Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 15 : แทบหมดแรง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

15

 

แทบหมดแรง

 

 

 

                ลูเซียเดินไปมาระหว่างรอเกมส์นัดสำคัญของการแข่งขันรักบี้กำลังจะเริ่มขึ่น แต่เขากลับไม่กังวลเรื่องการแข่งเลยสักนิด เขากลับกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเขาโทรไปหาคานะหลายรอบ ส่งข้อความไปกี่ฉบับก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะตอบหรือโทรกลับมาหาเขาเลย เมื่อเขาเห็นเคียวจิกำลังเดินเดินเข้าวิทยาลัยมา เขาก็รีบวิ่งมาหาเคียวจิด้วยท่าทางไม่สบายใจ

               “คาลอส แกเห็นคานะบ้างไหม”

                “อะไรของแกไอ้ลูฟ ฉันก็นึกว่าน้องฉันอยู่กับแกซะอีก เมื่อคืนมันก็หายหัว บ้านช่องก็ไม่กลับ ฉันโทรไปก็ไม่รับ”

                “เคียวจิ! ลูฟ!!

                “อ้าวไอ้ฟ็อก มีอะไรว่ะ” ลูฟหันไปพูดกับฟ็อกที่วิ่งหน้าตาตื่นมาพร้อมกับกระเป๋าเป้สีดำของคานะ

                “อ่ะนี่! ของคานะ เมื่อเช้ารุ่นน้องคณะสถาปัต หยิบมาส่งให้ที่ห้องฝ่ายกิจการนักศึกษาน่ะ

                “ของคานะงั้นหรอ!!” ลูฟรับมันมาจากมือของฟ๊อกด้วยความหวาดหวั่น

                “แล้วนี่ก็โทรศัพท์ของคานะ ที่ตกอยู่บนพื้นทางเดิน” เคียวจิรีบรับมาด้วยความรีบร้อน

                “มีอะไรกันหรือเปล่าทำไมทั้งสามคน ทำหน้าตกอกตกใจกันแบบนั้นคะ”  วีย่าวิ่งเข้ามาถามด้วยความสงสัย

                “คานะ หายตัวไปวีย่า”  เคียวจิหันไปพูดกับวีย่า

                “ห๊ะ แล้วเมื่อคืนคานะไม่ได้กลับบ้านหรอค่ะ แต่หลายวันมานี้คานะเอาแต่กลุ้มใจเรื่องของแอเรียล แล้วก็มาหาฉันที่บ้านบ่อยๆ เพื่อขอคำปรึกษา หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคานะ”

                “ฉันพอจะรู้แล้วว่าคานะอยู่ที่ไหน” ลูฟพูดพร้อมกับกำมือของตัวเองแน่นด้วยความโกรธจัด

                “ไหน แกรู้หรอไอ้ลูฟว่าน้องสาวฉันอยู่ที่ไหน” เคียวจิเขย่าตัวของลูฟ

                “แอเรียล เพื่อนเก่าของคานะไง ผู้หญิงคนนั้นไปบ้านฉันเมื่อครั้งก่อน แล้วก็เจอกับคานะ สองคนนั้นกระซิบกระซาบอะไรกันฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าแอเรียลจ้องจะทำร้ายคานะอยู่”

                “ทำไมยัยนั่นต้องตามรังควานน้องสาวฉันด้วย”

                “แล้วลูฟรู้ไหมว่าแอเรียลจับตัวคานะไปไว้ที่ไหน ฉันจะได้ให้พี่นีโอช่วยส่งสายสืบออกตามหาอีกแรง”

                “รู้สิ ฉันเคยให้คิซานุ มือขวาของฉันคอยตามสืบเรื่องของแอเรียล แล้วก็แหล่งกบดานของเธอกับพวกคุนิโนบุ แหล่งกบดานของพวกนั้นเป็นโกดังแถวแม่น้ำมิซูดะ”

                “งั้นเราก็ไปกันเลย” เคียวจิฟังจบก็เตรียมออกตามหาคานะทันที

                “เดี๋ยวก่อนครับ พี่เคียวจิกับลูฟมีแข่งรักบี้อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้แล้วนะครับ แล้วจะออกไปตามหาคานะทันหรอครับ”

                “ทันอยู่แล้ว ไปเถอะไอ้ลูฟ นั่นแฟนแกนะ ไปตามช่วยคานะมาให้ได้อย่าให้เสียชื่อกัปตันทีมรับบี้นะเฟ้ย” ไทเกอร์เดินเข้ามาสมทบอีกคน

