เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,918 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    98

    Overall
    77,918

ตอนที่ 40 : ผู้ชายปริศนา [อัป 50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 12 ผู้ชายปริศนา (ต่อ)

 

มัศยากลับมาทำหน้าที่แม่พิมพ์ของชาติตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงเวลาเที่ยง ถึงได้หยิบปิ่นโตที่มารดาจัดเตรียมไว้ให้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ สภาพของหญิงชราตอนนี้ดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก คงเพราะเริ่มทำใจยอมรับว่านายถวิล ญาติผู้น้องที่มาอาศัยอยู่ด้วยกันนานหลายปีอาจไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และสภาพจิตใจที่ดีก็ยังผลให้นางมีเรี่ยวแรงจนลุกขึ้นมาทำงานได้อีกครั้ง

ในตอนนี้ป้าต้อยเกือบจะเป็นคนเดิม นางทำโน่นทำนี่ได้เหมือนเมื่อก่อน เสร็จจากการจัดหาข้าวปลาอาหาร แล้วยังซักรีดเสื้อผ้าให้กับกฤษนลอย่างที่เคยทำ รวมไปถึงงานดูแลบ้าน แต่ละวันเมื่อมัศยากลับไปก็พบว่ามันสะอาดเอี่ยมอย่างที่เธอไม่ต้องทำอะไรอีก

นั่นเพราะงานทำให้มารดาหลุดพ้นจากความเศร้าได้เร็วกว่าที่คิด มัศยาจึงไม่คิดห้ามให้ทำน้อยลง แค่ทุกวันได้เห็นมารดากลับมาร่าเริงและกระปรี้กระเปร่าดังเดิมหญิงสาวก็ว่ามันคุ้มเกินคุ้ม จนไม่ต้องการสูญเสียมันไปอีกแล้ว

มัศยาจัดการกับอาหารมื้อเที่ยงพร้อมกับครูอีกสองคน ส่วนคนอื่นที่เหลือคงยึดโรงอาหารเป็นที่พึ่งตามความสะดวก เสร็จสรรพจึงนั่งพูดคุยกัน แม้เธอจะเป็นครูที่ย้ายมาใหม่ หากด้วยความที่เป็นคนในพื้นที่จึงทำให้คุ้นเคยกับทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว

วันนี้ไม่ต้องไปส่งปิ่นโตให้ป้าต้อยหรือปลาเล็กครูสาวรุ่นพี่ถาม เพราะหลายวันที่ผ่านมามักเห็นมัศยาขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านในช่วงพักเที่ยง จุดประสงค์ก็เพื่อดูแลมารดา หากพอไปถึงกลับถูกใช้งานให้ไปส่งปิ่นโตเสียทุกที จนหลายวันเข้ากลายเป็นงานที่เธอทำประจำไปโดยปริยาย

ไม่แล้ว วันนี้คนที่บ้านพักเชิงเขาจะออกมาข้างนอกกัน

หมายถึงเจ้าของโรงกลั่นน้ำมันอีกคนที่อยู่กรุงเทพฯ ใช่ไหม

ใช่ เจ้านายของน้าหวินนั่นแหละมัศยาพูด และเมื่อเอ่ยไปถึงคนที่สูญหายจนหลายคนได้แต่ทำใจ คนฟังสองคนก็พร้อมใจกันเบี่ยงไปถามเรื่องใหม่ทันที ด้วยไม่อยากให้เสียบรรยากาศ

เมื่อเช้าเห็นเธอเดินไปทางหลังโรงเรียน ไปส่องดูนายบ้าอีกหรือไงครูสาววัยเดียวกันถามเชิงกระเซ้า

ใช่ ฉันยังไม่ไว้ใจเท่าไหร่ เมื่อเช้าลงทุนซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดจากหน้าโรงเรียนติดมือไปให้ด้วย

ซื้อไปฝากเพราะมีน้ำใจหรือว่าเป็นข้ออ้างเพื่อไปสอดส่องกันแน่ ปลาเล็ก บอกมาตรงๆ เลย

แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ

อย่างหลังแน่นอนครูอีกคนที่อาวุโสกว่าฟันธงกลั้วเสียงหัวเราะ

ปลาเล็กไม่เถียงก็ได้ว่าซื้อไปเป็นข้ออ้าง แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่ รู้สึกว่านายบ้าจะหวาดระแวงใครต่อใครอยู่แล้ว พอเห็นปลาเล็กโผล่หน้าไป นายนั่นก็หมายหัวเลยว่าคงตามไปค้นบ้านเขา

