เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,902 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    77,902

ตอนที่ 37 : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป [อัป 75%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป (ต่อ)

 

กฤษนลเหลือบมอง เห็นดวงหน้านวลเริ่มเป็นสีแดงเรื่อ คงด้วยแรงกดดันจากข้างใน เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุยเสียใหม่ หวังให้เธอผ่อนคลาย

เธอยังจำน้ำตาลได้ไหม ตอนพวกเธอเป็นเด็กคุยกันถูกคอเชียวและได้ผล เมื่อบุคคลในหัวข้อสนทนา ทำให้สีหน้าของเธอดีขึ้นทันตา

จำได้สิคะ พี่น้ำตาลคุยสนุก เพิร์ลจำได้ทุกอย่าง แล้วคุณป้าก็ใจดีด้วย น่ารักที่สุดเลยค่ะ

จริงเหรอ

ค่ะหล่อนยืนยันเสียงหนักแน่น

แล้วจำใครได้อีกเขาถาม หล่อนมุ่นคิ้วคิด กฤษนลมองแล้วเมินไปทางทะเล ก่อนเกริ่นนำขึ้นอีก จำนายตินกับนายบอลได้ไหม สองคนนั้นตั้งท่าจะเป็นองครักษ์พิทักษ์เธอในตอนเด็ก

จำได้ลางๆ ค่ะ แต่คุณนลพูดน่าเกลียด พี่สองคนนั้นไม่ได้เป็นองครักษ์สักหน่อย เขาแค่ช่วยเพิร์ลพูดถึงตรงนี้หญิงสาวก็ก้มหน้างุด หล่อนแทบจะหลุดคำเรียกขานของเขาที่แอบเรียกลับหลังตลอดมา

แล้วคุณพ่อฉันล่ะ

จำได้เหมือนกันค่ะ แต่นึกหน้าท่านไม่ออก รู้แต่ว่าตัวโตมาก ดูเหมือนดุ คล้ายกับคุณนลเลยท้ายเสียงหล่อนทำใจดีสู้เสือ เอียงหน้ามองเขาอย่างหยั่งเชิงท่าที และสิ่งที่เห็นก็เพียงรอยยิ้มบางๆ เกลื่อนทั่วใบหน้าของคนที่มักทำหน้าดุใส่เธอตั้งแต่ตอนเป็นเด็กจนโตก็ยังไม่เปลี่ยน

ฉันดุกับเธอมากหรือ

ใช่ค่ะ แต่เพิร์ลรู้นะว่าคุณแกล้งทำเป็นดุเพื่อให้เพิร์ลกลัว เพราะคุณไม่อยากเห็นหน้าเพิร์ล อยากให้เพิร์ลไปไกลๆ ตั้งแต่เด็กแล้วศลิษาพยายามบังคับน้ำเสียงให้นิ่งเรียบ ไม่ส่ออารมณ์ใดๆ และคราวนี้เธอก็ทำมันได้ดี

ทำไมคิดอย่างนั้น

คุณนลบอกเองว่ารำคาญเพิร์ล แค่เห็นก็ไม่ชอบหน้า

แล้วตอนนี้ยังคิดว่าฉันเห็นเธอแล้วไม่ชอบหน้าอีกหรือเปล่า

ใช่สิคะ เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นคุณนลคงไม่ไล่เพิร์ลออกจากงานโรงกลั่นในทันทีที่จำได้ว่าเพิร์ลเป็นใคร

ผิดแล้ว ศลิษาเขาว่าเสียงเนิบ ก่อนจะหยุดเสียงลง หญิงสาวรอฟังต่ออย่างใจจดใจจ่อ และเกือบนาทีที่สองคนเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ จึงได้ยินคำของเขา ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ ฉันจำเธอได้ และฉันไม่ได้คิดจะไล่เธอออก

หมายความว่าไงคะ ครั้งแรกที่เห็นเพิร์ลหล่อนมุ่นคิ้ว ตอนเจอกันครั้งแรก คุณนลจำเพิร์ลไม่ได้สักหน่อย อย่ามาโมเม คุณนลรู้ว่าเป็นเพิร์ลตอนที่คุณลูคัสแนะนำให้รู้จักในห้องทำงานของคุณต่างหากล่ะ และหลังจากนั้นอีกวันเดียว คุณก็ไล่เพิร์ลออกเลย ใจร้ายที่สุด ไม่มีเหตุผลด้วย

