เล่ห์กฤษนล

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 77,894 Views

  • 176 Comments

  • 441 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    74

    Overall
    77,894

ตอนที่ 8 : ความหลังและความทรงจำที่เหลืออยู่ [อัพ 50 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    17 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 3 ความหลังและความทรงจำที่เหลืออยู่

 

ความพยายามค้นหาตัวเจ้าของโรงกลั่นน้ำมันปาล์มรายใหญ่ในจังหวัดสิ้นสุดลงในวันที่สาม แม้ช่วงหลังกฤษนลจะนำกำลังมาเสริม หากผลที่ปรากฏก็ทำให้ทุกคนต้องถอดใจว่าร่างของชายต่างชาติที่มาแต่งงานและตั้งรกรากอยู่ในจังหวัดคงร่วงหล่นสู่ซอกเล็กของหุบเหวไปแล้ว และหากเป็นเช่นนั้นก็เป็นการยากที่หน่วยกู้ภัยจะเข้าถึง อีกทั้งเมื่อพิจารณาจากสภาพหุบเหว ทุกคนต้องทำใจยอมรับว่าโอกาสที่เขาจะยังมีชีวิตรอดก็แทบเป็นศูนย์

ประตูด้านคนขับมีรอยถูกกระแทกจนเปิดออก อาจเป็นไปได้ว่าร่างของลูคัสจะกระเด็นไปไกล หรือไม่ก็ตกลงไปข้างล่างคุณวรงค์ถอนหายใจ นึกถึงสภาพรถที่กู้ขึ้นมาได้ สีหน้าของชายวัยกว่าห้าสิบดูหม่นหมอง ในช่วงสองสามวันมานี้คล้ายกับเขาจะแก่ตัวลงสักสิบปีทีเดียว

แล้วลินจะอยู่ยังไง ลูคัสอยู่กับลินทุกวัน แล้วตอนนี้เขา...เขา...เราต้องหาตัวเขาต่อนะคะ

เสียงคร่ำครวญของคนเป็นลูกสาวดังขึ้นหลังสิ้นคำบิดา ทำให้แขกหนุ่มสาวหันมองกันโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกเหมือนมีกันและกันเกิดขึ้นมาวูบหนึ่ง หากพอรู้สึกตัวฝ่ายชายก็รีบปัดออกไปจนไม่เหลือเยื่อใย

ช่วงนี้เกิดเรื่องยุ่งมากมายพร้อมกัน ผมเองก็ตั้งตัวไม่ติด คงต้องวานคุณนลมาช่วยดูงานทางนี้กันแล้วชายวัยกลางคนที่กฤษนลให้ความนับถือเสมอมาบอกด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ยังไม่ดีกว่าเดิม คนถูกขอร้องรีบรับปาก คงเป็นสิ่งเดียวที่เขาจะผ่อนหนักให้เป็นเบาแก่ครอบครัวนี้ได้

คุณวรงค์กับคุณลินไม่ต้องกังวลเรื่องงานนะครับ ผมจะดูแลแทนไปก่อน ทำใจให้สบายกันเถอะครับ

ขอบใจนะ

คนอาวุโสสูงสุดบอก คงเป็นคำพูดเดียวที่เอ่ยออกมาได้ ก่อนเขาจะนั่งนิ่งเงียบ เหตุร้ายที่โถมเข้าหาโดยไม่มีลางบอกเหตุล่วงหน้า มันคงยากที่เขาจะตั้งรับได้ทัน

 

หลังจากสนทนาอยู่กับสองพ่อลูกเกือบชั่วโมง กฤษนลก็ขอตัวกลับจากบ้านหลังใหญ่ซึ่งจะเรียกว่าคฤหาสน์คงไม่ผิดนัก ระหว่างทางที่รถแล่นเอื่อยสู่บ้านพักเชิงเขา ความคิดของเขายังติดพันอยู่กับหัวข้อสนทนาเดิม เหตุการณ์ที่เกิดกับลูคัสยังคงคลุมเครือ แม้สลาลินกับคุณวรงค์จะทำใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ยังมีเรื่องของนายถวิลคนขับรถของเขาที่พามอเตอร์ไซค์ไปล้มคว่ำอยู่ใกล้ และตอนนี้ก็ยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ป้าต้อยญาติสนิทเพียงคนเดียวได้แต่เศร้าโศก จนไม่เป็นอันกินอันนอน ในตอนนี้นางได้แจ้งความคนหายไว้กับตำรวจเรียบร้อยแล้ว แต่เท่าที่กฤษนลสังเกตก็รู้สึกเหมือนทางเจ้าหน้าที่จะไม่ให้ความสำคัญกับการหายตัวไปของคนขับรถเขาเท่าไหร่นัก ดังนั้นในฐานะที่ตนเป็นนายจ้างจึงควรเข้าไปมีส่วนรับผิดชอบอย่างไม่ควรหลีกหนี

