ประวัติหลาน แซนซัส+โซระ

Name : soul_dragon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ soul_dragon
[ IP : 49.48.46.238 ]

Email / Msn: -
วันที่: 7 ธ.ค. 55 / 10:03






ชื่อ :: ไท่หยาง แปลว่า พระอาทิตย์ อีกชื่อใช้ ไซรัส เพราะ ฝรั่งเรียกชื่อจีนมักยากเลยต้องมีอีกชื่อ

ชื่อเล่น :: หยาง ,, ซันนี่ ( ยัยเซี๊ยะกับคุณตาเรียก )

วันเกิด :: 21 เมษายน                            กรุ๊ปเลือด :: เอ                                 สีผม :: ดำสนิท

ส่วนสูง :: 185 cm                                น้ำหนัก :: 69 kg.                             สีตา :: สีแดง

ลักษณะภายนอก :: ชายหนุ่มร่างสูงแต่ไม่บึกบึนเท่าพ่อ แต่ก็ไม่ดูพริ้มจนเกินไปเหมือนกัน มีเขี้ยวเป็นสัญลักษณ์เมื่อเวลายิ้มออกมาทำให้ดูอ่อนโยนขึ้นเยอะนอกจากที่ตีหน้าเฉยๆ จะดูน่ากลัว มีรอยแผลเป็นอยู่ทางด้านหลังตอนนี้ก็เริ่มจางลงไปแล้วได้มาสมัยช่วงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อสมัยที่โดนคนงานจะสะกำ

ลักษณะนิสัย :: ไท่หยางเป็นคนค่อนข้างขรึม ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ไม่ค่อยยิ้มถ้าไม่ได้อยู่กับน้องสาวที่บ้าน จนบ้างครั้งเลยไม่ค่อยมีคนกล้าเข้าใกล้สักเท่าไรเพราะรังสีอำมหิตมันพุ่งออกมาจากทางไหนไม่รู้ เป็นคนเอาจริงเอาจังกับงานของตัวเองเป็นอย่างมากรู้จักการแบ่งแยก รับผิดชอบตั้งแต่เด็กเพราะโดนพ่อฝึกมาแบบนั้น ตอนเด็กๆเลยทำให้ดูฉลาดเกินวัยจนมากจากคำพูดคำจา และการวางตัวบางครั้งยังทำให้เด็กรุ่นๆเดียวกันกลัวอยู่บ้าง ส่วนรุ่นหลังๆไม่ต้องพูดถึง แม้แต่คุณตาเองก็ยังอดเกรงใจหลานคนนี้ไม่ได้ ไม่ชอบใช้กำลังเวลาแก้ปัญหาเพราะเห็นว่าไร้ประโยชน์มีอะไรควรหันมาคุยกันดีๆจะดีที่สุดเสียเวลานิดหน่อยแต่ก็ไม่เจ็บ แต่ถ้าต้องการมีเรื่องก็พร้อมเสมอเขาเองก็ไม่ใช่คนจะยอมใครเท่าไรนัก อย่างที่ตอนที่มีผู้ใหญมาแขวะจนถึงระดับลิมิตของตัวเองก็มักจนสวนคำพูดแบบนิ่มๆแต่แทงใจดำผู้ใหญ่คนนั้นซะจนต้องหงายเงิบไปเลยแทบจะทุกครั้ง แต่เวลาโมโหก็จะไม่ทำอะไรปล่อยเพราะคนเราย่อมมีการทำผิดพลาดกันได้แต่ให้โอกาสคนนั้นแค่ครั้งเดียวนะ ที่เหลือก็หมดสิทธิ์แล้ว หยางเป็นคนชอบแก้ปัญหาอะไรด้วยตัวเองมากกว่าที่จะระบายหรือบอกคนอื่นเพราะคิดว่าปันหาของตัวเองก็ต้องแก้ด้วยตัวเองทำไมต้องไปดึงคนอื่นมาให้เดือดร้อนกับปัญหาของเราด้วย จุดนี้เลยดูเป็นเด็กเก็บกดในบางครั้ง แต่หลังๆเริ่มจะเบาลงหน่อยถ้าไม่ถึงที่สุดจะไม่ขอความช่วยเหลือจากใครเด็ดขาด

