เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 5 : ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน [อัพ 25 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    9 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน

 

ใช้เวลาไม่กี่นาที กฤษนลก็ไปถึงสถานที่เกิดเหตุบนถนนเลียบหน้าผาซึ่งเป็นเส้นทางกลับสู่บ้านพัก โดยการขับรถจากโรงกลั่นน้ำมันด้วยความเร็วเต็มพิกัด เท่าที่สมรรถนะของรถหรูและช่องทางจราจรจะอำนวย

ชายหนุ่มจอดรถห่างออกไปเกือบยี่สิบเมตรจากจุดที่เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสามนายกำลังคุยกันอยู่อย่างเคร่งเครียด ใกล้กันนั้นก็ยังปรากฏร่างหญิงสาวที่เขาเพิ่งโทร.หาเกือบชั่วโมงก่อน 

สลาลิน...เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้ด้วย

ฉันจะไปกับคุณ

ความคิดสงสัยของกฤษนลถูกสลายด้วยเสียงหวานที่บอกอย่างมุ่งมั่น เขาหันไปทางเธอแล้วขมวดคิ้วมุ่น...ลืมไปได้ยังไงว่ายายไข่มุกดำกระโดดขึ้นรถมาด้วยคน

ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าจะมาก็ช่วยทำตัวสงบ อย่าจุ้นจ้านชายหนุ่มปลดเข็มขัดนิรภัย เบือนหน้าไปพูดจาแยกเขี้ยวกับคนนั่งข้าง นั่งในรถ อย่าลงไปเกะกะ ไม่งั้นฉันจะจับเธอโยนลงเหวอีกคน

มีคนตกเหวเหรอ

ศลิษาอุทานแบบเด็กๆ แต่เธอไม่รู้หรอกว่ามันไปกระตุกหัวใจแข็งแกร่งของคนฟังเข้าอย่างจัง ดังนั้นสิ่งที่ปรากฏต่อมาจึงเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่เปลี่ยนเป็นถมึงทึงอย่างน่ากลัว พร้อมกับเจ้าตัวเปิดประตูรถก้าวออกไปแล้วปิดประตูตามอย่างไม่ออมแรง คล้ายต้องการระบายอารมณ์จนคนนั่งในรถได้แต่อ้าปากค้างอย่างนึกไม่ถึงกับปฏิกิริยารุนแรงที่ได้เห็น

กฤษนลก้าวไปสมทบกับคนกลุ่มใหญ่ที่เขาเห็นว่านอกจากเจ้าหน้าที่ตำรวจกับทีมกู้ภัยที่มาพร้อมอุปกรณ์แล้วยังมีคนคุ้นหน้าอีกหลายคน ก่อนที่หนึ่งในกลุ่มนั้นจะแยกมาหาเขา

ชายร่างสูงในเครื่องแต่งกายแจ็กเก็ตสีดำกับกางเกงยีนสีเดียวกันเดินมาหาก่อนจะพูดเสียงเข้ม หากสุภาพในที

คุณสลาลินสงสัยว่าจะเป็นรถของคุณลูคัสที่ลื่นตกเขาครับ

ตกลงว่ามีรถตกลงไปอย่างนั้นหรือแม้จะทำใจไว้ก่อนแล้ว แต่ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ...ให้ถึงยังไงเขาคงทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ยาก หากมันจะเป็นจริงขึ้นมา

มันเข้าทางที่สุดแล้วครับ ดูจากต้นไม้ที่หักลู่เป็นทางกว้าง แล้วยังจะมีรถมอเตอร์ไซค์ของนายหวินที่ล้มคว่ำอยู่อีกด้าน ถ้าเราหาตัวนายหวินเจอ เราอาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แล้วนายหวินหายไปไหน หายไปได้ยังไง

นี่แหละครับที่ตำรวจสงสัย ถ้าจะคิดว่ารถของนายหวินกับรถคันที่แล่นสวนมาเบี่ยงหลบกะทันหัน จนเป็นอย่างที่เห็น แล้วนายหวินจะกลัวความผิดว่าเป็นต้นเหตุทำให้เกิดอุบัติเหตุ ก็ไม่น่าจะใช่ คงไม่มีใครชี้ว่าเป็นความผิดเขา