แล้วปลาเล็กคิดว่าเขาเป็นใครล่ะ

ปลาเล็กรู้นะคะว่า ผอ.กับพี่ๆ คิดว่าปลาเล็กระแวงมากไป แต่ดูยังไงก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่นักท่องเที่ยว นายคนนั้นดูจะคุ้นกับสภาพแวดล้อม รวมถึงนิสัยใจคอของคนบ้านเราไงก็ไม่รู้ ถ้าเป็นฝรั่งต่างชาติ คงมีความคิดหรือแสดงอะไรที่แปลกแตกต่างออกมาบ้าง ไม่ใช่กลมกลืนไปทุกสถานการณ์อย่างที่เป็นอยู่ ปลาเล็กกลัวว่าเขาจะเป็นคนไม่ดี เป็นใครที่หนีการตามล่ามามัศยาพูดเสียงเบากว่าเดิม เหมือนเกรงว่าใครจะมาได้ยินนอกจากพวกเธอสามคน

หมายถึงเขาหนีตำรวจมางั้นเหรอครูสาววัยเดียวกันสันนิษฐาน

อาจหนีตำรวจหรือผู้ร้าย ก็เป็นไปได้ทั้งสองทาง แต่ที่แน่ๆ สายตาขวางๆ หวาดระแวงแบบนั้น ให้ตายยังไง ปลาเล็กก็ไม่สามารถคิดว่าเขาเป็นฝรั่งเข้ามาท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจแน่นอน

แล้วจะทำยังไง แจ้งตำรวจดีไหม

คงยากค่ะ เพราะแค่บอกจะติดต่อสถานทูตให้ นายคนนั้นก็ทำท่าจะบีบคอปลาเล็กเสียแล้ว ถ้ารู้ว่าเราคิดแจ้งตำรวจสงสัยปลาเล็กไม่มีชีวิตรอดแน่

พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้น พี่คิดว่าเขาอยู่แค่ไม่กี่วันก็ไปแล้ว ปล่อยๆ ไปเถอะ ยังไงแถวนั้นก็ห้ามเด็กๆ เข้าไปยุ่มย่ามอยู่แล้ว มีแต่ลุงชำนาญที่เข้าไปส่งข้าวส่งน้ำให้ถึงตัว ดูเขาจะไว้ใจลุงชำนาญด้วยสิ แต่ก็อย่างว่า ลุงชำนาญถือว่าเป็นคนช่วยชีวิตเขาเลยเชียวล่ะ เห็นว่าพบเขานั่งซุกอยู่ใต้ต้นไม้ แขนก็หัก จนต้องเอามาดามแขนให้ใหม่ เนื้อตัวมีแต่รอยถลอกปอกเปิก เอามารักษากันในบ้านพักครูหลังนั้น คงเป็นคนเดียวที่เขาจะวางใจ...ปลาเล็กนั่นแหละที่พี่อยากห้ามว่าเราเป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวไปวอแวมากเข้ามันไม่ดี นายฝรั่งเร่ร่อนนั่นโมโหขึ้นมาเราจะลำบากเอาครูผู้อาวุโสกว่ากล่าวเตือนด้วยความหวังดี

ปลาเล็กก็ไม่คิดจะยุ่งอีกแล้วล่ะ ที่ไปดูเพราะกลัวเขาจะบ้า อาการกำเริบ แล้วเป็นอันตรายกับเด็ก

แล้วไง ไปดูแล้วเจออะไร

จะเจออะไรล่ะคะพี่ สภาพแบบนี้ปลาเล็กคงโดนคนบ้าตะเพิดมาล่ะสิ

มัศยาได้แต่ค้อนควักสองครูผู้เป็นเพื่อนร่วมอาชีพที่พร้อมใจกันส่งเสียงหัวเราะขบขันเธอ มันเป็นวันอะไรนักหนา ตอนเช้าก่อนเข้าสอนก็โดนนายพเนจรนั่นไล่ออกมาอย่างน่าขายหน้าที่สุด ซ้ำตอนเที่ยงวัน ดันมาเจอเพื่อนร่วมงานหัวเราะขันเข้าไปอีก

เฮ้อ...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น