เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 23 : น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว [อัป 80%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

 

ตอนที่ 8 น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว (ต่อ)

 

เวลาบ่ายคล้อย ศลิษาเดินออกจากห้องนอนที่พาตัวเองเข้าไปขังไว้ตั้งแต่เที่ยง หล่อนย่างเท้ามาทางหน้าบ้านด้วยอยากยืดเส้นยืดสาย หลังจากอดทนนั่งอยู่ในห้องจนมั่นใจว่าถึงเวลาที่กฤษนลจะลุกจากเก้าอี้ตรงระเบียงไปแล้ว

เมื่อออกมาถึง เรียวปากบางก็เผยอแย้มอย่างสมใจ หลังจากกวาดตามองรอบตัวก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

คุณนลดูเรืออยู่ครับ ท่าทางเห่อน่าดู ได้ของใหม่มาก็อย่างนี้แหละเสียงจากข้างหลังทำให้ศลิษาสะดุ้งโหยง หล่อนตั้งท่าจะปฏิเสธ หากพอเห็นสีหน้าราบเรียบ ไม่ส่ออารมณ์ ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าของคำพูด ศลิษาก็เปลี่ยนใจ ปล่อยเลยตามเลย

หรือจ๊ะ งั้นฉันจะออกไปดูด้วย

จากที่คิดจะหลบหน้ากฤษนล ออกมาเดินยืดเส้นยืดสายเพียงลำพัง แต่พอได้ยินว่าเขากำลังลองของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอเองก็ติดใจไม่น้อย ศลิษาถึงกับลืมความตั้งใจเดิมไปเสียสิ้น

และเมื่อคนร่างบางจ้ำไปถึงริมหาด พลันภาพแปลกตาก็ปรากฏตรงหน้า

ผู้ชายเรือนกายสูงใหญ่ที่สวมกางเกงขาสั้นแค่เข่าเพียงตัวเดียวกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่บนเรือเร็วที่จอดนิ่งตรงที่เดิม เขากำลังตั้งใจทำบางอย่าง จึงไม่เห็นว่ามีใครบางคนมายืนจ้องมองนิ่งงันอยู่

ทำไมตัวโตอย่างนี้ คิดว่าข้างในเสื้อที่เห็นอยู่ทุกวันจะไม่มีกล้ามเป็นมัดๆ แผงอกหนาๆ ซะอีก หยึย แบบนี้น่ากลัวเกินไป ตัวใหญ่ยังกะยักษ์หล่อนสะบัดหน้าหวือด้วยท่าทางขนลุกขนพอง ขณะสายตายังจ้องมองคนเปลือยครึ่งท่อนที่มีกล้ามเนื้อตึงแน่นไปทั้งกาย

ภาพเบื้องหน้าดึงดูดสายตาและดูดกลืนวิญญาณไปพร้อมกัน สติที่เคยมั่นใจว่าอยู่คู่ตัวตลอดเวลา ปลิวหายตั้งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กระทั่งมีบางสิ่งลอยมาปะทะใบหน้า ศลิษาถึงรู้สึกตัวเพราะความเย็นวาบ ต่อเมื่อเรียกสติคืน สิ่งแรกที่ประจักษ์สู่สายตาก็ทำให้เธอนึกอยากหายตัว

แอบมองฉันนานแค่ไหนแล้ว บอกมา

เปล่า ไม่ได้มองคุณนะ ฉันมองเรือต่างหาก

อะไรนะกฤษนลถาม พร้อมกับศลิษาสังเกตเห็นว่าในมือของเขามีถังน้ำใบขนาดย่อมที่คงใช้เป็นภาชนะตักน้ำทะเลมารดใบหน้าเธอ และตอนนี้มันก็ไหลย้อยมาถึงลำตัวทีเดียว

ฉันมองเรือ ไม่ได้สนใจคุณ และไม่ได้แอบมองด้วย

คำพูดจากแม่จอมซื่อ แถมยังดื้อรั้นทำให้ชายหนุ่มหันไปทางทะเลกว้าง เป้าหมายหลักเพียงจะหลบสายตาเธอและเปิดยิ้มอย่างสุดจะกลั้น...เขาหันไปทิศทางนั้นเกือบนาที ก่อนจะเบือนกลับมาสบตาวาวๆ ของเจ้าหล่อน แล้วทอดเสียงอ่อนลง

ไปนั่งเรือกันไหม

คุณชวนฉันเหรอ

พูดใหม่สิ เรียกตัวเองว่าน้องเพิร์ล

คำขอของเขาทำให้ศลิษาขยับตัว จากเดิมที่คิดจะเอาเรื่องที่ชายหนุ่มบังอาจเอาน้ำทะเลมาสาดหน้าก็หายไป ศลิษาหาจังหวะเรียกร้องและทักท้วงไม่ได้เลย ยิ่งได้ยินเสียงนุ่มทุ้มกับแววตาอ่อนโยนก็ยากเหลือเกินที่เธอจะตั้งรับมันได้ทัน

น้องเพิร์ลเกลียดพี่นลแล้ว

ถ้อยคำแผ่วเบาออกจากริมฝีปากหยักของคนเปลือยกายท่อนบนซึ่งยืนท้าแดดท้าลมอยู่ตรงหน้า ศลิษางุนงงและตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก สิ่งเดียวที่นึกได้คืออยากหายตัวไป ทว่าเมื่อไม่มีอิทธิฤทธิ์ที่จะทำอย่างนั้น เธอจึงเริ่มขยับสองขาหวังจะพาตัวเองให้พ้นจากที่นี่โดยไว