เธอเข้าใจผิด ฉันจำเธอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้ว จำได้กระทั่งตอนนั้นว่าเธอจ้องหน้าฉันจนหัวหน้าของเธอต้องสะกิดเตือนชายหนุ่มบอกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น แล้วยังย้ำถึงสิ่งที่ศลิษาคิดว่าเผลอทำน่าอายได้อย่างถูกต้องเสียด้วย คงเชื่อฉันแล้วนะว่าจำเธอได้จริงๆ

แต่ทำไมคุณนลถึง เอ่อ...”

ทำไมถึงไม่ทัก ไม่สนใจ หรือไม่ไล่เธอออกตอนนั้นน่ะหรือคำพูดที่เขาต่อให้ ทำให้อีกฝ่ายฉุนขึ้นมาตงิดๆ หากก็ทำได้แค่ย่นจมูกใส่ลมฟ้าอากาศ เพราะรู้แก่ใจว่าไม่อาจทำอะไรเขาให้สะเทือนได้ พนักงานเข้าออก ฉันรู้ตลอดเวลา เพราะสามารถเปิดเข้ามาตรวจสอบฐานข้อมูลบริษัทฯ ได้ ครั้งแรกที่เห็นรูปพนักงานของเธอในไฟล์คอมพิวเตอร์ ยอมรับล่ะว่าฉันแค่สะดุด ยังนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร เลยตรวจสอบชื่อและนามสกุล ถึงรู้ว่าเป็นยายไข่มุกดำ เด็กขี้แยในตอนนั้นนั่นเอง

เพิร์ลไม่ใช่เด็กขี้แยสักหน่อย นอกจากตอนโดนคนแกล้ง ถามใครดูก็ได้ศลิษาท้าเหยงๆ พร้อมความน้อยใจที่เคยมีก็หายไปเกือบครึ่งหลังได้ยินถ้อยคำจากเขา

คิดหรือว่าฉันจะเชื่อ

ไม่หวังให้คุณเชื่อหรอก เพราะคุณนลดื้อที่สุด คุณลูคัสยังว่าลับหลังบ่อยๆ เลย

เธอสนิทกับลูคัสหรือ

ทำไมคุณนลถึงคิดอย่างนั้น ทำไมชอบพูดเหมือนเพิร์ลเข้าไปใกล้ชิดกับคุณลูคัสด้วย

ก็หรือไม่จริง

คุณเป็นเพื่อนกับเขา น่าจะรู้ว่าคุณลูคัสฟังและพูดภาษาไทยได้คล่อง แต่การอ่านและเขียน ความสามารถพอๆ กับเด็กอนุบาล และในโรงกลั่นก็มีไม่กี่คนที่ใช้ภาษาอังกฤษได้คล่อง เพิร์ลหมายถึงระดับพนักงานนะ ไม่ใช่พวกผู้ใหญ่ระดับบริหาร

ฉันเข้าใจ เพราะอย่างนี้ใช่ไหมเธอถึงสนิทและมีโอกาสใกล้ชิดกับเพื่อนฉัน

ถ้าคุณนลยังพูดอย่างนี้เพิร์ลจะไม่คุยด้วยแล้ว ตอนเด็กเป็นปีศาจร้ายตัวโตชอบแกล้งคน พอโตขึ้นมาคุณนลก็ไม่ต่างจากเดิม แค่เปลี่ยนมาเป็นผู้ใหญ่ชอบใส่ร้ายและไม่มีเหตุผล

หล่อนต่อว่าเสร็จก็เดินจ้ำไปข้างหน้า ทิ้งให้คนตัวโตทอดฝีเท้าตาม พร้อมรอยยิ้มละมุนบนดวงหน้า สายตาทอดมองคนร่างบางที่เดินห่างไปเกือบสิบเมตร และหล่อนก็หยุดลง

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น