เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,917 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    97

    Overall
    77,917

ตอนที่ 6 : ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน [อัพ 60 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    14 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 2 ไข่มุกดำแห่งท้องทะเลอันดามัน (ต่อ)

 

กฤษนลรอต่อจนถึงตีสาม จนทีมค้นหาชุดเดิมบอกยุติการทำงาน

คนของเราเริ่มล้าแล้วครับ มันมืดและหินก็ชื้นมาก ก้อนหินลื่นไปหมด อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ผมว่ารอทีมใหม่เข้ามาค้นต่อตอนนั้นจะดีกว่า

หัวหน้าทีมบอกด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน และทุกคนก็ยอมรับตาม ไม่เว้นแม้แต่สลาลินที่แม้จะร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง หากยอมจำนนกับคำพูดของหัวหน้าทีมแต่โดยดี

เมื่อทุกฝ่ายสลายตัว กลับไปจนหมด กฤษนลจึงหันมาทางสาวสวยที่ยืนโงนเงนอยู่ข้างๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจ เมื่อคิดว่าภารกิจของเขาในวันนี้ยังไม่เสร็จสิ้นกระมัง

แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ติดรถใครกลับไป จะยืนนิ่งบื้ออยู่ทำไมอีก

ไม่รู้เป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อย ท้อแท้หรือสิ้นหวังจากการค้นหาตัวลูคัสที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร หรือเพราะความรู้สึกชิงชังที่บ่มเพาะเอาไว้เต็มอก จึงทำให้ชายหนุ่มกล่าวถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจหล่อน หญิงสาวถึงกับเม้มปากแน่น เงยหน้ามองเขาด้วยความน้อยใจในเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วมันก็หายไป

ฉันคงไปส่งเธอไม่ไหว บ้านพักฉันอยู่ใกล้แค่นี้ และฉันต้องการพักผ่อน พรุ่งนี้เช้ายังมีงานให้ฉันทำอีกมาก สำหรับเธอจึงมีสองทางเลือก คือเดินกลับไปเอง หรือติดรถฉันกลับบ้าน

คุณก็รู้ว่าฉันกลับเองไม่ได้สิ้นคำพูดของเธอ กฤษนลก็เดินผ่านหน้าไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับเหมือนได้รับคำตอบสำหรับคำถามนั้นแล้ว พร้อมกับคนที่วิ่งตามมาติดๆ เปิดประตูรถอีกข้าง เข้าไปนั่งอย่างทันท่วงที

กฤษนลเคลื่อนรถผ่านสถานที่เกิดเหตุ หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัดจนเจ็บร้าวเมื่อนึกว่าเพื่อนหนุ่มอาจอยู่ตรงไหนสักแห่งท่ามกลางความมืด และที่สำคัญเขาคงรอความช่วยเหลืออยู่

อดทนเถอะ อดทนรออีกนิด แล้วพวกเขาจะไปช่วยนาย ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งนายให้โดดเดี่ยวนาน

พาหนะสีดำประเปรียวแล่นไปตามถนนคดเคี้ยว สองข้างทางมืดครึ้มน่ากลัว ความมืดเข้มข้นจนดูราวกับว่าไฟหน้ารถฉีกกำมะหยี่ผืนใหญ่ออกเป็นสองซีกขณะที่มันทะยานไป กระทั่งมาจอดหน้าบ้านพักชั้นเดียวภายในเวลาไม่กี่นาที ศลิษามองรอบตัวอย่างสังเกต เมื่อเจ้าของสถานที่เปิดประตูรถออกไปยืนข้างนอก หล่อนจึงย่างเท้าตามออกมา หากเสียงของเขาก็ทำให้หญิงสาวต้องสะดุ้ง

เลิกทำเหมือนฉันเป็นผู้ร้ายสักทีเถอะ ถ้าจำไม่ผิดเธอเป็นฝ่ายตามมาเอง ใช่ว่าฉันไปบังคับพาตัวมาเสียเมื่อไหร่