ชายหนุ่มปล่อยให้ความคิดไหลเรื่อยไปไกล จนกระทั่งเสียงหวานที่เริ่มคุ้นชินดังแทรกขึ้นมา

สงสารคนลินจัง เธอดูบอบบางออกอย่างนั้น อยู่ๆ ก็มาเจอเรื่องร้ายมากมาย ถ้าเป็นฉันไม่รู้จะรับไหวหรือเปล่า

เธออย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคุณลินจะดีกว่าคำเปรยจากคนขับรถ ทำให้ศลิษาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร หากจะถามไปก็คงมีแต่คำตอบที่สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้เธออย่างไม่มีวันจบสิ้น

ฉันน่ารังเกียจมากใช่ไหมที่เกิดเป็นลูกของคนที่เคยทรยศหักหลังคุณลุงของคุณ แต่เรื่องพวกนั้นผ่านมาตั้งนานแล้ว คุณพ่อก็เจ็บปวดเหมือนกัน ท่านได้ชดใช้ตั้งหลายอย่าง ทั้งเลือดเนื้อและวิญญาณ เท่านี้ยังไม่พอหรือไง อีกเท่าไหร่ถึงจะสาสมใจคุณ คุณพ่อก็ถูกกระทำเหมือนกัน แต่ทุกวันนี้ท่านไม่เคยมีอคติกับพวกคุณเลย มีแต่จดจำสิ่งดีๆ แล้วทำไมคุณถึงยังผูกใจเจ็บ ต้องให้ตายไปข้างหนึ่งหรือไง

ความคิดอื้ออึงอยู่ในหัว ศลิษารู้สึกขอบตาร้อนผ่าว น้ำอุ่นๆ เริ่มเอ่อท้นออกมา เธอก้มหน้างุดมองมือที่กำไว้จนแน่นอย่างต้องการสกัดกั้นอารมณ์อ่อนแอและอ่อนไหว มันคงเป็นเรื่องเดียวที่กฤษนลจะยกขึ้นมารังแกกันได้ทุกครั้งทุกคราวไป หล่อนก็เจ็บปวดหัวใจเหลือเกินที่ยังดันทุรังแบกรับทุกความรู้สึกอย่างไม่ยอมปล่อยวาง

รถมาจอดหน้าบ้านพักหลังเดิมที่เธอมาอาศัยนานนับสามวันเข้าไปแล้ว หญิงสาวเปิดประตูก้าวลงมา เดินเข้าบ้านโดยไม่พูดไม่จา ทิ้งให้คนข้างหลังนั่งมองตามก่อนจะทุบพวงมาลัยรถอย่างระบายอารมณ์

แค่นี้ก็จะเป็นจะตาย คิดว่าฉันเป็นยักษ์เป็นมารหรือไง ขี้แยตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยเปลี่ยน ยายผู้หญิงบ้า

สิ้นคำบ่นอย่างดุดันก็ตามด้วยเสียงปิดประตูรถโครมใหญ่ ทำให้คนที่เดินมาจากทิศทางหลังบ้านพร้อมอุปกรณ์ทำสวนครบชุดต้องนิ่วหน้า ก่อนส่ายหน้าเหมือนอ่อนระอา

ไปทำหน้าเซ็งโลกไกลๆ เลยไป วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์

เมื่ออะไรๆ ก็ขวางหูขวางตาของกฤษนลไปหมด แล้วร่างกายใหญ่โตพอกันมายืนตีสีหน้าเบื่อโลกอยู่ใกล้ คิดหรือว่าชายหนุ่มจะปล่อยให้ผ่านไป ทว่าคนตัวดำดูจะไม่ใส่ใจนัก กลับถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

