เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,902 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    77,902

ตอนที่ 36 : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป [อัป 65%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป (ต่อ)

 

ศลิษาคว้าผ้าขนหนูที่พับแขวนบนราวอย่างเป็นระเบียบ มาขยี้ขยำแล้วกดซับบนใบหน้า รวมถึงริมฝีปากอิ่มเต็มน่าเกลียดนั่น ริมฝีปากที่เธอไม่เคยรู้สึกเลยว่าจะมีครั้งไหนน่าเกลียดเท่าครั้งนี้อีกแล้ว

หญิงสาวตัดใจออกจากห้องน้ำ หลังจากเพียรล้างหน้าและพยายามลบบางจุดให้มันเลือนหาย แต่พยายามสักเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล มันกลับยิ่งดูเด่น ตอกย้ำเสียกว่าเดิม

เธอเปิดประตูห้องและปิดตาม ก่อนก้าวเท้าตรงไปหาปีศาจหน้าขาวที่คงรอเธออยู่ข้างนอก

ไปเดินเล่นกัน

ทันทีที่ศลิษาอ้าปากจะต่อว่า หวังจะระบายอารมณ์เป็นหลัก หากเขาก็ดักด้วยคำชวนเชิญแสนอ่อนโยนตัดหน้า จนเธอต้องหุบปากฉับ ทั้งที่ยังไม่หลุดคำพูดออกมาสักคำ

ไม่ไปหล่อนตอบด้วยเสียงที่นึกขัดใจตัวเองว่ามันยังไม่เข้มดังใจต้องการ

ไปเถอะ ฉันไม่อยากขังตัวเองไว้กับเธอในบ้านพักที่เล็กแคบแค่นี้ เธอเข้าใจที่ฉันพูดไหม

คุณจะทำอะไรฉันเจ้าของคำถามเบิกตาโต จากนั้นดวงตาหวานก็กวาดมองรอบตัวเลิ่กลั่กอย่างตกใจ

บอกไม่ได้ เพราะฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะควบคุมตัวเองได้นานแค่ไหน ถึงได้ชวนเธอออกไปข้างนอกไงล่ะ

กล่าวจบมือแข็งแรงก็แตะตรงเอวบาง ยังผลให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง จากนั้นหล่อนก็ตัดสินใจจ้ำไปข้างหน้าด้วยความเร็วชนิดที่ว่าคนข้างหลังยังต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินถึงจะตามทัน

ฉันชวนให้มาเดินเล่น ไม่ใช่แข่งกันเดินเร็ว เธอเข้าใจยากอย่างนี้เสมอหรือไงเสียงห้าวที่ลอยมาตามลม ศลิษาได้ยินชัด หากไม่อาจฉุดรั้งฝีเท้าเธอให้ช้าลงได้สักนิดเดียว

ตอนบ่ายฉันกลับมา นายแทนบอกว่าเธอไปกับครูปลาเล็กคนตัวโตพูดขึ้น หลังจากทั้งคู่ออกมาเดินย่ำเท้าบนทรายเปียกไปตามริมหาดมาหลายนาที โดยทิ้งระยะห่างจากบ้านพักออกไปทุกที

ใช่ค่ะ พี่ปลาเล็กชวนไปดูเด็กๆ ที่โรงเรียน

แล้วเมื่อกี้กลับมายังไง

พี่ปลาเล็กมาส่งถึงถนนดาดคอนกรีตทางเข้าบ้านคุณ ฉัน เอ่อ...เพิร์ลเลยขอลงเดินเอง

แล้วเหตุการณ์จากนั้น ศลิษาก็ไม่อยากพูดถึงอีก มันยังทำให้เธอใจคว่ำใจหาย จนต้องหนีเข้าไปอยู่ในห้องนอน จนเขาต้องแซะออกมาเดินเล่นอย่างที่เป็นนี่แหละ

เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าไปแล้วเห็นอะไรบ้าง

กฤษนลเพียงอยากชวนคุย เพราะเห็นท่าทางของเธอยังเกร็งอยู่ เขาต้องการแม่คนปากดีแสนเก่งกล้า หรือบางทีก็กล้าๆ กลัวๆ จนน่าขำ มากกว่าเดินตัวแข็งทื่ออย่างเวลานี้

ไม่มีอะไรแปลกใหม่สำหรับเพิร์ลหรอก เป็นโรงเรียนเล็กๆ อยู่ต่างอำเภอ ห่างจากตัวเมือง มีครูสิบกว่าคน นักเรียนชั้นละหนึ่งห้อง อ้อ! ชั้นป.4 ต้องแยกสองห้อง เพราะเด็กเยอะกว่าชั้นอื่นๆ โรงเรียนแบบนี้มีทั่วไป แต่คุณนลอาจไม่เคยเห็น ใกล้บ้านเพิร์ลก็มี แต่เพิร์ลไม่ได้เรียนที่นั่นถ้อยคำยืดยาวทว่าห่างเหินที่ออกจากปากเธอ เรียกความสนใจของกฤษนลในทันที

ใกล้บ้านเธอ?”

ใช่ บ้านสวนปาล์ม

บ้านสวนปาล์มชายหนุ่มทวนคำ และเหมือนเจ้าหล่อนจะคิดบางอย่างขึ้นได้ จึงปิดปากแล้วเหล่มองมาซึ่งพบว่าเขามองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว บ้านของเธอ นอกจากในตัวเมืองแล้วยังมีบ้านสวนปาล์มอีกหรือ

ใช่ แล้วยังไงล่ะ ก็เป็นบ้านของพ่อแม่เพิร์ล ไม่เกี่ยวกับคุณนลสักหน่อย ทำไมเพิร์ลต้องบอกทุกอย่างด้วย

ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก เธอคงรู้ตั้งแต่แรกว่าฉันเข้าใจผิด แต่จงใจไม่อธิบาย ปล่อยให้ฉันคิดแบบนั้นไปเองเสียงชายหนุ่มราบเรียบจนเดาความรู้สึกไม่ออก แต่เวลานี้ศลิษาไม่คิดจะสนใจความรู้สึกเขาหรอก

มันเป็นเรื่องส่วนตัว ใครจะอยากเล่าให้คนอื่นฟังนักหนา แล้วทีคุณล่ะ เพิร์ลไม่เห็นเคยถาม เคยสอบประวัติคุณเลย

อยากสอบหรือเปล่า ถามมาสิ แล้วจะตอบทุกอย่างเขาตอบทันควัน จนคนตั้งใจย้อนถึงกับสะอึก ไปไม่เป็นเอาเสียเลย ว่าไงน้องเพิร์ล อยากรู้อะไรก็ถามสิ

ไม่เห็นจะอยากรู้สักอย่าง

จริงหรือ

ทำไมต้องถามซอกแซกกันด้วยนะ ก็ไม่อยากรู้ศลิษาโต้เสียงสูง เมื่อรู้สึกเหมือนตนกำลังโดนรุกไล่อย่างไรอย่างนั้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น