เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,917 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    97

    Overall
    77,917

ตอนที่ 51 : เมื่อความลับเผย [อัป 50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

 

ตอนที่ 14 เมื่อความลับเผย

 

ศลิษาพามารดาเข้ามาในห้องพักอย่างคุ้นเคย การแสดงออกของเธอทำให้เจนจิราคาดเดาไปต่างๆ นานา อย่างแรกเธอมั่นใจว่าบุตรสาวไม่ได้อยู่ที่นี่ในฐานะลูกจ้างอย่างแน่นอน ส่วนจะเป็นอะไรมากกว่านั้นเธอได้แค่วาดหวังไปพร้อมกับทำใจ

บ้านหลังนี้มีหลายห้องหรือจ๊ะ เจ้านายถึงให้เพิร์ลมาอยู่ด้วย แล้วคนอื่นล่ะ แม่หมายถึงแม่หรือน้องๆ ของเขา แม่จำได้ว่าคุณประชัยมีหลานตาที่เกิดจากคุณนิลอุบลสองหรือสามคนนี่แหละ

คุณป้ามีลูกสามคนค่ะ คุณนลเป็นลูกชายคนโตแล้วเขาก็มีน้องสองคน คือพี่ตินกับพี่น้ำตาล เพิร์ลจำได้ว่าพี่ตินเงียบขรึมแต่ดวงตาอ่อนโยน พูดเพราะ ส่วนพี่น้ำตาลก็น่ารัก สองคนต่างกับจอมวายร้ายอย่างคุณนลเลยแหละค่ะ

เพิร์ลได้เจอสองคนนั้นบ้างหรือเปล่าจ๊ะ

ไม่ค่ะ เพิร์ลไม่เจอมาตั้งแต่งานวันเกิดคุณตาประชัยครั้งล่าสุดที่เราไปกันแล้ว พูดก็พูดเถอะ ถ้าเจอกันตอนนี้เพิร์ลไม่แน่ใจว่าจะจำพวกพี่สองคนนั้นได้หรือเปล่า

เพิร์ลจำน้องของคุณนลไม่ได้ แต่จำเขาได้แม่นเลยใช่ไหมเจนจิราหยั่งถาม และศลิษาก็เป็นลูกสาวที่ไม่มีความลับกับมารดามาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นสิ่งที่เธอแสดงออกมาก็ช่างตรงกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ไม่มีการปิดบังหรือซ่อนเร้นใดๆ

เรียวหน้าสวยแดงก่ำขณะพยักรับหนักแน่น สองมือบางพับเก็บเสื้อผ้าที่หอบจากตู้ใบใหญ่ที่ติดตั้งอยู่ปลายเตียงมาบรรจงวางในกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่บนที่นอนข้างตัวเธอ

เจนจิราช่วยจัดเก็บข้าวของลงกระเป๋าอีกแรง หลังจากเกิดความคิดว่าตนไม่จำเป็นต้องรุกถามกันมากกว่านี้ เพราะจากปฏิกิริยาของบุตรสาว ทำให้เห็นชัดว่ายังคงเปิดเผยและพร้อมจะบอกกับเธอทุกอย่างตามที่เห็นสมควรบอก ซึ่งสำหรับเจนจิราเอง เธอไม่ปรารถนาจะเค้นถามจนรู้ทุกอย่าง รู้ดีว่าทุกคนมักมีพื้นที่ส่วนหนึ่งในหัวใจที่กันไว้สำหรับเก็บความลับของตัวเองกันอยู่แล้ว

แม่คิดว่าพ่อจะว่าอะไรคุณนลไหมคะจู่ๆ ศลิษาก็เลียบเคียงถามแทรกความเงียบขึ้นมา พลางจ้องมารดาเขม็ง ประกายความอยากรู้และสงสัยอัดแน่นอยู่ในดวงตาคู่หวาน

เพิร์ลรู้ดีกว่าแม่ว่าพ่อจะว่าอะไรเขาหรือเปล่า ถ้าเขาไม่ทำอะไรผิด พ่อจะว่าอะไรเขาได้

งั้นคุณนลโดนพ่อใหญ่เล่นงานหนักแน่ค่ะคำพูดของศลิษา ทำให้เจนจิราต้องตื่นตกใจอย่างที่ไม่ตั้งใจกันเลย

