Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 14 : ทวงคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ก.พ. 59

14

 

ทวงคืน

 

 

 

                ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง

                เสียงลั่นไกปืนของฉันถูกยิงออกไปหลายนัดนับไม่ถ้วน ทำให้ลืมตัวไปว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว

                “น้องคานะครับ เป็นอะไรอีกแล้วครับ ทำไมดูใจลอยๆ”

                “อ้าว! พี่ฟ๊อก มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

                “โอเคหรือเปล่า”

                “โอเคค่ะ แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ ”

                “ฮึ่ม! คนบ้าที่ไหนจะสามารถยิงปืนทะลุเป้าเดียวได้แม่นยำขนาดนั้น ดูสิเป้าพรุนหมดเลย” ชายหนุ่มเดินตรงไปที่เป้าแล้วก้มมองดูเป้าที่ถูกยิงจนพรุนอย่างตะลึง

                “สงสัยคนบ้าที่กำลังอยากจะฆ่าคน”

                “ห๊ะ ฆ่า!

                “อ้อ ฆ่าได้หยามไม่ได้ พอดีวันนี้เรียนสุภาษิตมาเลยติดพูดทั้งวันเลย”

                “มันไม่ขำเลยนะ อืม..นี่ก็เย็นแล้วพี่ว่าน้องคานะกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่ต้องอยู่เช็คอุปกรณ์ของชมรมอีก

                “แล้วมีใครอยู่ช่วยหรือเปล่าคะ ให้ฉันอยู่ช่วยพี่ฟ็อกไหม”

                “ไม่เป็นไร พี่ทำคนเดียวได้ น้องคานะรีบกลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงไว้เชียร์ไอ้ลูฟมันแข่งรักบี้ไง”

                “ก็ได้ ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้ค่ะพี่ฟ็อก”

                ฉันเดินทอดน่องออกมาจากห้องชมรม เพื่อมายืนรอทากุโร่กับวาซาบิมารับฉันกลับบ้าน

                กรี๊ด!! กรี๊ด!! “ช่วยด้วยค่ะ”

                “เสียงคนร้องนี่ มาจากตรงไหน” ฉันรีบหันซ้ายหันขวาแล้วออกวิ่งตามหาต้นเสียงร้องนั่นอย่างรีบร้อน ฉันวิ่งไปถึงตึกคณะสถาปัตยกรรม จนกระทั่งเห็นผู้ชายสามคนกำลังจับผู้หญิงคนหนึ่งกด อยู่กับพื้นทางเดิน

                “หยุดนะ ไอ้พวกโรคจิต”ฉันวิ่งเข้าไปกระชากไอ้คนที่ยืนดูต้นทางมาชกแล้วก็เตะก้านคอจนมันหน้าหงายลงไปกับพื้น แล้วก็จัดการสับซี่โครงของไอ้คนที่กำลังทำหน้าหื่นอยู่ แต่มันก็ลุกขึ้นมาจะดึงฉันเข้าไปกอด ฉันก็เลยสอยคางแล้วก็ตัดกำลังของร่างกายโดยการบิดแขนของมันจนได้ยินเสียงกระดูกดังกร๊อบแกร๊บ

                “ที่นี้ก็เหลือแค่แก ไอ้หมูตอนเอ๊ย” ฉันเตะเสยหน้าของมันจนสลบเหมือดทันที

                “เธอเป็นอะไรไหม”

                “ไม่ค่ะ แต่ว่าคนที่เป็นก็คือแก”

                “หมายความว่าไง นี่เธอหลอกฉัน……

                “ไงจ๊ะ คานะจัง” พอฉันหันไปหาต้นเสียงเข้มแข็งกร้าวนั่น และยังที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวผู้หญิงที่ฉันช่วยเอาไว้ก็ใช้เข็มฉีดยาแทงเข้าที่ต้นคอของฉันด้วยความว่องไวจนฉันไม่สามารถรับมือกับคนตรงหน้าได้อีก

                “แอเรียล”  ฉันเริ่มเห็นภาพเลือนลาง สายตาของฉันเริ่มพร่ามัว หัวเริ่มมึนตึบ และทุกอย่างก็ดับวูบไป

                “ใส่ลงไปอีก เอาให้มันแข็งตายไปเลย”

                “ครับๆ คุณแอเรียล”

                ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในที่อากาศเย็นจัด เหมือนว่าหัวใจของฉันกำลังจะหยุดเต้น ฉันไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้เลย เพราะอะไรถึงขยับตัวไม่ได้ ฉันพยายามกัดฟันเพื่อบังคับให้ตัวเองตื่นขึ้นจากภวังค์แห่งความคิด เปลือกตาของฉันมันทั้งหนักอึ้ง แล้วก็ไร้ความรู้สึก ฉันเปิดตาขึ้นมองดูภาพตรงหน้าอย่างยากลำบาก ฉันมองไปรอบๆตัวเองก็พบว่าตัวเองกำลังนอนแช่อยู่ในกระบะเหล็กขนาดย่อมที่ใส่น้ำไว้จำนวนมาก กับน้ำแข็งก้อนใหญ่ที่ลอยอยู่รายล้อมร่างของฉัน ร่างกายของฉันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เพราะถูกเชือกมัดขึงไว้ที่แขนและขาทั้งสองข้าง

                “คุณแอเรียล ค่ะ นังนี่มันฟื้นแล้ว”

                “ดี งั้นจะได้มาทำอะไรสนุกๆ กันซะที”

                “แอเรียล ทำไม……..” ฉันเปิดปากพูดด้วยความลำบากเพราะความเย็นเริ่มกัดกินร่างกายของฉัน

