Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 26 : รักออกฤทธิ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

26

 

รักออกฤทธิ์

 

 

 

                ด้วยสภาพอากาศยามค่ำคืนที่หนาวจัด กับพายุหิมะที่รุนแรงและโหมกระหน่ำ ทำให้คนที่ยังคงหลับเนื่องจากจิตใจและร่างกายที่อ่อนล้าค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ หญิงสาวมองไปทั่วรอบห้องจากนั้นจึงลุกขึ้นนั่งเพื่อก้าวขาลงจากเตียง คานะเดินตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ยักษ์ที่ด้านข้างมีผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเลือดนกห้อยอยู่ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูสภาพอากาศให้แน่ใจว่าเธอจะสามารถออกไปจากที่นี้ได้อย่างไม่มีอุปสรรค

                “ต่อให้นายจับฉันมาอีกกี่ครั้งนายก็ห้ามความคิดของฉันไม่ได้ ลูฟ” คานะสวมใส่เสื้อผ้าภายในตู้ที่ป้ายูคาริน่าจะเป็นคนจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปเห็นชายหนุ่มกับแฟนสาวที่กำลังเดินขึ้นมายังชั้นบนของคฤหาสน์หรู คานะรีบเดินไปหลบในซอกทางเดินที่เป็นมุมมืดไม่มีคนเห็น แต่ก็สามารถทำให้เห็นคู่รักที่กำลังกระหนุงหนิงกันอยู่ได้อย่างชัดเจน

                “ลูฟ ฉันเกรงใจนะ ที่ต้องมาขอค้างคืนที่บ้านคุณ” ไมโกะหญิงสาวหน้าหวานคม พูดกับยากุซ่าหนุ่ม

                “มันจำเป็นนี่ครับ ก็ข้างนอกกำลังมีพายุหิมะ แล้วผมจะสบายใจให้คุณขับรถกลับบ้านได้ไงล่ะไม” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับใช้ปลายนิ้วมือเรียวสางผมยาวตรงของแฟนสาว

                “ขอบคุณค่ะที่คุณเป็นห่วงฉันเสมอ” หญิงสาวยิ้มกว้าง

                “ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่ห้องนะ” ชายหนุ่มพูดและคว้ามือหญิงสาวให้ออกเดินตามเขามายังห้องพัก

                เมื่อทั้งคู่เดินผ่านไป คานะที่ยังคงเจ็บปวดกับภาพเบื้องหน้าได้แต่ยืนนิ่งเหมือนปูนปั้น แต่เธอก็รีบใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างตบแก้มของตัวเองเพื่อเตือนสติและเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลนองแก้มออกให้หมด เธอค่อยๆ ย่องลงไปชั้นล่าง คานะพยามยามดูหน้าดูหลังอยู่หลายรอบเพื่อความปลอดภัยว่าเธอจะไม่ถูกจับได้ว่ากำลังหนี แต่แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นจนได้เมื่อเรย์น้องสาวของลูฟเรียกคานะจากด้านหลัง

                “พี่คานะ กำลังจะไปไหนคะ” เรย์โพล่งก่อนจะรีบเดินเข้ามาใกล้เธอ แต่ด้วยความตกใจคานะจึงเผลอลืมตัวเดินถอยหลังให้ออกห่างจากเรย์ และเธอก็ลืมไปว่าเธอยืนอยู่บนทางเดินลงบันได ทันใดนั้นเธอก็ก้าวขาพลาดและล้มลงไปบนพื้น แต่โชคดีที่เธอลงมาจนเกือบจะถึงพื้นอยู่แล้ว ทำให้บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทว่าคานะก็ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ เนื่องจากขาของเธอไปดันเหวี่ยงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง

                “โอ๊ย!! บ้าชะมัด” หญิงสาวตีที่ขาตัวเองเหมือนไม่ได้ดั่งใจ

                “พี่คานะเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ” เรย์จังวิ่งเข้ามาดูคานะด้วยความเป็นห่วง

                “เจ็บขาน่ะจ้ะ” คานะพูดและทำสีหน้าเจ็บปวด                                                                                  

                “คุณหนูคานะ แล้วไหงถึงได้มานอนอยู่กับพื้นล่ะคะเนี่ย” ป้ายูคาริได้ยินเสียงของเรย์จึงรีบวิ่งมาดู

