เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 38 : ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 11 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป (ต่อ)

 

กลัวหรือ จะกลับกันไหมเขาถามยิ้มๆ

เพิร์ลเพิ่งนึกออกค่ะว่าโรงเรียนที่พี่ปลาเล็กสอนก็อยู่ไม่ไกลจากริมหาด มีต้นไม้และเถาวัลย์แบบนี้เหมือนกันเลย น่ากลัวนะคะสำหรับคนไม่คุ้นเคย แต่พี่ปลาเล็กบอกว่าชินแล้ว เด็กๆ ก็วิ่งเล่นลอดไปมาใต้ซุ้มต้นไม้ แถมตอนน้ำขึ้นน้ำลง ยังกะจังหวะหาปลาได้อีกด้วยหล่อนเล่าจ๋อยๆ สีหน้าและอารมณ์เปลี่ยนไปจากเดิมจนเขาตามเกือบไม่ทัน

ก็ไหนเธอว่าเป็นลูกทะเล แล้วทำไมถึงบอกว่าริมทะเลน่ากลัวล่ะ

มันเหมือนกันที่ไหนล่ะคะ เกาะเลี้ยงหอยมุกที่เพิร์ลเคยอยู่ ชายทะเลเป็นหาดทรายสีขาว ท้องทะเลกว้าง มีเกาะแก่งสวยงาม มีปะการังอยู่ใต้น้ำ ไม่ใช่ป่าดงดิบแบบนี้สักหน่อยหล่อนส่งค้อนให้ ชายหนุ่มหัวเราะ ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับคนมากด้วยเหตุผล แต่เพิร์ลก็ชอบนะ แม้ริมหาดใกล้โรงเรียนจะดูน่ากลัว แต่คนแถวนั้นก็คุ้นเคยกันดี พี่ปลาเล็กย้ายไปสอนไม่นาน ก็มีขนม อาหารมาฝากไว้ให้ที่โรงอาหารกันเลย วันนี้ปิ่นโตของพี่ปลาเล็กเลยส่งต่อให้กับคนเร่ร่อนหลังโรงเรียน เขาได้กินอาหารฝีมือป้าต้อยอร่อยไปเลย

มีคนเร่ร่อนไร้บ้านด้วยหรือกฤษนลถามไปอย่างนั้น เหมือนอยากชวนคุยเสียมากกว่าอื่นใด

ใช่ค่ะ เห็นว่าเป็นฝรั่งต่างชาติพลัดหลงมา ภารโรงเลยขอผู้อำนวยการโรงเรียนพาไปอยู่ในบ้านพักครูหลังเก่าด้านหลังโรงเรียน ตอนแรกโรงเรียนจะรื้อทิ้งอยู่แล้ว เพราะได้งบมาสร้างใหม่ แต่เห็นว่าเปลี่ยนใจไม่รื้อ ปล่อยให้คนเร่ร่อนอยู่ไปก่อน ถามเขาว่ามาจากไหนก็ไม่ยอมบอกใคร เลยเดากันว่าคงเป็นนักท่องเที่ยว หมดเงินแล้วกลับบ้านไม่ได้ พอบอกจะส่งไปสถานทูต เขาก็ไม่ยอมบอกอีกว่าเป็นคนชาติไหน เพิร์ลหวังว่าเขาคงไม่คิดปักหลักอยู่ในบ้านพักของโรงเรียน ยังชีพด้วยการถือฉมวกแทงปลาเป็นอาหารจนตลอดชีวิตหรอกนะคะ

ข้อสันนิษฐานของศลิษา แม้จะฟังดูน่าขำในความรู้สึกของกฤษนล แต่เจ้าหล่อนก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง ซ้ำแววตายังดูครุ่นคิดห่างไกลจากคำว่าพูดเล่น จนคนฟังนึกอยากรู้ความคิดของเธอ

