เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,902 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    77,902

ตอนที่ 45 : พี่นลงอนน้องเพิร์ล [อัป 40%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 13 พี่นลงอนน้องเพิร์ล

 

กฤษนลรู้ว่าหากจะพูดออกไปให้ใครฟัง คงมีแต่คนหัวเราะขบขันเขาที่มาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้ แต่จะว่าไงได้ล่ะ เขาทำใจไม่ได้จริงๆ ที่เห็นเธอเป็นเดือดเป็นร้อนจนแทบจะร้องไห้กลายร่างเป็นเด็กขี้แยเพียงแค่เขาไม่ยอมช่วยเหลือผู้ชายพเนจรในบ้านพักครูเก่าร้างที่แม้แต่เจ้าหล่อนเองก็ไม่เคยเห็นหน้าตาด้วยซ้ำ

ถ้าอยากให้ฉันช่วย ก็ต้องมีของแลกเปลี่ยน

อะไร

พูดไม่เพราะเลยนะเพิร์ลเสียงติงเนิบ คล้ายประเล้าประโลม จนคนฟังขนลุกเกรียว หากหล่อนรีบเบี่ยงความสนใจออกมาด้วยมีเรื่องอื่นสำคัญกว่า

คุณนลอยากให้เพิร์ลทำอะไรตอบแทนก็บอกมาสิคะ

ไปนั่งเรือเล่นกันเขาบอกพลางพยักพเยิดไปทางเรือลำสีขาว ศลิษามองตามแล้วกะพริบตางงงวย ด้วยเหตุว่าหลายวันที่ผ่านมาเธอก็ตามติดเขาล่องเรือสำรวจแนวฝั่งกันอยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องถือเป็นการร้องขอเพื่อตอบแทนอะไรเลย

แต่เมื่อเห็นโอกาสที่เธอจะได้ของที่ต้องการมาอยู่ตรงหน้า มีหรือที่ศลิษาจะไม่รีบคว้าเอาไว้

ได้ค่ะ แต่คุณนลต้องสัญญาก่อนนะว่าต้องแบ่งเสื้อผ้าให้ผู้ชายคนนั้นอย่างน้อยหนึ่งชุด

นั่นไง...ศลิษายังไม่เลิกที่จะสร้างอารมณ์ขุ่นมัวให้กับเขา

กฤษนลสูดลมหายใจลึก ขณะจับสายตาไปที่เรียวหน้าสวยที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายใกล้เย็น เห็นเป็นสีทองฉาบทาบ งดงามจับใจ

ฉันสัญญา

เขาบอกพร้อมกับเดินไปใกล้ จนเรือนกายสูงใหญ่กำยำห่างจากเรือนร่างเล็กบอบบางเพียงคืบ

ลงเรือสิ

ศลิษาถอยขยับออกห่างจากเขาแทบจะทันทีเช่นกัน หากพอนึกได้ว่าตนไม่พร้อมลุยลงในน้ำทะเลเหมือนเช่นคราวก่อนที่เตรียมตัวมาพร้อมด้วยการสวมใส่กางเกงขาสั้น แทนที่จะเป็นกางเกงยีนเหมือนวันแรกที่เกาะหลังเขาขึ้นไป

เพิร์ลขอไปเปลี่ยนกางเกงก่อนนะคะ

ไม่ต้องหรอก ไปเถอะ ฉันจะขับเรือเลียบหาดใกล้ๆ ไม่อันตรายหรอก

เพิร์ลไม่อยากเปียกน้ำ

ฉันอยู่ทั้งคน ไม่ปล่อยให้เธอเปียกหรอกน่า

เขาว่าอย่างนั้นก่อนจะกระชับมือบางเดินไปทางเรือที่จอดลอยบนผิวทะเลที่เกิดเป็นคลื่นลูกเล็ก เคลื่อนเข้ามาหาฝั่งเป็นระลอกๆ ส่งผลให้เรือลำนั้นไหวโคลงเคลงอยู่กับที่และเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายไกวเปลญวนที่ชวนให้รู้สึกถึงบรรยากาศผ่อนคลายในยามบ่ายเลยทีเดียว

ทว่าพอหันมองคนข้างๆ รัศมีจากเรือนกายกำยำที่แผ่ออกมากลับบดบังความรู้สึกผ่อนคลายของศลิษาจนแทบจะไม่เหลือทีเดียว

คุณนลจะให้เพิร์ลขี่หลังเหมือนวันแรกหรือคะ

หล่อนถามอย่างไม่คลายสงสัย หากคำตอบที่ได้คือความเงียบกริบ กระทั่งสองคนเดินมาถึงหินก้อนสุดท้ายที่กำลังปริ่มน้ำทะเลพลันศลิษาก็รู้สึกถึงร่างตัวเองที่ลอยหวือขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว หล่อนกรีดร้องตกใจ สองมือตะกายกอดอะไรก็ตามที่อยู่ใกล้มือ และสิ่งที่หล่อนสัมผัสได้นั้นเป็นความแข็งแกร่ง ตึงแน่นและอบอุ่นกำซาบ...อุ่นจนเธอรู้สึกแก้มสาวกำลังร้อนผ่าว

กอดแน่นๆ สิ ไม่งั้นฉันทำเธอตกลงในทะเล ไม่รู้ด้วยนะ

เสียงกระซิบห้าวดังริมหู เมื่อศลิษาคลายมือจากลำคอแกร่ง หลังจากรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอลืมตามองคนเจ้าเล่ห์ ทั้งนึกขุ่นเคืองและขัดใจที่ถูกเขาแกล้งอย่างไม่ทันระวังตัว แต่ด้วยความกลัวว่าชายหนุ่มจะนึกสนุก ปล่อยมือให้เธอหลุดร่วงจนลงไปนอนจมอยู่ในน้ำทะเลเบื้องล่าง ทำให้หญิงสาวยอมปิดปากเงียบกริบ แต่กระนั้นก็ไม่อาจห้ามดวงตาวาววับที่บอกถึงอารมณ์กรุ่นโกรธของเธอ

กฤษนลส่งร่างของศลิษาขึ้นไปยืนบนพื้นเรือได้สำเร็จ ก่อนเขาจะโหนกายตามขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วและฉับไวผิดกับรูปกายสูงใหญ่ หญิงสาวนั่งบนเบาะโดยสารอย่างสงบ จนกระทั่งเห็นเขาติดเครื่องยนต์แล้วพาเรือเร็วล่องไปตามริมหาด

มานั่งใกล้ๆ สิคำชวนของคนขับที่หันมาทางเธอแวบหนึ่ง ก่อนเขาจะตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ต่อ หากไม่รู้หรอกว่าคนถูกชวนถึงกับเบิกตาโต และถ้าเป็นไปได้หล่อนอยากส่ายหน้าหวือยืนยันความตั้งใจที่จะไม่อยากเฉียดใกล้เขาอีก

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น