เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,899 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    77,899

ตอนที่ 42 : ผู้ชายปริศนา [อัป 85%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 12 ผู้ชายปริศนา (ต่อ)

 

ยายเพิร์ลนะ ยายเพิร์ล เจอกันตั้งหลายวัน คุยกันก็หลายครั้ง แต่ไม่ยอมบอกว่ากำลังคบกับคุณนล ดูสิ ปล่อยให้เราสงสัยอยู่ตั้งนาน

มัศยาเดินออกมาสมทบพลางลบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ออกจากใบหน้าเสีย หลังจากเห็นว่าสองหนุ่มสาวเดินเข้ามาใกล้แล้ว เธอทักทายกฤษนลและศลิษาอย่างคุ้นเคย ก่อนพากันเดินไปทางด้านหลังโรงเรียนด้วยรู้จุดประสงค์การมาของพวกเขา รวมถึงหลักฐานที่เป็นกล่องอาหารในถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ชายหนุ่มหิ้วอยู่นั่นเอง

คุณคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ

นายบ้านั่นเหรอ สบายดีนะเท่าที่เห็น

ทำไมเรียกเขาว่านายบ้าล่ะ เห็นว่าคุยรู้เรื่องดีไม่ใช่เหรอ

คนคุยรู้เรื่องไม่ใช่ว่าจะสติดีทุกคน นายคนนี้เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ แถมหน้าตาเป็นฝรั่งอีกต่างหาก แต่คงหากินในเมืองไทยมานานแล้วแหละ ก็ฟังและพูดได้ชัดเจน

เท่าที่ฟังมา ผมว่าไม่น่าไว้ใจนะครับ เป็นพวกหนีคดี หรือค้ายาแล้วหลบเจ้าหน้าที่ตำรวจมาซ่อนตัวหรือเปล่า ไม่น่าจะปล่อยให้อยู่ในเขตรั้วโรงเรียน

ปลาเล็กก็ว่างั้นแหละค่ะคุณนล ดูทำท่าลึกลับชอบกล ลุงชำนาญบอกว่าแขนหักห้อยรุ่งริ่งมาด้วยนะ แต่ไม่ยอมไปหาหมอ ลุงชำนาญเลยจัดการรักษาด้วยวิธีโบราณแต่ดั้งเดิม ตบๆ ให้เข้าที่เข้าทาง แล้วใช้ไม้กระดานสองแผ่นมาหนีบ เป็นอันว่าเสร็จมัศยาเล่าขณะเดินเคียงแขกสองหนุ่มสาว พร้อมออกท่าออกทางประกอบ

น่ากลัวจัง อย่างนี้ดูแลเขาดีๆ นะคะ เผื่อว่ามีอาการไข้แทรกซ้อน แล้วเขามีผ้าห่มหรือเปล่า เสื้อผ้าล่ะ เขาตัวใหญ่ไหม เมื่อวานเพิร์ลอยากเจอเขาแต่พี่ปลาเล็กไม่ยอมซะนี่ วันนี้จะได้หยิบเสื้อผ้ามาเผื่อสักชุดด้วย

ศลิษาแสดงน้ำใจ ด้วยไม่อาจมองข้ามชะตากรรมที่นายฝรั่งคนนั้นได้รับ และคำพูดของเธอก็สร้างความกังขาให้คนฟังคนหนึ่ง

หยิบงั้นเหรอ เธอจะหยิบเสื้อผ้าจากไหนศลิษา

อุ๊ย

ศลิษาย่นคอเมื่อเผลอพูดความในใจออกไป หล่อนคิดตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วว่าจะขอเสื้อยืดกับกางเกงลำลองของกฤษนลมาสักชุด แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะไม่แน่ใจว่าฝรั่งในบ้านพักครูจะสวมมันได้หรือเปล่า...และเมื่อเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังยื่นเข้ามาใกล้ เจ้าหล่อนจึงได้แต่ยิ้มแหย

