Legend of Strong Heart ลุ้นรักกองทัพสุดแกร่ง

ตอนที่ 44 : เจ้าพ่อบ๊องปะทะเจ้าพ่อบื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

44

 

เจ้าพ่อบ๊องปะทะเจ้าพ่อบื้อ

 

 

 

                ฟับ!! เฟี้ยว!! ฟ้าว!!

                เสียงดาบซามูไรเสียดสีจากแรงของดาบเล่มยาวอีกด้ามที่ตวัดลงมาทำให้เกิดเสียงกระทบแสบแก้วหู ยากุซ่าหนุ่มทั้งสองต่างก็ไม่มีใครยอมใคร นี่ขนาดแค่เป็นเพียงการฝึกเท่านั้นแต่ดูๆแล้วเหมือนกับว่าทั้งสองกำลังจะฆ่ากันก็ไม่เชิง

                “เพลงดาบของแกไม่ใช่ย่อยเลยนะ ไอ้ลูฟ”

                “ฉันน่ะไม่มีเพลงดาบพิโรธบ้าๆ แบบแกหรอก ฉันใช้สัญชาติญาณต่างหากไอ้เคียว”

                “ไม่จริง ฉันไม่เชื่อแกหรอก แล้วทำไมฉันถึงล้มแกไม่ได้สักทีฟ่ะ”

                “ก็แกเอาแต่บุกกับประชิดตัวอย่างเดียวเลย มันทำให้ฉันรู้ช่องโหว่ในการต่อสู้ของแกไงล่ะ”

                “ช่องโหว่บ้าอะไรของแก บ้านฉันใช้ไม้สักโบราณของดีนะเฟ้ย มันจะไปมีช่องโหว่ได้ยังไงเล่า”

                “พอๆ ได้แล้ว พี่กับลูฟ ฉันทนฟังมานานแล้วนะ”

                “จุ้นจ้านอะไรด้วย ยัยคานะ แล้วแกเข้ามาทำเจ๋ออะไรในโรงฝึกห๊ะ”

                “ก็เอาน้ำชามาให้นายท่านทั้งสองไงล่ะเจ้าคะ ฝึกซ้อมฟันดาบอะไรกัน ฉันเห็นแต่เถียงกันอยู่ ไร้สาระสิ้นดี”

                คานะใส่ชุดยูกาจะสีฟ้าอ่อนลายดอกโบตั๋นสีขาวเดินเข้ามาพร้อมกับชุดน้ำชา หญิงสาวค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งจากนั้นก็จัดแจงรินน้ำชาใส่ถ้วยแก้วปั้นดินเผาสีดำมันวาว และส่งให้ยากุซ่าเลือดร้อนทั้งสองคนได้ดื่ม

                “ขอบคุณนะคานะ” ลูฟรับถ้วยน้ำชาและส่งยิ้มหวานให้หญิงสาว

                “ออกไปได้แล้วน่ะแก” คานะส่งถ้วยน้ำชาให้เคียวจิแต่กลับโดนพี่ชายขับไสไล่ส่งให้ออกไปแทน

                “ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่ให้กำลังใจลูฟ” คานะทำหน้าหงิกใส่เคียวจิก่อนจะหันไปยิ้มร่าให้แฟนหนุ่ม

                “แก ไอ้น้องบ้า แกอยากตายหรือไง”

                “เอาดิ ถ้าพี่อยากฆ่าฉันก็ใช้ดาบพี่ฟันลงมาเลยสิ” คานะลุกขึ้นแล้วกอดอกพร้อมกับเชิดหน้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว

                “อย่ามาท้าฉันนะ”

                “ฉันรู้ว่าพี่หงุดหงิดเพราะยัยวีย่าช่วยงานที่บ้านเยอะ เลยไม่มีเวลาให้ แต่พี่ก็ไม่ควรมาพาลใส่คนอื่นแบบนี้นะ ไอ้พี่ประสาทกลับ” 

                ป้าบ!! คานะพูดจบก็เดินเข้าไปตบบ่องหูของพี่ชาย

                “อ๊าก! ไอ้น้องซาดิสม์ผีบ้ากลับชาติมาเกิด แกๆ กล้าดียังไงมายุ่งกับหูของฉันห๊ะ”

                “หูพี่มันเป็นหูเอเลี่ยนหรือไง ฉันถึงจะแตะไม่ได้

                ย๊าก!! “ไอ้คานะ แก” เคียวจิลุกพรวดจะเข้าไปเตะคานะ แต่ดันโดนลูฟยื่นขาสกัดการเคลื่อนไหวไว้ก่อน นั่นจึงทำให้ยากุซ่าหนุ่มจอมบ้าดีเดือดล้มหน้าคมำไปอย่างหมดสภาพ

                ปั้ก!!