ตกลงว่าคุณผู้หญิงคนนั้นจะอยู่กับคุณนลไปตลอดแล้วใช่ไหม

ทำไม แกมีปัญหาอะไร

ผมจะได้ทำตัวถูกนะสิ ผมมีงานต้องคิด ต้องวางแผนเหมือนกันนะ มีคุณนลอยู่ในบ้านคนเดียวกับพ่วงคุณผู้หญิงอีกคน เหมือนกันซะที่ไหน

เธอไม่ใช่คุณผู้หญิงของนาย ไม่ต้องสะเออะเรียกก่อนฉันอนุญาต

เอาตามนั้นก็ได้ แล้วออกไปข้างนอกกันมา ทานข้าวมาด้วยหรือเปล่า

คำถามนี้คงสร้างความกังขาให้กับนายหนุ่มยิ่งนัก ยิ่งเมื่อเขาทำหน้าไม่เข้าใจ คล้ายต้องการคำตอบ อีกฝ่ายก็รีบจัดให้เพราะไม่อยากเสี่ยงกับการเจ็บตัว

ผมแค่สงสัยว่าต้องทำมื้อเย็นให้คุณนลหรือเปล่า

ทำสิ ไปทำตอนนี้เลย แล้วไม่ต้องดัดแปลงหรือปรุงรสให้มันมาก จะได้เหลือรสชาติเดิมๆ ที่พอกินได้หน่อย

สิ้นคำสั่งชัดถ้อยชัดคำ คนตัวดำหันกลับนำอุปกรณ์ทำสวนเข้าไปเก็บในห้องเก็บของตรงซอกหนึ่งของบ้าน จากนั้นก็เข้าไปในครัว โดยไม่สนใจสองหนุ่มสาวนั้นอีก

กฤษนลยังนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน ทอดสายตาไปยังทะเลเงียบสงบ มีเพียงริ้วคลื่นเล็กซัดโขดหินแตกกระจายเป็นละอองสีขาว ที่แห่งนี้อาจไม่ใช่ริมหาดสวยงาม แต่เขาก็ติดใจในความสงบของมัน แม้ว่าทั่วบริเวณประดับด้วยก้อนหินสีดำน้อยใหญ่มากมาย อีกทั้งยังไร้ซึ่งเม็ดทรายขาวสะอาดอย่างที่ควรเป็น อย่างเช่นบ้านพักริมทะเลของบิดาที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก บ้านพักที่ตั้งอยู่ริมหาดทางฝั่งอ่าวไทย อันเป็นสถานที่ก่อเกิดความรักของหนุ่มเลือดร้อนกับสาวสวยตามที่ได้ยินคุณย่ามักจะเล่าให้เขาฟังลับหลังผู้ให้กำเนิด แม้จะเป็นการเล่าเจืออารมณ์ขำขันมากกว่าให้ซาบซึ้งจริงจัง แต่สำหรับกฤษนลเรื่องเหล่านั้นมีค่าควรแก่การจดจำทั้งสิ้น แม้ในตอนจบคุณย่าผู้ชราจะย้ำนักย้ำหนาเป็นการปิดท้ายด้วยก็ตาม

พ่อเราทำผิดที่ไปลักพาตัวแม่ไปกักขัง เจ้าเล่ห์แสนกลเหลือเกิน ทำอุบายหลอกกันต่างๆ นานา ยังกับละครน้ำเน่าไม่มีผิด ถ้าย่ารู้ตั้งแต่ต้น จะแพ่นกบาลให้แตกเลย แต่ยังดีที่ไม่มีอะไรเกินงามเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นผู้ใหญ่ทางแม่เราเอาเรื่องพ่อเราตายแน่ แล้วพวกเจ้าสามคนคงไม่ได้โผล่ออกมาดูโลกหรอก

เหมือนเช่นทุกครั้ง ยามนึกถึงเรื่องราวเก่าก่อนของบิดามารดา ใบหน้าขึ้งเครียดของชายหนุ่มก็คลายลงแล้วปรากฏเป็นรอยยิ้มเกลื่อนขึ้นมาแทน

บ้านพักริมทะเลสุดแสนโรแมนติกแค่ทวนคำ กฤษนลก็หัวเราะลงลำคออย่างชอบใจ คำกล่าวนี้แท้จริงค่อนไปทางประชดประชันมากกว่าจะชื่นชมอย่างจริงใจที่เขาได้ยินจากปากเพื่อนเก่าแก่ของบิดาที่พ่วงตำแหน่งน้าเขยอยู่บ่อยครั้ง