                “ขอบใจว่ะ ไอ้ไท”

                “เคียวจิ ลูฟระวังตัวกันด้วย พาคานะกลับมาให้ได้นะ” วีย่าบอกทั้งสองคน

                “อืม” เคียวจิกับลูฟพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งออกไปด้วยความรีบเร่ง

                แสงสว่างของยามเช้าลอดผ่านช่องของโกดังซอมซ่อแห่งนี้เข้ามา ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่อาจจะมีเพียงเล็กน้อย แต่สักพักความหนาวจับใจก็วิ่งผ่านร่างกายอีกครั้ง จนทำให้ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความผวา

                “เย็นดีไหมล่ะ” แอเรียลให้ลูกน้องของเธอใส่น้ำแข็งก้อนละเอียดเล็กจำนวนมหาศาลลงมาให้กระบะเหล็กที่ฉันนอนอยู่

                “หึ!..ก็เย็นดีนะ” ฉันใช้เสียงแหบพร่าพูดหยอกย้อนกลับไป

                เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! หน้าของฉันหันไปตามแรงฝ่ามือของแอเรียล ทั้งๆที่มีเลือดออกแต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

                “อย่ามายั่วโมโหฉันนังคานะ”

                “ยะ….อยากทรมานฉันไม่ใช่หรอ เอาสิ มีโอกาสแล้วนี่ ใช้ให้คุ้มค่าเลย แอเรียล” ฉันพูดในขณะที่ปากกับฟันเริ่มมีเสียงดังกระทบกันเพราะความเย็นจัดที่แทรกซึมอยู่ทั่วร่างกาย

                “ได้ฉันจัดให้” แอเรียลพูดจบก็จับฉันกดลงไปใต้น้ำที่เย็นจัด

                “เคียวจิ ลูฟ วีย่า ทากุโร่ วาซาบิ พ่อแม่ หนูรักทุกคนนะคะ ลาก่อน” ฉันล่ำลาทุกคนในใจก่อนที่จะเริ่มกลั้นลมหายใจไม่ไหว แล้วในที่สุดฉันก็หมดสติ

                “หมดฤทธิ์แล้วหรอแก ตายซะแล้วหรอนังคานะ”

                โครม!! ปัง!!

                “คุณแอเรียลครับ ไอ้เคียวจิ กับไอ้ลูฟบุกมาแล้วครับ”

                “แล้วแกจะอยู่ให้มันหักคอหรือไง ก็รีบไปสิ ออกทางประตูด้านหลัง”

                ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสองคนที่ได้ถูกขนานนามในหมู่ยากุซ่าว่าทั้งหล่อ รวย มีเสน่ห์ ชาติตระกูลสูงส่ง กำลังบุกตะลุยกับแก็งยากุซ่าเถื่อนในโกดังร้างอย่างบ้าคลั่ง

                “ลูฟ แกตามหาคานะ ฉันจะจัดการไอ้พวกหน้าสารเลวพวกนี้เอง” เคียวจิพูดจบก็หันไปตวัดสายตาดุคมของเขาใส้ไอ้พวกลูกกระจ๊อกที่กำลังกล้าๆกลัวอยู่

                “อืม นายก็ระวังตัวด้วยล่ะ” ลูฟบอกเคียวจิก่อนจะรีบกวาดวิ่งออกตามหาคนรัก ในโกดังร้างขนาดใหญ่ เขาวิ่งเข้ามาเรื่อยๆ จนถึงท้ายสุดของโกดังที่มีกระบะเหล็กขนาดกลางตั้งตระหง่าน ชายหนุ่มหน้าหวานคมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนก้าวขาเดินตรงไปยังกระบะเหล็กท้ายโกดังด้วยความกลัวว่าในนั้นจะมีอะไร เมื่อเขาเดินมาถึงก็แทบทรุดที่เห็นร่างของคนรักในสภาพเหลือเพียงบราและซับในกำลังนอนจมอยู่ในกระบะน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งบดละเอียดจำนวนมาก

                “คานะ!!” ลูฟรีบพาร่างของคานะขึ้นมาจากน้ำด้วยความรีบเร่ง แล้ววางตัวของเธอลงบนพื้น เขาแตะที่ใบหน้าของเธอเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา แต่เธอก็ไม่ฟื้น เขาจึงรีบผายปอดให้เธอ

                “ฟื้นสิ ยัยถึกคานะ”

                แค่ก!!  แค่ก!! คานะสำลักน้ำออกมา

                “ลูฟ” สิ้นเสียงแหบพร่าของคานะ เธอก็หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

                 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น