                “ฮ่ะๆๆ” ทั้งลูฟและคานะต่างก็หัวเราะกับท่าทางเก้กังของเคียวจิ

                “ฉายาดาบพิโรธ ฉันว่าพี่เปลี่ยนชื่อฉายาดีกว่าป่ะ เปลี่ยนเป็นดาบสะดุดดีไหม ฮาดีอ่ะ”

                “จริงด้วยนะ คาลอส ฉันว่าแกเปลี่ยนเถอะ อาจจะดังระเบิดกว่าชื่อเดิมก็ได้นะ”

                “หุบปากไปเลยพวกแก เดี๋ยวก็เอาบาทายัดปากซะหรอก”

                “จ้าๆ” ลูฟกับคานะขานรับพร้อมกัน

                “แกนี่มันต๊องเหมือนเดิม เจ้าเคียว”

                ระหว่างการสนทนาของทั้งสามคนก็มีเสียงที่สามแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสามหยุดชะงักและหันไปดูยังต้นเสียงของชายแก่ที่แทรกเข้ามากลางคัน

                “พ่อ!” คานะกับเคียวจิเรียกชื่อพร้อมกัน

                “คุณโทดะ คาซึสะ” ลูฟเรียกชื่อบ้าง

                “นายสินะทาคาฮาชิ ยูวี” สิ้นการตอบรับจากชายวัยกลางคน เสียงหัวเราะก็ดังลั่นระงมโรงฝึก

                “กร๊าก! ฮ่ะๆ พ่อยังบ๊องเหมือนเดิมเลย” เคียวจิหัวเราะปากกว้างและเอามือข้างหนึ่งตีพื้นด้วยความสนุก

                “พ่อ เขาคือทาคาฮาชิ ลูเซียค่ะ ไม่ใช่ยูวี พ่ออ่ะ เรียกชื่อคนที่หนูรักผิดได้ไงคะ” คานะเดินเข้าไปเขย่าแขนพ่อ

                “เอ่อโทษที ลูเซียคุง คนแก่ก็อย่างเนี้ย เลอะเลือน”

                “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ซีเรียสหรอกครับ”

                “ถ้างั้นลูเซียคุงก็คงไม่ซีเรียสเรื่องการประลองกับฉันด้วยล่ะสินะ”

                “ว่าแต่ทำไมพ่อถึงมาโดยมาบอกก่อน พวกเราเตรียมตัวไม่ทันเลยนะ แล้วอีกอย่างนี่ก็ยังไม่เปิดเทอมเลยด้วย ไหนพ่อบอกว่าให้หนูกับลูฟหมั้นกันให้เสร็จก่อน พ่อจึงจะมาหลังจากนั้น แล้วนี่มันอะไรกัน” คานะหยีตาให้ด้วยความสงสัยเพื่อแค่นเอาคำตอบจากพ่อของเธอ

                “ก็เพราะว่าไอ้เจ้านั่นมันกลับมาที่นี่”

                “ไอ้เจ้าไหน อ๋อ หรือว่าจะเป็นไอ้บูตะ มันหายไปสามวัน แต่เพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้ สภาพงี้ยังกะหมาขี้เรือนเลย”

                “ไอ้ลูกต๊อง ฉันหมายถึงคนไม่ใช่หมาเฟ้ย” พ่อของเคียวจิตวาดเสียงดังและเอามือลูบหนวดที่ริมฝีปากบนของเขาไปมา

                “แล้วมันใครล่ะ ผมจะไปรู้ไหม”

                “ไอ้ดังโงะ”

                “ดังโงะ” ลูฟกระซิบเรียกเสียงเบาและทำหน้าคิดทบทวน

                “ใครดังโงะคะพ่อ”

                “ก็ไอ้ทาคาฮาชิ ลูฟี่ไงล่ะ”

