Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 18 : ลีอารีส-เรย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

18

 

ลีอารีส-เรย์

 

 

                ฉันร่ำลาพี่เทย์โตะกับยูกะญาติสนิทที่สุดของฉัน พี่ก็พาฉันนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับมาถึงโตเกียวในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทันทีเมื่อฉันย่างก้าวเข้าบ้าน ก็ตกใจที่เห็นลูกน้องของพี่เกือบสี่สิบคนยืนขนาบอยู่ทั้งสองทางเดินยาวจนถึงตัวบ้านหลายเมตรเพื่อรอการกลับมาของฉันอย่างที่เคยทำทุกครั้งที่ใครคนใดคนหนึ่งในครอบครัวของกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ซึ่งเป็นการแสดงออกที่บ่งบอกว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน

                “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณหนู”

                “อึ้ม! ฉันกลับมาแล้วค่ะ” ฉันส่งยิ้มกลับให้พวกเขาทุกคน

                “ฮือๆ คุณหนูครับ พวกเราคิดถึงคุณหนูมากๆ เลยนะครับ นึกว่าคุณหนูจะหนีกลับไปออสเตรเลียซะแล้ว”

                “ทากุโร่ วาซาบิ ฉันไม่หนีหายไปไหนหรอกน่า เคยสัญญากับพวกนายเอาไว้แล้วนิ” ฉันพูดจบก็โอบกอดคู่หูบอดี้การ์ดร่างท้วมเหมือนหมียักษ์ทั้งสองคนเอาไว้ด้วยความรัก

                “คานะจัง คิดถึงจังเลยสบายดีแล้วนะ หายดีแล้วใช่ไหม” วีย่าวิ่งเข้ามาดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่น

                “ฮ่ะๆ….วีย่า เธอกอดฉันแน่นไปนะ ฉันหายใจไม่ออก”

                “อุ๊ย!! ขอโทษนะคานะ ก็ฉันคิดถึงเธอมากๆ เลยนิ”

                “ฉันก็คิดถึงเธอมากนะวีย่า ขอบคุณที่ดูแลพี่ชายฉัน อืมว่าแต่ดูแลกันยังไงนะ พี่ฉันถึงได้ดูใจเย็นขึ้นเยอะเลย”

                “พี่ชายเธอก็ไม่ต่างไปจากลูกแมวจอมพยศหรอก  อ้อนสารพัด” วีย่าพูดพร้อมกับใช้สายตามองค้อนไปทางเคียวจิ

                “อะ….ไรของเธอวีย่า ลูกแมวจอมพยศอะไร แล้วใครอ้อนเธอกันห๊ะ” เคียวจิรีบพูดแก้ตัวด้วยความเขินอายเพราะเขาโดนแซวต่อหน้าลูกน้องนับสิบ

                “ได้ต่อไปอย่ามาอ้อนฉันก็แล้วกัน ชิ!!” วีย่าทำหน้าตาบูดบึ้งพร้อมกับเดินกระแทกส้นเท้าเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว

                “เคียวจิ รีบตามไปสิ” คานะดันตัวพี่ชายให้ตามคนรักไป

                “เออ รู้แล้วน่า แล้วก็พวกแกทุกคน….แยกย้ายกันไปได้แล้ว” เคียวจิตวัดสายตาดุคมส่งให้ไปที่ลูกน้องนับสิบของเขา ทำให้พวกเขารีบแยกย้ายสลายตัวอย่างไว

                “เฮ้อ วันนี้มีความสุขจัง” เมื่อถึงห้องนอนสุดที่รักฉันก็เตรียมจะกระโดดขึ้นเตียง แต่ว่าก็โดนใครบางคนดึงเข้ามากอดจากด้านหลังเอาไว้แน่น

                “ลูฟ นายเป็นยากุซ่านักย่องหรือไง หรือว่าเป็นโรคจิต”

                “ก็เธอนั่นแหละ ทำให้ฉันต้องกลายเป็นพวกโรคจิต คิดถึงเธอจังเลย” ฉันค่อยๆหันหน้าหาเขา แล้วก็ส่งยิ้มกว้างพร้อมกับกระโดดกอดเขาจนเราทั้งคู่ล้มไปกองบนพื้นพรม

                 “ ยัยยากุซ่าถึก” ลูฟพูดจบก็โน้มคอของฉันลงมา ฉันรีบหลับตาพริ้มพร้อมรับจูบที่อ่อนโยนของเขา ไม่นานเขาก็ถอนจูบ                                                                                                                                                                                         

                “ขอโทษนะที่หนีนายไป ลูฟ” ฉันลูบใบหน้าของเขาด้วยความรัก

                “อย่างนี้ต้องลงโทษคนนิสัยไม่ดี” ยากุซ่าหนุ่มพูดจบก็พลิกตัวหญิงสาวแล้วเขาก็เป็นฝ่ายทับอยู่บนตัวของเธอ

                “จะทำอะไร”  คานะดันอกของลูฟเอาไว้

                “สำเร็จโทษเธอไง” ยากุซ่าหนุ่มพูดจบก็ก้มลงประทับริมฝีปากอย่างรวดเร็ว

                “ฝันดีนะ ไว้ฉันจะพาเธอไปแนะนำให้น้องสาวตัวแสบของฉันรู้จักนะ อืม…..หอมแก้มฉันหน่อยสิ”

                “ไม่ วันนี้ให้แค่จูบก็ถือว่ามากแล้ว หอมแก้มไว้วันหลัง กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวน้องนายรอนานนะ”