งานอดิเรก ::  นอน เวลาว่างไม่ได้นอนตลอด ให้แกเถอะเหนื่อยมาตลอดแล้ว ถ้าขยันหน่อยก็จะลุกไปดูแลสวน

ความสามารถพิเศษ :: หลับได้ลึกแบบสุดๆ ยิงปืนได้แม่นมาก ความรู้ในการแบ่งแยกแร่ต่างๆ

สิ่งที่ชอบ :: การนอน การกินอาหารอร่อยๆ ธรรมชาติป่าเขา การท่องเที่ยวไปข้างนอกเรื่อยๆค่ำไหนนอนนั่นในวันหยุด

หวง :: กล้องถ่ายรูป น้องสาว

สิ่งที่เกลียด :: การก่อกวนในเวลานอน

กลัว :: อาหารของยัยอ้าย

อื่น ::

-  เป็นพี่ชายใจดีกับเพื่อนหญิงของน้องสาว แต่รอยยิ้มนั้นมันชวนน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูกเวลาน้องสาวพาหนุ่มมาหาหรือเข้าบ้าน

- เป็นว่าที่นายเหนือหัวคนต่อไปของเหมืองและบ่อน้ำมัน

- เป็นแฟมิลี่แมนนะความจริง แถมยังเป็นตัวเชื่อมระหว่างพ่อกับเถาด้วย ค่อนข้างจะเข้าใจสองคนนี้เป็นอย่างดี

- มีคู่หมั้นแล้วจ้ะ เป็นนักเปียโนกับครูสอนเปียโนให้กับเด็กๆ ตอนนี้แค่ดูใจกันไปก่อน

- ความจริงคู่หมั้นคนนั้นเป็นของหมอเถา แต่นั่นดันโบ้ยมาให้ ก็เลยเสียบอย่างรวดเร็ว ความจริงก็ชอบน้องเค้าตั้งแต่แรกเห็นแล้วล่ะ

 




 

ชื่อ :: เถา แปลว่า ต้นท้อ อีกชื่อ โอนิกซ์

ชื่อเล่น :: เทาเทา (ป๋าริวนี่แหละเรียก อาจลามไปถึงบ้านอื่นด้วย)

วันเกิด :: 19 สิงหาคม                            กรุ๊ปเลือด :: โอ                                  สีผม :: ดำสนิท

ส่วนสูง :: 187 cm                                น้ำหนัก :: 68 kg.                                สีตา :: สีแดง

ลักษณะภายนอก :: รูปร่างสูงดูสมส่วนตามมาตรฐานชาย เพราะออกกำลังกายเลยเป็นคนกล้ามเนื้อ มีดวงตาที่ขวางและดุตลอดเวลา ลุคภายนอกเหมือนผู้ชายแบดบอยทั่วไป อาจเป็นเพราะการแต่งตัวของเขาเองด้วย

ลักษณะนิสัย ::  เป็นคุณหมอหนุ่มที่ดูน่ากลัวมากในสายตาของคนอื่น จนไม่น่าเชื่อคนที่ดูท่าทางนักเลงแบบนี้จะเป็นหมอได้เหรอ หมอนี่แหละหมอชั้นยอดเลย เป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เกลียดเวลาโดนจับให้อยู่รวมกันเยอะมากๆเพราะชอบมีความคิดวุ่นวายมาก เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงเหมือนพ่อ แค้นแรงเหมือนพ่อ อิโก้สูงเหมือนกันอีกต่างหาก งี้แหละมั้งเลยทำให้ไม่ถูกกันสักเท่าไรเพราะพ่อแรงมา เถาก็แรงกลับไป เลยเข้าหน้ากันไม่ติดเพราะไม่มีใครยอมให้ใครลงเลยออกจากบ้านมาอยู่คนเดียวโดยเจ้าตัวจงใจไปอยู่บนเกาะเงียบๆคนเดียวคอยรักษาชาวบ้านไป และหาความรู้ให้ตัวเองอยู่ตลอดเวลา เถาเป็นคนมุ่งมั่นถ้าทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้ แม้จะฝืนกำลังขนาดไหนก็ตาม เป็นคนที่ไม่เคยบอกว่าท้อหรือเหนื่อยเลยเพราะชอบคิดว่าชีวิตเขาไม่ได้เป็นคนที่ลำบากที่สุด แม้จะเป็นดูเป็นคนงกเวลาเรียกค่ารักษาแพงจากเจ้าพวกลูกเศรษฐีหรือชอบตีหน้าเก๊กความจริงเป็นคนใจดีและอ่อนโยนมาก มักได้รับคำขอบคุณอยู่เสมอแต่ก็ไม่ชินสักทีหรือว่ารับคำขอบคุณเหล่านั้นไม่ได้เพราะคิดว่าตัวเองทำตัวไม่สมเป็นหมอสักเท่าไร แต่ก็คิดว่าก็ยังดีกว่าหมอบางคน ส่วนเงินที่เรียกมาจากค่ารักษาเยอะๆนั้นเพราะเจ้าตัวต้องการเอาไปหาข้อมูลในการรักษา แต่กำไรก็เยอะอยู่นา