                “แกจำฉันไม่ได้จริงๆ น่ะหรอ ยัยป่าเถื่อน พ่อแม่เลว”

                “ยัยป่าเถื่อน พ่อแม่เลว” คำว่ายัยป่าเถื่อน พ่อแม่เลวก้องอยู่ในหูของฉัน มันเป็นประโยคคำพูดที่เพื่อนวัยเด็กคนหนึ่งเรียกฉันประจำ เธอเป็นเด็กสาวหน้าตาธรรมดา ใส่แว่น ผมสั่นเต่อ แต่ในความธรรมดานั้นมีบางอย่างที่หน้ากลัวซ่อนอยู่ บางอย่างที่หน้ากลัวของเด็กสาว

                “ธะเธอ คือ ยัยแว่นปากร้ายคนนั้น”

                “ใช่ และฉันก็เกลียดแกมาตลอด แกมันชอบทำตัวเป็นนางพญา เชิดหน้าชูคอตั้งแต่เด็ก ใครๆต่างก็หลงรักแกทั้งที่ฉันก็เป็นทั้งหัวหัวหน้าห้อง นักเรียนกิจกรรม ฉันทำทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้ตัวเองเหนือกว่าแก แต่แกก็ยังเหนือกว่าฉัน”

                “แค่นั้นทำให้เธอเกลียดฉันได้มากขนาดนี้เลยหรอ”

                “ใช่สิ ความเกลียดของคนเรามันะอยู่ฝังอยู่ทุกอนูเนื้อ หากแกลองได้เกลียดหรืออิจฉาใครแล้วแกก็จะเป็นแบบฉัน”

                “นั่นไม่จริงเลยนะ

                “ฮึ! พวกแกก็เหมือนกันทั้งตระกูล ทั้งพ่อแม่แก พี่ชายแก”

                “หมายความว่าไง”

                “ตอนที่พ่อกับแม่ฉันไปกู้ยืมเงินมาจากพวกโทดะ แล้วพวกมันก็มาทวงเงินคืน แต่พ่อกับแม่ฉันท่านไม่มีเงินให้ ท่านก็เลยถูกฆ่าตาย ฉันเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและยังจดจำมันได้ดี ส่วนพี่ชายแกก็ปฏิเสธความรักที่ฉันให้มาโดยตลอด ฉันคอยทำข้าวกล่องไปให้เขาประจำ แต่เขาก็ไม่เคยแตะมันเลยสักครั้งหนึ่ง เขาแสดงออกว่ารังเกียจฉัน”

                “ถ้าคนในตระกูลของฉันเคยทำอะไรไว้ไม่ดีกับครอบครัวเธอ ฉันก็ขอโทษแทนพวกเขาและพี่ชายของฉันด้วย”

                “แกได้ขอโทษแน่ แต่มันต้องแลกด้วยเลือดเนื้อของแก เพราะถ้าแกตาย พ่อแม่ พี่ชายแก ก็จะรู้สึกเหมือนกับตายทั้งเป็นอย่างที่ฉันเป็นมาตลอดทั้งชีวิตไงล่ะ” แอเรียลพูดจบก็ใช้คัตเตอร์กรีดลงมาที่ใบหน้าของฉันเป็นทางยาว

                “การแก้แค้นมันไม่ได้ทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้นหรอกนะ

                “แกอย่ามาทำเป็นพูดดี จัดการถอดเสื้อผ้ามันออกซะ เอาให้เหลือแค่ซับในก็พอ”

                “ค่ะ คุณคานะ”

                “อย่า!...” ผู้หญิงที่เป็นลูกน้องของคานะเริ่มเข้ามาฉีกเสื้อผ้าชุดนักเรียนแขนยาวของฉันออกจนหมดจึงเหลือเพียงบราสีดำกับซับในที่ฉันใส่อยู่เท่านั้น

                “ถ่ายรูปส่งไปให้ไอ้เคียวจิกับลูฟด้วย”

                “เดี๋ยวก่อนแอเรียล”

                “ว่าไงคานะ แกมีอะไรจะต่อรองฉันหรือไง” แอเรียลบีบแก้มของฉัน

                “ให้ผ่านวันแข่งรักบี้พรุ่งนี้ไปก่อนได้ไหม”

                “ได้สิ แต่กว่าจะถึงพรุ่งนี้แกก็คงจะหมดลมหายใจแล้วล่ะ คานะ”

                “ถ้าฉันตาย เธอคงจะพอใจใช่ไหม…..แอเรียล”

                “แน่นอนสิ แต่ฉันว่าถ้าทรมานแกทีละน้อย มันสะใจกว่า”

                “เธอจะทำอะไร”

                “ก็แค่อยากให้แกตายทั้งเป็น” แอเรียลพูดจบก็กรีดมีดปลายแหลมลงมาบนหน้าอกของฉัน และกรีดต่อตามแขน และขาของฉันจนมีเลือดไหลซิบออกมา  แทบไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ไม่มีบาดแผล หลังจากที่เธอเล่นงานฉันจนสะใจแล้ว ฉันก็โดนปล่อยทิ้งให้นอนแช่กระบะเหล็กที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งที่มีความเย็นจนกัดกินเข้าไปในกระดูกของฉัน ทำให้บาดแผลที่โดนมีดกรีดด้านชาและไร้ความรู้สึก ความมืดยามวิกาลเริ่มเข้าปกคลุมภายในโกดังร้าง ความเย็นจึงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ในขณะที่เปลือกตาของฉันก็ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น

  1. #30 Puvangdee (@mook7202) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 00:45
    โหดมากบอกเลย *0*
    #30
    1