ท่าทางผ่อนคลายของชายหนุ่มทำให้คนที่เดินหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาจากข้างในต้องหยุดมองด้วยความสงสัย ก่อนสูดลมหายใจเรียกความกล้าหาญแล้วเดินตัวตรงไปเผชิญ

ฉันจะกลับ ช่วยให้ใครไปส่งหน่อยค่ะเสียงนุ่มหวานที่ชายหนุ่มเริ่มคุ้นชินแทรกเข้ามาในจังหวะที่เขาตกอยู่ในภวังค์ของความทรงจำสวยงาม พอหันมองต้นเสียง สีหน้ารื่นเริงก็เปลี่ยนไป จนหญิงสาวได้แต่ลอบถอนใจและทำใจไปพร้อมกัน

เธอจะไปไหน ถ้าบ้านพักพนักงานก็อย่าหวังเลย

ข้อห้ามซ้ำซากที่กฤษนลใช้มาตลอดสามวันที่ไล่ให้หล่อนกลับไปอยู่บ้านบิดามารดาในจังหวัดติดกันดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมความคิดค้านของเธอว่ามันจะมีอะไรน่ากลัวนักหนา เธอถึงกลับไปอยู่ที่บ้านพักพนักงานไม่ได้

คุณบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงต้องห้ามไปอยู่ที่นั่น

มันไม่ปลอดภัยสำหรับเธอนี่คือเหตุผลเดิมๆ ของเขา ไม่เคยมีคำอธิบายอื่นใดอีก ช่วงนี้คุณลินอนุมัติพนักงานให้ลาพักร้อนได้สิบวัน ไม่คิดจะใช้สิทธิ์หรือ ถ้าจะขยันก็ให้มันถูกเวลาหน่อยจะเป็นไรไป หรือไม่ก็ชวนลูกชาย สจ.ในจังหวัดบ้านเธอไปเที่ยวสิ ได้ข่าวว่าเขามาหาเธอที่สำนักงานแล้วไม่เจอ ตอนนี้คงแล่นพล่านไปทั่วแล้วมั้ง

ถ้าจะพูดถึงคนอื่นก็รู้จักให้เกียรติกันหน่อยนะคะ คุณไม่รู้จักเขา อย่ามาประชดประชันลับหลังกันอย่างนี้

โอ๊ะ เป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาเชียว

สีหน้ายียวนของคนตัวโตพร้อมกับคำพูดล้อเลียนนั่น ทำให้หญิงสาวกำมือข้างที่หิ้วกระเป๋าไว้แน่น คิดว่าถ้าเธอเป็นคนไร้มารยาทสักนิด คงได้ยกกระเป๋าฟาดหน้าเขาไปแล้ว

กฤษนลมองคนผิวละมุนที่ยืนตัวสั่นหน้าแดงจัด จนเกรงว่าในวินาทีหนึ่งเจ้าหล่อนจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วร้องกรี๊ดออกมา หรือไม่ก็เป็นลมล้มตึงไป เมื่อคิดสะระตะจึงรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรกับเธอ เขาคงหนีความรับผิดชอบไม่พ้นอีกตามเคย

นั่งก่อนไหม แล้วค่อยคุยกัน

ฉันเบื่อที่จะคุยกับคุณแล้ว คุณมีแต่คำสั่งแต่ไม่เคยบอกเหตุผล มันทำให้ฉันอึดอัด ความจริงฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าโรงกลั่นนั่นไม่ใช่ของฉันสักหน่อย อย่างที่คุณว่าจะทำตัวขยันผิดที่ผิดทางไปทำไม สู้ฉวยโอกาสนี้ลาพักร้อนไปพักผ่อนให้สบายดีกว่า

อ้อ เพิ่งนึกได้ว่านัดคู่รักลูกชาย สจ.วิบูลย์ไปเที่ยวดีกว่านั่งทำงานงกๆ ในสำนักงานกฤษนลทวนพลางพยักหน้าคล้ายจะรับรู้และเข้าใจ หากสีหน้าและแววตาที่ปั้นแต่งว่าซื่อใส ไม่เจตนาจะส่อเสียดอย่างเกินจริงนั้นทำให้คนมองชักไม่อยากเห็นขึ้นมาตงิดๆ