                “โอ๊ย!! อะไรเข้าตาฉัน” ลูฟรีบเอามือปิดตาข้างซ้ายทันที

                “ไหน มาดูสิ” คานะจับหน้าของลูฟมาดูใกล้ๆ แล้วก็ดูว่ามีเศษผงหรืออะไรเข้าตาเขาหรือเปล่า

                 ฟอด!!! “เธอหลงกลฉันแล้วล่ะ” ลูฟหอมแก้มคานะด้วยความว่องไว แล้วก็รีบวิ่งหนีขึ้นรถไปอย่างเร็ว

                “นายลูเซียบ้า คนกะล่อน”

                “เจอกันพรุ่งนี้นะ แต่งตัวสวยๆ ล่ะ”

                “กลับไปได้แล้ว ขับรถกลับดีๆ นะ”

                หลังจากที่คานะเดินออกมาส่งลูฟกลับบ้าน เพราะเขาได้รับโทรศัพท์จากป้ายูคาริว่าน้องสาวต่างพ่อของเขามาหา ทำให้พี่ชายอย่างเขาต้องรีบกลับบ้านอย่างด่วนจี๋ที่สุด คานะจึงสงสัยว่าทำไมยากุซ่าหนุ่มผู้เอาแต่ใจอย่างเขาดูเกรงใจน้องสาวคนนี้เหลือเกิน

                “ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิว่าเธอคนนั้นนิสัยเป็นยังไงกัน จะเรียบร้อย อ่อนหวาน หรือว่าขาโหดกันแน่นะ”

                เมื่อลูฟขับรถกลับถึงคฤหาสน์ของเขา คิซานุก็วิ่งเข้ามาหาเจ้านายของเขาด้วยความรวดเร็ว

                “คุณลูฟครับ คุณหนูเรย์รอยู่ในบ้านแล้วครับ”

                “แล้วเรย์เล่นงานอะไรนายหรือเปล่าคิซานุ”

                “เปล่าครับ แต่ก็อาละวาดไปหลายรอบแล้วครับ ผมก็เกือบจะรับมือไม่ไหว แทบหมดแรงเหมือนกันครับคุณลูฟ”

                “ที่เหลือฉันจัดการเอง นายไปพักผ่อนเถอะคิซานุ เตรียมเรื่องงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้เรย์เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม”

                “ครับ ถ้างั้นผมขอตัวนะครับคุณลูฟ”

                เพียงแค่ยากุซ่าหนุ่มก้าวขาเข้าบ้านไม่กี่ก้าวเท่านั้น น้องสาวจอมแสบก็วิ่งปร๊าดเข้ามากระโดดขี่คอของเขาอย่างกะลูกลิงไม่มีผิด

                “เรย์ น้องโตแล้วนะ ยังจะกระโดดเกาะหลังพี่เป็นลูกลิงอยู่นั่นแหละ”

                “ถ้างั้นเรย์ลงก็ได้”

                ฟอด!! ฟอด!! หญิงสาวหอมแก้มพี่ชายซ้ายทีขวาที

                “พี่ชายของเรย์เนี่ยหล่อกระแทกจิตกระแทกใจเหลือเกิน”

                “เราเองก็สวยขึ้นจนพี่แทบจำไม่ได้แล้วนี่ทำไมแต่งตัวโป๊แบบนี้” ลูฟพลิกตัวของน้องสาวไปมาแล้วก็ทำหน้าฉุนไม่พอใจกับรสนิยมของน้องสาวตัวแสบ

                “พี่ลูฟ พรุ่งนี้เรย์ก็จะอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์แล้วนะ ทำไมเรย์ถึงจะแต่งตัวเซ็กซี่กะเขาบ้างไม่ได้ล่ะ คุณแม่ไม่เห็นบ่นเรย์เลย มีแต่พี่ลูฟคนเดียวที่บ่นเรย์มาตลอด ตั้งแต่เด็กยันโต เรย์ฟังจนเบื่อแล้ว”

                “ก็แม่ตามใจเรย์น่ะสิ แต่พี่เป็นพี่ชาย และพี่ก็เป็นผู้ชาย พี่ถึงไม่อยากให้ใครมองน้องสาวพี่ในทางที่ไม่ดีนะ”

                “ค่าๆ คุณพ่อลูฟ” เรย์ทำแก้มป่องใส่พี่ชายของเธอด้วยท่าทางหน้ารักจึงทำให้ลูฟอดที่จะหยิกแก้มป่องใสของน้องสาวไม่ได้

                “อ้าว ไงเซโร่ นายสบายดีนะ ไม่ได้เจอกันตั้งสองปี” ลูฟเดินเข้าไปแตะบ่าบอดี้การ์ดของน้องสาว

                “ฮะ ก็เกือบสบายดี และก็เกือบตายในเวลาเดียวกัน”

                “หยุดพูดไปเลยนะ เซโร่” เรย์มองค้อนลูกน้องของเธอพร้อมกับถลึงตากลมโตใส่

                “ผะ….ผมขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะครับ คุณลูเซีย ราตรีสวัสดิ์ครับ” ว่าเสร็จเซโร่ก็วิ่งหายไปทำให้ลูฟต้องหันมามองน้องสาวของเขาด้วยความข้องใจ

                “โหย!! หาว!! ง่วงจังเลยเดินทางมาเหนื่อยๆ” เรย์ทำเป็นกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองแล้วก็รีบเดินกลับขึ้นห้องนอนไป ทำให้ผู้เป็นพี่ได้แต่ส่ายหน้ากับความแสบของน้องสาว

30 ความคิดเห็น