เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,909 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    89

    Overall
    77,909

ตอนที่ 52 : เมื่อความลับเผย [อัป 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 14 เมื่อความลับเผย (ต่อ)

 

ทางด้านสองหนุ่มต่างวัยที่ยังยืนคุมเชิงตรงจุดเดิม หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าแทรกกลางอยู่พักใหญ่ คนอ่อนอาวุโสกว่าจึงรวบรวมความกล้า...ที่เขาไม่ทันสังเกตว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้นมา

ผมขอโทษครับสำหรับหลายๆ เรื่องที่ทำให้คุณ เอ่อ...คุณอาตกใจ

คุณคิดว่าผมแค่ตกใจงั้นหรือ ลูกสาวผมทั้งคน น้องเพิร์ลเป็นแก้วตาดวงใจ เป็นชีวิตของผม จู่ๆ ก็มาเห็นว่ารถที่แกใช้อยู่ทุกวันพังยับอยู่ในโรงพักโดยที่ผมซึ่งเป็นพ่อไม่รู้ข่าวเกี่ยวกับแกเลย แถมมารู้อีกว่าแกมาพักอยู่กับคุณ

ศตวรรษพูดจาฉุนเฉียว แม้จะตั้งใจแต่แรกแล้วว่าจะควบคุมตัวเองไม่หลุดอารมณ์ต่อว่าต่อขานหนุ่มรุ่นลูกจอมโอหังที่บังอาจก่อเรื่องกับบุตรสาวคนเดียว จนเขาแทบจะแดดิ้นเมื่อต้องคาดเดาไปต่างๆ นานากับความเป็นไปของเธอ

ศลิษามาอยู่ที่นี่หลายวัน แม้ว่าบ้านหลังนี้จะมีผมอยู่คนเดียว แต่ผมสาบานได้ว่าไม่ได้ทำอะไรให้เธอต้องมัวหมอง ผมให้เกียรติเธอเสมอ

ทั้งหมดที่คุณทำกับลูกสาวผมนั่นแหละเรียกว่าเรื่องมัวหมอง อย่ามาพูดจาเล่นลิ้นกับผมเลย ถึงคุณจะเป็นหลานของคุณประชัย คนที่มีบุญคุณให้ชีวิตใหม่กับผม แต่จะเอามาหักล้างกับเรื่องชั่วๆ ที่คุณทำครั้งนี้ไม่ได้ ผมไม่มีวันยอมให้คุณลากลูกสาวผมไปโน่นนี่ได้ตามอำเภอใจอีกแล้ว

เสียงกร้าวของชายรุ่นพ่อทำให้กฤษนลถึงกับชะงักงัน คำพูดรุนแรงและดุดันที่ฝ่ายนั้นพ่นออกมาล้วนมีแต่คำกล่าวหาอย่างที่เขาไม่อาจรับได้...เลือดในกายของชายหนุ่มฉีดพล่านขึ้นมา จนเขารู้สึกชีพจรเต้นแรงเร็วตามอารมณ์โกรธกรุ่นที่ไม่อาจระงับได้ 

ผมบอกแล้วไงครับว่าผมให้เกียรติเธอ ก่อนหน้าศลิษาเป็นยังไง ตอนนี้เธอก็ยังเป็นเหมือนเดิม

คุณพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง เท่าที่ผมถามแกทางโทรศัพท์ ผมคงไม่คิดไปเองว่าการที่แกต้องมาติดอยู่ที่นี่เป็นเพราะคุณ และผมเชื่อว่าคนระดับคุณ หลานตาของคุณประชัย หลานรักของคุณพัทธนนท์ ไม่มีทางที่จะแก้ปัญหานี้ไม่ได้ คุณจงใจกักตัวลูกสาวผมไว้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าให้เกียรติเธออีกหรือ

นั่นเป็นปัญหาของคุณ คุณไม่เชื่อที่ผมบอก มันเป็นเรื่องของคุณ สำหรับผมบอกได้แค่ว่าผมไม่เคยทำอะไรเธอให้เสียหาย