                เรย์จังและป้ายูคาริช่วยกันพยุงคานะขึ้นไปบนห้อง ทำให้เจอเข้ากับลูฟที่เดินออกมาจากห้องนอนอีกห้องพอดี เมื่อคานะเห็นลูฟเธอก็มีสีหน้าอึ้งเล็กน้อย และก็หลุบตาต่ำมองพื้นทันที

                “คงคิดจะหนีล่ะสิ แต่ก็หนีไม่รอด” ลูฟเดินเข้ามากระชากคานะไปประชิดตัวเขา

                “ใช่ ฉันจะหนีไปให้พ้นๆ จากที่นี่ไง” คานะพยายามสลัดแขนของชายหนุ่ม

                “เรย์ ป้ายูคาริ ทั้งสองคนไปพักผ่อนเถอะครับ ผมดูแลคานะเอง” ลูฟพูดจบก็ลากคานะไปที่ห้องของเขาโดยที่ไม่ได้สังเกตว่าคานะบาดเจ็บที่ขา จนกระทั่งตอนนี้ขาของเธอเริ่มบวมเป่ง

                “ไอ้ยากุซ่าบ้าเลือด ฉันเจ็บนะ” คานะทุบตีไหล่ของเขาแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มยอมปล่อยเธอ

                “ทุบให้มันแรงๆ หน่อยสิ เรี่ยวแรงของยากุซ่าสาวหายไปไหนหมดแล้วล่ะห๊ะ” ลูฟพูดจบก็เหวี่ยงแขนของคานะทิ้งจึงทำให้เธอเซล้มไปที่เตียงนอนของเขา

                “หึ ทำเป็นเซไปที่เตียงนะ ผู้หญิงไร้ยางอาย” ชายหนุ่มพูดกระชากอารมณ์

                “ไร้ยางอาย แล้วผู้หญิงที่ชื่อไมโกะล่ะ ไม่ไร้ยางอายเลยหรือไง ไอ้คนซาดิสม์” คานะพูดด้วยสีหน้าล้อเลียน

                “เงียบ!!” ลูฟตวาดหญิงสาวเสียงดังคับห้องก่อนจะดึงหญิงสาวเข้ามาบดขยี้ริมฝีปาก

                อื้อ!!

                คานะส่งเสียงร้องครางในลำคอด้วยความอึดอัดและขัดขืน

                ตุ้บ! ตุ้บ!

                คานะใช้กำปั้นหนักทุบลงไปบนอกของชายหนุ่มหลายครั้ง แค่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ คานะจึงต้องใช้ไม่ตายสุดท้าย หญิงสาวตีเข่าเข้าที่กลางเป้ากางเกงของลูฟ แต่ก็แค่เฉียดๆ ไปเท่านั้น แต่นั่นก็ทำให้เขายอมถอนจูบออกมา

                “ฤทธิ์เยอะใช่ไหม คุณหนูยากุซ่า” ลูฟพูดจบก็ผลักคานะลงไปบนเตียงหนานุ่ม ก่อนที่เขาจะกระโดดขึ้นคร่อมเธอและก้มลงมาไซร้ซอกคอขาวอมชมพูด้วยความบ้าคลั่ง หญิงสาวพยามยามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะลูฟใช้เข่าของเขากดขนาบขาของเธอทั้งสองข้างเอาไว้แน่นทำให้ไปกดทับขาที่บวมเป่งของคานะไปด้วย

                “หยุดนะ ฉันเจ็บ โอ๊ย!!” คานะร้องโวยวายจึงทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาลได้สติกลับมา

                “เธอเจ็บตรงไหน” ลูฟเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่หมดแรงและเริ่มซีดขาวผิดปกติของเธอ

                “ก็แหกตาดูซะบ้างสิ” คานะเอ็ดชายหนุ่ม ก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น และรีบจับขาบวมเป่งของตัวเอง

                “ขาเธอเจ็บมากไหม” เขามองดูแล้วก็เอื้อมมือไปจับ แต่คานะก็ขยับตัวหนีและเอามือป้องขาบวมของเธอไว้

                “อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก” หญิงสาวผลักชายหนุ่มจนหลายหลังลงไปบนพื้นไม้ปาเก้

