Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 43 : กลับบ้านกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

43

 

กลับบ้านกันเถอะ

 

 

 

                “นี่ คนฉวยโอกาส ตื่นได้แล้ว” คานะหยิกริมฝีปากของยากุซ่าหนุ่มด้วยความหมันไส้

                “โอ๊ย ทำบ้าอะไรของเธอแต่เช้าห๊ะ คานะ”

                “ก็นายข่มขืนฉันใช่ไหม ไอ้ลามกจกเปรต” คานะตีที่ท่อนแขนขาว

                “ปัญญานิ่มแล้วหรือไง ใครจะไปข่มขืนตอนที่เธอไร้สติสตังกันเล่า อย่างงั้นก็หมดหนุกดิ”

                “ไร้สติอะไรของนาย เอ๋” ยากุซ่าสาวทำหน้านึกย้อนเรื่องราวทั้งหมด “นี่นายไปช่วยฉันมาหรอ ทาคาฮาชิคุง” เมื่อคานะนึกขึ้นได้ว่าจริงๆแล้วลูฟไปช่วยเธอมาจากไอ้ชั่วมาซาโตะนีล กับ ไมโกะ เธอก็ทำเสียงหวานให้ชายหนุ่มทันที

                “ไม่ต้องมากระแดะเลย เธอน่ะรู้หรือเปล่า ว่าเมื่อคืนเธอเกือบทำให้ฉันควบคุมอารณ์ไม่ได้” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลุกขึ้นนั่งและดึงผ้าห่มให้คานะ

                “ใครจะไปรู้เล่า จำอะไรไม่ได้เลยสักนิด จำได้แค่ว่าสองคนนั้นทำฉันสลบและฉันก็มานอนอยู่กับนายบนเตียงนี่”

                “ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเจอแต่เรื่องเจ็บปวดน่ะคานะ” ลูฟพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

                “ฉันผิดเองที่ทำทุกอย่างโดยไม่ปรึกษาใคร”

                “ไม่ฉันเอง ฉันเองที่ผิด ถ้าฉันยอมไอ้นีลตั้งแต่แรก ถ้าฉันยอมให้มันฆ่า เธอก็คงไม่ต้องโดนทำร้ายขนาดนี้”

                หมับ!! คานะสวมกอดลูฟจากด้านข้างและเอาแก้มแนบกับท่อนแขนของชายหนุ่มเอาไว้

                “ใครมันจะบ้ายอมให้คนอื่นมาฆ่าตายฟรีๆ กันล่ะห๊ะ ฉันว่าคงมีเพียงแต่ยอมตายเพื่อคนที่รักมากกว่านะ ” หญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินนองใบหน้าและเปื้อนเลอะเทอะท่อนแขนของยากุซ่าหนุ่ม

                “อย่าร้องไห้สิ ฉันบอกแล้วว่าไม่ชอบให้เธอร้องไห้น่ะ” ลูฟหันหน้ากลับมาแล้วดึงตัวของคานะออก เขาใช้ปรายนิ้วเรียวยาวปาดเช็ดน้ำตาให้คนรัก และก้มลงจูบซับคราบน้ำตาอย่างรักใคร่หวงแหน

                “ลูฟ ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว จะไม่ห่างนายอีกแล้ว” คานะร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิม ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะดึงหญิงสาวเข้ามาสวมกอดไม่ได้

                “เฮ้ย พวกแกสองคนจะพลอดรักกันอีกนานไหมห๊ะ กะจะทำลูกกันสักสิบโหลเลยหรือไงฟ่ะ” เสียงของเคียวจิตะโกนเข้ามายังห้องนอนเสียงดัง

                เมื่อได้ยินเสียงกัมปนาทกราดเกรี้ยวของพี่ชายขาโหด ยากุซ่าหนุ่มกับยากุซ่าสาวก็รีบผละออกจากกัน ทั้งสองสบตากันด้วยความเขินอายกับสิ่งที่เคียวจิพูดแทรกเข้ามา

