เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,919 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    99

    Overall
    77,919

ตอนที่ 39 : ผู้ชายปริศนา [อัป 25%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 12 ผู้ชายปริศนา

 

ประตูรั้วไม้ระแนงที่โอบล้อมอาคารไม้สองชั้นถูกเปิดออก ด้วยความเก่าคร่ำคร่าทำให้หลักยึดด้านหนึ่งหลุดติดมือออกมา คนร่างบางเสื้อแบบเรียบกับกระโปรงสั้นแค่เข่าทำเสียงขลุกขลักในลำคออย่างขัดใจขณะเดินผ่านเข้าไป

มือข้างหนึ่งของหญิงสาวหิ้วถุงพลาสติกใสที่มีห่อก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างใน เธอหรี่ดวงตาหลบแสงแดดยามเช้าเพื่อจะมองเข้าไปในบ้านพักครูที่ถูกปิดตายมานานหลายเดือน และเพิ่งถูกเปิดใช้งานอีกครั้งเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อให้คนเร่ร่อน หน้าตามอมแมมเข้ามาอาศัย

คุณตื่นหรือยังมัศยาส่งเสียงเรียก พลางพยายามเพ่งมองผ่านรอยแตกของเนื้อไม้เข้าไปข้างใน แม้จะรู้ว่ามันยากที่จะเห็นก็ตาม คุณ อยู่หรือเปล่า ฉันซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดมาให้ หรือจะให้แขวนหน้าประตู แต่ต้องรีบออกมาเอานะ ไม่งั้นหมาจะแย่งไปกิน

หล่อนบอกเสียงใส ไม่รู้หรอกว่าถ้อยคำนั้น แม้จะแฝงด้วยมิตรน้ำใจ แต่ก็ทิ่มแทงใจคนที่นั่งห้อยขาอยู่บนตั่งไม้เก่าๆ ข้างในเหลือเกิน ริมฝีปากบางเฉียบบิดเบี้ยวอย่างนึกหยันตัวเอง สภาพของเขาตอนนี้คงไม่ต่างจากหมาจรจัดสักตัวที่เจอคนใจดีให้ที่หลบแดดหลบฝน พร้อมกับคนส่งข้าวส่งน้ำกระมัง

เกือบนาทีคนข้างในถึงยืดกายลุกขึ้น แล้วเดินไปเปิดประตูไม้เก่าๆ อย่างช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองข้างนอกอย่างระแวดระวังภัย จนเจ้าของเสียงใสอดที่จะสงสัยไม่ได้

ขอบคุณเขายื่นมือยาว แข็งแรง ออกมารับถุงอาหารจากครูสาว หากเมื่อเห็นเธอยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม เขาก็มีมารยาทพอที่จะไม่ปิดประตูใส่หน้า

ฉันเอาก๋วยเตี๋ยวผัดจากแม่ค้าหน้าโรงเรียนมาฝากหล่อนบอก แล้วยังอ้ำอึ้งคล้ายยังมีธุระอื่น จนอีกคนได้แต่ยืนรอฟัง แล้วจะถามคุณว่ามีอะไรให้ช่วยไหม

ประโยคนี้ทำให้อีกฝ่ายคาดไม่ถึง เขาเลิกคิ้วมองหล่อนด้วยสายตาระแวงมากกว่าเดิม นับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านพักครูหลังเก่านี้ คนที่แวะเวียนมาพูดคุยก็มีเพียงภารโรงแก่ๆ เท่านั้น ไม่เคยจะมีครูหรือนักเรียนคนไหนกล้าเข้ามาใกล้ แต่เขาก็รู้ดีว่าในใจของทุกคนอัดแน่นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และที่ผ่านมามันก็เป็นเพียงการแสดงออกทางสีหน้าและสายตาเท่านั้น ยังไม่มีใครเข้ามาเอ่ยถามเหมือนอย่างที่ครูสาวกำลังทำ