                “ได้ ฉันจะไม่แตะต้องตัวของเธออีก และจะบอกอะไรให้ว่าฉันก็ไม่ได้อยากจะมาแยแสเอาอกเอาใจเธอนักหรอกนะ แต่ที่ทำเนี่ยก็เพราะเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงของไอ้นีลที่ฉันอาจจะใช้เป็นเครื่องมือได้ จำไว้ซะด้วย” ยากุซ่าหนุ่มตวาดเสียงเข้มอันเย็นชาใส่คานะที่นั่งฟังเขาแต่ไม่ยอมตอบโต้ใดๆอด้วยความหงุดหงิด

                “เป็นความคิดที่ดีนะ ยังไงฉันก็สบายใจมากกว่าที่รู้ว่านายเองก็รังเกียจฉัน เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้ไมโกะแฟนนายเขาเข้าใจผิดเรื่องฉันกับนาย” คานะพยายามยันตัวเองและกัดฟันลุกขึ้นยืนบนพื้นอย่างทุลักทุเลแต่เธอก็ยังฝืนยืนอยู่ได้

                “ไมโกะไม่ใช่เธอนะคานะ เขาไม่ใช้ผู้หญิงแกร่งบ้าเลือดอย่างเธอหรอก แต่เขาอ่อนโยนเกินกว่าที่จะต้องมาพบเจอเรื่องของยากุซ่า” ลูฟเดินเข้ามาคว้าเอวบางของคานะเอาไว้และดึงให้เข้าไปประชิดกับตัวเขามากที่สุด ยากุซ่าหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของยากุซ่าสาวอย่างต้องการค้นหาบางอย่างก่อนจะกระซิบกับใบหูเล็กสีชมพู “ฉันไม่มีวันทำร้ายคนที่ฉันรักเด็ดขาด ณ ตอนนี้ไมโกะคือผู้หญิงของฉัน แต่เธอมันก็แค่ความวุ่นวายที่พัดผ่านเข้ามาเท่านั้น” ชายหนุ่มพูดจบก็ปล่อยเอวบางออก พร้อมกับเดินจากไปโดยไม่หันมามองใบหน้าที่กำลังเจ็บปวดของคานะเลยสักนิด

                “พี่คานะ ทานยาแก้อักเสบก่อนนะคะ เดี๋ยวมันจะระบมมากกว่านี้” เรย์ส่งยากับน้ำให้คานะในขณะที่คานะรับยากับแก้วน้ำด้วยอาการซึมเศร้า

                “ขอบใจจ้ะ”

                “เรย์อยากจะถามอะไรพี่คานะหน่อย” เรย์ยิ้มกว้างให้คานะ

                “ถ้าเป็นเรื่องที่พี่ทิ้งพี่ชายของเรย์ล่ะก็ อย่าถามเลยเพราะว่ามันไม่ได้มีเหตุผลอะไร” คานะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง

                “พี่ลูฟเขารู้ความจริงแล้วค่ะ ว่าพี่คานะกำลังทำอะไร” เรย์โพล่งออกไปเหมือนอัดอั้นตันใจมานาน

                “พี่รู้จ้ะ” คานะตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

                “แล้วทำไมพี่สองคนถึงยังทำเหมือนคนไม่รักกัน ทำเหมือนว่าพี่สองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว และอีกอย่างพี่ลูฟก็ยังพาผู้หญิงที่ชื่อไมโกะอะไรนั่นมาบ้าน เรย์ไม่ชอบ เรย์ชอบพี่คานะคนเดียวคนอื่นเรย์ไม่สนใจทั้งนั้นแหละ”

                “พี่ชายทุกคนย่อมมีเหตุผล และน้องสาวทุกคนก็ย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง” คานะพูดด้วยสีหน้าแห่งความสุขแต่ลึกๆ ก็แฝงไปด้วยความน้อยใจที่มีต่อลูฟ

                “ยังไงเรย์ก็ไม่ยอม ไอ้มาซาโตะ นีลนั่นต้องชดใช้ที่ทำให้พวกพี่ต้องเป็นแบบนี้” เรย์ลุกขึ้นแล้วกำมือแน่น ประกอบกับแววตาของเธอฉายออกมาด้วยความตั้งใจ

                “เขาถึงบอกกันว่า คนเรารู้ทั้งรู้แต่ก็ยังจะทำ พี่ว่าเรย์ปล่อยให้เรื่องมันเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็นดีกว่านะ” คานะถอนหายใจยาวและล้มตัวนอนเพราะยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

               

 

 

30 ความคิดเห็น