                “เธอไปอาบน้ำก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันให้ป้ายูคาริจัดเสื้อผ้ามาให้ ฉันจะไปอาบน้ำอีกห้อง”

                “อะ….อืม” คานะพยักหน้าแล้วเอามือถูแก้มของตัวแองแก้เขิน

 

 

                ยากุซ่าหนุ่มทั้งสองคุยกันที่ห้องนั่งเล่น และต่างผลัดกันจิบชา โดยที่สายตาของทั้งคู่ต่างก็จ้องมองกันเหมือนมีเรื่องจะคุยแต่ก็ยังไม่มีใครยอมเปิดปากพูดกันสักที จนกระทั่งคานะเดินขากระเผลกๆโดยมีป้ายูคาริเดินประคองเอวของเธอมา  หญิงสาวจึงค่อยๆนั่งลงที่โซฟาด้วยความปวดร้าวกับบาดแผลที่ได้รับ

                “คานะ” เคียวจิพุ่งเข้าไปดึงน้องสาวสุดที่รักเข้ามาสวมกอดด้วยความคิดถึง และระดมหอมแก้มของน้องสาวจนเกิดเสียงดังฟอดทั้งสองข้าง

                “โอ๊ย พี่ทำอะไร กอดฉันเบาๆ หน่อย ฉันเจ็บหลังอยู่นะ” คานะผลักพี่ชายออกและทำสีหน้าเจ็บปวด

                “ก็ฉันคิดถึงแกนี่หว่า แล้วกระดูกแกหักไปกี่ท่อนล่ะ โหนี่แกผอมยังกะผีตายซากเลยว่ะ แล้วตัวแกก็มีแต่รอยเขียวช้ำเต็มไปหมด ระวังหน้าอกภูเขาของแกมันจะพังจนไม่มีให้ไอ้ลูฟมันใช้งานนะเฟ้ย” คานะรีบชำเลืองมองลูฟทันทีและก็เห็นว่าเขากำลังนั่งหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศอยู่ก่อนแล้ว

                “แช่งกันหรือไงไอ้พี่บ้าปัญญาอ่อน แล้วพี่พูดลามกอะไรอยู่เนี่ยห๊ะ”

                “แกด่าฉันหรอ ไอ้น้องสมองกลวง” เคียวจิใช้กำปั้นเขกหัวของคานะ

                “พี่ฉันกลับไปอยู่บ้านได้แล้วใช่ไหม”

                “ได้อยู่แล้ว ก็นั่นมันบ้านของเรานะ น้องสาว” เคียวจิลูบผมคานะด้วยความอ่อนโยน และดึงให้น้องสาวนั่งลงก่อนจะตวัดสายตาดุไปจ้องว่าที่น้องเขยอีกรอบ

                “ว่าแตแกคาลอส แกมาทำซากอะไรบ้านฉันแต่เช้า”

                “ก็มาคืนกำไลให้แกสองคนไง เอ้าใส่ซะ” เมื่อพูดจบเคียวจิก็โยนกำไลให้ลูฟกับคานะ

                “ขอบใจ คาลอส และก็คงถึงเวลาที่ฉันต้องคืนคนของนายบ้างแล้ว คิซานุ จะกลับไปอยู่กับนาย เพราะฉันได้สั่งสอนทุกอย่างให้คิซานุหมดแล้ว”

                “อะไรกัน คิซานุทำไมหรอ นี่ฉันก็สงสัยมานานแล้วว่าทำไมคิซานุที่เป็นมือขวาพี่ถึงมาอยู่กับลูฟได้ล่ะ”