งานอดิเรก :: ดีดเปียโน อ่านหนังสือ ขับมอเตอร์ไซต์ชมวิว สอนหนังสือเด็กๆ ฝึกกังฟู

สิ่งที่ชอบ :: เสียงเปียโน อาหารอร่อยๆ ตำราแพทย์พื้นบ้านจากประเทศต่างๆ และแผนปัจจุบัน

หวง :: สร้อยคอที่มีรูปแม่กับรูปพ่ออยู่ สมุดจดบันทึกของตัวเอง ให้อ่านได้แต่อย่าทำเละเชียวนะ น้องสาวสองคน

สิ่งที่เกลียด :: พวกหมอที่อ้างว่าตัวเองเป็นหมอแต่ไม่ทำหน้าที่ของหมอเลย เสียงอึกทึก ความแออัด

 กลัว :: ผี (พ่อชอบเล่าให้ฟังเป็นนิทานก่อนนอนบ่อยๆเลยขึ้นสมอง)

อื่นๆ ::

- เป็นหมอที่ไม่มีประกอบโรคศิลป์เพราะไปสอบทีไรก็กวนอาจารย์หมอที่มาคุมสอบ ไปไม่ทันบ้างเพราะช่วยคนบ้าง

- ถ้ากลับบ้านไปเจอพ่อ บ้านมักจะเงียบในตอนแรกและเสียงโครมครามในตอนหลัง แต่ก็ยังอยู่ต่อสนุกสนาน

- ใจแข็งนะ แต่ถ้าลองโดนอ้อนหน่อยโดยเฉพาะยัยอ้ายจะใจอ่อนขึ้นมาดื้อๆเลย ยัยตัลนี่ออกแนวกึ่งบังคับจะให้โบนัสแต่ต้องอ้อนก่อน

- เข้ากับคนได้ยาก ใครไม่พูดด้วยก็ไม่พูดปล่อยยังงั้นแหละ ใครมาพูดก็ถามคำตอบคำ

- เป็นคนค่อนข้างสูบบุหรี่จัด แต่ไม่ค่อยกินเหล้าเท่าไรถ้ากินก็คอแข็งอยู่

- หน้าแก่เกินวัย ร้องไห้ ขอบตาคล้ำอีกต่างหาก

- ตอนเด็กๆชอบโดนยายชิแกล้งอยู่บ่อยๆเด็กคนนี้เวลาเหม่งพาไปเล่นกับเด็กๆที่บ้านนู้นแถมยังขี้แยด้วย

                 

  


PS.  คอมเม้นที่ไม่จริงใจ อย่าเม้นเลยดีกว่าเพื่อสุขภาพจิตของผู้เขียนและผู้อ่าน ไม่ต้องการบังคับใคร เต็มใจเม้นก็เม้น ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องเม้น

แสดงความคิดเห็น
ชื่อ Email / MSN
รูปตัวแทน ใส่รหัสตามรูป

พิมพ์ข้อความที่นี่!



  • C o m m e n t
  • 1

    1