เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,902 Views

  • 176 Comments

  • 442 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    77,902

ตอนที่ 54 : ตามนาง [อัป 35%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

 

ตอนที่ 15 ตามนาง (ต่อ)

 

ตกลง ถ้าคุณไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันก็ไม่เป็นไร แต่ฉันหวังว่าคุณคงอยู่อย่างสงบ ไม่ทำให้ใครวุ่นวายเดือดร้อนล่ะ เพราะการที่ ผอ.อนุญาตให้คุณพักในนี้ เท่านี้ท่านก็แบกความรับผิดชอบไว้บนบ่ามากแล้ว หวังว่าคุณจะเข้าใจ

เข้าใจ ผมเข้าใจดี ผมไม่อยู่เป็นภาระของใครนานนักหรอก ฝากขอบคุณลุงชำนาญและ ผอ.ของคุณด้วย

สิ้นประโยค หน้าต่างเปิดแง้มที่เป็นช่องทางการติดต่อของสองคนก็ถูกปิดกั้นทันทีด้วยมือของคนอยู่ข้างใน มัศยาไม่โกรธกับท่าทีหยาบคายและโอหังของชายฝรั่งเร่ร่อน เพราะรู้ดีว่าสภาพของอีกฝ่ายคล้ายกำลังจนตรอก และบาดแผลของเขาไม่เพียงแต่เกิดกับร่างกาย หากแต่ข้างใน สภาพจิตใจคงขาดวิ่นพอกัน ทุกอย่างมันฉายออกมาทางแววตาคู่นั้นชัดเจนอยู่แล้ว

มัศยาเดินจากไปในทันที พร้อมตัดความห่วงใยออกจากใจ เพราะไม่อยากให้เรื่องของคนแปลกหน้าเข้ามาทำให้ตนกังวลใจอีก เพราะแค่เคราะห์กรรมของคนในครอบครัวที่กำลังประสบอยู่ก็นับว่ามากพอสมควรแล้ว ไม่สมควรเลยที่เธอจะทำตัวเป็นเตี้ยอุ้มค่อมให้ตัวเองลำบากและเดือดร้อนหนักเข้าไปอีก

หลังจากลับร่างของเธอ เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องผ่านรอยแตกของเนื้อไม้หน้าต่างก็ผละห่างออกมายืนกลางห้องที่มืดสลัว เขานิ่วหน้ากลั้นความเจ็บปวดเมื่อเผลอขยับเขยื้อนแขนข้างขวาเพื่อจะหยิบของในถุงใบใหญ่ ซึ่งเป็นผลจากร่างกายเหวี่ยงไปกระแทกกับวัตถุบางอย่างที่เขาก็ไม่อาจเห็นชัดว่ามันคืออะไร ก่อนจะไถลลื่นตกลงไปในกระแสน้ำ แล้วตะกายขึ้นฝั่งมาได้ในสภาพสะบักสะบอม และเมื่อลืมตาตื่นพร้อมลมหายใจที่ทำให้รู้ว่าชีวิตและวิญญาณยังอยู่กับร่างกาย ชายหนุ่มก็คิดว่านั่นคือปาฏิหาริย์ที่ยังเหลือสำหรับคนเขลาอย่างเขา และเขาก็ตัดสินใจในวินาทีนั้นว่าจะไม่มีวันยอมแพ้ต่อการมีชีวิตอยู่ต่อไป

ชายร่างใหญ่ซึ่งมีเสื้อเชิ้ตผ้ายีนคลุมไหล่หนาไว้อย่างง่ายๆ ยืดแขนข้างซ้ายเพื่อจะหยิบเสื้อผ้าในถุง เขายังรู้สึกถึงความเจ็บตึงกระทบไปถึงไหล่อีกข้างไม่ต่างจากทุกครั้งยามขยับร่างกาย หากเมื่อคลี่เสื้อเชิ้ตตัวใหม่ที่มีกลิ่นสะอาด ริมฝีปากบางก็กระตุกยิ้มอย่างพอใจ ข้าวของเหล่านี้ดูจะห่างหายจากเขานานนับหลายวันจนรู้สึกใฝ่หามันทีเดียว

เสื้อเชิ้ต ดีจริงเขาครางออกมา ขณะที่มือยังหยิบชิ้นต่อไปในถุง กระทั่งเห็นเป็นเสื้อยืดทีเชิ้ต เขาก็ส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ด้วยนึกถึงสภาพบาดเจ็บของตัวเอง ถ้าจะพยายามสวมใส่มันก็คงทุลักทุเลสิ้นดี

ครูคนนั้นก็เห็นว่าแขนเราบาดเจ็บ น่าจะเลือกเสื้อมีกระดุม สวมใส่ง่ายๆ มาให้ เสื้อยืดแบบนี้จะสวมได้ยังไงเขาว่าพลางโยนเสื้อยืดเจ้าปัญหาออกห่าง เพื่อจะหยิบชิ้นใหม่ที่ยังอัดแน่นอยู่ในถุง ทว่าหางตากลับเห็นบางอย่างคลับคล้ายคลับคลาบนตัวเสื้อ เขาจึงหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นยี่ห้อและลายเสื้อที่คุ้นตา เขาขยับเท้าเดินไปใกล้หน้าต่าง เปิดแง้มออกมาเพื่อรับแสงสว่าง หวังจะเห็นสิ่งนั้นชัดขึ้น

เสื้อยี่ห้อนี้ผลิตที่ในอเมริกา เราจำลายมันได้ และ...ขนาดเดียวกับเราเขาพึมพำ หัวใจเต้นแรงกว่าเดิมด้วยความคาดหวัง

เสื้อของกฤษนล เขาจำได้ กฤษนลเคยใส่มันเมื่อครั้งร่วม ทริปปีนภูเขาไฟที่อินโดนีเซียตอนต้นปี กฤษนลอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม เสื้อตัวนี้ต้องเป็นของเพื่อนเขา มันต้องไม่ใช่ความบังเอิญที่จะมีของใครมาเหมือนกันทุกอย่างในช่วงเวลานี้แน่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

0 ความคิดเห็น