                “ก็ไม่มีอะไรมาก หลังจากที่พี่กัเจ้าลูฟรวมแก็งเข้าด้วยกัน คนของเราก็ทำงานด้วยกันมากขึ้น เพราะฉะนั้นพี่ก็เลยลองให้คิซานุไปศึกษางานอยู่กับไอ้ลูฟมันบ้าง แล้วก็เปลี่ยนให้โชเฮมือขวาของลูฟมาอยู่กับพี่แทน อีกอย่างคิซานุเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเคนที่เป็นมือซ้ายของไอ้ลูฟด้วย สองคนนี้แยกกันอยู่ตั้งแต่พ่อกับแม่ของพวกเขาเสียชีวิตจากการถูกฆ่า ตระกูลโทดะเราก็เลยรับคิซานุมาดูแลต่อ ส่วนทาคาฮาชิก็รับเลี้ยงเคน ด้วยบุญคุณที่พ่อแม่ของคิซานุและเคนที่เคยทำงานให้กับโทดะและทาคาฮาชิและยังเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของพ่อแม่เราอีก ในช่วงที่พ่อของเรากับพ่อของลูฟอยู่ในช่วงก่อตั้งแก็งใหม่ๆ พ่อแม่คิซานุและเคนคอยช่วยเหลือเสมอ  พี่กับลูฟก็เลยพาสองคนนี้มาดูแลเพื่อสานต่อปณิธานของพวกพ่อของเราทั้งสองคน”

                “ผมขอบคุณคุณเคียวจิกับคุณลูฟที่ชุบเลี้ยงพวกเรามาทั้งชีวิต” คิซานุพูดพร้อมกับก้มหัวแสดงความเคารพ

                “ไม่หรอกที่ทุกวันนี้นายสองคนมีทุกอย่างก็เพราะตัวของพวกนายทั้งนั้น” เคียวจิพูด

                “คิซานุ ฉันดีใจที่มีน้องอย่างนาย” เคนเดินเข้ามาตบบ่าของคิซานุ

                “ผมก็ดีใจที่มีพี่ชายอย่างพี่เหมือนกัน” คิซานุยิ้มและตอบกลับไป

                “เอาล่ะ ถ้างั้นฉันขอเปิดประเด็นอีกเรื่องเลยล่ะกัน ยัยคานะ และแกไอ้ลูฟ ก่อนเปิดเทอม แกสองคนต้องหมั้นอย่างเป็นทางการแล้วก็ต้องหมั้นอย่างเร็วที่สุด เพราะว่าพ่อกับแม่จะกลับมาอาทิตย์หน้าเพื่อประลองยุทธ์กับแกไอ้ลูฟ”

                “พ่อจะท้าสู้กับลูฟงั้นหรอ”

                “พ่อของคานะจะประลองฝีมือกับฉันเนี่ยนะ”

                “ก็ใช่น่ะสิ แกเตรียมตัวรับมือกับเจ้าพ่อศิลปะการต่อสู้ได้เลยไอ้ลูฟ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนช่วยเทรนสิ่งที่แกต้องเจอให้เองไอ้น้องเขย” เคียวจิเดินเข้าไปขยี้ผมของลูฟและตบหัวของเขาเบาๆคล้ายกับสัตว์เลี้ยง

                “ลูฟ นายโอเคนะ” คานะถาม

                “ฉันจะทำให้พ่อเธอยอมรับฉันให้ได้ คานะ” ลูฟพูดพร้อมกับชูกำปั้นแสดงความมั่นใจให้คนรักดู

                “ฉันเองก็จะคอยเป็นกำลังใจให้นายนะ ลูเซีย” คานะชูสองนิ้วให้ลูฟ

                “ไงจากนี้ไปแกก็ฟิตร่างกายให้ดีล่ะไอ้ลูฟ ส่วนเรื่องของไอ้โคตรชั่วสามป้าช้าอย่างไอ้นีล ให้ฉันเชือดมันเอง มันถึงตาของฉันที่ต้องปกป้องน้องสาวของฉันบ้าง” เคียวจิพูดจบก็เพ่งสายตาดุคมไปข้างหน้าอย่างคนที่พร้อมจะลุยกับคู่อริได้ทุกเวลา

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น