เพิร์ลว่าอะไรนะ ทำไมคุณนลต้องโดนพ่อใหญ่เล่นงาน

เขาทำรถยนต์จนมันพังยับเลย แม่ก็รู้นี่คะ พ่อใหญ่รักรถคันนั้นมาก เพิร์ลเลยถนอมอย่างดี แต่พอมาอยู่ในมืออีตาคนนี้ไม่ถึงสัปดาห์ ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่สมแล้วล่ะ เพิร์ลยังโกรธเขาไม่หาย แต่ไม่รู้จะทำยังไง ให้พ่อใหญ่เล่นงานให้หนักแหละดีแล้ว เพิร์ลจะสมน้ำหน้าให้ด้วย

ศลิษาพูดอย่างเข่นเขี้ยว แววตาที่เจือความเก้อเขินเมื่อครู่จางหายไปเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ และตลอดคำพูดของเธอก็ทำให้แววตาของมารดาเปลี่ยนไปในทันที มันมีทั้งโล่งใจและปลอดโปร่งใจจนเผลอแสดงออกมาทางสีหน้า

แม่เจนยิ้มทำไมคะ ไม่โกรธเขาเหรอที่ทำรถเพิร์ลพังไปทั้งคัน ไหนตอนพ่อใหญ่โทรศัพท์มายังตกอกตกใจกันอยู่เลย พ่อใหญ่บอกว่าแม่เจนก็จะเป็นลมในโรงพักด้วยซ้ำ เพิร์ลขอโทษนะคะ เพิร์ลรักษาของไม่ได้ และทำให้พ่อแม่ตกใจ แถมยังปิดบังกันอีก

ช่างมันเถอะ ของนอกกาย มันเสียหายไปแล้วก็แล้วไป แค่เพิร์ลไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์รถชนพ่อกับแม่ก็สบายใจ ดีใจจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ว้า อย่างนี้ก็แย่สิ ถ้าพ่อใหญ่คิดเหมือนแม่เจน แล้วใครจะเล่นงานคุณนลให้เพิร์ลล่ะ เขาผิดเต็มๆ เลยนะคะ แถมเรียกรถคันนั้นว่ารถกระป๋องอีกด้วย

หล่อนทำสีหน้าสีตาผิดหวังอย่างไม่สงวนท่าที แล้วยังออกปากฟ้องต่ออีกหลายกระทง ซึ่งเธอใคร่ครวญแล้วว่าล้วนเป็นข้อหาฉกาจฉกรรจ์ทั้งสิ้น ทว่าผลตอบรับกลับไม่เป็นดังหวังเสียเลย

พ่อใหญ่ไม่เอาเรื่องเขาที่ทำให้รถพังหรอก แต่เพิร์ลไม่ต้องห่วง คุณนลยังมีคดีติดตัวอีกหลายคดีที่พ่อใหญ่มองข้ามไม่ได้แน่...ว่าแต่บอกให้แม่รู้หน่อยสิว่าคุณนลพักห้องไหน

คนเป็นมารดาทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ขณะถามแก้วตาดวงใจของตนในตอนท้าย และคนถูกถามก็รู้ทันว่าภารกิจสืบความลับอย่างโจ่งแจ้งได้เริ่มขึ้นแล้ว เธอหัวเราะคิกคักก่อนจะตอบอย่างเปิดเผย ไม่ต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยในวันเก่าก่อน

ห้องคุณนลอยู่ด้านในค่ะ คงเป็นห้องใหญ่ เพิร์ลไม่เคยไปยุ่งกับเขาหรอก ไม่อยากเฉียดใกล้ด้วย บางทีเขาก็พูดจาดี๊ดี แต่พออารมณ์เสียปากก็เสียตามทุกที แถมยังมีขู่จะจับเพิร์ลทิ้งทะเลด้วย เพิร์ลว่าอะไรเขาก็ไม่ได้เพราะอยู่ในที่ของเขา

แล้วเมื่อกี้ตอนพ่อกับแม่มาถึง เพิร์ลไปทำอะไร ไหนบอกจะยืนรอรับอยู่หน้าบ้านไง

เพิร์ลมีเรื่องคุยกับคุณนลนิดหน่อยค่ะ

ศลิษาบอกอุบอิบ แล้วก้มหน้าหลบสายตามารดา ขณะสองมือยังวุ่นกับการพับเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า และท่าทางของเธอทำให้คนสูงวัยกว่ารู้ทันทีว่าเจ้าตัวไม่พร้อมบอกรายละเอียดอื่นอีกแล้ว

เจนจิราลอบถอนใจ นึกถึงคำพูดตัวเองที่เคยบอกสามีว่าสำหรับกฤษนลคงเป็นแค่คนในความฝันของศลิษา ให้ลูกสาวของพวกตนได้ฝันหวานไปตามวัยและความทรงจำที่สวยงามนั้น มันคงไม่ใช่แค่นั้นเสียแล้ว...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น