ของคุณนลนั่นแหละ เพิร์ลคิดว่าคุณนลคงมีเสื้อผ้าหลายตัว ขอแบ่งมาสักชุดคงไม่เป็นไร

ถ้าเสื้อผ้าจะหายไปสักชิ้นสองชิ้นเขาไม่เดือดร้อนแน่นอน แต่การที่หล่อนจะเอามาให้ผู้ชายอื่นนั้น กฤษนลก็ไม่ปลื้มเช่นกัน และถ้าจะให้เขายินยอมอย่างน้อยคงต้องเห็นกับตาเสียก่อนว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เหมาะสมที่เขาจะให้ของส่วนตัวโดยการผ่านศลิษาหรือเปล่า

กระทั่งพากันเดินมาถึงจุดหมาย คนนำทางอย่างมัศยาก็หยุดเท้าลง จนคนเดินตามทั้งสองต้องหยุดตาม

คงต้องให้คุณนลกับน้องเพิร์ลรอนอกรั้วนะคะ ปลาเล็กจะเอาของไปให้เขาเอง

ทำไมล่ะครับกฤษนลกลายเป็นคนอยากรู้เรื่องของคนไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยรู้จักขึ้นมาทันที ทั้งที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งคงมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่จะรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้เพราะใครกัน

นั่นสิคะพี่ปลาเล็ก ไหนว่ากลัวเขาอาจเป็นคนสติไม่ดี เผื่อคลุ้มคลั่งทำร้ายพี่ปลาเล็กขึ้นมา ให้คุณนลไปด้วย คุณนลตัวใหญ่คงต้านฝรั่งคนนั้นได้

กฤษนลฟังเจ้าหล่อนพูด ก็นึกเห็นด้วยในตอนแรก แต่เหตุผลช่วงท้ายนี่สิที่ทำให้เขาต้องเพ่งมองเจ้าของดวงตาซื่อใสที่ยังจ้องรุ่นพี่ของเธออย่างขอคำอธิบาย

นี่เรากลายเป็นคู่ต่อสู้ของคนบ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวนี้แม่คุณชักจะเอาใหญ่แล้วนะ คิดทำอะไรไม่เคยปรึกษากันก่อน

ชายหนุ่มได้แต่นึกหมั่นไส้แม่เอวบาง ก่อนลอบพ่นลมหายใจเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รู้สึกหรือสำนึกถึงสิ่งที่พูดออกมาเลย เจ้าหล่อนยังคงตั้งหน้าตั้งตาเค้นถามจากครูสาว

พี่ปลาเล็กตัวนิดเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราจะเข้าไปช่วยไม่ทัน มันอันตรายนะ

ตอนเช้าพี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดหน้าโรงเรียนมาให้เขา ความจริงก็ตั้งใจจะมาแอบดูนั่นแหละ และตาคนบ้านั่นคงรู้ทัน เลยสั่งว่าไม่ให้ใครมายุ่มย่ามกับเขาอีก

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่เขาอนุญาตพี่ปลาเล็กแล้วใช่ไหม งั้นก็เข้าไปเถอะค่ะ อย่าขัดใจเขาเลย เขากำลังป่วยเดี๋ยวจะหงุดหงิดดูเหมือนศลิษาจะเข้าใจและยอมรับในเหตุผลและอารมณ์ของฝรั่งคนนั้นได้อย่างดีเยี่ยม แต่เขาก็คงไม่รู้ตัวว่าได้โดนกฤษนลหมายหัวไปเรียบร้อยแล้ว

ทางด้านมัศยายิ้มกร่อย พยักหน้าอย่างขอไปที ซึ่งกฤษนลที่สังเกตตลอดเวลาก็รู้ทันว่าเธอคงโดนสั่งไม่ให้เข้าไปยุ่มย่ามเหมือนกัน หากชายหนุ่มก็ยื่นข้าวของทั้งหมดให้เธออย่างง่ายดาย นั่นเพราะส่วนหนึ่งคิดอยากจะแกล้งคนป่วยให้ถูกรุกรานความเป็นส่วนตัวจนสติแตกกระเจิงไปเสียเลย

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น