เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,902 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    77,902

ตอนที่ 41 : ผู้ชายปริศนา [อัป 65%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 12 ผู้ชายปริศนา (ต่อ)

 

มัศยานั่งเปิดตำราสอนในช่วงบ่ายเป็นการฆ่าเวลาช่วงพักเที่ยง โดยครูสองคนที่เป็นเพื่อนร่วมทานข้าวและสนทนาอยู่พักหนึ่งก่อนขอตัวออกไปเดินเล่นข้างนอก หล่อนอยู่ตามลำพังไม่นาน แค่พลิกกระดาษแผ่นที่สองของหนังสือเล่มบางเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น และเมื่อหยิบดูเรียวคิ้วสวยก็มุ่นขมวดอย่างสงสัย

มีอะไรหรือเพิร์ล หรือว่าวันนี้เปลี่ยนใจไม่ออกไปทานข้าวข้างนอกกัน

ไม่ใช่หรอกค่ะพี่ปลาเล็ก ตอนนี้เพิร์ลอิ่มแปล้เลย เจ้านายใจดีพาไปเลี้ยงอาหารทะเลในร้านอร่อยขึ้นชื่อเสียด้วย เพิร์ลเลยไม่ขัดศรัทธา แถมยังมีติดมือมาด้วย เพิร์ลกำลังไปหาพี่ปลาเล็กแต่ไม่ได้เอาของอร่อยไปฝากนะ เพราะรู้ว่าใครก็สู้ฝีมือป้าต้อยไม่ได้ เพิร์ลซื้อใส่กล่องให้ฝรั่งคนนั้น คิดไปก็สงสารเขาเลยนึกถึงแล้วซื้อมาเผื่อ

แล้วตอนนี้มาถึงหรือยัง พี่จะออกไปรับ

มัศยารีบบอก แม้จะเป็นโรงเรียนเล็กๆ ในต่างจังหวัดที่แวดล้อมด้วยคนคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ทุกคนมักยึดระเบียบของโรงเรียนมาปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ดังนั้นคนนอกจะเข้ามาตามลำพังโดยไม่มีธุระปะปังกับโรงเรียนโดยตรง คงดูไม่เหมาะสมอย่างแน่นอน และสิ่งนี้มัศยาก็เห็นตามและพร้อมปฏิบัติกันเต็มที่

ใกล้แล้วล่ะ เพิร์ลให้คุณนลจอดรถด้านหน้านะ

ยังไงนะ น้องเพิร์ลมากับคุณนลเหรอ

อืม ใช่เสียงตอบสั้นๆ หากคนฟังก็จับความเก้อเขินในน้ำเสียงนั้นได้ เธอหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด แค่แวบเดียวก็เปล่งประกายเลศนัย

งั้นพี่จะออกไปรอรับเพิร์ลกับคุณนล แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ วันนี้นายบ้าอารมณ์ไม่ดี เมื่อเช้าพี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดไปให้ ยังโดนไล่ออกมาเลย สงสัยอากาศร้อน อาการกำเริบมัศยาทิ้งท้ายประโยคนั้นตามอารมณ์ตกค้างจากตอนเช้า โดยไม่สนใจว่าคนฟังจะเข้าใจในสิ่งที่เธอสื่อออกไปหรือเปล่า

 

คุณนลนั่งรอแถวนี้ก็ได้ค่ะ เพิร์ลจะไปกับพี่ปลาเล็กสองคน

ศลิษาบอก ด้วยเห็นว่าหลังจากก้าวลงจากรถคันหรูที่คงดูผิดที่ผิดทางเมื่อมาจอดในโรงเรียนประถมขนาดเล็กอย่างนี้ ในลานจอดมีรถกระบะอยู่สองคัน ที่เหลือก็เป็นรถมอเตอร์ไซค์กับจักรยานเสียทั้งสิ้น ซ้ำตัวคนขับเองพอออกมาเดินข้างนอกก็กลายเป็นเป้าสายตาให้กับทั้งครูและนักเรียนโดยง่ายดาย ดังนั้นการจะให้เขาเดินผ่านกลางสถานที่นี้ไปทางด้านหลังพร้อมกับเธอ ศลิษาเกรงว่ามันอาจเป็นภาพแปลกตาจนถึงขั้นพิลึกกึกกือไปโน่น...หากมีหรือที่อีกคนจะเห็นด้วยง่ายๆ

เธอมีอะไรปิดปังฉันหรือเปล่า ถึงไม่กล้าให้ฉันไปด้วยนอกจากจะไม่เห็นด้วยในข้อเสนอ ศลิษายังต้องลอบถอนหายใจ รู้สึกถึงความเหนื่อยหน่ายใจที่จู่โจมเข้ามากะทันหัน เมื่ออีกฝ่ายตีความคำพูดเธอผิดเพี้ยนไปเสียสนิท

เพิร์ลไม่มีความลับต้องปกปิดคุณนลหรอกค่ะ แต่หันมองรอบๆ สิคะว่าคุณเป็นจุดสายตาของเด็กๆ แค่ไหน พวกแกถึงขนาดหยุดเล่นฟุตบอล หยุดตีปิงปองกันแล้วหันมามองคุณศลิษาพยายามบอกเป็นนัยให้รู้ว่าตัวเขาเมื่อมาอยู่ในที่แห่งนี้ คงคล้ายกับตัวประหลาดในสายตาเด็กๆ ไปแล้ว ทว่ากฤษนลยังสร้างความหนักใจระคนหมั่นไส้ให้กับเธอได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

เรื่องแค่นี้เอง เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครอยู่แล้วไม่ต้องถามต่อว่าเขาคุ้นชินแค่ไหน ศลิษาก็พอดูออกจากรอยยิ้มกริ่ม แถมเจ้าตัวยังหันมายักคิ้วให้เธอขณะย่างเท้าด้วยมาดสง่า เหมือนว่าไม่มีคำพูดใดที่สามารถบั่นทอนความมั่นใจของเขาได้อีกแล้ว

ตกลง ถ้าคุณอยากไปด้วยกันก็หิ้วถุงทั้งหมดนี้เลย เพิร์ลขี้เกียจหิ้วแล้ว

หล่อนยื่นให้ด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ในตอนแรกคิดว่าชายหนุ่มจะหาเหตุปฏิเสธเสียอีก แต่เขาเพียงยิ้มรับหน้าชื่นแล้วยื่นมือมารับอย่างไม่อิดออด

ท่าทางของสองหนุ่มสาวนอกจากจะอยู่ในสายตาของเด็กๆ แล้ว พวกเขายังถูกคนที่ยืนกอดอกอิงกรอบประตูจับตามองตลอดเวลา เรียวปากบางเผยอยิ้ม พร้อมกับดวงตาวับวาวขึ้นว่าสิ่งที่ตนสงสัย คงไม่ผิดไปแล้วล่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น