กฤษนลนิ่งไป ถนนเส้นนี้เป็นเส้นทางลัด โดยปกติหากไม่มีเหตุเร่งด่วนเขามักเลี่ยงใช้ ทั้งนี้ก็เพื่อความสบายใจของมารดาที่เคยขอไว้ ก่อนจะอนุมัติให้บิดาซื้อบ้านพักเชิงเขาให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบปีเมื่อสิบปีก่อน

แม่ว่าถนนเลียบหน้าผาดูน่ากลัว ถึงว่าร้อยวันพันปีจะไม่เคยเกิดอุบัติเหตุก็เถอะ แต่นลอย่าเสี่ยงใช้ทางนี้เลยนะลูก สัญญากับแม่ก่อน แล้วแม่จะให้คุณพ่อซื้อบ้านหลังนี้ให้

มารดาย้ำขออยู่หลายครั้ง และกฤษนลก็ไม่มีเหตุผลที่จะขัดใจ ตลอดมาเขาจึงขับรถไปอีกเส้นทางที่สร้างเลียบริมหาด ตัดกับถนนสายหลักที่แล่นระหว่างเมือง ถึงตอนนี้กฤษนลได้แต่นึกเสียใจว่าน่าจะเตือนเพื่อนหนุ่มให้เลี่ยงใช้เส้นนี้ด้วย

 

ทีมค้นหาทำงานกันอย่างหนักตั้งแต่หัวค่ำจนถึงเที่ยงคืนถึงกู้ซากรถยนต์สีน้ำเงินขึ้นจากร่องเหวได้ รถคันใหญ่ตกลงไปเบื้องล่างไม่ลึกอย่างที่คิดนัก เพราะมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นขวางเป็นแพ ทำให้รถพลิกคว่ำลงไปค้างนิ่งอยู่ หากนั่นถือว่ายังไม่โชคดีพอสำหรับกฤษนล เพราะสิ่งที่ถูกกู้ขึ้นมายังไม่ใช่เป้าหมายของการค้นหา

โอ...ไม่นะ ลูคัส!สลาลินร้องได้เท่านั้นก็ล้มพับไป ก่อนทีมพยาบาลจะพาเธอไปพักในรถที่เตรียมไว้โดยพร้อมเพรียง

เรายังไม่เจอเขา แต่เราก็มีความหวังนะคะว่าเขาคงอยู่ตรงไหนสักที่ อาจกระเด็นออกนอกรถ หรือไม่ก็หนีออกจากรถทัน

ศลิษาออกความเห็นอย่างต้องการให้ความหวัง หลังจากที่เธอนั่งอยู่ในรถเก๋งคันสีดำอยู่เกือบชั่วโมงตามคำสั่งเจ้าของรถก็เกิดอาการทนไม่ไหว เลยเปิดประตูตามออกมาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ พอเห็นดวงตาคมเหลือบมองแล้วเมินหนีไปอีกทาง เจ้าหล่อนจึงโมเมว่าเขารับรู้และอนุญาตเธอเรียบร้อยแล้ว จากนั้นศลิษาถึงค่อยๆ ทำตัวกลมกลืนไปกับกลุ่มคนที่กำลังเคร่งเครียดกับการค้นหา จนหลายชั่วโมงผ่านมาผลจึงปรากฏอย่างที่เห็น

เธอคิดว่าเพื่อนฉันเป็นซูเปอร์แมนหรือไงถึงจะบินหนีออกไปได้

ฉันมองโลกในแง่บวก ในสถานการณ์คับขัน ความหวังเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เขาอาจจะอยู่ข้างล่างนั่นหรืออยู่ที่ไหนก็ได้แถวๆ นี้ และกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่ มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะคิดว่าเขาเป็นซูเปอร์แมนบินไปไหนต่อไหน

ศลิษาโต้เสียงเข้ม ท้ายเสียงสั่นเครืออย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ มันเป็นเช่นนี้เสมอยามเธอปะทะกับเขา ทว่าครั้งนี้กลับทำให้ชายหนุ่มได้คิดและเห็นคล้อยตาม อาจถือว่าเป็นครั้งแรกนับจากที่ทั้งคู่โคจรมาพบกัน

 
 





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น