                “พ่อผมชื่อลูกะ ไม่ใช่ลูฟี่ครับ”

                “ไอ้ชื่อลูฟี่น่ะมันพระเอกในการ์ตูนเรื่องวันพีชแล้วพ่อ” เคียวจิบอก

                “นั่นสิ ลืมอีกแล้ว”

                ด้วยท่าทางและพฤติกรรมประหลาดกับความบ๊องของเจ้าพ่อยากุซ่าผู้เป็นตำนานทำให้ทั้งสามคนอดที่จะมองหน้าและแอบหัวเราะอย่างเงียบๆ ไม่ได้

                “ว่าแต่ทำไมต้องเป็นดังโงะ”

                “ก็พ่อฉันทำขนมดังโงะอร่อยมาก พ่อเธอคงจะติดใจรสชาติของดังโงะฝีมือพ่อฉันล่ะมั้ง”

                “งั้นหรอ อยากลองชิมบ้างจังเลย” คานะเอานิ้วชี้แตะริมฝีปาก

                “ลองชิมฉันก่อนไหม” ลูฟยื่นหน้าเข้าไปแล้วทำแก้มป่องเหมือนปลาทองให้คานะ

                “บ้า หัวนายคิดแต่เรื่องพรรค์นั้นหรือไงห๊ะ ทาคาฮาชิ ลูเซีย”

                “ก็แหมตั้งแต่เธอไปอยู่กับไอ้ชั่วนีล ฉันก็โหยหาที่จะ

                ปั้ก!!

                “โอ๊ย ไอ้คาลอสแกชกปากฉันทำไมฟ่ะ”

                “ฉันยื่นอยู่ทนโถ่ แกจะพูดจะทำอะไรก็หัดเกรงใจฉันบ้างไอ้ลูฟ”

                “ทีตอนคานะถูกไอ้นีลจับไป แกไม่ใช่หรือไงที่เป็นคนบอกให้ฉันปล้ำน้องแกหรือจะทำอะไรกับคานะก็ได้”

                “ว่าไงนะ พี่เองหรอที่บอกให้ลูฟทำกับฉันแบบนั้นน่ะ ไอ้พี่วิตถาร”

                “แต่ที่ฉันทำก็เพราะเป็นห่วงแกนะเฟ้ย คานะ”

                “ถ้าพี่เป็นห่วงฉันจริงล่ะก็ พี่ก็ควรโผล่หน้าไปช่วยฉันสิ แต่ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยแคร์ฉันเลย ตั้งแต่ฉันไปอยู่ออสซี่พี่ก็ทำตัวประหลาดเข้าไปทุกวัน ฉันเกลียดพี่” คานะพูดจบก็เดินคว้าข้อมือของลูฟออกจากโรงฝึกไป

                “ฉันเนี่ยนะประหลาด” เคียวจิพึมพำกับตัวเอง

                “ก็แกเหมือนฉันไงไอ้ลูกชาย”

                “เฮ้ยพ่อ ยังไม่ไปอีกหรอ”

                “แล้วแกเห็นฉันไปหรือยังล่ะไอ้เคียว”

                “พ่อไอ้ที่คานะมันบอกว่าผมประหลาด มันยังไงกัน อธิบายหน่อยสิพ่อ”

                “แกนิมันบื้อชะมัด ตั้งแต่คานะไปอยู่ออสเตรเลียแกเคยไปหาน้องบ้างไหมล่ะ โทรไปหากี่ครั้ง ถึงสิบหรือเปล่า”

                “เท่าที่จำได้ โทรไปหาทุกๆ ปีใหม่และช่วงคริสต์มาส นอกนั้นผมก็ไม่โทร”

                “แกไม่รู้จักคำว่าเอาใจเขามาใส่ใจเราเลยหรือไงไอ้ลูกห่วย”

                “ไม่อ่ะ ผมเพิ่งรู้ก็ตอนเอ่อชั่งมันเถอะ”

                “อ๋อแม่สาวครึ่งปุ่นครึ่งเศสน่ะหรอ สวยใช้ได้นะ น่ารักดี”

                “ศัพท์ต่างดาวอีกแล้ว ญี่ปุ่น-ฝรั่งเศส ต่างหาก พูดบ้าอะไรอยู่ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