ทำไมถึงคิดว่าเขาจะปักหลักที่นี่ล่ะ

เพิร์ลเห็นมาเยอะเลยค่ะ บ้านเราใครว่าไม่ดี เอาเข้าจริง มีฝรั่งต่างชาติอยากมาอยู่ตั้งมากมาย บางคนมาในคราบของนักท่องเที่ยว แล้วชอบทำตัวตกค้าง มาขอความเห็นใจ พอบอกจะช่วยส่งตัวกลับก็ไม่ยอมท่าเดียว เพราะบางทีกลับไปประเทศของเขาแล้ว อาจไม่สบายเท่านั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านเราก็ได้ เรื่องพวกนี้คุณนลก็น่าจะรู้ตอนท้ายหล่อนย้อนถาม พร้อมแววตากล่าวหา เหมือนว่าเขาอาจเป็นพวกเดียวกับฝรั่งเร่ร่อนเสียอีกแน่ะ

ฉันพอรู้บ้าง แต่คงไม่มากเท่าเธอ ฉันยอมรับล่ะว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจ เห็นแล้วอาจมองข้ามไป

คุณนลพูดเหมือนเพิร์ลชอบยุ่งเรื่องคนอื่น

เธอนี่มองฉันในแง่ร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ

ก็คนมีประวัติไม่ดี

ศลิษายังคงต่อว่าเขาไม่เลิก และช่างน่าแปลก เมื่ออีกฝ่ายมีแต่รอยยิ้ม ไม่มีแม้คำตอบโต้ให้เธอต้องเจ็บและอายอย่างที่เคยเป็น ทว่ารอยยิ้มเขาแต่ละครั้งที่ส่งมาศลิษาก็ไม่นึกอยากเห็นเลยทีเดียว เพราะมันทำให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หล่อนเพิ่งสังเกตว่านอกจากภาพพจน์ที่หล่อหลอมด้วยความโหดร้าย ชายหนุ่มยังมีอีกด้านที่เหมือนยังเคลือบด้วยความมีเลศนัย เจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการอย่างไม่อาจมองข้ามได้เลย

พรุ่งนี้มีแผนจะไปไหนหรือเปล่า

ไปกับพี่ปลาเล็ก

หล่อนโพล่งตอบทันที แม้ว่าสิ่งนี้จะเป็นจริง หากก็เพียงครึ่งเดียว เพราะเพื่อนรุ่นพี่เพียงแต่เอ่ยชวนแต่ศลิษายังไม่ให้คำตอบ เพราะไม่รู้ว่ากฤษนลจะมีงานอะไรให้ทำหรือเปล่า...แต่พอได้ยินคำถามเขา พร้อมแววตาแปลกๆ ที่อ่านไม่ออกเจ้าหล่อนจึงไม่ลังเลที่จะรับสมอ้างตาม

ฉันจะพาไป

ไม่ต้อง คุณจะไปทำไมล่ะ

ฉันอยากเห็นโรงเรียนของครูปลาเล็ก เธอมายุ่งอะไรด้วยล่ะ และพรุ่งนี้ฉันจะใจดีให้เธอติดรถไปด้วย ตกลงไหม

ศลิษารู้ว่าเขาเพียงเย้าเล่น ด้วยเห็นสีหน้าแย้มพรายอย่างเด็กอยากเอาชนะ และลองหล่อนปฏิเสธคำชวนของเขาดูสิ มีหวังปีศาจร้ายได้คืนกลับสู่ร่างเทพบุตรของเขาเป็นแน่

งั้นก็ตามใจคุณ

ตกลงตามนี้นะ บอกครูปลาเล็กว่าฉันจะพาเธอไปหาเอง พรุ่งนี้ช่วงบ่าย เธอไม่ต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณครูไปตอนเที่ยง และจะได้ไม่ต้องหายไปตลอดบ่ายจนถึงเวลาเลิกเรียนเธอถึงกลับมาบ้านได้

กฤษนลสรุปเสร็จอย่างคนคุ้นชินกับการออกคำสั่ง และก่อนที่หญิงสาวจะตอบรับก็รู้สึกถึงแรงกระตุกที่ปลายมือ จากนั้นอุ้งมือหนาก็กระชับมือเธอไว้แน่น

กลับกันเถอะ เย็นมากแล้ว

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น