกือบสองทุ่ม ศลิษาได้ยินเสียงรถของเขาจอดตรงหน้าบ้าน อันเป็นสถานที่จอดประจำซึ่งมีเพียงหลังคาบ้านที่สร้างยื่นออกมาพอคุ้มแดดคุ้มฝน

หล่อนนั่งพิงหัวเตียง วางหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กที่ติดกระเป๋ามาลงข้างตัว คอยเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าเขา ไม่ต่างจากในวันวาน

หากความรู้สึกในครั้งนี้มันเปลี่ยนไป มีเพียงความครุ่นคิดที่ประดังเข้ามาหลังโต้เถียงกันในตอนเย็น ถึงเวลานี้หัวจิตหัวใจเปี่ยมไปด้วยความกังวล เธอกลัวปัญหาใหม่ที่ไม่คาดคิดจะตามมาอีก

เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเสียงนั้นเคลื่อนผ่านหน้าประตูห้องนอน ศลิษาไม่อาจหลอกตัวเองว่าความคาดหวังบางอย่างที่เกิดอยู่ในใจนั้นวูบหายไปพร้อมกัน

มือบางยกหนังสือขึ้นมาเพื่อจะอ่านต่อ หากสมาธิคงกระจัดกระจายหายไปตั้งแต่ได้ยินเสียงรถเขาแล้ว ต่อเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลาไม่นาน เธอจึงวางหนังสือลง แล้ววาดเท้า เดินไปเปิดประตูห้องทันที

ยังไม่ทานข้าวใช่ไหมเขาถาม ศลิษาพยักหน้า พร้อมกับจับสังเกตคนตัวโตที่มีแววตาอ่อนล้าให้เห็น ไปทานด้วยกันเถอะ กับข้าวเย็นชืดแล้ว หรือจะรอฉันให้อุ่นเสร็จ แล้วค่อยออกมาก็ได้

ไม่เป็นไรค่ะ คุณกลับมาเหนื่อยๆ ไปล้างหน้าล้างตาดีกว่า ส่วนกับข้าวฉันจะอุ่นเอง

ได้สิน้ำเสียงของชายหนุ่มดีขึ้น แววตาคมดูมีชีวิตชีวา เขาหมุนกายทำท่าจะเดินจากไป แต่เสี้ยววินาทีหนึ่งก็กลับหันมาพร้อมยกสองมือขึ้นทำท่าล้อเลียนเธอ เธอต้องการให้ฉันล้างมือด้วยใช่ไหม เพราะไม่อยากเสี่ยงทานข้าวกับเชื้อโรคที่มือฉัน

คนร่างสูงใหญ่ผละไปแล้ว ศลิษายังยืนตรงที่เดิม เธอกำลังกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม หลังจากเกิดเรื่องราวชวนว้าวุ่นใจตั้งแต่ตอนบ่าย จิตใจของหญิงสาวก็เหี่ยวฟีบลง เพิ่งจะมีตอนนี้กระมังที่เหมือนมีสายลมชื่นฉ่ำพัดเข้ามาเต็มเติม แม้เพียงแผ่วเบาแต่ยังดีกว่าปล่อยให้แห้งแล้งเฉาตายล่ะน่า

ศลิษาจัดการอุ่นอาหารที่นายแทนตั้งโต๊ะไว้ให้ เกือบสิบนาทีทุกอย่างก็เสร็จสิ้นลง พร้อมกับคนร่างสูงที่เดินมาสมทบด้วยสีหน้าสดชื่นกว่าเดิม

เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหนียวตัวชะมัด เลยเปลี่ยนใจอาบน้ำ ไม่ได้ทำให้เธอรอนานใช่ไหม ฉันทำเวลาเต็มที่เลยนะ

กฤษนลถามพลางนั่งบนเก้าอี้ที่เขานั่งประจำ หญิงสาวหย่อนกายนั่งฝั่งตรงข้ามตาม ก่อนปรายตามองเขาอย่างสังเกตมากขึ้น

ไม่หรอกค่ะ ฉันเพิ่งอุ่นกับข้าว แล้วตักข้าวใส่จานเสร็จเหมือนกัน

ชายหนุ่มพยักหน้า หยิบช้อนขึ้นมาจัดการอาหารอย่างไม่รีรอ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไป ศลิษาไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุใดที่ทำให้คนอวดเบ่ง ชอบวางอำนาจกับเธอ ถึงมีท่าทีอ่อนลงจนผิดไปเป็นคนละคน

แต่กฤษนลที่มีภาพพจน์แปลกตาแบบนี้ ย่อมดีกว่าเขาคนเดิมไม่ใช่หรือ

พ่อเธอโทร.มาหรือยัง แล้วพรุ่งนี้เขาจะมาหาหรือเปล่า

ยังค่ะ ปกติถ้าพ่อมาหาก็จะโทร.บอกก่อนไม่นาน เพราะขับรถจากบ้านมาถึงตัวจังหวัดใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีเองศลิษาบอก ก่อนเงียบนิ่งไปชั่วอึดใจ แล้วโพล่งขึ้นมาใหม่ หลังจากคิดและตัดสินใจบางอย่างแล้ว พรุ่งนี้ถ้าพ่อโทร.มา ฉันจะบอกว่างานยุ่ง ออกไปไม่ได้

ไม่จำเป็น ถ้าเธออยากพบพ่อ อยากทานข้าวกับเขา ฉันจะไปส่งเธอ

กฤษนลค้านทันควัน ศลิษาเหลือบมองด้วยประกายตาวูบไหว ก่อนจะเสหลบเสีย

ฉันยังไม่อยากพบพ่อใหญ่ในตอนนี้

ทำไมล่ะ

มันเป็นเรื่องในครอบครัว ฉันเกรงว่าเรื่องที่เกิดในวันนี้จะทำให้พ่อไม่สบายใจจนคิดมาก ฉันไม่รู้ว่าคุณจำพ่อใหญ่ในภาพพจน์แบบไหน แต่สำหรับฉัน ตอนนี้พ่อกับแม่เป็นแค่คนวัยกลางคน ไม่นานก็กลายเป็นคนแก่ พวกเขาควรมีความสุขอยู่กับบ้านและครอบครัว ไม่ควรต้องเจ็บปวดอยู่กับความหลัง และไม่ควรกังวลใจกับอะไรอีก

เธอพูดเหมือนกำลังปกป้องเขาจากบางอย่าง

ฉันปกป้องพ่อใหญ่จากอดีต ฉันไม่อยากให้มีเรื่องอะไรก็ตามมาทำให้ท่านคิดถึงเรื่องเก่าๆ ฉันจะทำทุกทางเพื่อสร้างความสุขให้พวกท่าน พ่อกับแม่เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ไม่ใช่คนในแบบที่คุณคิด

แม้จะนึกค้านคำพูดของเธอ กฤษนลไม่เชื่อว่าวันเวลาจะเปลี่ยนใครสักคนได้เลย หากเขาก็เลือกจะปิดปากเสีย เพราะตระหนักได้ว่าคนที่อยู่ในหัวข้อสนทนาเป็นผู้ให้กำเนิดของผู้หญิงตรงหน้า...

ผู้หญิงที่เขาคงต้องทบทวนว่าจะจัดวางเธอให้อยู่ตรงจุดใดในชีวิต

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น