กฤษนลตะโกนใส่อีกฝ่ายด้วยความโมโหสุดกำลัง เกิดความถือดี แม้จะรู้ว่าตนเป็นฝ่ายผิดที่จงใจใช้เล่ห์กักกันศลิษาให้อยู่ที่นี่ แต่เขาก็อดกลั้นตัวเอง ไม่เคยทำการล่วงเกินสักครั้ง แล้วมันเรื่องอะไรกันที่ตนต้องโดนต่อว่าและถูกตราหน้าเหมือนคนสารเลวแบบนี้

คุณไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องตัวลูกสาวผมใช่ไหม

ศตวรรษมองปฏิกิริยาของชายรุ่นลูก ดวงตาลุกวาบพร้อมกำหมัดจนแน่น พยายามเหลือเกินที่จะไม่ปล่อยให้ไปกระแทกใบหน้าหล่อเหลานั้น เขาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป จากแววถือดีกลายเป็นประกายความอึกอัก ความโอหังที่เคลือบเกาะทั้งกายถูกกะเทาะออกเพียงคำถามของเขา และนั่นก็เป็นคำถามที่เขากลั้นลมหายใจ รวบรวมความกล้าอย่างมหาศาลกว่าจะหลุดออกมาได้

คุณยังไม่ตอบผมศตวรรษทวงเสียงเรียบ ดวงตาจ้องนิ่งไปยังคนที่บังอาจมาแตะต้องดวงใจเขาให้มัวหมอง แล้วยังไม่สำนึกหรือยอมรับกัน

ผม...ผมไม่ได้ทำเกินเลย

มันชัดเจนมากสำหรับคำสารภาพที่ได้ยิน ศตวรรษถึงกับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพราะรู้สึกถึงเข่าทั้งสองข้างที่อ่อนยวบลง จนกฤษนลต้องผวามาหาหากก็ยั้งตัวเองไว้ทัน เมื่อเห็นดวงตากร้าวของบิดาศลิษาตวัดมอง

ถ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายได้ ชายคนนี้คงไม่รีรอที่จะจัดการเขาแน่นอนแล้ว

ผมขอโทษ

ผมไม่รับคำขอโทษจากคุณเสียงกร้าวห้าวที่ฟังดูอ่อนแรงลงโต้กฤษนลในทันที

ผู้หญิงสองคนที่อยู่ในบ้านเดินออกมาทันเห็นการปะทะของสองหนุ่มตรงลานหน้าบ้านแค่ในตอนท้าย ศลิษาวิ่งปราดไปหาบิดาพร้อมกับสัมภาระที่ถือติดมือจากข้างใน แม้ได้ยินวาจาของคนทั้งคู่ที่โต้ตอบกันเพียงไม่กี่คำ ทว่าหญิงสาวก็ปะติดปะต่อได้ไม่ยากว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน

กลับบ้านนะคะพ่อ กลับบ้านเราเสียงของหญิงสาว แม้จะฟังแผ่วเครือ หากคนที่ยืนนิ่งงันตรงจุดเดิมก็จับความห่างเหินที่เจือมาได้ดี

กฤษนลมองตามสามคนพ่อแม่ลูกที่ตรงไปเปิดประตูรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่ เขาเห็นหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุของอารมณ์ว้าวุ่นและสับสนของตนเองเปิดประตูให้บิดาเธอนั่งตอนหน้า และเป็นมารดาเธอที่เปิดประตูนั่งประจำเก้าอี้คนขับ กระทั่งหญิงสาวจัดการตัวเองให้นั่งตอนหลังจนเรียบร้อย รถก็เคลื่อนจากบ้านของเขาไป

พวกเขาจากไป โดยที่กฤษนลยังตั้งตัวไม่ทัน และความคิดหลายอย่างยังอื้ออึงอยู่ในอกที่เขาอยากจะพูดและอยากบอกกับคนเหล่านั้น ทว่ากลับไม่มีโอกาสเสียแล้ว

โธ่โว้ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น