เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 46 : พี่นลงอนน้องเพิร์ล [อัป 55%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 13 พี่นลงอนน้องเพิร์ล (ต่อ)

 

ศลิษาเกิดความกลัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน และมันยังคงจับจิตเธอจนแน่นอย่างไม่อาจสลัดหลุดจากกันง่ายๆ

เพิร์ลนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะหล่อนตะโกนโต้เสียงคลื่นและเครื่องยนต์ หลังจากเห็นเขาหันมาคล้ายจะเร่งหล่อน

ชายหนุ่มละความสนใจจากเธอ หันไปบังคับเรือให้แล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ช้าลงกว่าเดิม ศลิษาจับสังเกตท่าทางเขา เห็นว่าคงหมดความสนใจจากตนแล้วจึงเริ่มต้นอิริยาบถผ่อนคลาย มือบางรวบพวงผมยาวที่ปลิวตามแรงลมจนปะทะใบหน้า พัดพาปอยผมให้ระหน้าผากและแก้มนวลจนเจ้าหล่อนนึกรำคาญขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง เพราะปกติหากรู้ล่วงหน้าว่าจะมาล่องเรือกัน ศลิษาจะต้องมีรายการเตรียมพร้อมหลายอย่าง นอกจากเสื้อผ้าที่เหมาะสมแล้วยังถักผมยาวเป็นเปียด้วย หรือไม่ก็มีอะไรรัดผมให้เรียบร้อยเข้าที่เข้าทางกว่านี้

ความเร็วเรือลดลงกว่าเดิม ด้วยเจ้าของเรือคงอยากชื่นชมริมฝั่งข้างทางไปเรื่อยๆ ศลิษาจึงหันหน้าไปอีกทางมองท้องทะเลกว้าง แล้ววางเรียวคางกับขอบเรือ เพ่งสายตามองระลอกคลื่นอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่มือข้างหนึ่งเกาะขอบเรือไว้ และอีกข้างก็ยังจับพวงผมอย่างแน่นหนา

ไม่กี่นาที ศลิษาก็เพลิดเพลินไปกับธรรมชาติที่สัมผัสได้ ความเร็วของพาหนะที่แล่นบนผิวน้ำช่างให้ความเป็นอิสระดั่งล่องลอยอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าก็ไม่ปาน อีกทั้งกลิ่นไอความเค็มของน้ำทะเลที่ฟุ้งขึ้นมาพร้อมกับเม็ดน้ำใสสาดกระเซ็นยามเรือแล่นผ่านก็ทำให้หญิงสาวหลงลืมความขุ่นมัวก่อนขึ้นเรือเสียสนิทใจ

กระทั่งเรือชะลอความเร็วแล้วหยุดลอยตัวบนคลื่นน้ำที่กำลังไหวโยก เสียงเครื่องยนต์ดับลง ศลิษาหันมองคนบังคับพาหนะ และเห็นว่าเขากำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว

ชอบไหมเสียงอ่อนโยน รวมถึงดวงตาคมที่ทอดมองทำให้ศลิษามือไม้อ่อนยวบ หากเธอไม่ทิ้งตัวนั่งอยู่กับเก้าอี้อย่างนี้ไม่รู้ว่าเข่าทั้งสองข้างจะทานน้ำหนักไหวหรือเปล่า

นี่เธออ่อนไหวไปกับท่าทางอ่อนโยนของเขาถึงขนาดนี้เลยหรือ...

ทำไมไม่ตอบ ถ้าเธอไม่พูด ฉันก็ไม่รู้ว่าที่ทำไปเธอชอบไหม

คะ...คุณหมายถึงอะไร

ล่องเรือเขาตอบแล้วฉีกยิ้มกว้างขวางจนเรียวตายิบหยี ศลิษาเผลอมองจนตาพร่างพราว ก่อนจะสลัดความรู้สึกแปลกๆ ระคนวาบไหวที่ค่อยๆ คืบคลานมาเกาะกุมหัวใจ