แล้วแต่คุณ จะคิดยังไงก็ตามใจ แต่ตอนนี้ช่วยไปส่งฉันหน่อย ตรงถนนหน้าเมืองก็ได้ ฉันจะเรียกสองแถวกลับเอง

ไม่ล่ะ ตอนนี้ไม่มีใครว่างชายหนุ่มส่ายหน้า เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นายแทนกำลังเตรียมมื้อเย็น

แล้วคุณล่ะ ขับรถตามถนนเลียบหาด ส่งฉันขึ้นสองแถว คุณขับรถไม่กี่นาทีเอง

ฉันเหนื่อยและหิว ยังไม่อยากทำอะไร ถ้าเธออยากให้ใครไปส่งก็ต้องรอ รอให้นายแทนว่าง หรือไม่ก็ให้ฉันหายเหนื่อยและท้องอิ่ม ถึงตอนนั้นอาจรับคำขอร้องเธอมาพิจารณาใหม่

ก็ได้ ฉันจะรอศลิษายอมรับด้วยใจสงบ แล้วหมุนกายเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างง่ายดาย ท่าทางของเธอทำให้คนตั้งใจยั่วเย้ารู้สึกงุนงงไม่น้อย ดวงตาคมกะพริบปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

เป็นอะไร เมื่อกี้ทำเหมือนโกรธจะเป็นจะตาย แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนว่าง่ายขึ้นมา

ศลิษาปล่อยให้เจ้าของบ้านหนุ่มนั่งงงเป็นไก่ตาแตกนานเกือบสิบนาที แล้วจึงซ้ำเติมความรู้สึกเขาด้วยการเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากชุดเสื้อเชิ้ตแบบผู้หญิงกับกางเกงยีนเข้ารูปทะมัดทะแมงเป็นเสื้อยืดตัวเล็กพร้อมกางเกงขาสั้น จากนั้นก็เดินตัวปลิวผ่านหน้าเขา ตรงไปยังชายหาดทางหน้าบ้านซึ่งในยามนี้มีแสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาพร้อมกับสายลมพัดเย็นอย่างน่าชื่นใจ

นี่อย่าบอกนะว่ายายน้องเพิร์ลเห็นบ้านฉันเป็นที่พักตากอากาศไปแล้ว เฮอะ แม่คุณช่างกล้าจริงๆ

ว่าเพียงเท่านั้นคนร่างสูงใหญ่ก็ก้าวสวบๆ ตามคนร่างเล็กกลมกลึงไปยังชายหาดซึ่งแสงยามเย็นทอทาบลงบนประดาก้อนหินน้อยใหญ่ โดยที่ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยย่างกรายไปชื่นชมใกล้ ได้แต่สมัครใจนั่งทอดอารมณ์มองจากระเบียงบ้านเสียมากกว่า

หากเมื่อตามไปจนถึง เขากลับไม่รู้จะทำอะไรได้มากกว่าการยืนจ้องมองคนที่กำลังไต่หินก้อนเล็กใหญ่ที่เบียดกันแน่นอยู่ตามธรรมชาติลงไปด้านล่าง หล่อนค่อยๆ ยื่นเรียวขาสีน้ำผึ้งนวลเพื่อหยั่งบนก้อนถัดไป ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวตาม จนสุดท้ายเจ้าหล่อนก็สามารถยืดขาแตะน้ำทะเลเบื้องหน้า ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่เขายืนมองไปเกือบสิบเมตร

ไม่กลัวหรือไง

เสียงจากข้างหลัง ทำให้ศลิษาสะดุ้ง ไม่นึกว่าจะมีใครตามมา และพอหันมองก็เห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่อย่างมั่นคง

กลัวทำไมคะ หรือแถวนี้มีอะไรน่ากลัว

ไม่รู้สิ เห็นผู้หญิงกลัวกัน

ผู้หญิงของกฤษนลหมายถึงมารดาที่มักห้ามเขาไปเสียทุกอย่าง แล้วยังมีน้องสาวจอมโวยวายแถมเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจที่มักหลีกเลี่ยงบริเวณนี้ ด้วยเหตุผลว่าไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตาสักอย่าง มีแต่หินก้อนใหญ่กับต้นไม้มืดครึ้มที่ให้ความรู้สึกน่ากลัวมากกว่าชวนรื่นรมย์

 













 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น