และเธอคงหันกลับเร็วเกินไป หรือไม่ก็กำลังอยู่ในอารมณ์ ตื่นจึงทำให้ย่างก้าวนั้นพลาดอย่างไม่น่าอภัย หญิงสาวไม่ทันมองว่าหินก้อนถัดไปที่ตั้งใจจะเหยียบย่าง เธอสัมผัสได้แค่ปลายเท้าแทนที่จะเต็มฝ่าเท้าอย่างที่ควรเป็น

อุ๊ย

ระวังหน่อยสิเสียงดุจากเจ้าของลำแขนแข็งแรงที่ตวัดรัดรอบเอวบางอย่างทันท่วงที ก่อนเขาจะยกร่างเธอจนลอยขึ้นมาแล้ววางบนหินก้อนใหม่ที่เป็นแผ่นเรียบและกว้างใหญ่กว่าเดิม ซึ่งเธอจะยืนได้มั่นคงกว่า

ฉันจะลองเรือ นั่งไปเป็นเพื่อนหน่อยสิเขาเปลี่ยนประโยคใหม่เป็นการขอร้อง อย่างที่ศลิษายอมรับว่ามันช่างได้ผล เพราะทำให้เธอกระดากน้อยลง

ดวงตาหวานที่ลอบชำเลืองคนย่างเท้าบนก้อนหินนำไปข้างหน้าจึงเปล่งประกายวิบวับอย่างเด็กซุกซนไม่ต่างจากเดิม โดยที่คนถูกมองไม่อาจเห็น เพราะมัวแต่ก้มหน้าซ่อนยิ้มกับปฏิกิริยาของเธอที่หลุดออกมาให้จับความรู้สึกได้หลายอย่าง กฤษนลก็ไม่ยอมรับว่ามันทำให้เขาดีใจ ปลื้มใจและเจือด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ศลิษาทอดฝีเท้าไปพร้อมความรู้สึกดีๆ แม้ท้องฟ้าตอนบ่ายคล้อยจะไม่ใสกระจ่างเป็นสีครามดังต้องการ แต่หัวใจที่กำลังเบ่งบานก็ทำให้ทุกสิ่งดูสวยงาม ชวนเคลิ้มฝันไม่น้อยเลย

ทว่าฝันหวานของศลิษาก็มีบางสิ่งวิ่งเข้ามาขวาง เมื่อสายตาทอดไปทางเรือลำสวยที่หมายตาไว้ตั้งแต่แรก มันอยู่ห่างจากหินก้อนสุดท้ายที่เธอจะหยั่งเดินไปราวสองสามเมตร

ฉันจะไปเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น จะได้ลุยน้ำขึ้นเรือ

ไม่ต้อง เสียเวลา ฉันอุ้มลงเรือเอง

ไม่ได้ ฉันไม่ให้ใครอุ้ม

งั้นจะทำไง ลุยน้ำไปงั้นเหรอ

ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ให้ฉันขี่หลังได้ไหม

อะไรนะ

แต่ถ้าคุณถือ ไม่เป็นหรอก ฉันเข้าใจศลิษาบอกพลางฉีกยิ้มอย่างขออภัยในสิ่งที่ร้องขอ เมื่อเห็นชายหนุ่มยังนิ่งอึ้ง เธอก็จึงอึกอักบอกต่อ คุณเดินนำไปสิ ฉันจะเดินลุยน้ำ ไม่เป็นไรหรอก กางเกงยีนเปียกได้ก็แห้งได้เหมือนกัน

กฤษนลกราดมองทั่ว กางเกงยีนของเธอ อย่างที่เจ้าของรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ชอบกล

ฉันให้เธอขี่หลังได้ แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน

ของแลกเปลี่ยน...อะไรเหรอ

ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเขาพูดจาขึงขัง อีกอึดใจก็ละสายตาจากเธอไปมองท้องฟ้าและยอดไม้ที่กำลังปลิวตามแรงลมพัด ฉันไม่เคยให้ใครขี่หลัง นอกจากน้องสองคน ตอนพวกเขาเป็นเด็ก

ได้สิ ฉันเข้าใจ ฉันไม่บอกใครหรอก จะปิดเป็นความลับ

อีกข้อสำคัญมาก

หืม

เวลาพูดกับฉัน เธอต้องแทนตัวเองว่าน้องเพิร์ล

ข้อเสนอดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวหันมาจ้องมองเธอ ด้วยคำพูดของนายแทนที่ผุดขึ้นมาว่า เขาบอกว่าชื่อเพิร์ล แต่ผมได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้บ่อยๆ ตอนนายไม่อยู่ ได้ยินเรียกตัวเองว่าน้องเพิร์ล ผมก็ว่าน่ารักดี เลยเรียกตาม

ไม่เอา ฉันพูดไม่ได้

ศลิษาร้องเสียงหลงพลางส่ายหน้าหวือ จะอะไรซะอีกล่ะ ก็นั่นเป็นคำเรียกแทนตัวเองของเธอตอนเป็นเด็กหญิงตัวน้อยเท่านั้น ครั้นเติบใหญ่ขึ้นมา ศลิษาก็ไม่ได้ใช้กับใครอีก ยกเว้นแต่เพียงพ่อใหญ่กับแม่เจน และคุณยายที่ยังอยู่ต่างแดนอีกคน...ถ้าจะให้ใช้กับกฤษนล มีหวังเธอคงจั๊กจี้ตัวเองตายซะก่อน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

0 ความคิดเห็น