ฉันไม่ได้คิดว่าคุณเป็นผู้ร้าย เพียงแต่รู้สึกว่าบ้านคุณเงียบแปลกๆ ฉันหมายถึงเป็นส่วนตัวดีศลิษาพยายามเลือกคำพูดที่คิดว่าระคายหูคนที่ยืนทำตาขวางให้น้อยที่สุด แต่ดูเหมือนเธอจะยังทำได้ไม่ดีพอ

ถ้าไม่พอใจ เธอยังทำตามทางเลือกแรกได้อยู่...เดินกลับไปเอง

คนไม่เหลือทางให้เลือกปิดปากเงียบ แม้ความหวาดระแวงจะยังอัดแน่นเต็มดวงใจ แต่เธอก็พยายามรักษาท่าที ไม่แสดงความรู้สึกออกมาให้อีกฝ่ายจับได้อีก  

ศลิษาเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในบ้าน ทันทีที่แสงไฟสว่างขึ้นมา หล่อนก็ถึงกับเบิกตาโต ความง่วงนอนและเหนื่อยล้าปลิวหายไปกว่าครึ่ง เมื่อเห็นการตกแต่งข้างในที่เป็นไปอย่างมีรสนิยม เฟอร์นิเจอร์จัดวางอย่างลงตัว ทุกชิ้นคงมีราคาสูงลิบผิดจากสภาพตัวบ้านที่เห็นจากข้างนอกลิบลับ

ห้องเธออยู่ทางนี้

เจ้าของบ้านหนุ่มพูดโดยไม่หันไปมองแขกสาว ไม่อยากตอกย้ำความผิดพลาดที่เกิดขึ้นกับชีวิตตัวเองในวันนี้ให้มากนัก นับแต่เกิดเหตุไฟไหม้ในโรงกลั่นน้ำมันปาล์ม จนกระทั่งเพื่อนสนิทหายตัวไป

ใช่...ลูคัสแค่หายตัวไป เขาจะปักใจเชื่ออย่างนั้นตามที่แม่สาวไข่มุกดำตั้งข้อสังเกต และความผิดพลาดสุดท้ายเห็นจะเป็นการที่ยอมให้เธอตามติดมาจากสำนักงาน จนจับพลัดจับผลูมาอยู่ในบ้านหลังนี้

ศลิษาเดินผ่านส่วนรับแขกสวยงามตามเข้าไปด้านใน ผ่านประตูห้องสองห้อง จนถึงด้านในสุด เขาก็เปิดประตูไม้เนื้อดีออกจนสุด แล้วเอื้อมมือเปิดไฟ ก่อนพยักพเยิดเป็นเชิงเชื้อเชิญเธอ

ห้องนี้หรือคะหล่อนหลุดปากถาม สาบานได้ว่าไม่มีความนัยใดๆ แฝงในคำพูดนั้น หากคนฟังกลับตีความไปตามความรู้สึกเดิมๆ ที่มีต่อเธอไปเสียสิ้น

ห้องนี้แหละ ถ้าไม่พอใจก็ออกไปนอนข้างนอก ฉันเหนื่อยและเพลียเต็มที

เสียงเข้มนั่นทำให้ศลิษาย่นคออย่างลืมตัว หล่อนเบี่ยงตัวหลบเรือนกายใหญ่ที่ยืนขวางประตูบานเล็กอยู่เกือบครึ่งเพื่อเข้าไปข้างใน ยุติการสนทนากับเขาเสียเป็นการดีที่สุด ทว่าก่อนที่จะเอื้อมมือปิดประตูเธอยังเห็นสายตาคมของเขามองอยู่ด้วยท่าทีที่อ่านยาก รวมถึงน้ำเสียงที่ลอดเข้ามาก่อนที่ประตูจะงับปิด

ของใช้ส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำ

ขอบคุณค่ะศลิษาพูดอุบอิบหลังบานประตูที่ปิดสนิทแล้ว หล่อนไม่หวังให้เขาได้ยิน หากแต่คำพูดหลุดออกมาตามความรู้สึกเท่านั้น