ไม่มี

ลุงชำนาญบอกว่าเขาซ่อมห้องน้ำให้นายแล้ว พอใช้ได้ใช่ไหม

ได้เขาตอบสั้นๆ และสิ่งนั้นก็ถือเป็นน้ำใจอย่างใหญ่หลวงที่เขาได้รับ

ผมต่อน้ำมาให้ด้วย คุณคงอยู่ได้สบาย คนเราถ้ามีน้ำไฟพร้อม ห้องน้ำมีใช้ แค่นี้ก็สบายไปแปดอย่าง แต่ขอเตือนไว้อย่างนะ บ้านหลังนี้เก่ามาก ผอ.จะรื้อทิ้งวันนี้วันพรุ่งอยู่แล้ว คุณควรอยู่แต่ชั้นล่าง ขืนขึ้นไปชั้นบน กลัวว่าบันไดหรือพื้นไม้จะรับน้ำหนักคนตัวโตๆ แบบคุณไม่ไหว ถ้ามันหักลงมา คุณจะเจ็บสาหัสกว่าเดิม

ภารโรงคนนั้นบอกตั้งแต่วันแรกที่พาเขาเข้ามาพัก แล้วเป็นธุระจัดหาอาหารง่ายๆ พอประทังความหิวในแต่ละวัน แถมยังช่วยจัดหายามารักษาบาดแผลจากรอยขีดข่วน รวมถึงรอยฟกช้ำที่ปรากฏทั่วทั้งตัว

มัศยายืนรีรอ พยายามมองเข้าไปข้างใน หวังว่าอย่างน้อยจะเห็นข้าวของที่ติดตัวเขา ซึ่งพอจะเดาได้ว่าชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหนในครั้งแรกหล่อนคัดค้านผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างหัวชนฝา เพราะความไม่ไว้ใจผู้ชายตรงหน้า ด้วยเหตุผลว่า

ผอ. เห็นตาของเขาหรือเปล่าคะ ปลาเล็กมองแวบเดียวก็ดูออกว่าไม่ปกติ ตาขวางเหมือนคนบ้าเลย ปล่อยให้อยู่ในเขตโรงเรียนจะเป็นอันตรายกับเด็ก

และนั่นทำให้บังเกิดเสียงหัวเราะจากครูคนอื่นที่นั่งอย่างพร้อมเพรียงในห้องพักครูในวันนั้น จนเธอนึกอยากให้ตัวเองมั่นใจว่า ไหนๆ ผู้อำนวยการก็ตัดสินใจเก็บเขาไว้ ด้วยเหตุผลว่าทำบุญกับลูกนกลูกกา มัศยาจึงโมเมว่าควรเป็นหน้าที่ตนที่ต้องมาค้นหาว่าลูกนกลูกกาตัวใหญ่ยักษ์ตัวนี้จะไม่เป็นอันตรายกับใคร...และเธอก็กำลังทำหน้าที่นั้นอยู่

จะเข้าไปค้นข้างในหรือเปล่า

ไม่เป็นไร ฉันไม่คิดจะค้นหรอก เพียงแต่อยากดูว่าคุณขาดเหลืออะไรจะได้ช่วยมัศยารีบตอบด้วยเสียงสุขุม และหล่อนก็นึกชมตัวเองที่ตั้งหลักได้ทัน แถมยังทำมันได้ดีทีเดียวถ้าไม่มีอะไร ฉันกลับล่ะนะ

เดี๋ยว

น้ำเสียงทรงอำนาจหลุดจากปากชายพเนจร หน้าตามอมแมมดวงตาขุ่นขวาง ทำให้คนที่หันหลังกลับ ทำท่าจะย่างเท้าเดินออกจากเขตรั้วต้องชะงักเท้าพลัน 

มัศยาค่อยๆ หันกลับมามองคนข้างหลัง ด้วยสายตาระแวดระวังกว่าเดิม ความไม่ไว้วางใจยังไม่จางหายไปจากใจเธอ

ถ้าไม่จำเป็นผมไม่อยากให้ใครมาที่นี่อีก

พูดจาโอหังสิ้นดี...

มัศยาคิด หากเพียงพยักหน้ารับรู้ด้วยท่าทางแข็งๆ ก่อนถอยออกมาจากบริเวณนั้น

ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเอาชนะคะคานกับคนจรหมอนหมิ่น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น