                “อ้าวก็แฟนแกน้องสาวเจ้านีโอไง ทำเป็นโง่ไปได้  ไปดีกว่า อยากจะกินหม้อไฟร้อนจะแย่อยู่แล้ว ลั้ล ลา”

                เคียวจิได้แต่ทำตาปรือพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายในพฤติกรรมบ๊องของพ่อตัวเอง

 


                เมื่อยากุซ่าวัยกลางคนเดินออกไป ก็เหลือเพียงเคียวจิที่ยืนงงแบบฉบับบโง่บรมอยู่คนเดียวเท่านั้นในโรงฝึกก่อนที่เขาจะเดินตามออกไปบ้าง

                ยากุซ่าหนุ่มถูกยากุซ่าสาวลากมาเรื่อยๆ จนถึงห้องนอนของเธอ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าลากชายหนุ่มเข้ามาในห้องของตัวเอง

                “คานะ เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ เธออยากมีลูกมากขนาดนั้นเลยหรือไง”

                “อะไรของนาย” คานะหันหน้าไปแล้วก็ตกใจที่ลูฟเข้ามายืนอยู่ในห้องของเธอ จากนั้นคานะก็รีบสะบัดข้อมือที่จับข้อมือของชายหนุ่มอยู่ทิ้งทันทีด้วยความเขินอาย “นายมายืนเสล่ออะไรอยู่ตรงนี้มิทราบ”

                “อ้าว ยัยบ้องตื้น เธอเป็นอัลไซเมอร์ไปแล้วหรอ ก็เธอนั่นแหละที่คว้าข้อมือของฉันลากเข้ามาทำมิดีมิร้าย ยัยประสาทกลับ” ลูฟพูดก็ทำหน้ายักษ์ให้คานะ

                “ไม่ต้องมาทำหน้าอยากกินเนื้อหรอก ฉันขอโทษที่ดึงนายเข้ามาในนี้”

                “แต่ฉันอยากเข้ามาอยู่แล้ว” ลูฟพูดจบก็คว้าเอวของคานะเข้ามาแล้วโน้มใบหน้าขาวอมชมพูเข้ามาประชิดกับใบหน้าสวยของคนรัก

                “พ่อฉันอยู่นะ นายไม่กลัวโดนพ่อฉันเอาดาบวิ่งไล่แทงนายหรือไงกัน อีตาลูเซียจอมลามก”

                “ไม่เลยสักนิด เพราะว่าฉันต้องการเธอคานะ และฉันจะไม่ยอมสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปอีกแล้ว”

                “ฉันก็ไม่ยอมเสียนายไปเด็ดขาด ทาคาฮาชิ ลูเซีย” คานะพูดจบก็กอดชายหนุ่มแนบแน่น

                ก๊อก! ก๊อก!

                “คุณหนูครับ คือว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับตอนนี้ รีบออกไปดูเถอะครับ คุณลูฟด้วยครับ”

                เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกแตกตื่นของทากุโร่แล้ว ทำให้คานะกับลูฟรีบพากันเดินออกมาจากห้องทันที
                “มีอะไรหรอ กุโร่” คานะรีบขมวดคิ้วด้วยความเครียด

                “นั่นสิ หรือว่าไอ้นีลมา” ลูฟเองก็รีบทำท่าจะควักปืนออกมาจากชุดยูกาตะสีดำ

                “ไปดูเองเถอะครับ” ทากุโร่พูดจบก็ผายมือเชิญทั้งสองคนไปที่สวนบอนไซประจำบ้านด้วยความเร่งรีบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 ความคิดเห็น

  1. #29 bongaroundtheworld (@laurine) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 02:01
    55555 จริงด้วยตอนไรท์เตอร์ตั้ง ก็แว้บว่ามาจาก AKB48 นิละค่ะ 😂😂😂😂
    #29
    0
  2. #28 Hime (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 13:07
    ทาคาฮาชิ นามสกุลเดียวกับทาคามินะ(ทาคาฮาชิ มินามิ กัปตันทีมA

    วงAKB48 บัดนี้ได้จบการศึกษาไปแล้ว)
    #28
    1
    • #28-1 bongaroundtheworld (@laurine) (จากตอนที่ 44)
      4 มีนาคม 2559 / 02:03
      55555 ไอเดียผุดมาจาก AKB48 จริงๆละค่ะ55อ่ะฮาา
      #28-1