หญิงสาวจัดการกับตัวเองอย่างไม่อิดออด ของใช้ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมสรรพ มันคงถูกเตรียมไว้สำหรับการเข้ามาพักของคนในครอบครัวเขา รวมถึงคนสนิทของชายหนุ่มเอง

แค่คิดว่าเขาอาจมีใครที่สนิทสนมจนเชิญมาพักด้วยกันเป็นการส่วนตัว หัวใจของศลิษาก็วูบไหวแปลกๆ

ช่างเขาสิ เขาจะมีใครก็ไม่เห็นเกี่ยวกับเรา

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็ก้าวออกจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุมขนหนูที่หาได้จากตู้เสื้อผ้าขนาดพอเหมาะที่สร้างติดผนังด้านหนึ่ง แต่หากจะเทียบกับขนาดห้องก็พบว่าตู้เสื้อผ้าใบนี้กินพื้นที่มากพอสมควร

ห้องนี้คงสร้างไว้สำหรับผู้หญิง ใครกัน หรือจะเป็นคุณแม่ของเขา

ดวงหน้าของคุณป้าใจดีที่ศลิษายังจำได้แม่นลอยผ่านเข้ามาในห้วงมโนนึก ทั้งที่การพบเจอครั้งล่าสุดนั้นผ่านมากว่าสิบห้าปีแล้วก็ตาม คุณป้าที่เคยช่วยเธอจากการถูกปีศาจร้ายกลั่นแกล้ง จนต้องร้องไห้เสียน้ำตาเมื่อเธออายุเพียงเจ็ดขวบ...ปีศาจร้ายเพิ่งมาส่งเธอที่ห้องเมื่อครู่

หรืออาจเป็นห้องของพี่น้ำตาล น้องสาวของเขา

ศลิษาสันนิษฐานต่อพร้อมรอยยิ้มละมุนบนดวงหน้าขณะนั่งแปรงผมอยู่บนเตียงนอนซึ่งห่มคลุมด้วยไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ นึกถึงเด็กหญิงวัยโตกว่าเพียงสองปีที่จำได้ว่าหาญกล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว หากรอยยิ้มนั้นก็จางหายไป เมื่อนึกต่อไปถึงความเป็นไปได้อีกทาง

ห้องนี้อาจจะเตรียมไว้ให้ผู้หญิงที่ไหนก็ได้ แฟน เพื่อนสนิท หรือผู้หญิงที่จ่ายเงินซื้อเหมือนสิ่งของ

ศลิษานึกโทษตัวเองว่ามัวแต่จดจ่อกับคนที่ฝังใจมาตั้งแต่เด็กมากเกินไป ทั้งที่ความเป็นความตายของผู้ชายอีกคนที่มีน้ำใจให้เธอเสมอมายังรออยู่ข้างหน้า หล่อนสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ตั้งใจแปรงผมให้เสร็จ จัดข้าวของอีกนิดหน่อย แต่พอเหลือบมองประตูก็นึกหวั่นระแวงว่าเจ้าของบ้านพักอาจเข้ามาทำมิดีมิร้ายตน จนต้องเดินไปตรวจดูกลอนให้แน่ใจอีกรอบ

หญิงสาวกลับมาทอดกายบนเตียงนอน พยายามข่มตาหลับ เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เช้าตนยังต้องหาทางออกจากบ้านหลังนี้เพื่อกลับไปเอารถพร้อมกับเอกสารที่เตรียมไว้ที่สำนักงาน แล้วกลับบ้านพักตัวเองเพื่อเตรียมตัวออกไปพบลูกค้า ภารกิจของเธอยังคงต้องเดินต่อไป หากท้ายที่สุดศลิษาตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องกลับมายังสถานที่นี้ เพื่อติดตามความเป็นไปของเจ้านายใหญ่ที่ยังสูญหายด้วยอีกคน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น