ชอบ...ชอบสิคะ เพิร์ลเคยบอกคุณนลแล้วว่าชอบล่องเรือ

แล้วเมื่อกี้เธอคิดว่าฉันถามถึงอะไร

ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นค่ะ เพิร์ลไม่ทันคิดอะไร

ศลิษาปฏิเสธเสียงรัว พร้อมกับส่ายหน้าหวือยืนยัน

จริงหรือ

เรียวคิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมกับคำถามนั้น ดวงตาคมพริบพราว อย่างที่ศลิษาคิดว่าตนไม่ชอบเอาเสียเลย สู้ให้เขาเป็นกฤษนลคนเดิม คนขี้โมโห ชอบกลั่นแกล้งเธออย่างไร้เหตุผลเสียดีกว่า อย่างน้อยนั่นก็ไม่เคยทำให้เธอหายใจไม่คล่องคออย่างเวลานี้

จริงสิคะศลิษากลั้นลมหายใจ เปล่งคำยืนยันหนักแน่นที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ในจังหวะนี้ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายจะเชื่ออย่างไร้ข้อกังขา

ทว่าสิ่งที่เธอคาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น กฤษนลยังคงยิ้มกริ่ม ดวงตาส่อประกายเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกับวายร้ายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นเขาในมาดนี้มาก่อน และร้ายกว่านั้นเขายังทำในสิ่งที่ศลิษาแทบอยากกระโจนหนี หากไม่ติดว่ากำลังอยู่บนเรือเร็วที่จอดลอยเคว้งห่างจากชายฝั่งอยู่เป็นร้อยเมตร

เรากลับกันเถอะค่ะ เพิร์ล...เพิร์ลว่ารอให้เย็นกว่านี้แล้วค่อยออกมาใหม่ ตอนนี้แดดยังร้อน เพิร์ลเริ่มร้อนแล้วค่ะ

ศลิษาบอกตะกุกตะกัก พร้อมกวาดสายตามองรอบตัวเหมือนหาทางหนีทีไล่ โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคนที่ลุกจากเก้าอี้คนขับเรือเพื่อขยับมาหาเธอ และตอนนี้เขาก็ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านี้แล้ว 

จอดเรือตรงนี้ไม่เห็นร้อนเลย เห็นไหมเขาถือวิสาสะนั่งใกล้หล่อนพร้อมกับชี้ชวนให้มองรอบตัว ก็ถูกของเขาล่ะ เรือเร็วมีหลังคาพอกำบังจากแสงแดดอ่อนๆ ในตอนใกล้พลบ และเมื่อเรือจอดนิ่งสนิทก็มีเพียงสายลมรวยรินพัดผ่านเท่านั้นเอง เหตุผลที่หล่อนบอกไปมันคงอ่อนสิ้นดี

ศลิษาคิดจะดึงตัวเองออกห่าง อย่างน้อยก็น่าจะกระเถิบออกมาสักคืบ ทว่าทั้งหมดเป็นได้แค่ความคิด เพราะเมื่อสายลมพัดมาอีกระลอก หอบกลิ่นเหงื่อปนน้ำหอมอย่างผู้ชายที่แสนรัญจวนใจ เธอก็ทำอย่างที่คิดไม่ได้เสียอย่างนั้น

หญิงสาวนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม สมองตื้อตึงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่จู่โจมเข้ามาหา จนรู้สึกถึงช่องท้องบิดเกลียว และเมื่อลำแขนแกร่งของชายหนุ่มทอดไปตามขอบเรือเร็ว เหมือนโอบหล่อนกลายๆ ศลิษาก็รู้ทันทีว่าโอกาสจะหลีกหนีนั้นกลายเป็นศูนย์

เธอหมดทางหนี ทั้งที่กฤษนลยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ

และสิ่งที่คนตัวบางคิดและรู้สึกก็ช่างตรงกับท่าทางที่แสดงออกมาเหลือเกิน กฤษนลมองแล้วกระตุกยิ้ม แม้จะอยากเป็นคนดีสักแค่ไหน แต่สัญชาตญาณความเป็นผู้ล่าที่ร่ำร้องอยู่ในกายก็ทำให้เขาไม่อยากปล่อยโอกาส...สมันสาวที่กำลังตื่นเพริดและเตลิดอย่างไม่รู้ทิศทางกำลังเดินหลงเข้าในกรงที่เปิดอ้าของเขา โดยไม่ต้องลงแรงทำอะไรสักอย่าง

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น